Het is af en toe wat te zoet naar mijn smaak, maar de teksten zijn bij vlagen zo lekker vuig en venijnig dat ik hier ook wel weer om kan lachen. Zeker het laatste nummer is zo'n typisch nummer wat je wel wilt horen in de Ierse pub.
Toch zeker een voldoende waard.

En een tip aan Kos: Waarom luister je in Dylan's naam naar de radio als je ook een plaat op kan zetten? Desnoods op je iPod of Smartphone?

Vooral de extra cd met sketches van Bob en Annie is geweldig van deze cd. De cd zelf niet echt mijn muziek, zijn humor daarintegen kan ik wel waarderen. Een 3.0*, maar vooral door de tweede cd

Prachtig, werkelijk een prachtig concert! Paul McCartney weet ieder nummer de juiste toon te zetten en dat alleen al maakt hem een wereldartiest!

Beste plaat van McCartney, in mijn optiek zelf beter dan Flaming Pie. Ieder liedje vertelt een mooi verhaal en Sir Paul is zelf zo vrij geweest om op ieder nummer alle instrumenten te spelen. Dat maakt het arrangement misschien wat karig, maar de plaat als geheel werkelijk ijzersterk.

^ naar de volle mep.

Weer een goede plaat van McCartney, waar haalt die man het toch vandaan? Wel iets minder dan zijn voorgang Memory Allmost Full en zeker veel minder dan het briljante Chaos And Creation In The Backyard.

De A-kant (t/m New) is beduidend meer popgeoriënteerd dan de B-kant, waar McCartney de stoute schoenen aan durft te trekken en een 'New-er' geluid laat horen. Ik zal mijn oor nog eens te luister leggen bij deze plaat de komende tijd.

Voor nu een 3,5*

Paul McCartney met een heel aardig uitstapje om de gemoederen tussen de USSR en Amerika destijds tot bedaren te brengen.

Catchy nummers worden lekker vlot gespeeld en het plezier luistert er vanaf. McCartney is vocaal in goede doen en het type muziek past stiekem wel een beetje bij zijn stem. Gewoon een prima en leuk snackje tussendoor van de beste man.

3.5*

Dit album is vorige week vrijdag uitgekomen via Spotify. Het bevat opnames uit de Abbey Road studio en liveopnames van zijn verrassingsoptredens in de Cavern Club. Ik schrok me in alle eerlijkheid een hoedje toen in vandaag de gehele release beluisterde.

McCartney is vocaal geen schim meer van de vocalist die hij eens was. Extreem pijnlijk is Ob-La-Di, Ob-La-Da waar McCartney werkelijk geen toon vast weet te houden. Maar eigenlijk roept ieder nummer een mix van bewondering, hij staat er toch op zijn 76ste, en plaatsvervangende schaamte op.

Een grootheid als McCartney verdient een groots afscheid en geen afgang. Ik hoop dat hij zichzelf dit ook gunt.

De Pitchfork recensie en goede berichten op de site maakten mij nieuwsgierig naar deze release waarvan ik in eerste instantie dacht dat het om een normale verzamelaar ging. Ik heb aandachtig een paar luisterbeurten gegeven aan deze plaat en wat mij vooral opvalt is de puike geluidskwaliteit. Die is uitstekend gemasterd door de dienstdoende technici.

Het is zeker een leuke aanvulling voor de liefhebbers, maar echt baanbrekend vind ik dit ook weer allemaal niet. Veel nummers liggen zo dicht tegen de albumopnames aan, dat er maar een beperkt onderscheid is. Dat is ook een verdienste van de band, die gewoon heel consistent en goed speelt.

Wat wel enorm opvalt is hoe een ongelofelijk goede stem Paul McCartney in deze tijd had. Veel kracht en volume. Ook in de hoge registers, die in de recente decennia toch echt veel minder zijn geworden, blinkt hij uit en is hij ongekend zuiver. Macca had zijn stem hier optimaal onder controle en zingt met een hoorbaar gemak.

Wings wordt in Europa misschien een beetje een onderschoven project van McCartney cs. gevonden, deze release bewijst voor mij wel weer dat hier een stel topmuzikanten samenkwamen die een geweldige nalatenschap achterlieten.

Feitelijk gaat deze korte EP verder, waar de vorige samenwerking was gebleven. Van de bezongen Break-Up is het dus nooit gekomen.

Ten opzichte van de vorige plaat zijn de nummers wat dikker aangezet. De muzikale omlijsting bestaat niet meer louter uit wat eenvoudige instrumenten, maar de nummers zijn wat drukker door een dikke synthesizersaus. Opener Iguana Bird knalt er dan ook gelijk lekker in.

Scarlett verschuilt zich mijns inziens een beetje teveel achter Pete Yorn. Slechts zelden pakt ze de voorgrond waardoor de indruk wordt gewekt dat ze zich comfortabeler voelt als achtergrondzangeres. Nergens voor nodig wat mij betreft, zoals het fantastische Anywhere I Lay My Head wel aantoont.

Hierdoor heeft het EP'tje wat gebrek aan smoel. Aardige popnummer, jawel, maar er zit geen enkel ruw randje aan. Jammer, want juist het mysterieuze van Scarlett met het lichtvoetige van Pete Yorn moet meer op kunnen leveren dan dit.

3,0*

Een overzicht van de meest gestoorde - letterlijk - muzikale meester, gevangen op 4 schijfjes.

De eerste twee cd's en de kerst cd vind ik helemaal geniaal. Niet één nummer wat ik doorskip; ieder nummer is opnieuw genieten! De derde cd vind ik soms iets 'te' jaren tachtig maar die geweldige Wall of Sound voert natuurlijk nog steeds goed de boventoon!

Alles bij elkaar genomen is dit natuurlijk een dikke 5.0*. Ik mis Phil Spector!!!!!!!

Het begint goed - lekker stevige opener die inderdaad, zoals deric raven ook al aangeeft, aan Sex Pistols denkt. Ook de stem van Lydon vervormt dan naar hoe hij toen ook al zong.

Daarna kakt het album al snel in. Na 4 nummers is het vooral een lange zit met ronduit saaie nummers.

2,0*

Ik heb deze sinds een paar weken op cd (de geremasterde SACD versie) en nu ik deze inmiddels kapot heb geluisterd, valt The Dark Side of the Moon pas echt op zijn plaats.

Ik moet zeggen dat ik deze op vinyl eigenlijk nooit draaide. Dan verkoos ik toch het prachtige Wish You Were Here boven deze, al snap ik nu niet zo goed meer waarom. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het er mee te maken heeft dat Wish You Were Here iets laagdrempeliger is dan The Dark Side of the Moon, waardoor die wat minder lang houdbaar is als geheel. Ik sluit me dan ook volledig aan bij wat ik hieronder lees of de onderlinge coherentie tussen de nummers.

Het is gewoon een meesterwerk.
Verhoogd naar 5.0*

Matige plaat van deze Deense formatie. Mooie melodieën wisselen irritante deuntjes wat maakt dat het lastig is om deze plaat de volle 49 minuten uit te zitten. Krappe 2,5*.

Ik veerde vanochtend op toen ik erachter kwam dat deze liveplaat nu ook op Spotify is te beluisteren. Hopend op een Anesthetize deel II zette ik dus vol verwachting deze plaat op.

Snel kwam ik er achter dat de vergelijking met Anesthetize behoorlijk mank gaat. Dat het songmateriaal voor de release van Fear of a Blank Planet anders zou zijn was te verwachten, maar de matte manier waarop het fantastische songmateriaal door de band en de productie wordt gebracht is Porcupine Tree onwaardig. Waar Anesthetize een hele inclusieve sfeer creëert, alsware je ertussen staat op de eerste rij, lijkt het alsof je als luisteraar van Arriving Somewhere achterin de zaal tegen de geluidsbooth hangt. Het geluid is oké gemixt, maar de volledige concertervaring ontbreekt.

Een behoorlijke teleurstelling dus. Snel weer Anesthetize opzetten om deze te vergeten.

Sommige bands brengen je het schaamrood op de kaken. Niet vanwege vulgaire teksten of beschamend slechte muziek, maar omdat ze zo goed zijn dat je je kapot schaamt dat je het 'nu pas' ontdekt. Porcupine Tree is helaas zo'n band voor mij, helaas.

Hoewel ik The Raven That Refused to Sing en Grace for Drowning al langer draaide op vinyl had ik mij nooit echt verdiept in dat bandje waar Steven Wilson zijn eerste bekendheid mee had geboekt. Dat veranderde toen ik in Las Vegas deze cd kocht. Gedurende mijn verdere verblijf in The States was deze cd ongeveer niet meer uit de speler van mijn Ford Escape (waardeloze auto, nooit huren) weg te slaan.

In vergelijking met het solowerk van Steven WIlson is deze plaat wat toegankelijker, maar het genomen uitgangspunt is hetzelfde: de muziek staat centraal. Daarmee bedoel ik in dit geval ook dat de teksten op deze plaat bij vlagen tegen het cliche aanzitten, maar wat geeft het als de muziek zo ijzersterk is dat de tekst meer dient als een extra melodielaag in plaats van een gesproken boodschap.

Ijzersterke rifs, pakkende melodielijnen en verrassende wendingen binnen een nummer makten deze plaat een waar plezier om naar te luisteren. Nu maar eens onderzoek wat Porcupine Tree nog meer voor moois heeft maakt.

4,5* voor deze schitterende plaat.

Goede liveregistratie van The Incident tournee. Wat mij met name opvalt is het onwijs creatieve drumwerk. Dat alleen al maakt deze plaat boeiend om naar te luisteren.

Er zijn ook minpunten. Zo vind ik het geluid nogal vla klinken bij vlagen. Het lijkt wel alsof het niet volledig is afgemixt of dat er wat kwaliteitsverlies zit in de opname. Dat is jammer, want hierdoor missen sommige nummer 'kleur'.

Toch zeker goed voor 4,0*.

Ik snap wat Frenz beschrijft. Dit album is heftig, verwarrend en intrigerend, zeker als je zoals ik ook, gewend bent aan het geluid van Dummy. Het gevierde Rip en Machine Gun zijn krachtige songs waar je iedere keer wat nieuws in hoort. Helaas zijn er ook wat teveel momenten waarop ik afdwaal met mijn gedachte bij dit album, waar Dummy me wel voor de volledige speelduur blijft bekoren. Ik zal wel altijd een haat/liefde verhouding houden met Portishead.

3,5*

Een zeer pakkende debuutplaat.

Ik heb Pumarosa voor het eerst gezien op het London Calling festival. Ik kwam daar samen met Germ voor Kurt Vile, maar door logistieke tegenvallers, hebben we heel Kurt Vile die avond niet gezien. Wel Bully en dus dit Pumarosa.

Wat ik me er nog van kan herinneren, was dat ik erg onder de indruk was van deze band. Hun performance was indrukwekkend. Duister, zwepende beats, de breekbare zang van Isabel Munoz-Newsome als middelpunt. Helaas had de merchstand geen EP'tjes meer op voorraad van Pumarosa. Ik was kennelijk niet de enige die die avond onder de indruk was.

Door het uitblijven van een fysieke release in mijn kast, was ik de band wat uit het oog verloren. Spotify zorgde echter voor een herintroductie. Sindsdien draai ik het album regelmatig, want Pumarosa heeft een plaat afgeleverd die zeer de moeite waard is. Met name de wat meer uitgesponnen nummers als The Witch, Priestess, Red en Snake zijn bijzonder sterk. Het zijn nummers met een mooie opbouw die steevast uitmondt in gecontroleerde chaos. Vooral de blazers aan het einde van Priestess zijn prachtig.

De kanttekening is echter wel dat de nummers die overblijven in mindere mate blijven plakken. Dat doet de vraag doen oprijzen wat Pumarosa nog meer in het vat heeft zitten, aangezien het nummer Priestess an sich ook al was gerecycled van een eerder uitgebrachte EP. De tijd zal het leren en tot die tijd blijf ik wel van deze plaat genieten. Ik hoop ze binnenkort weer eens live te zien. Ze zouden niet misstaan op Best Kept Secret!

4,0*

Ik snap de Beach House parallel die je trekt Ducoz, maar vind het niet helemaal een terechte vergelijking. Ik denk dat Pure Bathing Culture iets minder nadrukkelijk op zoek naar dat het laid-back downtemporitme wat Beach House aanhoudt. De beats zijn puntiger, de zang helderder.

Ik kom ook op een 3,0* uit.