Ik sluit me helemaal bij aan bij ThirdEyedCitizen, inclusief de waardering in sterren.

Toch maar verhoogd naar een 3.5*. Nu ik deze plaat laatst weer eens opzette valt het me pas op hoeveel leuke nummers er op deze plaat staan. Natuurlijk zijn er de hitjes, maar ook andere nummers (los van het AFSCHUWELIJKE Starstruck) zijn prima in te nemen. Voor mijn vriendin nog steeds niet weg te denken uit onze huiskamer!

Afgelopen zaterdag voor mijn vriendin in huis gehaald, mede omdat ik mevrouw GaGa zelf ook wel tot op zeker hoogte kan pruimen.

Wat opvalt aan deze plaat is dat het een typische EP is. Het wordt gekenmerkt door een totaal gebrek aan consistentie en bevat duidelijk 'losse' nummers. Ook duidelijk is het verschil in niveau tussen de nummers.
Zoals ik het beoordeel is het tot en met Telephone allemaal zeer acceptabel (de singles zijn wel duidelijk catchyer dan Monster en Speechless) en dan komen er twee absolute fillers (de EP moet vol, zo lijkt het).

Het hoogtepunt van de EP is natuurlijk Alejandro. Een nummer wat een soort eerbetoon lijkt aan de jaren '90 in videoclip en muziek. Wat mij betreft dan ook het beste commerciële nummer van 2010 tot nu toe.

Een voldoende voor deze EP.

Beste plaat van Lana del Rey tot nu toe. De focus van deze plaat ligt nog meer op het prachtige stemgeluid van Lizzy Grant zeker door de karige productie. Wat dat betreft is de eerste single High by the Beach een beetje een vreemde eend in de bijt van het album, maar één die er wel goed tussen past om het ritme wat te breken.

Mijn favoriet is Terrence Loves You. Prachtig ingezongen, schitterende begeleid.

Ik denk dat Slowgaze en ik maar eens een popavond moeten organiseren en naar Eefje, Taylor en Lana gaan luisteren

De duetten die Lana aangaat, slaan een lelijke deuk in deze plaat.

Ik ben fan van Lana del Rey. Haar relaxte, laid-back manier van zingen vind ik prachtig. Haar valse start op prime-time television bij Saturday Night Live was achteraf gezien bepalend voor haar carrière. Nooit meer zocht zij het grote publiek op en haar doorbraak bij het grote publiek is er dan ook nooit écht gekomen. In plaats daarvan heeft ze zich beperkt tot het maken van goede platen; Born to Die, Ultraviolence en Honeymoon zijn stuk voor stuk sterke platen. De verwachtingen waren dus hooggespannen voor deze plaat.

De reden is mij niet precies duidelijk, maar voor deze plaat heeft Lana del Rey ervoor gekozen om maar liefst 5 nummers in duet te zingen. In het verleden heeft ze dit nog nooit gedaan, dus het is zonder meer een opmerkelijke zet. Zonder uitzondering zijn het helaas draken van nummer. Vooral het door autotune gedomineerde titelnummer Lust for Life met The Weeknd (ik zal wel iets gemist hebben want ik ken deze man niet; hij heeft in ieder geval een cursus spellen gemist) is niet om aan te horen. En dat is zo zonde, want de prachtige opener Love, het theatrale 13 Beaches of het zwoele White Mustang bewijzen dat dit wel een goede plaat had kunnen zijn. Het zijn dan ook de nummers waarop Lana alleen te horen is, die deze plaat redden.

3,5*

Een carrière lang heeft Lizzy Grant toegewerkt naar dit meesterwerk. Haar (formeel) tweede studioalbum met wereldhit Video Games is een album met goede tracks, maar nog zonder duidelijke muzikale signatuur. Toch waren hierop de contouren al zichtbaar van de sterke tekstenschrijver die terug is te horen op deze plaat. Nummers als het persoonlijke Carmen, het uitermate ironische National Anthem of het afgeven op rijke elite in Off to the Races. Het laatste nummer geeft mooi haar ambigue relatie met rijkdom weer; het deel uit willen maken van de Amerikaanse droom, maar anderzijds helemaal niets ophebben met de nepheid van alle glitter en glamour die ermee gepaard gaat.

Lana is een kei in het observeren en metaforisch bekritiseren van de Amerikaanse droom. Gezien haar levensverhaal is dat niet vreemd. Een rijkeluiskindje wat eigenlijk nooit had hoeven te gaan werken voor haar geld. Toch gestimuleerd door haar ouders een normaal leven te leiden door naar openbare scholen te gaan en zakgeld te verdienen als serveerster. Het heeft haar met twee voeten op de grond laten staan, al dreigde het door buitenmatig alcoholgebruik bijna verkeerd met haar af te lopen (ergo Carmen).

Muzikaal schuift Lana verschillende richtingen op. Is Born to Die nog een echte popplaat, op Ultraviolence en Honeymoon schuift de muzikale richting meer op richting pop noir. Lust for Life is wat dat betreft een stijlbreuk, aangezien Lana op dit album nadrukkelijk flirt met de hiphop door bijvoorbeeld A$AP Rocky uit te nodigen als gastartiest. Met de verder nogal rommelige plaat, mede door een sloot aan producers die zijn ingevolgen om het geluid te bepalen, levert Lana met deze plaat haar slechtste werk af.

Fast-forward naar 2019. De eerste singles verschijnen van Norman Fucking Rockwell en direct is mijn interesse gewekt. Dit is Lana zoals ik Lana graag hoor. Het geluid wordt bepaald door Jack Antonoff die eerder meesterwerkjes heeft afgeleverd. 1989 gaf een nieuwe swung aan Taylor Swifts carrière en met Melodrama werd dé popplaat van 2017 afgeleverd. Zonder nadrukkelijk op de voorgrond te treden bepaalt de Bleachers voorman dus al een tijdje het Amerikaanse popgeluid van de grote sterren.

Antonoff kiest op deze plaat voor een karige productie. Lana haar stem centraal, piano-intro’s en warme synths vormen de basis van dit album. Antonoff weet het beste in Lana naar boven te halen. De eerste stijlbreuk is te horen op de cover Doin’ Time, die dan ook niet door Antonoff geproduceerd is maar door Watt/Perez. Het lichtvoetige popnummer is een goede afwisseling na het stemmige doch geniale begin van de plaat, waarna de plaat weer verder gaat op de eerder ingezette voet.

Favorieten aanwijzen is lastig. Deze hele plaat is een schot in de roos en Lana levert niet alleen haar beste werk af; het kan bijna niet anders dan dat dit de plaat van het jaar wordt.

Ik kijk nu al uit naar het concert in Ziggo. Het is alweer een tijdje geleden dat ik haar voor het laatst zag als de voortekenen me niet bedriegen, kan het wel eens een memorabele avond worden.

Al een tijdje in huis en na de vele luisterbeurten die ik er inmiddels op heb zitten waardeer ik deze hoger dan haar eerste plaat. Haar intrigerende stem neemt op deze plaat een veel prominentere rol in plaats van de vluchtige popmelodietjes die het eerste album domineerden. De thema's die worden bezongen zullen er bij velen ingaan als zoete koek - Lana heeft lak aan 'hoe het heurt'. Zonder enige gene zong ze op haar eerste plaat dat 'Money the Anthem of Succes' is, op EP Paradise dat haar 'jeweetwel' naar Pepsi Cola smaakt en op deze plaat dat ze haar omhoog heeft ge-'jeweetwelt' (lezen er 18-'ers mee?).

Favoriet op dit moment is Shades of Cool, waarvan de prachtige beelden uit de videoclip de muziek prachtig begeleiden.

4,0*

Maar verhoogd naar een 4.0*. Een stukje vakmanschap van deze absolute meester!

Dit is de mening van vele Cohen fans die (ook destijds) het deksel op de neus krijgen als ze denken dat ze hier te maken gaan krijgen met een typische Cohen plaat. Mede hierdoor voel ik me toch geroepen om weer even een kort stukje bij deze plaat te typen
Voor de mensen die van tevoren wat informatie opzoeken over deze plaat, wordt het al snel duidelijk dat deze plaat is geproduceerd door Phil Spector waarvan je gelijk kan verwachten dat hij al zijn registers open gaat zetten om zijn zo typische 'wall of sound' ten gehore te brengen.

Ik vind deze plaat persoonlijk (één van) de beste uit zijn euvre. Dit komt door twee dingen: ik hou van het volle geluid van Phil Spector zijn producties en van de stem van Leonard Cohen.

Cohen neemt hier duidelijk afstand van zijn vaste, wat zwaarmoedige, folkteksten en zingt (en schrijft) nummers in als het fantastische Don't Go Home with Your Hard-On, nota bene in samenwerking met Bob Dylan en Alan Ginsberg! De rest van de plaat swingt ook heerlijk (wat te denken van Memories of het jaren '50 geluid van Fingerprints) en op de juiste momenten wordt er even wat gas terug genomen met Paper Thin Hotel en het titelnummer Death of a Ladies Man.

Dat Cohen zelf achteraf niet zo blij was met deze plaat snap ik wel een beetje, omdat, los van zijn stem, ongeveer zijn complete identiteit is zoekgeraakt op deze plaat. Dat deze plaat uiteindelijk toch onder zijn naam is uitgebracht is misschien wel onterecht, maar toch markeert het een mooi punt in de carrière van Cohen en in de carrière van Phil Spector.

4.5* voor deze bijzondere samenwerking.

Prachtige live plaat van Cohen, en tevens mijn laatste aanschaf van de man. Geeft op een ontzettend leuke manier de tour van 1979 neer.

De keuze van de nummers is ook erg leuk: er wordt niet teveel terug gerefeerd naar de 'gouwe ouwe', op So Long Marianne, Bird on a Wire en Hey, That's no Way to Say Goodbye na dan.

Voeg hieraan toe dat Cohen goed bij stem is en je hebt gewoon weer een plaat met de absolute klasse van de man.

Enige minpunt, een minpunt wat pas in 2009 de hoek om is gekomen , het is niet een volledig concert. Maar voor de prijs/kwaliteit verhouding, doet deze zeker niet onder!

4.0*

Ik sluit me aan bij Sibren.

Dit album is achteraf gezien een hitmachine met prachtige nummers erop. Alleen... Het walgelijke jaren '80 geluid. Waar ging het mis?? Wat mankeerde mensen om walgelijke piepjes en riedeltje aan de muziek toe te voegen?

Maar goed, los van dat is dit in mijn optiek een bovengemiddelde plaat. Al zou het alleen maar zijn om de tekstuele hoogstaandheid van nummers als Take This Waltz, Tower of Song of Ain't No Cure For Love en de rest natuurlijk.

Voor de meest innemenende versies van deze nummers verwijs ik een ieder door naar Live in London

4.0*

Een zeer oude opname van de meester, die uiteindelijk toch nog zijn kracht kan waarmaken.

Na Live form London was dit in mijn optiek wel een vrij gewaagde stap, om de nieuwe liefhebbers van Cohen ook kennis te laten maken met deze periode in zijn muzikale euvre. Toch vind ik dat de producers goed erin geslaagd zijn om deze opname toch in een modern jasje te stoppen (oppoetsen van de kwaliteit), maar de oude charme (het herhaaldelijk missen van noten, uit de maat spelen en andere dingen die fout gaan op het podium) toch te laten voor wat het is.

Geen Live in London, maar toch goed voor een 4.5*

Het herbeleven van het meest onvergetelijke concert wat ik ooit heb meegemaakt. Dat kon bij voorbaat al niet mis gaan, en dat ging het ook niet. Een 5.0* voor deze concertregistratie!

Edit; jammer dat Chelsea Hotel er niet op staat. Deze speelde hij wel in Rotterdam, en hoe!

Van het weekend in de derde winkel die ik bezocht eindelijk het vinylschijfje + CD - toch handig in de auto - weten te bemachtigen van deze plaat. Het was tevens de laatste die Boudisque op voorraad had, wat wel iets zegt over de (groeiende ?) populariteit van deze artiest.

Wat mij betreft de meest persoonlijke plaat van Leonard ooit. Met Going Home als opener kom je al gelijk zo dicht bij de emotie van de artiest en het idee waarmee de plaat is gemaakt, dat de toon gelijk gezet is: Leonard neemt afscheid.

Gelukkig doet hij dat wel met een verzameling schitterende nummer, die stuk voor stuk de moeite waard zijn om te luisteren. De teksten zijn zoals we van deze poëet mogen verwachten van topkwaliteit en alles wordt schitterend begeleid door de band waar hij al lang mee samen is en mij nog steeds niet verveelt.

Misschien doet de oude man Nederland nog een keer aan (de Going Home tour?), misschien ook niet. Hoe dan ook ben ik er dan zeker weer bij.

Voor nu een 4.0*

Wat is The Partisan toch ook een geweldig nummer. De nonchalante manier van zingen die Leonard bezigt in combinatie met de prachtige, bescheiden muzikale begeleiding en uiteindelijk het koortje wat het Franstalige gedeelte nog meer kracht geeft. Een parel op deze toch al zeer sterke plaat.

Een goede aanvulling op Live in London, waarop een aantal nummers schitteren die hij wel in Rotterdam en Dortmund speelde (Chelsea Hotel en Famous Blue Raincoat). Uiteraard niet zo coherent, maar toch klinkt de klasse er weer vanaf.

4,0*

Ik vind dit persoonlijk één van de mindere platen van Cohen. In my Secret Life is een opener die veel belooft, maar de rest van het album zal het hier niet bij laten. Natuurlijk staan er over het algemeen een aantal goede nummers op; Alexandra Leaving, Love Itself enz, maar het depri sfeertje wat er over de plaat heen zit weet mij voor alsnog niet zo te raken. Dan kies ik uit zijn latere werk nog altijd het meesterwerk The Future!

3.0

Wat een geweldige verrassing is deze plaat zeg! Cohen zijn gebrek aan zangstem wordt vakkundig weggepoetst door een productie om je vingers bij af te likken. Ritmisch prevelt Cohen zijn gedichten, vergezeld door de prefect gedoseerde muzikale omlijsting. Hier ga ik nog een paar keer goed voor zitten, maar wat een verpletterende eerste indruk.

Wat is Anthem toch ook een fantastisch nummer Deze plaat verdiend echt de volle mep inmiddels. Een van Cohen's mooiste platen ooit!

5.0*

Elisabeth "Lilly" Brüchner zoekt op deze plaat nadrukkelijk de popmuziek op en dat pakt erg goed uit.

Vorig jaar deed Lilly nog een gooi naar deelname aan het songfestival names Duitsland. Hoewel ik haar inzending beduidend beter vind dan die slappe hap die ze uiteindelijk stuurden, werd ze het dus niet. Het heeft haar niet weerhouden om de studio in te duiken en haar beste plaat zover te maken.

Waar op haar debuutplaat nog haar klassieke scholing naar voren kwam, zijn de nummers op deze plaat doorspekt van catchy hooks en synthesizers. Het levert een aantal erg goede tracks op, waar Lilly haar volle stem volledig tot zijn recht komt. Favorieten Surprise (het songfestivalnummer) en Girl Like Me zijn de uitschieters.

Ook leuk: ik had de (knalroze) plaat via haar site besteld en deze kwam gesigneerd binnen.

Ik heb Lily Allen altijd een warm hart toegedragen. Haar vrij expliciete teksten laten doorgaans weinig aan de verbeelding over, maar het wordt gebracht met een ontwapenende authenticiteit wat ik ontzettend kan waarderen.

Juist die kwaliteit van Allen, authentiek en oprecht, was ze op haar vorige twee platen mijns inziens een beetje verloren, waardoor ik Sheezus en No Shame wat minder kan waarderen; die platen klonken meer als een moetje. In geval van Sheezus leek het bedoeld als commerciële opvolger van It's Not Me, It's You (met het onvolprezen The Fear) en in geval van No Shame als commercieel gepositioneerde 'comebackplaat'.

Je zou kunnen zeggen dat dit haar echte comebackplaat is, want deze plaat komt weer uit haar tenen. Er was een echtscheiding nodig om deze nieuwe creatieve spark op te wekken die, volgens Allen zelf, in 10 minuten het gros van de nummers in concept had klaarliggen.

Het levert een prachtige serie tracks op, die nog steeds poppie zijn, maar ook een duidelijke elektronische signatuur hebben. De paradox tussen vrolijke niets aan de hand deuntjes met donkere teksten is een wapen wat ook op deze plaat goed wordt ingezet. Ruminating zou Allen's poging kunnen worden genoemd om een Charly XCX'je te te doen (inclusief autotune), maar zo bont maakt ze het niet meer op de rest van de plaat. Hoewel de baslaag en synths op de hele plaat blijven terugkomen, wordt het niet meer zo'n brij als op Ruminating.

Wat overblijft is een sterke popplaat met teksten die je in de lach doen schieten, maar die je ook vooral medelijden doen laten hebben met Allen als de teksten ook maar half waar zijn (ergo, Pussypalace). Gecombineerd levert dit een sterke plaat op.

Ik wens Allen geen volgende scheiding toe, maar als ze een grote gebeurtenis nodig heeft om een goede plaat te maken, dan hoop ik ze binnenkort in Azie gaat backpacken en daar een plaat over schrijft.

Openingstrack Soulfire nodigt uit om uit je stoel op te staan en te gaan swingen op iedere track. Echter bij Ride the Night Away zijn je enkels gezwollen en doen je voeten zeer. Little Steven staat aan, 57 minuten lang.

Daar bedoel ik mee dat in ieder nummer het maximale uit de kast lijkt te worden gehaald wat de producer maar kon verzinnen. Vrijwel elk nummer is blazers, achtergrondkoortjes, gitaarsolo en de toch matige vocale partijen van Little Steven. De man die naast Bruce Springsteen schittert op het podium is een stuk minder overtuigend als frontman.

Toch is het album wel genietbaar. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het speelplezier wat iedereen doet zwichten voor de gepassioneerde Little Steven. 12 nummers lang is alleen wat teveel van het goede.

3,0*

Dit album had mijn vader als 'leuk nieuw album' gekocht op een van hun vakanties naar Zwitserland. Gelukkig heb ik die vakantie niet hoeven meemaken en zocht ik (uiteraard) mijn eigen weg op met vrienden. Des te zuurder werd de volgende wintersport vakantie voor mij, de enige vakantie dat we nog wel met het hele gezin gaan. Mijn vader en mijn zusjes vonden het namelijk wel een goed idee om dit album mee te nemen op vakantie....... Gelukkig heb ik weten te voorkomen dat het album meer dan twee keer werd gedraaid, twee keer teveel overigens.

Over dit album heb ik namelijk het volgende te zeggen: dit is een belediging voor iedereen die muziek maakt. Ongelovefelijk slecht. Een grote verzameling van rotzooi en zo kan ik nog wel talloze voorbeelden van negatief commentaar geven over dit album. Ik vond Live altijd wel een 'aardig' bandje, maar met dit album hebben ze het definitief vergald.

Een absolute en terechte 0,5*

Het grootste muzikale evenment van de wereld. Dat was hoe dit concert indertijd werd aangekondigd. En terecht. Artiesten van weleer, artiesten die op dat moment populair waren en zelfs die ene reunie die Bob Geldof voor elkaar wist te krijgen waarmee hij vriend en vijand verraste: Pink Floyd stond weer samen op een podium. Podia over de hele wereld die op dezelfde dag een keur aan artiesten lieten optreden; het was een groot succes.

De eerste Live 8 was natuurlijk in 1985 en hoewel deze inmiddels ook al bijna 20 jaar geleden is, kan ik me nog goed herinneren dat bij ons thuis de hele dag de tv aan stond om dit bijzondere document te kijken. Natuurlijk, lang niet alles is je smaak, maar dat geeft ook niet; het doel om iedereen op hetzelfde moment te verenigen onder één boodschap door middel van muziek oversteeg de muzieksmaak.

Wij hadden thuis de DVD-boxset en die heb ik nog regelmatig teruggekeken. Vooral voor dat ene optreden van die vier chagerijnige heren die een dijk van een performance wisten neer te zetten. Dat die tracks dan ook ontbreken op deze verzamelaar is mij een compleet raadsel. Het zal wel iets met rechten te maken hebben. De heren zijn na Live 8 natuurlijk ook gewoon weer verder gegaan met mekaar de tent uitvechten.

Ik ontdekte vandaag dat de tracks ook nog uit zijn gebracht op streaming in 2019. Dat was voor mij een goede reden om de plaat weer eens te luisteren (en, eerlijk is eerlijk, veel te skippen). Een mooie dag was het. Wellicht krijgen we in 2025 weer een vervolg.

De duisterste aller platen van Reed en daarom misschien nog wel mooier dan het grijsgedraaide Transformer.

Deze kant van Lou Reed bewijst even temeer dat hij als artiest in staat was om met een breed scala aan muzikale creativiteit voort te brengen. Dat ik deze destijds een 4.0* heb gegeven moet ik toch even corrigeren naar een 4.5* voor dit zeer goede album.

Ik viel voor de charme van Lucy Dacus toen haar ik zag op Best Kept Secret. Veel te laat en bezweet stapte ze onder luid applaus stage 5 op, waar ze op haar akoestische gitaar oude en nieuwe nummers ten gehore bracht in afwachting van haar band die in een andere auto zat en daardoor nog later was. Ze wist de tent stil te krijgen met haar grappige en oprechte nummers die op een rake wijze vertellingen uit haar leven zijn. My Mother & I vangt precies dit. Uit het hart en scherp. Een nummer voor moederdag die goed past op deze EP geïnspireerd op Amerikaanse 'holidays' (inclusief Bruce Springsteen’s verjaardag?!).

Het zijn dan ook de nummers van Dacus zelf die mij het meeste raken. De covers zijn matig, al vind ik Dancing in the Dark wel smaakvol gedaan. Het dieptepunt is wat mij betreft La Vie en Rose. Amerikanen die Frans spreken/zingen slaan per definitie altijd de plank mis. Die talen staan zover van elkaar af - het hoekige Amerikaans (binnenbocht Engels) vs. het warme, zingende Frans - dat er door native speakers aan beide kanten van het spectrum geen chocola van te maken valt.

Een aardig tussendoortje dit EP'tje, maar het wachten is toch echt op een volledig album.