Een bijzondere collectie Jazz uit een land waarvan je niet zou verwachten dat er überhaupt een Jazz scene is.

Natuurlijk zijn er wel verschillen met de, wat ik voor het gemak maar even noem, 'Westerse' Jazz. Zo valt het met name op dat het allemaal wat minder strak is gespeeld. Het is wat rommeliger, maar tegelijkertijd ook wat melodieuzer.

Het zijn geen namen die gaan beklijven, het is ook zeker geen aanleiding om verder de Japanse jazz scene in te duiken, maar wel een mooi document van een voor mij niet bekende stroming in Japan.

Lekker plaat, die in verhouding tot ander werk van Jack Johnson iets harder in het gehoor ligt. De 'lieve' liedjes hebben wat meer plaats moeten maken voor water stevigere nummers, waarbij de drum en de bass (en legio andere instrumenten) wat meer aanwezig zijn. Dit alles maakt het wederom een lekker zit.

3.5*

Eindelijk eens een stukje schrijven bij deze plaat, want zoals bij DureGast heeft het ook bij mij even geduurd voordat de kwartje viel.

Dat White een veelzijdige muzikant is, wisten we natuurlijk al vanwege de enorme trackrecord die hij inmiddels heeft opgebouwd met onder andere zijn deelname in bands als The Raconteur en The White Stripes. Ook zijn vorige soloplaat liet een keur aan stijlen zien, waarbij de nadruk op het tweede deel van de plaat vooral lag op diverse ballads.

Dit album ligt in die zin wel in lijn met zijn vorige soloplaat omdat het wederom een keur aan stijlen is. Zo trekt White op kant A de experimentelere schoenen aan met onder andere het elektronische Lazaretto, het geheel instrumentele, maar o zo fijne High Ball Stepper en met de schitterende ballad Would You Fight for My Love?. Vooral deze laatste is een bijzonder meeslepend nummer wat pas na een paar luisterbeurten haar schoonheid prijs geeft. Dit komt met name doordat er zoveel tegelijk gebeurt in het nummer. Dit is misschien ook wel het voornaamste kritiekpunt op deze geslaagde plaat - sommige nummers lijken op het eerste gehoor wat overgeproduceert.

Dat White het ook luchtig kan houden bewijst het met het heerlijke countryriedeltje wat centraal staat in Just One Drink. Dit nummer werd overigens ook fantastisch vertolkt in zijn (harde) concert in de HMH begin juli. Ook Alone in my Home is zo'n nummer wat niks minder is dat catchy pop wat gevolgd wordt door de mooi uitgevoerde ballad Entitlement. Net als je wat indut knalt dan That Black Bat Licorice erin. Had ik ook wel graag live gezien - zat er helaas niet in.

Het album eindigt weer met nummers waar ook zijn vorige album mee had kunnen eindigen. I Think I Found the Culprit en Want and Able zijn weer van die typische White ballads. Op zich niks mis mee, maar ik mis dan wel een beetje de spanning van bijvoorbeeld een Lazaretto, of een ballads als Would You Fight for My Love?.

Al met al een mooi gebalanceerd geheel van dit interessante multi-talent. Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende project!

Jade Bird kan zingen - en hoe.

Precies de stappen terug traceren lukt me niet, maar ergens kwam ik in aanraking met het nummer Love Has All Been Done Before van haar aankomende titelloze album. Catchy deuntje, met een countrysausje. Op basis daarvan ben ik verder gaan kijken en kwam bij deze EP.

Beperkt in haar omvang, geeft de EP toch goed weer wat voor capaciteiten Bird in huis heeft. Van de meevoerende folksong Something American tot de imponerende stemacrobatiek in Grinnin' in Your Face; het eigen geluid van Bird wordt gelijk sterk op de kaart gezet.

De grote vraag gaat natuurlijk zijn in hoeverre ze in staat gaat zijn om de balans te blijven houden tussen pop en country, zonder daarbij teveel door te slaan naar het eerstgenoemde genre met het risico dat de muziek te plat wordt. Het antwoord op die vraag, wordt 19 april beantwoord.

Een lekker frisse plaat van deze nieuwkomer in het genre.
Het is een typische debuutplaat waarop nog duidelijk veel invloeden van grote singer-songwriters zijn te horen, waarbij ik hoop dat deze jongeman op zijn volgende plaat zijn goede basis doorzet en een eigen geluid gaat weten neer te zetten.

3,5* voor deze goede start.

Heel herkenbaar! Feist? Gillian Welch?

Hoe dan ook. Het is een prikkelende verzameling nummers. Gaandeweg de theatertour komt er vast een volledige plaat uit!

3,5*

Sluit ik mij volledig bij aan.

Gisteren de hele plaat live vertolkt zien worden in Tivoli en het schijnbare gemak waarmee ze alle nummer zingt en de speelsheid waarmee ze het publiek om haar vingers weet te winden getuigen van grote klasse. Zoals ook op de plaat, maakten gisteren de wat rustigere nummers de meeste indruk. Meer dan een akoestische gitaar of een handvol strijkinstrumenten heb je niet nodig als je zo'n schitterend stemgeluid hebt.

The Beatles noemde het Naked, The Rolling Stones noemden het Stripped en Janne Schra noemt het Light. Uiteindelijk wordt hetzelfde bedoeld: een verzameling muzikaal uitgeklede varianten van reeds uitgebrachte nummers. In dit geval ligt daarbij heel specifiek de focus op nummers van de plaat Ponzo. Van een paar van deze nummers zijn reworks gemaakt die zijn uitgebracht op een 10" in gelimiteerde oplage van 500 stuks.

Alle reworks waarbij de focus meer komt te liggen op de stem van Janne Schra juich ik toe. Dat maakt dit EP'tje dus ook gelijk de moeite waard. De nummers zijn wat mellower, noem het slow pop, en dat pakt verrassend goed uit. Niet alleen een leuke toevoeging aan de collectie, maar ook een waardevolle.

Album wat een beetje stilletjes is gelanceerd maar zeker wel de moeite waard is. Bestaande nummers van Janne's eerste soloplaat zijn in een wat Jazzyer jasje gestoken en voor de gelegenheid zijn er ook een paar nieuwe nummers opgenomen.

3,5*


Voor de geinteresseerden in deze plaat: wees er snel bij want er zijn maar 500 exemplaren. Bestellen kan hier.

De eerste plaat van Jason Isbell heeft een stuk minder om het lijf dan de platen die hij hierna is gaan maken. Toch zijn de songwritingkwaliteiten al heel duidelijk aanwezig. Zo zijn Dress Blues, In a Razor Town en het swingende Shotgun Wedding schitterende nummers. Een prima debuut en een goede richting voor de rest van een ijzersterke solocarrière.

3,5*

Een voorproefje voor een select aantal fans, waarbij Isbell nummers speelt van Something More Than Free. Redelijke gelikte productie voor Isbell zijn doen. Leuk om eens een keertje te beluisteren.

Jason Isbell met de 400 Unit als begeleidingsband staat altijd garant voor een wat steviger arrangement. Dit is op deze plaat niet anders. Opener Grown knalt er gelijk lekker in. Met Goddamn Lonely Love en Hurricane en Handgranades wordt vervolgens op iets trager tempo gespeeld, maar wel met een volle sound.

Ook mogen de songs van Drive By Truckers op deze plaat niet ontbreken. Isbell kiest normaal gesproken uit een stuk of 10 songs die hij (nog steeds) afwisselend speelt. Op deze plaat zijn het Danko / Manuel en het prachtige Outfit.

Opvallend is afsluiter Into the Mystic; een cover van mijn favoriete album van Van Morrison. Op de plaat Live from Alabama wordt Niel Young gecoverd en tijdens zijn huidige tournee Tom Petty. Een mooie manier om je muzikale roots te eren.

De geluidskwaliteit van deze opname is niet echt om over naar huis te schrijven. Hoewel het een soundboardopname is waarvan de kwaliteit in principe voldoende zou moeten zijn, lijkt er weinig tijd te zijn gestoken in het digitaal oppoetsen van de audio. Dat, en de lauwe reacties vanuit het publiek, is een smetje op deze verder prima liveplaat.

3,5*

Jason Isbell zit werkloos thuis. Zijn tournee is afgezegd en ook de uitverkochte show waar ik naar uitzag in Paradiso, is uitgesteld tot november 2021. Wat anders kan je doen, dan deze tijd gebruiken om eens in je back catalogue te kijken en een selectie livereleases uit te brengen via BandCamp? Dit is inmiddels release 4 uit die reeks, met eerder shows uit Nashville, TN (2017), Athens, GE (2016) en Birmingham, AL (2018).

Hoewel ik ze vanaf het begin af aan in het vizier had, was ik nog niet aankoop overgegaan. Call me oldschool, maar ik heb nooit affiniteit gehad met het betalen voor mp3's. Ik heb toch graag de vinylplaten in mijn hand. Maar goed, aangezien Isbell al had aangegeven dat hij deze releases alleen digitaal gaat uitbrengen, ben ik bij nummer vier in deze serie liveplaten toch maar overstag gegaan, want zo'n setlist is natuurlijk te aantrekkelijk om links te laten liggen.

Wij luisteren hier naar de tournee in het kader van zijn album Something More Than Free. Op dat moment zijn vijfde studioalbum en opvolger van zijn meesterwerk Southeastern. De nadruk ligt dan ook op deze twee platen, maar ook zijn tijd bij Drive-By Truckers wordt met Decoration Day, Goddamn Lonely Love en Never Gonna Change, allen geschreven door Isbell, niet overgeslagen. Alleen het schitterende Alabama Pines wordt verder als eerder verschenen solowerk toegevoegd van het eerder uitgebrachte Here We Rest. Toch eigenlijk opmerkelijk dat ouder solowerk als Sirens of the Ditch en Jason Isbell and The 400 Unit helemaal worden overgeslagen.

Isbell start gelijk met de openers van zijn dan nieuwste plaat. Vooral 24 Frames blijft natuurlijk een weergaloze klassieker. Het publiek veert op bij het bekende Decoration, want ook in New York kent natuurlijk iedereen Drive-By Truckers en dit is wat mij betreft hun fijnste nummer vanwege de geweldige songwriting van Isbell. Zelden heeft hij dat nummer overtroffen.

In plaats van te kiezen voor de scherpe rocker Palmetto Rose, vult Isbell de setlist met de nodige aan rock 'n roll met het nummer Never Gonna Change. Een weergaloze uitvoering met dito gitaarsolo die de volle 10 minuten boeit en die publiek en mij als luisteraar in extase brengt. Wat een muzikant is het ook! Het belangrijkste wapenfeit van de avond is dan nog niet eens gebruikt. Isbell heeft namelijk Shires meegenomen om de fiddle en tweede vocalen te spelen. Het geweldige Flagship is het resultaat van perfecte harmonie tussen die twee. Een nummer later draagt Isbell Cover Me Up op aan zijn vrouw. Hij zal vast naar haar gekeken hebben tijdens het nummer terwijl hij het akoestisch opdraagt aan haar. De uithalen zijn rauw en raak; pure magie. Dat is ook te merken aan de response van het publiek. De beste liveregistratie die ik ken van dit nummer.

En dan het nummer waar ik de plaat eigenlijk voor kocht. Het afsluitende nummer van Southeastern; Relatively Easy . Het nummer waarvan ik altijd denk, als dit het afsluitende nummer van je plaat is, dan heb je zeker een meesterwerk afgeleverd. Wel, het was de omgerekend 8 euro 60 meer dan waard. De warme piano-akkoorden, de verdere muzikale omlijsting met de fiddle en de loepzuivere vocalen van zowel Isbell als Shires maken deze weergaloos geschreven track in en in genieten.

Speed Trap Town is tekstueel al weer zo'n hoogstandje. Ook Isbell moet toch inzien dat Southeastern eigenlijk niet meer te overtreffen valt. Zelfs de vierkanten rocker Super 8 valt hier goed op zijn plaats, maar verbleekt natuurlijk bij de pure schoonheid van het nummer Elephant. Hoewel het leiden in Elephant traag en op afstand is, zijn er in de huidige coronatijd vast ook mensen die na een lang ziekbed aan hun einde komen. Niemand heeft dit ooit zo mooi en ontroerend bezongen als Isbell. Dit is het nummer en misschien wel de uitvoering, met Shires weer heel verdienstelijk op fiddle, waar hij om herinnerd zal worden.

Dan als laatste Children of Children, geschreven voor zijn moeder. Ik las er laatst nog een leuk stukje over. Een waardige afsluiter van dit bijzondere concert.

Hoewel ik Isbell inmiddels al een keer of 7 live heb gezien, inclusief het memorabele concert in Bend, Oregon, is dit het concert waar je bij had willen zijn. Het ontroert. Het rockt. Het verpletterd. Isbell gewapend met deze setlist is niet te overtreffen.

De plaat is hier te koop voor de geïnteresseerden: Live from The Beacon Theatre - New York, NY - 2/26/16 | Jason Isbell and the 400 Unit | Jason Isbell - jasonisbell.bandcamp.com

Een liveplaat zonder randje.

Jason Isbell live; dat is waar iedere americanaliefhebber direct voor naar de platenwinkel loopt. Ik ook, want alle keren dat ik hem live heb gezien was hij steengoed. Dit was dan ook een plaat die ik op de dag van de release gelijk heb opgezet.

De vraag die ik mezelf gelijk stelde, is waar hebben we hier eigenlijk mee te maken. Want hoewel Isbell's concerten nooit grossieren in lengte, is 13 songs wel heel erg kort. Wat speurwerk levert op dat het hier gaat om een verzameling tracks die zijn opgenomen tijdens zes verschillende concerten in 2017 in The Ryman, een kerkje te Nashville. Noem het een livecompilatie, of een greatest hits performed live.

Het gekozen materiaal voor de compilatie is een dwarsdoorsnede van solomateriaal vanaf het onovertroffen meesterwerk Southeastern, met een lichte nadruk op de meest recente plaat. De band van Isbell is compleet, inclusief zijn vrouw Amanda Shires op de fiddle en backing vocals.

De plaat kent een matige start. Hope the High Road is gewoon een matige song die het misschien aardig deed als eerste single van The Nashville Sound, maar overtuigt live amper. Gelukkig wordt daar direct het sterke 24 Frames tegenovergesteld, waarbij vooral de backing vocals van Shires van onschatbare waarde zijn. Wat is zij toch een belangrijke schakel in het geheel. White Man's World wordt met de attitude gespeeld die bij het nummer hoort; een mooi beschouwing van 'white privilege' gezongen door de man die recent nog werd neergezet als 'unhinged left'.

Dan het eerste echte kippenvelmoment: het prachtige Flagship. Isbell op de gitaar, Shires op de fiddle en backing vocals; het levert een adembenemende combinatie op. De tekst van het nummer leent zich ook perfect om het op deze manier uit te voeren.

Na een paar goede nummers is het volgende hoogtepunt op deze liveplaat het beste nummer uit de catalogus van Isbell, Elephant. Recent nog omschreven door Rolling Stone als 'cancer narrative', denk ik dat het nummer veel meer gaat over het omgaan met het naderende einde. Kanker slechts de aanstichter van dat naderende eind, maar het had ook een andere terminale ziekte kunnen zijn. Geconcentreerd, met de juiste bezieling, brengt Isbell het nummer ten gehore. Duidelijk een publiekslieveling, want het applaus na het nummer is het meest overweldigend op de plaat.

Storend is datzelfde publiek op het nummer Cover Me Up. Het begint een beetje een gimmick te worden om juist bij dit nummer te gaan joelen en schreeuwen als Isbell over sobriety zingt. Het is behoorlijk potsierlijk als iemand zich op het podium zich op zijn kwetsbaarst opstelt, er doorheen te gaan schreeuwen. Hoewel het een prachtige song is, hoop ik dan ook dat het na deze tour uit de livecatalogus wordt geschrapt.

Afsluiter If We Were Vampires heb ik tot nu toe alleen door Isbell solo gezongen zien worden. Dat past niet. Dit nummer moet als duet worden gezongen zoals op deze plaat. Wat alleen vreemd is, is dat de vocalen van Shires in het begin van de song wel heel erg op de achtergrond zijn gemixt. Gelukkig verbetert dit naar het einde toe.

Ondanks de hoogtepunten zoals benoemd, blijft dit een wat een vreemde livecompilatie. Vleesch nog visch. Het is mij niet duidelijk waarom er niet voor is gekozen om een volledige set van 1 van de 6 Rymanconcerten te pakken en die integraal uit te brengen. Misschien een rechtenkwestie vanwege de Petty covers, misschien omdat een compilatie beter verkoopt. Het maakt het geheel in ieder geval niet echt memorabel.

3,5*

Ik heb lang gewacht met stemmen op deze plaat. De vorige platen van Isbell hadden namelijk een lange tijd nodig voordat ik echt de waarde ervan inzag. De waarde van deze plaat is in ieder geval een stuk minder dan de vorige soloplaten van Isbell.

Hope the Highroad was de logische eerste singel van deze plaat. Een catchy nummer, eenvoudig gitaarsolo, swingende toetsen. Een voor Isbell's doen stevige track. Niets mis mee. De 400 Unit staan weer op de hoes, dus er mag gerockt worden.

Wat vooral opvallend is, is dat nummer waar de 400 Unit ontbreken, Last of My Kind, Tupelo het mooie duet If We Were Vampires en Chaos and Clothes, wat mij betreft de sterkste nummers zijn. Isbell met een akoestische gitaar. Stille zaal. Ademloos luisteren.

Something to Love is een niemendalletje. Isbell onwaardig. Ik gun mijn dochter ook het allerbeste als ze opgroeit, maar de cheesy melodie en samenzang; ik vind het niets. Ik denk echter wel dat het dichtbij de 'Nashville Sound' komt waar de band op dit album naar gezocht word.

Over cheesy gesproken, in Whiteman's World zit ook zo'n cheesy zinnetje 'Under our roof lives a baby girl' waar Amanda Shires dan de backing vocal doet. Ja mensen, voor wie het nog niet wist: Amanda Shires is de moeder van Isbell's kindje.

De mindere puntjes daargelaten is dit toch een prima plaat geworden. Het haalt het alleen niet bij het niveau van Southeastern of Something More Than Free.

3,5*

Jazzanova pakt het hier weer goed aan, door bestaande nummers, uitgebracht op het BlueNote label, in een gedegen tempo goed aan elkaar te mixen.

Het afwisselende rustige, met het dansbare up-tempo, maakt deze plaat lekker om naar te luisteren, maar vooral prima als achtergrondmuziekje; een gevoel wat ik bij vrijwel alle Blue Note Trip cd's heb, door hun lage toegankelijkheid en warme melodieze klanken.

Weer een succesdeel van deze toch al zo grote collectie, aan mijn eigen collectie toegevoegd: een 4.0*.

1 stem 3,0 *. Dat is wel heel matig qua beoordeling en qua stemmenaantal.
Heb deze al enige tijd op vinyl in huis en kan er bij tijd en wijle erg van genieten. De opnames zijn spontaan, losjes en getuigen van plezier. Geen hoogvlieger in het euvre, maar toch een ruime voldoende.

3.5*

Heerlijk album voor alle momenten! Jazzy aan de ene kant, lounge aan de andere kant. Ook met goed toegevoegde elektronische aspecten. Wat mij betreft hun beste!

Even een update na 10 jaar.

Na jarenlang geen cd-speler te hebben gehad staat er nu een mooie NAIM CD5si en had ik deze plaat weer eens in mijn hand met die vermaledijde 'DYI disc'. Toen ik de schijf omdraaide kon ik al direct zien dat er 'iets' op het schijfje gebrand was: hoera! Na een korte poetsbeurt met een microvezeldoekje om wat vingerafdrukken eraf te halen in de speler gestopt en jawel: de remix staat erop!

De geluidskwaliteit is zoals je die kent uit het Kazaa/Napster tijdperk. Ik schat 128 kbps wat klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen en daarna op een zolderkamer in elkaar is gemixt. Dat mag de pret wat mij betreft niet drukken; dat ik deze mix überhaupt op het schijfje heb gebrand maakt mijn dag.

De remixes zelf zijn top. Een tikje dansbaarder dan de voorgedrukte 10 nummers zoals die hierboven staan weergegeven.

Daar waar de eerste remixplaten van Jazzanova nog wisten te overtuigen door met name de selectie van sterke nummers, moet ik helaas constateren dat er nu toch wel sprake is van een glijdende schaal.

Jazzanova, waar voorheen de jazz in de naam ook nog echt betekenis had, richt zich steeds meer op Hip-Hop beats die mellow nummers dansbaar moeten maken. Dat doen ze al een tijdje, met wisselend succes, maar op deze plaat klinkt het allemaal opmerkelijk geforceerd. Toch blijft het eigen geluid van Jazzanova herkenbaar, wat de plaat redt.

Op een volgende plaat mogen ze wat mij betreft wel weer wat meer naar hun roots terug. De 1997-remixes weer een beluisteren in combinatie met de swingende Funkhouse Studio Sessions. Maar goed, Jazzanova heeft zich nog nooit laten leiden.

3,5*

Fantastische plaat met het ene muzikale hoogtepunt na het andere. Zal dan ook niet twijfelen om snel de kaarten voor het concert in NL aan te gaan schaffen.

4.5*

Een tip van Aero, dat neem ik altijd serieus. Vandaar dat ik er vandaag maar eens voor ben gaan zitten. Hoewel zijn naam het doet vermoeden, is er weinig Nederlands aan deze plaat.

Wat in ieder geval wel zo is, is dat ook in de vergelijk met Anthony & The Johnsons wel hoor. Een nummer als Essuwonike kan qua arrangement zomaar op een plaat van Anthony staan. Of de strijkers uit Eqpahak; ook schitterend.

Helaas zijn niet alle nummers zo mooi omlijst, maar gaat zo halverwege de zang meer de boventoon voeren. Dan haak ik toch wel een beetje af. De taal waarin wordt gezongen, het Wolastoq, wordt nog maar door een stuk of 100 mensen gesproken (volgens het stukje op bandcamp) en eerlijk gezegd kan ik me daar ook wel wat bij voorstellen. Als ik zou moeten kiezen tussen deze keelklanken en het veel eenvoudigere Engels, dan zou ik het wel weten.

Het zingen in een vreemde taal zorgt er ook voor dat er gedurende de hele luistersessie een afstand blijft tussen mij als luisteraar en hetgeen wat ik hoor. Nergens is een aanknopingspunt te vinden waar de tekst over gaat en dus moet je het doen met 'wat je bij de muziek voelt'. Hetzelfde heb ik met Sigur Rós. Hoe mooi de composities ook zijn, als er teveel woord in zit, verlies ik de aandacht. Het gevoel bij dit album is soms dat ik bij sommige stukken geraakt wordt, maar dat ik gedurende het album langer duurt, mijn aandacht verlies.

Ik heb Jessie Ware op Best Kept Secret gezien en die show was weergaloos. Op het podium in de grote tent kwamen de pompende discobeats tot leven en de aankleiding van de show, compleet met dansers en discoballen, was geweldig.

Naar aanleiding daarvan is dit album in huis gehaald en sindsdien staat het hier nog geregeld op. De smaakvolle manier waarop Jessie Ware haar interpretatie van disco-revival vorm geeft is ook op album van grote schoonheid. Ware haar bijna fluisterende wat laid-back manier van zingen werkt uitstekende in combinatie met de discobasloopjes die zo uit eind jaren '70 lijken te komen. De centrale vraag What’s Your Pleasure? wordt wat dat betreft duidelijk beantwoord; voor Jessie Ware is dat disco.

Dit jaar zal ze te zien zijn op Lowlands, dus voor de festivalgangers die daar een kaartje voor hebben, raad ik zeker aan om de naam van Jessie Ware met rood te omcirkelen in het programmaboekje want ik verwacht wederom een knallende show.

Een album dat maar liefst onder zes verschillende titels is uitgebracht, met telkens dezelfde nummers, maar in een andere volgorde. Wel verrast het me dat deze plaat nog niet op de site was te vinden wat er wellicht mee te maken heeft dat deze plaat samen met zijn vrouw is en daarom in een ander bakje staat op discogs.

Het mag geen verbazing wekken dat deze plaat van harte is aan te bevelen voor iedereen die Jim Croce zijn platen kan waarderen. Hoewel wat gezapiger te noemen, is de stem van Ingrid een warme tegenhanger tegen de bariton van Jim. Bij vlagen heeft het wat van de swing van Gram Parson/Emmylou Harris.

Afgelopen weekend heb ik Jockstrap op stage 2 zien optreden op Best Kept Secret en ik was erg onder de indruk van wat daar werd neergezet. Ik had hun debuutalbum wel eens tot mij genomen, maar naar aanleiding van het optreden, heb ik de plaat nog maar eens opgezet om echt een mening te vormen over de plaat. Op een paar nummers na, werd deze plaat namelijk in zijn geheel gespeeld.

Dat Jockstrap geen alledaagse popmuziek maakt mag geen verrassing heten, aangezien zangeres Georgia Ellery ook bandlid is van het experimentele Black Country, New Road. De jazzinvloeden die bij die band terug zijn te horen zijn echter niet op deze plaat te vinden; hier voeren elektropop en drum&bass de boventoon. Dat is de verdienste van Taylor Skye, die op deze plaat (en tijdens het concert) een uitstekende sound oplevert; rijk en dynamisch.

De tien nummers die deze plaat telt zijn erg goed in balans. Van het toegankelijke Greatest Hits, wat wat mij betreft een popklassieker in wording is, naar het breekbare Concrete over Water tot de banger van een afsluiter 50/50; op geen enkel moment zakt de plaat in. Dat zit 'm met name in de combinatie van Taylor en Georgia die het beste uit elkaar halen en een uitstekende nummerselectie hebben gepakt om een plaat van te maken.

De moeilijke tweede plaat zal ongetwijfeld binnen een jaar of twee zijn opwachting maken en dan zullen we leren of Jockstrap een blijvertje gaat worden. Deze plaat smaakt in ieder geval naar meer!

Na deze regel had je eigenlijk al kunnen stoppen

Inderdaad, had haar maar in haar kooi gelaten, wie weet wat er dan voor moois had kunnen ontstaan tussen Lennon en The Mothers...

Ik moet zeggen dat ik deze plaat ook nooit meer luister eigenlijk. Heb deze ooit eens in nieuwstaat uit de eurobak gevist en kwam er thuis achter waar 'ie nog in zo'n top staat was. Ook bij mij staat hij lekker stof te vergaren, maar goed, Zappa staat er op he, dus ik hou hem er maar tussen.

Als je dit vergelijkt met ander solomateriaal van Lennon, dan schiet het aan alle kanten te kort. Nummers zijn niet oprecht, eerder jammerig.

En de live kant... Ach, er is al 3 pagina's vol over gekalkt. I rest my case

Een heerlijke jazz plaat van deze oude legende waar ik, tot mijn spijt, tot voor kort niet eens 1 plaat van in de kast had staan.

Favorieten zijn niet aan te wijzen; deze plaat is net één groot sprookje die je van begin tot eind moet uitzitten!

4.5*

Heb dit album ook maar eens op cd aangeschaft in de digitaal geremasterde versie, aangezien deze wel een aanlokkelijk prijsje had bij Fame. En natuurlijk blijft de cd wat handzamer dan het stukje vinyl

Nu ik deze versie ook in mijn bezit heb, ben ik dit album steeds meer gaan waarderen. Daar waar ik in eerste instantie eigenlijk alleen het eerste deel van het album goed kon waarderen, kom ik er nu steeds meer achter dat dit album een mooi geheel is. Weliswaar is het geen John Lennon/PLastic Ono Band, maar toch een album wat onwijs lekker wegluisterd en waar ik steeds meer plezier aan beleef. De combinatie Spector/Lennon/Ono was weer platina.

Verhoogd naar een 4.5*

PS; ongelofelijk dat die Jim Keltner ook weer op dit album mag meedrummen. Ik denk dat hij de simpelste drummer is met het aller grootste succes ooit!

Ik ben blij dat mijn vriendin deze cd op haar verjaardag heeft gekregen, want een cd met een cover als deze zal ik nooit durven kopen in de winkel.

Maar goed, terug naar de muziek. Dit is een typische achtergrond cd. Ik had gedacht dat John Mayer weer zijn oude vertrouwde blues op zou pakken, maar helaas deed hij dit niet. Crossroads is dan natuurlijk wel een uitstapje, maar welke hoer uit de bluesindustrie heeft dat nummer niet gecoverd? Dan kun je als jezelf respecterende artiest natuurlijk niet achterblijven.

De rest kabbelt een beetje voort op hetzelfde tempo, vliegt nergens uit de bocht en weet daardoor stiekem ook nergens te boeien. Het blijft wel een voldoende omdat John Mayer het ook als achtergrond cd goed blijkt te doen.

3.0*

Gekocht voor mijn vriendin, maar stiekem kan ik hier zelf ook zeer van genieten. De bluesrand in de muziek in combinatie met Mayer zijn goede stemgeluid maakt deze plaat tot meer dan een leuk plaatje. Voor mij te prefereren boven Battle Studies!
3.5*