Stem verhoogd naar een 4,5*. Dit album blijft een pareltje. De muziek zorgt ervoor dat je je gelijk weer in Parijs waant en dat is voor mij persoonlijk één van de mooiste steden van Europa! Misschien wel de best filmsoundtrack ooit!

Bij straatremixes vond ik Yes-R altijd wel erg tof. Hij kon super scherp uit de hoek komen en af toe was het ook flink lachen geblazen als hij weer eens een zwaar komische tekst dropte. Toen kwam alleen, als een kwade geest, Ali-B en zijn commerciële aanhang zijn leven binnen. Ze ontvoerden Yes-R naar het land van TMF award, Nickelodeon festivals en Foxkids. Langzaam maar zeker werd Yes-R gebrainwashed tot er niks meer dan een zielig huilend jongetje overbleef, die het niks meer kon schelen wat voor muziek hij maakte, zolang hij er maar geld mee kon verdienen en het liefst, veel geld. Dat zijn publiek was veranderd van gewoon relaxte kerels en dames die van Hip-Hop konden genieten, en zagen dat er met straatremixes weer wat nieuws begon, naar kids van rond de 9 jaar en enkele pubers die kwamen vooral Ali-B, maakte Yes-R weinig uit. Zijn brein was zodaig verpauperd door alle negatieve invloeden van de commercie en zijn neef, dat Yes-R soms badend in het zweet wakker werd met de vraag of hij wel genoeg geld kon verdienen. De tours werden namelijk minder en zijn neef Ali-B nam af in populairiteit. Ook verkoos hij Opposites boven zijn neef en plots stond Yes-R er helemaal alleen voor. Gelukkig had hij nog een paar vrienden gemaakt bij Foxkids en het label Spec en mocht hij proberen een album te maken. Helaas heeft Yes-R hier een beetje teveel vrijheid bij gekregen, wat die arme jongen de kantjes er helemaal bij af deed lopen. Het gevolg is een album waar de echte Hip-Hop liefhebber van gaat huilen en zijn Foxkids publiek ook maar mondjesmaat van kan genieten. Nee Yes-R, ik vrees dat er bij jou niks meer valt te redden. Mijn advies, ga er even een jaartje of 2 tussenuit en probeer het dan nog eens met de ouwe vertrouwde straatremix insteek, die je vroeger wel geliefd maakte.

Na een paar luisterbeurten is mijn conclusie dat het heldendicht wat Pitchfork schrijft, rijkelijk overtrokken is. Ja, dit is een fijne popplaat stampvol vakkundig geproduceerde liedjes, maar de impact is minimaal; het beklijft niet. De Dolby mix voegt in dezen wel echt iets toe; de muziek wordt nog dynamischer en het zorgt dat je wilt blijven luisteren. Echter, er zijn genoeg kanttekeningen te plaatsen.

Qua tekst vind ik het allemaal vrij matig. Het lijkt alsof de critic van PF gevallen is voor het trauma van yeule en daarbij niet meer kritisch is gaan kijken naar hoe dat trauma wordt omschreven. Non-binair in conservatief Singapore, zelfmutulatie als gevolg van niet jezelf kunnen zijn; dat is ook niet mis natuurlijk. "Losing the arms race / Your family's disgrace". Maar, qua schrijfwerk haalt ze het niet bij andere moderne godinnen zoals Lorde of Swift.

yeule is een exotisch popuitstapje wat op zich wel bevalt, maar in tegenstelling tot de stad Singapore zelf, geen blijvende indruk bij mij achterlaat.

Ik heb deze plaat al meer dan 2,5 jaar in de kast staan. Ik kwam de plaat tegen in een platenwinkeltje in New York, maar heb 'm na bezoek 1 laten staan, omdat ik de prijs van $ 20,00 nogal fors vond. De plaat bleef me op de een of andere manier bezighouden en omdat ik heel nieuwsgierig was naar wat dit dan wel precies was, wetende dat Yoko's inbreng vermoedelijk weinig goeds voorgespelde, de volgende toch maar terug gegaan en de plaat alsnog aangeschaft. Plastic Ono Band is ten slotte een van mijn meest favorieten platen aller tijden.

Nu, 2,5 jaar geleden heb ik de plaat voor het eerst beluisterd. Ik vraag me af waar ik precies naar heb zitten luisteren. Een indruk van het eerste nummer is dat John en Ringo lekker aan het jammen zijn, maar dat er gelijktijdig in een aangrenzende studio een konijn levend wordt gevild. Grappig detail: ik dacht in eerste instantie toen ik de plaat opzetten, dat ik 'm per ongeluk op 45 toeren had laten staan vanwege het schelle gekrijs - niet dus. De titel van het nummer vat wel goed samen hoe ik over dit nummer denk: Why???

Voor het tweede nummer geldt hetzelfde uitgangspunt als het eerste nummer, zij het dat John en Ringo tijdens het jammen wat gas terug hebben genomen. In plaats van een levend gevild konijn, imiteert Yoko tijdens dit nummer een krolse kater op een zwoele lentedag. Ze heeft er duidelijk zin in. Why Not, vraag ik me dan ook af. En dat is dus wederom precies waar het nummer over gaat. Toeval bestaat niet?

Greenfield Morning I Pushed an Empty Baby Carriage All over the City. Goed, ik kan me voorstellingen maken hoe het klinkt om een lege kinderwagen over de straat te duwen. Het is me zelf ook wel eens overkomen. Maar er is wel een wezenlijk verschil tussen hoe dat klinkt als ik het doe en hoe dat klinkt als Yoko het doet. De vogeltjes op het eind van het nummer maken gelukkig een hoop goed.

Ik denk dat ik het voorlopig maar even bij kant A laat. Ik ga me nu 2,5 jaar mentaal voorbereiden op kant B.

Als toevoeger heb je de verantwoording tegenover een plaat om hem dan toch in ieder geval één keer geluisterd te hebben als je daar de mogelijkheid toe hebt - vind ik.

Zo heb ik dit album al een goed aantal keer beluisterd op de welbekende luisterpaal en eigenlijk is het wel aardig, maar niet echt goed.

Yori Swart weet redelijk eigen geluid voort te brengen, maar zweeft een beetje in regionen die ik lang niet spannend genoeg vind; dit geldt overigens voor het gros van de Nederlandse producties. Hoewel bewierrookt als groot talent, onder andere na het winnen van de Grote Prijs, zie ik ook voor haar niet de grootse toekomst die vele winnaars van die prijs wordt toegedicht.

Muzikaal is het allemaal behoorlijk tam en braafjes, kwam zang ben ik geen fan van haar stem en alleen tekstueel blijft het album redelijk overeind.

Sommige platen zijn leuk om te luisteren op luisterpaal, maar niet leuk genoeg om in de kast te hebben;

2.5*