Ik heb dit maar afgezet, nadat zelfs de kamerplanten op mijn kantoor in slaap vielen.
Wat een inspiratieloze muziek is dit

Kwam deze toevallig tegen in een platenzaak in Las Vegas op vinyl. Was helemaal niet bekend met deze release, maar uiteraard gewoon meegenomen.

Geen moment spijt van gehad. Damien Rice in zijn kaalste vorm, prachtig en indringend, met Lisa Hannigan en een cellist aan zijn zijde. Wanneer zou er toch weer eens wat nieuws gaan komen?

Dikke 4,5*

Prima plaat van deze zeskoppige Belgische band.

Veel nieuwerwetse folkplaten kabbelen maar wat voort, zonder dat er echt iets gebeurt waardoor je op het puntje van je stoel gaat zitten. Dit album is daar een positieve uitzondering op door de harmonieuze samen, het bescheiden inmengen van elektronische beats en het creatieve drumwerk.

3,5*

Zo negatief als Rudi1984 is over de plaat, zo gaaf vind ik het nieuwe geluid van Daniel Romano.

Inderdaad, hij is een totaal andere weg ingeslagen als artiest. Niet al zijn fans van het eerste uur zullen hem dat in dank afnemen. Ik moet zelf even denk aan Bob Dylan die elektrisch ging waarop Pete Seger "met een bijl de kabels van zijn instrumenten wilde doorhakken". Om maar aan te geven dat je wel wat lef moet hebben als artiest om zo radicaal iets anders te doen.

De nieuwe sound van Daniel Romano is veel omvattend. Ja, er is nog wel wat country te horen, maar veel meer hoor ik psychedelisch jaren '70 muziek gecombineerd met de California surf sound uit de jaren '60. Het doet me denken bij vlagen denken aan onze eigen Jacco Gardner.

Voor mij pakt deze sound goed uit. Je merkt aan alles dat deze nieuwe weg leidt tot hernieuwde inspiratie. Dat de plaat in MONO is opgenomen maakt het geluid voller, meer direct voor de toehoorder. Strijkarrangementen klinken hierdoor meer naar de voorgrond gemixt, wat in combinatie met de lage stem van Romano voor een mooie samensmelting zorgt.

Ik hoop dat hij deze lijn vasthoudt. Hierdoor krijg ik pas echt respect voor een artiest.

4,0*

Inderdaad - Okay Wow! Wat een knetterstrak gespeelde liveplaat is dit zeg. Prachtige setlist ook.

Als een favoriete David Bowie setlist zou mogen samenstellen, dan zou dit ongeveer deze plaat zijn.

David Bowie met magistrale band in topvorm en te horen in een geluidskwaliteit die werkelijk schitterend in balans is. Adrian Belew in je band op gitaar is natuurlijk altijd van grote meerwaarde.

De nummerselectie die Bowie koos om te spelen zijn fantastisch. Enige puntje van kritiek is dat ze van mij Ziggy Stardust in zijn geheel hadden mogen doen, omdat je conceptalbums in mijn optiek altijd maar moeilijk kan opbreken. Pink Floyd speelde The Dark Side of The Moon tijdens Pulse ook altijd in zijn geheel omdat ze niet aan het concept wilden tornen.

Een dikke 4,5*

Ik heb het eerste album van De Staat al vanaf de dag van de release ongeveer in de kast staan. Daarna ben ik ze een beetje uit het oog geraakt, met name omdat de opvolger me wat tegenviel. Nu dit album naar wat goede voorproefjes in huis gehaald op stralend blauw vinyl en ik vind het te gek.

De industriële roocksounds van De Staat gecombineerd met strakke synths en soms velle beats maakt dit toch plaat waarop genoeg gebeurt om 49 minuten lang geboeid te luisteren. Ik heb ze in het verleden wel vaker live gezien, ik kan niet wachten om ze de nummers van deze plaat live ten gehore te zien brengen. Best Kept Secret?

4,0*

Dit is een uitstekende compilatie van DJ Maestro geworden. Hij neemt je als het ware mee op een ontdekkingstocht in de New Yorkse jazz scene van de jaren '50 waarbij hij het ene pareltje na het andere voorschotelt. Grootste kritiekpuntje is wat mij betreft dat ik nog geen vinyl release van deze plaat heb kunnen vinden, voor de rest puur genieten.

Een waardevolle toevoeging aan de inmiddels toch al zo uitgebreide collectie Blue Note Trip albums.

Ieder album is voor mij persoonlijk een mooie manier op kennis te maken met nieuwe artiesten die actief zijn op het toch al niet beroerde Blue Note label. Ook deze plaat brengt weer een gevarieerde mix van artiesten in het brede jazz-genre.

Ook voor feestjes is deze plaat bijzonder geschikt; je hebt namelijk altijd goede achtergrondmuziek en het is nooit hetzelfde.

Ik ben er ondertussen wel uit dat je in principe iedere toevoeging aan deze serie blind kan kopen.

4.0*

Matige nieuwe plaat van Down By Law. Deze punkrockers zijn duidelijk over hun hoogtepunt heen.
2.0*

Dua Lipa goes Symphonica in Rosso was wat ik dacht toen ik de hoes zag; ik bleek er niet ver vanaf te zitten. Wat we hier namelijk hebben is een registratie van een concert van Dua Lipa samen met The Heritage Orchestra in The Royal Albert Hall. Het bestaat voornamelijk uit nummers van haar laatste plaat Radical Optimism die met een stuk minder enthousiasme werd ontvangen haar vorige twee platen. En deze concertregistratie maakt duidelijk waarom dat zo is.

De opzet van de avond is helder: eerst integraal Radical Optimism spelen en daarna de setlist aanvullen met greatest hits. Dat blijkt een vermoeiende opzet, juist omdat het songmateriaal van de laatste plaat niet zo sterk is. Dit maakt het eerste stuk lastig door te komen. De nummers die op de plaat nog shinen, zoals Houdini en Illusion, missen door de wat flegmatieke begeleiding van het orkest hun pit waardoor het allemaal wat braafjes wordt. Het randje wat Dua Lipa zo interessant maakt, ontbreekt daardoor volledig.

Maar ook het oude werk komt niet goed uit de verf. Ja, haar eigen band staat ook op het podium, maar Dua lijkt eerder last te hebben van het orkest, dan dat de arrangementen haar nummers ten goede komen. Squaring a circle zouden de Engelse in de Hall zeggen, maar dat hoeft niet omdat haar muziek juist gebaat is bij enige hoekigheid. Dit komt pas goed vanaf Be the One, nadat Cold Heart met een wat kolderieke bijdrage van Elton John voorbij is, wat overgaat in het hoogtepunt van de avond: Dance the Night. Eindelijk versterken orkest en band mekaar wel. Dit eenzame hoogtepunt redt het matige uur daarvoor waardoor het hele concert nog net een krappe voldoende wordt.

Voor de geinteresseerde is het concert ook te beleven met beeldmateriaal. Vanaf gister is het concert ook op de streaming verschenen: An Evening with Dua Lipa (TV Special 2024) - IMDb.