En ik met je! Kan niet wachten om te horen hoe dit live gaat klinken.

Wat een top plaat is dit toch ook! Vanaf de opener zijn de motieven duidelijk: hier wordt bij vlagen stevig gerockt. De wetenschap van nu leert dat de opvolgende platen wat rustiger zijn, wat deze plaat voorlopig tot mijn favoriet maakt.

4,0*

Met alle goede wil staat dit album mij toch tegen.

Op aanraden van aERodynamIC aangeschaft, die mij altijd voorziet van goede tips tot dusver. We delen in ieder geval onze bewondering voor Revere en Athony and the Johnsons. Inmiddels alweer een fors aantal luisterbeurten verder, blijven mij zaken irriteren aan dit album waardoor ik er maar niet in slaag om de volle 56 minuten uit te zitten. Dat is ook gelijk één van de dingen die me tegen staat: de lengte.

Daarnaast heb ik nog wel een aantal opmerkingen. Ten eerste vind ik de stem van Nicholas Hirst niet plezierig. Instabiel, niet toonvast, het gaat bij vlagen alle kanten op. Daardoor komt de inhoud van de liedjes, die toch met name over de liefde gaan, niet goed uit de verf. In ieder nummer klinkt een zekere wanhoop door waardoor ik ga denken 'vent waar maak je je druk om?'.

De thematiek van het album is het tweede wat mij wat tegenstaat. Natuurlijk is het prima om een liedje voor je liefje te schrijven, maar na het zoveelste liefdesnummer ben ik er wel klaar mee. De inspiratie is dan op zijn zachtst gezegd wat magertjes. In combinatie met mijn derde bezwaarpunt, de vertellende wijs die Sun Kil Moon ook graag gebruikt in zijn songteksten, is het zware kost om te behappen.

Nee, deze Bearpark is niks voor mij. Misschien als Hirst een leeuw toevoegt aan het park om de boel wat tanden te geven, dat het interessant kan worden, maar dit is mij allemaal veel te gezapig.

2,0*

Ik denk dat mijn verwachtingen van deze plaat toch wat te hoog gespannen waren.
Na het lezen van berichten met daarin het commentaar 'The Life Persuit 2' toch maar aangeschaft bij CdWow en een tijd mee in de auto gehad. Gister maar weer eens opgezet om te kijken of deze plaat het effect kon bereiken wat Lost beschrijft: welke nummers blijven hangen, wat zijn de verborgen pareltjes?

Eigenlijk vind ik dat er niet echt uitschieters zijn. De balans op het album is prima. De swingbare nummers worden prima afgewisseld met het serieuzere werk en dat maakt de plaat an sich tot een sterk geheel. Waarom deze plaat bij mij niet het Life Persuit gevoel kan opwekken kan ik ook niet echt omschrijven. Ik denk gladweg dat de nummers afzonderlijk mij wat meer aanspreken

Misschien is het ook wel de hieronder genoemd 'hitgevoeligheid' van bepaalde nummers die dit album de das om doen. Het meer experimentele randje is er toch een beetje af. Dat is jammer, maar misschien ook wel te verwachten voor een band die inmiddels alweer hun zevende studioalbum uitbrengt.

Een gebalanceerd cijfer, voor een gebalanceerd album: 3,5*

En misschien is het inderdaad maar het beste, zoals philtuper voorstelt, om naar he Boy With The Arab Strap te luisteren want deze release is op zichzelf erg teleurstellend. Elektrobeats moeten het tekort aan echt sterke teksten maskeren. Lekker lollig doen,
Jump to the beat of a party line, terwijl er een muzikale binnenbocht wordt genomen is gewoon niet iets wat je verwacht van een band van het statuur van Belle and Sebastian.

2,5*

Een leuke plaat, met genoeg voor ieder. Veel nummers hebben een hoog Velvet Underground gehalte imo, maar dat mag de pret niet drukken.

4.0*

Na de BBC Sessions een aantal keer te hebben beluisterd bij mijn ouders, toch maar besloten om zelf ook een cd van deze sympathieke band aan te schaffen. Ik ben blij met deze keuze, want Belle and Sebastian maken prima popmuziek in een niet al te Brits jasje.

The Life Persuit is hun meest recente album en ik ben nu vooral benieuwd naar hun overige platen, die een nog hoger stemgemiddelde hebben dan deze. Of is het zo dat je in principe iedere plaat blind kan kopen van deze groep?

Afijn. Ik zal de komende zomer nog wel een aantal keren in de zon, in tuin genieten met deze plaat op de achtergrond, want het gros van de nummers roept een heerlijk onbezonnen sfeertje op. Een heerlijke plaat om bij weg te dromen, verder geen poespas.

4.0*

Van The Life Persuit, naar Write About Love en dan maar eens beluisteren wat hier allemaal aan ten grondslag heeft gelegen. Uit eindelijk moet je toch weten waar deze heerlijke band ooit mee begonnen is. Daarnaast is het een veel bejubeld debuut en dus een logische keuze om als volgende schijfje aan te schaffen.

Inmiddels heb ik deze plaat toch alweer een keer of 15 gedraaid en het is telkens in fases (3 dagen onafgebroken, dan weer een halve week niet), waarvan ik vermoed dat het de plaat extra goed doet.

Het meest fijne aan deze plaat vind ik het zoekende van de band gecombineerd met het eigenzinnige fundament wat er toch al lag. In sommige nummers hoor je al duidelijk een B&S geluid wat we vandaag de dag nog steeds horen (The State I Am In, My Wandering Days Are Over; de 'kleine' liedjes), maar anderzijds staat er ook een nummer op wat ik nooit zou hebben verwacht van B&S, het cultnummer - zoals het hieronder wordt genoemd - Electronic Renaissance. Het grappig vind ik dat Nihilisme het totaal niet kan waarderen, terwijl ik er gelijk al dol op was; die vlakke drum en dat vervormde (stem)geluid maken het tot een soort muzikale compositie die voor mij een perfect breekijzer vormt zo op het midden van de plaat.

Dat deze band zo lang mijn aandacht had kunnen blijven vasthouden, had ik niet durven stellen na aanleiding van alleen deze plaat, maar een supersterk debuut is het zeker.

4.5*

Zo vaak zie je het andersom: artiesten die muziek maken met passie, per ongeluk een hit scoren en daarna alleen maar commerciele rommel maken om vooral hun eigen portemonnee te blijven sponsoren. Hoe anders is dat bij Ben Howard. Ook ik kende deze man alleen van de kapot gedraaide ietwat saaie hit Keep Your Head Up en heb daarom dit album lekker links laten liggen. De versie van Sandra van Nieuwland vind ik dan wel weer prachtig, maar dat terzijde.

Maar op een gegeven moment kon ik niet meer om het hoge gemiddelde heen op MuMe en de lovende recensies bleven aanhouden. Dat wekt op z'n minst een gezonden dosis nieuwsgierigheid. Daarop het album besteld bij CDWOW (uiteraard weken gewacht) en sindsdien bijna non-stop in de speler gehad.

Ik herken me in het lijstje vergelijkbare artiesten wat erwinz opsomt en de kille desolate sfeer die Ben Howard weet neer te zetten op dit oprechte album.

4,0* voor een van de betere platen van dit jaar.

Uitstekende derde plaat van deze sympathieke Nederlandse liedjesmaker.

Meer eigenzinnig dan toch wat meer popgeorienteerde platen die hij hiervoor heeft gemaakt, maar daardoor misschien ook wel wat spannender.

Vanavond eens kijken hoe hij het er live vanaf brengt met deze nieuwe selectie nummers!
4.0*

Na mijn eerste kennismaking met Bertolf op paardpop heb ik dit schijfje aangeschaft. Dat heeft me bepaald geen windeieren gelegd want dit is een van de beste debuten die ik in tijden gehoord heb.

Het is een goed uitgebalanceerde pop cd die voldoet in alle opzichten. De muziek, de teksten, de zang, de productie, die overigens deels door Bertolf zelf is gedaan, kloppen gewoon allemaal. In tegenstelling tot Fieke_28, vind ik deze cd soms wel degelijk verassend, in die zin, dat de nummers niet voorspelbaar zijn. Soms heb van die nummers waarbij je gelijk de hele tendens van het nummer kan voorspellen als je het de eerste keer hoort. Dat is hier niet het geval.

Vergelijkingen maken, zoals Kos doet, is altijd makkelijk. Ik kan ook wel zeggen dat ik de stem van Bertolf erg op die van Tom Chaplin vind lijken, maar dan wat warmer, maar wat zegt dat over de inhoud van de cd. Helemaal niks in dit geval, want dit gaat verder dan Keane, alleen al om het feit dat Bertolf zichzelf geen muzikale beperkingen oplegt. Daarnaast vind ik ook dat Bertolf wel degelijk een eigen sound heeft.

Al met al een ijzersterk debuut, waar ik vast nog wel plezier aan ga beleven. Zeker in de wetenschap dat deze jongen ook nog erg goed live is, dicht ik hem een mooie toekomst toe. Wordt vast wel vervolgd.

4.0*

Bijzondere opvolger van een spetterend debuut, waarbij Bertolf zich definitief op de kaart zet als één van Neerlands grootste nieuwkomers van het afgelopen jaar.

Als 'fan van het eerste uur' keek ik al een tijd uit naar de opvolger van For Life, wat voor een debuut een uitzonderlijk goede plaat was. Natuurlijk rees daarom wel gelijk bij mij de vraag: gaat deze de debuutplaat overtreffen of in ieder geval dezelfde hoogte halen?

De aankondiging van deze plaat ging natuurlijk gepaard met het uitbrengen van de single Two in a Million. Als je deze single vergelijkt met de eerste single van het vorige album Another Day moet ik zeggen dat Two in a Million mij in het eerste gehoor toch wat tegenviel. De melodie maakte weinig indruk op mij, de achtergrond zang was 'vaag' en klonk bijna van: 'er moeten maar mensen op mee zingen, want dat hoort zo'. Door deze single heb ik mij echter niet laten weerhouden uiteindelijk toch deze plaat aan te schaffen en daar heb ik totaal geen spijt van.

Met deze plaat toont Bertolf namelijk aan dat hij definitief kan worden bijgezet in mijn lijstje van Nederlandse artiesten die ik het liefst hoor. Snakes & Ladders is, anders dan de hoes impliceerd, namelijk een prachtig divers album. Aan de ene kant is Bertolf zeer op dreef met up-tempo nummers als Cut Me Loose, Sound of a Heartbreak en Emperor's New Clothes (heerlijk sarcastische song over kuddegedrag in de muziekindustrie), maar weet hij ook op tijd gas terug te nemen met nummers als het wonderschone Patty Lane, So Much Stronger en Simply Amazing.

Ik ben voorlopig nog lang niet uitgeluisterd op deze plaat en kan niet wachten op de eerste keer dat ik deze live mag beluisteren. Ik ben jaloers op de bevrijdingsfestivals die Bertolf wel heeft aangedaan, zoals Leeuwarden, waarvan mij verteld was dat hij een super optreden heeft gegeven.

Ik weet niet of het nog goed gaat komen tussen mij en Two in a Million, maar uiteindelijk kan ik deze song op de plaat ook wel weer waarderen. Uiteindelijk valt met recht te zeggen dat deze beter is dan het debuut, al zie je dat niet terug in mijn waardering in sterren, want ook deze krijgt een dikke 4.5*

Wat een uitstekende plaat is dit van Bragg en co. De opnamekwaliteit is uitstekend te noemen en de zo kenmerkende losse sfeer waarmee Bragg zijn nummers ten gehore brengt komt prachtig uit de verf op deze liveregistratie. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat september weet te reproduceren als hij drie avonden in Paradiso staat.

Toen ik de omschrijving op 3voor12 las over deze band - Dreampop, Duo, L.A. - moest ik gelijk aan Beach House denken; een band die mij over het algemeen wel kan bekoren.

Ik werd niet teleurgesteld door mijn vermoedens want inderdaad, deze band heeft wel wat weg van Beach House, ware het niet dat het allemaal nog een tandje trager gaat.

Dit is muziek voor een zwoele zomeravond in L.A. Biertje aan het strand, genieten van de avondzon en wegdommelen bij de lome tonen van Boardwalk. Niks mis mee.

3,5*

Deze uit de V.S. meegenomen voor een tientje, zodat ik de collectie weer compleet heb en weer eens uitgebreid voor deze tiende Bootleg serie kon gaan zitten. Mijn tweede indruk verschilt echter niet zoveel van mijn eerste indruk: sterke nummers die beter uit de verf komen zonder overdubs (Working on a Guru), aangevuld met een aantal interessante nieuwe nummers (Spanish Is the Loving Tongue).

Grootste dieptepunt is Minstrel Boy. Je helemaal vol laten lopen met alcohol met je vrienden van The Band, een wedstrijdje doen wie het valst kan zingen en dat dan uitbrengen op een over het algemeen prima verzamelaar vind ik een belediging voor de Dylan fans.

Ik blijf bij de 3,5*.

Onterecht verguisd album door critici.

Ik kan echt genieten van dit album. Niet alleen omdat ik een Dylan fan ben, maar ook omdat de nummers (weliswaar niet allemaal, maar wel vele) op en leuke, frisse, nieuwe manier zijn uitgevoerd. De orkest ondersteuning die Dylan krijgt op dit album en de hulp van achtergrondzangeressen komen deze plaat ten goede en maken het vooral een zeer bijzonder, maar ook leuk Live concert!
Erg enthousiast ben ik ook over dit album.

Een 4,5*

Erbarmelijk slechte Dylan plaat. Een aantal nummers die nog om aan te horen zijn, maar voor de rest ri-ra-rotzooi! Voor al de Christelijk georiënteerde nummers zijn teennagelkrommend.

2.0*

Gister eindelijk de boxset thuis ontvangen en na alle Spotify luisterbeurten nu ook de schijven op mijn eigen set kunnen draaien. Dat maakt alvast een wereld van verschil in de luisterbeleving zodat ik tot een goed oordeel kan komen van deze nieuwe Bootleg Series.

De eerste cd met de alternatieve mix klinkt echt geweldig. Ik ben fan van de productie van Lanois, maar door het album van productionele opsmuk te ontdoen, hou je een mix over die heel dicht bij de muzikanten staat. Tel daarbij op dat de technici hun best hebben gedaan om de bestaande tapes zo goed mogelijk op te poetsen en je hebt een geweldige en indringend klinkende mix die je op het puntje van je stoel doet zitten. Het blijft retrospectief toch onbegrijpelijk dat Dylan in deze tijd volledig afgeschreven was als muzikant door vele fans en muziekjournalisten.

De tweede en derde cd's geven een mooi inkijkje in de alternatieve versies van nummers en onuitgebrachte pareltjes. Dit zijn we gewend van The Bootleg Series en levert altijd weer verrassingen op. Een schitterende versie van Cold Irons Bound bijvoorbeeld, of Standing in the Doorway. Het geeft aan dat Dylan tijdens de opnames zijn eigen nummers nog aan het ontdekken was om uiteindelijk tot een finale versie op het album te komen. Feitelijk is dit wat Dylan zijn hele carriere kenmerkt; ook live wordt een nummer vrijwel altijd van een nieuw arrangement voorzien. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat dat wisselend uitpakt wanneer de nummers live worden gespeeld. Met name de timing van Dylan laat dan vaak te wensen over.

Dat is dan ook precies wat we horen op schijfje vier. Hoewel de muzikanten dicht bij de arrangementen van de studioversies blijven (met uitzondering van Tryin' to Get to Heaven), is het vooral Dylan die in zijn timing en intonatie bij vlagen volstrekt zijn eigen ding doet. Voor degenen die Dylan, zoals ik, al meerdere keren live hebben mogen aanschouwen is dat geen nieuws, maar voor mensen die Dylan zo voor het eerst live horen, kan het een (onaangename) verrassing zijn.

Wat verder opvalt is de geluidskwaliteit van deze liveopnames. Het kan natuurlijk zo zijn dat er geen soundboardopnames zijn uit deze tijd, wat ik me overigens bijna niet kan voorstellen, maar om op een deluxe versie publieksopnames te zetten vind ik wel erg vreemd. Zeker omdat Dylan tijdens zijn laatste tour iedereen verplichte om zijn telefoons af te geven om (illegale) opnames tegen te gaan! Het lijkt met deze move juist gepromoot te worden want 'wellicht dat jouw opnames nog een keer op een Bootleg Series verschijnen'.

Schijf vijf bevat voor de doorgewinterde volgers van deze reeks geen verrassingen; het zijn nummers die eerder zijn verschenen op Tell Tale Signs [Bootleg Series Vol. 8]. De enige toevoeging voor mij waren de nummers van disc 3 van Vol. 8, die ik nog niet thuis had staan (en tot voor kort niet op Spotify waren te vinden). Het is wel mooi dat het nu is gebundeld bij een boxset die specifiek is gewijd aan deze periode.

Ik ben weer erg blij met deze nieuwe toevoeging in deze ijzersterke reeks. Er zijn maar weinig artiesten die zo boeiend zijn dat zelfs de b-kantjes en outtakes de moeite waard zijn. Dylan is er zeker zo een.

Nasaal
Een occlusieve medeklinker waarbij de lucht door de neus ontsnapt.

Als zijnde gedefinieerd door de Dikke Van Dale. Het is het woord wat wat mij betreft centraal staat op dit album.

Dylan probeert met dit album terug te gaan naar zijn Folk roots en slaagt hier gedeeltelijk in. Het grootste minpunt is toch wel de zang, als van zingen gesproken mag worden. Liedjes worden opgedreund met een stem die klinkt alsof er lucht ontsnapt uit het tuintje van een ballon. Woorden worden niet goed uitgesproken, de ademhaling lijkt te falen en de hoge vocalen (voor zover die er überhaupt waren in Dylans oeuvre) worden angstvallig gemeden. Gelukkig wil dit niet zeggen dat de plaat slecht is, want er staan wel degelijk goede nummers op, zoals Arthur McBride of Step it up and Go.

Als geheel een 3.5*

En nou maar luisteren die rotzooi!

Voor mij niet bepaald de beste van alle Bootleg Series, maar toch een aangename aanvulling op het geheel van de Dylan collectie. Hetgeen wat ik op deze plaat het meest mis is coherentie tussen de nummer. Op zich logisch, want het is niet 1 compleet live concert.

4,0*

Ongelofelijke groeier deze plaat. Dit kan zich absoluut meten met het best wat Dylan heeft geproduceerd. Aantrekkelijke, luisterbare nummers met stevige teksten en een goede mate van afwisseling. Voor ieder wat wils op dit schijfje en toch 1 geheel.

Schot in de roos van Dylan, jammer dat het zo relatief weinig mensen bereikt, wat het is echt de moeite waard!

Volledig mee eens.

Verder vind ik dit een erg leuk en luisterbaar album. De stem die Dylan zich hier heeft aangemeten is in het begin hylarisch om naar te luisteren, maar ben ik gaandeweg het album steeds meer gaan waarderen.

Eeen 4.0* is deze plaat zeker waard!

Ik zou em dan toch wat meer tijd gaan geven Antonio. Deze plaat is zeker een van de betere werken van meneer Kamerman.

De nummers die bertus toevoegd zijn inderdaad ook nummers die niet zomeer buiten beschouwing worden gelaten, want zowel tekstueel als muzikaal (lekker up-tempo) erg sterk.

Ik verhoog mijn stem naar een 4.5*!

Dat ik deze nog niet kende!!

Fantastische live plaat met uitdagende versie van o.a. I and I en Masters of War (briljant in deze up-tempo uitvoering!!). Dylan verrast me weer een plezierig!

4.5*

Het plezier spat inderdaad van deze plaat af. Dat maakt hem wat mij betreft ook een van de betere platen uit deze periode van Dylan!

Deze plaat doet me qua idee een beetje denken aan de American Recordings van Johnny Cash. In de nadagen van je leven een album opnemen van je eigen muzikale inspritatiebronnen. Het maakt duidelijk wat los bij Dylan, want opeens is hij weer in staat om een melodie te zingen, in plaats van als een verkouden zeehond te klinken.

De arrangement vind ik persoonlijk wat eentonig. Alle nummers worden op eenzelfde manier aangekleed met een trage drum en pedal steel. Hier kan je misschien een paar nummer op varieren, maar het wordt nu wel een wat erg eentonig geheel om naar te luisteren.

Vanwege de relatief korte duur is het album prima uit te zitten, maar omdat het allemaal niet heel spannend is verder, zie ik mezelf deze plaat in de toekomst niet vaak opzetten, in tegenstelling tot de veel betere voorganger.

3,0*

Volledig mee eens. Vandaag weer eens geluisterd en lekker meegeswingd!

Verhoogd naar 4.0*

Ik kan me nog goed herinneren dat deze release op de markt kwam. De eerste Bootleg Series hadden zich met name gericht op de wat eerdere decennia waarin Dylan actief was. Fan-technische gezien was dat ook wel het meest veilig, daar Dylan in de jaren '80 bij de meeste mensen in de vergetelheid raakte en ondanks positieve recensies (en 2 grammy's!) en de samenwerkingen met Daniel Lanois aan het grotere publiek voorbij ging. Adele was er uiteindelijk voor nodig om Time Out of Mind bij het grote pubiek weer op de kaart te zetten middels haar cover van Make You Feel My Love.

Dat de periode die deze release bestrijkt (1989 - 2006) misschien wel het muzikale hoogtepunt van Dylan zijn carriere is, is onder de volgers bekend. Het is de tijd waarin Dylan zichzelf muzikaal hervond. De wat gezapige jaren '80 platen, met Empire Burlesque als dieptepunt, werd voorzien van een prettig vervolg waarvan de 1989 verschenen Oh Mercy de voorbode bleek te zijn. Dat Dylan muzikaal zeer productief was in deze periode bewijst ook de recent verschenen boxset Fragments.

Tot deze release had The Bootleg Series een vast format. Op de eerste 3-CD na, verschenen alle opvolgende nummers in een 2-CD-variant gehuld in een kartonnen doosje met een boekje erbij. Bij nummer 8 in de reeks kwam daar verandering in, want voor het eerst werd een Deluxe Edition uitgebracht waar een extra schijf bij zat met nog 12 extra tracks. De grap die indertijd gemaakt werd in mijn vriendengroep was welke idioot 80 euro extra ging betalen voor nog een variant van Mississippi. 15 jaar later blijk ik die idioot zelf te zijn.

Afgelopen week arriveerde de boxset en nu heeft hij een mooi plaatsje naast alle andere boxen, maar de hamvraag na al die jaren is natuurlijk, wat voegt die extra schijf toe? Het begint in ieder geval al lekker, met de onvervalste bluesrocker Duncan & Brady. Weer een track die nooit eerder was verschenen maar zo op Modern Times had kunnen staan. Die andere unreleased track, Mary and the Soldier, is ook erg sterk. Wat een verrassing dat er nog meer goede nummers uit deze tijd zijn die een van de albums niet haalde.

De alternatieve takes zijn stuk voor stuk de moeite van het beluisteren waar, zelfs de derde versie van Mississippi (wat is Dylan goed bij stem!). Wat mij betreft kunnen er niet genoeg versies zijn van een van de beste nummers uit het oeuvre van Dylan. Het zijn op schijf drie vooral de live opnames die weinig toevoegen. Wederom publiekopnames in plaats van soundboard. Ik snap daar echt niets van, want de kwaliteit is serie-onwaardig te noemen (al maken ze het hier niet zo bont als bij de livetracks op Fragments.

De hamvraag is, is deze versie nou die (indertijd) 80 euro extra waard? Mijn antwoord daarop is ja. Hoewel schijf 3 inmiddels ook op Spotify te vinden is en de fan het dus niet per se voor de muziek hoeft aan te schaffen, heeft het voor mij altijd nog een extra meerwaarde om de set compleet te hebben en het fraaie artwork (de singlehoezen uit die tijd met een uitgebreide verhalen erbij) maken dit een mooie release voor de verzamelaar.

True.

Maar dat terzijde.

Sterker nog; Pay in Blood begint uit te groeien tot één van mijn favorieten van deze plaat!

Onvermijdelijk bij een release zoals deze, is dat je het gaat vergelijken met het eerder uitgebrachte 'Royal Albert Hall' concert. Als ik dat doe, dan constateer ik dat ik het akoestische gedeelte van dat andere Royal Alber Hall concert, beter vind. Dylan die relaxed de nummers speelt en op dito tempo de woorden uitspreekt; het past perfect bij een nummer zoals Visions of Johanna, wat op deze registratie bijna een beetje wordt afgeraffeld. De kalmerende drugs hebben een duidelijk positief effect op akoestische Dylan.

Het elektrische gedeelte lijkt hier dan weer soepeler te verlopen. Er wordt minder gepield door de band tussen de nummers door. Ook reageert het publiek aanmerkelijk positiever op wat Dylan ten gehore brengt tijdens dit gedeelte van de set, wat het speelplezier ten goede komt.

Al met al gaat mijn voorkeur uit naar het andere concert, maar dit vakmanschap kan nog steeds ruimschoots worden beloond 4,5*.

Ik heb de eerste cd nu een draai gegeven in de auto en ik moet zeggen dat ik ten eerste alle 'commotie' om de kwaliteit van het geluid niet snap. Sommige van de nummers zijn opgenomen met minimale middelen waardoor het inderdaad redelijk broos klinkt. Dit kenden we natuurlijk allemaal al van The Bootleg Series 1-3, dus wat dat betreft niets nieuws onder de zon.

Voor de rest sluit ik me grotendeels aan bij Floater: inderdaad is dit met kop en schouders de meest overbodige release in The Bootleg Series tot nu toe. Ik heb nog niets (significant) nieuws gehoord en ik verwacht ook niet steil achterover te gaan slaan van één van de nummers die nog moet gaan komen.

Als je al het studiomateriaal hebt van de beste man, aangevuld met de rest van The Bootleg Series, dan kan je deze wat mij betreft laten liggen.


Dat voor wat betreft de eerste indruk, morgen cd 2 in de auto mee

@kiriyama: ten tijde van de bekendmaking van dit album waren nog niet alle tracktijden bekend. Ik heb sommige tijden dus gebaseerd op andere releases. Als je iets dergelijks constateert kan je het natuurlijk altijd aanpassen (klik op het tabblad corrigeren) .