Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

Geen idee hoe oud je bent, maar als je Control kent - van Corbijn - dan zie je dat Manchester eind jaren '70/begin jaren '80 erg grauw was. En "unheimisch" komt as such niet in het Duitse woordenboek voor; grappig genoeg gebruiken de Britten wel het woord "angst" om een existentieel onwelbevinden tot uiting te brengen. Van het soort dat je idd in Closer en Unknown Pleasures volop vindt. In da 70s werd ook volop gepolariseerd - kikkers vs kuiven; rockers vs mods; wijde pijpen vs jeans.

Perzoonlijk zou het mij ook niet verbazen als Andries Knevel of Arie die maar niet uit de kast wil komen dit 's nachts voor het slapengaan even 10 min op de doppies hebben. Deze blijde rokweefse boodschap...

In eerste instantie kon ik nog wel lachen om die schalkse Arno (van T.C. Matic) die het had over Promised You a Sausage Roll en Alive and Flippin', maar later ging ik steeds meer daarin een krekgalte zien. TorhoutWerchter met Jimbo in balletschoeisel als heupwiegende Messias was natuurlijk een ferme klap.

Alla - laat ik het zo zeggen, als je van voor 1976 bent en dit album nog steeds als een van de beste albums van de 80s te boek hebt staan, leef je óf op relatief beperkt muzikaal dieet óf je slaat nooit links- of rechtsaf.

Maar goed, de vergelijking met Plus, AH - breid het uit naar Lidl, Jumbo en markt - blijft staan - Ik ken er die altijd gegrilde zalm of gepocheerde tong nemen, met carpaccio of meloen met ham als vooraf en die vinden dat voldoende avontuur. Ik ben er één van gevarieerde spijzen - in toenemende mate ook vegetarisch

Zo de rijdende rechter heeft gesproken... en daarmee moet je het maar doen!

Beste album van de jaren '80 !
Gebaseerd op mijn avatar...

Leuk dat je me virtueel een extra academische titel verleent. Maar vertel eens, wat is er mis met jouw ogen dan wel interpretatievermogen? Het derde woord gemist, zijnde "ik", voorafgegaan door "laat" - i.e. een modaal hulpwerkwoord? Meningsuiting - loud and clear.

Als jouw smaak stiller staat dan een auto-forens tussen 17:45 en 18:30 op de A12 vlak voor Bodegraven kan je die toch niet als uitgangspunt willen hanteren?
Hier op de site genoeg bewijs van het tegendeel, zie de ruim aanwezige topics over smaakontwikkeling c.q -verandering, zoals:

De Site >> Gebruikers >> De ontwikkeling van je smaak...
De Site >> Gebruikers >> Leeftijd verandert smaak muziek

Even aangeven waarom ik dit album zo kan waarderen, dit schreef ik 9 jaar geleden al, de opvolger vind ik dus net zo goed.
Tijd voor een positief verhaal, nu de waarderingen aan het kelderen zijn.

Het is net een beetje als in een huwelijk , na 20 of 30 jaar ziet ze er misschien ook niet meer zo fleurig uit als vroeger en is het ook allemaal niet meer zo spannend , maar niettemin blijf je ze toch trouw .
Moest mijn wederhelft dit toevallig lezen , het gaat niet over jou hoor

Dit blijft in mijn beleving gewoon een wereldplaat en dan ben ik maar muzikaal beperkt volgens mijnheer Mjuman.
En omdat heer Mjuman plots dit album minder kan waarderen zijn de liefhebbers van voor bouwjaar 1976 plots starre inflexibele new wavers.
Doe al jarenlang boodschappen bij dezelfde supermarkt en ben meer dan 30 jaar bij dezelfde vrouw, dus dat ziet er ook al niet best voor me uit.
Ach, het zal me jeuken en zet het album vanavond nog eens op, linksom of rechtsom
Overigens vind ik het een beetje belerend om andere gebruikers te wijzen op topics over smaakontwikkeling.
Vaak kan ik lachen om je teksten maar wordt er ook wel eens moe van.

Aha... dat zou weleens kunnen verklaren dat Alicia op dit moment (weer) liever in de "zware metalen" zit.
Ook deze liefhebber is wellicht niet kieskeurig genoeg en/of muzikaal te beperkt (geworden) - wellicht het resultaat van jarenlang - al dan niet gedwongen - bedolven te zijn geweest onder het velen malen bombastischer symforock geluid: het ellenlange gefröbel op trommels en toetsen of erger... onder simpele protestsongs, begeleidt door monotoon getokkel van bloedserieuze kampvuurtjesartiesten op onversterkte snaren. Ik heb gelukkig dan wel weer het voordeel dat álle helden van weleer - hoe oud ze dan ook mogen zijn - niet of nauwelijks roesten óf ze moeten in het verre verleden door de Ad Vissers en de Frits Spitsen enorm zijn platgewalst, zoals - om 'on topic' te blijven - Glittering Prize en Promised You a Miracle. Dan valt er na verloop van tijd hier en daar wel een vlekje te bespeuren. Wat mij betreft, is New Gold Dream een van de mooiste albums van de jaren '80 en dat zal het blijven ook!
Buiten dat... laat ik mij te allen tijde graag mijn muzikale inzichten "bijspijkeren" !

In de sfeer in de jaren tachtig met Werkloosheid, Kruisraketten & Woningnood bood Jim Kirr hoop op een betere wereld in de vorm van tijdloze muziek. In het kader van Moslim radicalen & racistische/seksistische wereldleiders blijft die hoop rechts overeind staan.
En Ja: born in the fifties ben ik gevormd in de eighties. Dat valt niet te verlogenen

Een ongelukkige slip of the finger...

Leuke tong in wang reactie Alicia. Stand by your band lijkt het motto. Het bijzinnetje - 'al dan niet gedwongen' - wekt wel enige verbazing. Je maakt door je post op de site niet de indruk je te laten dwingen bij je muzikale voorkeuren. Het lijkt mij nogal verstikkend om bedolven te worden onder de voorbeelden die je noemt. Maar gelukkig heb je het overleefd

Over de jaren 80 ben ik sceptisch. Misschien een enigszins gedurfde stelling: vanaf 1979 heeft imo de pop- en rockmuziek zich in essentie niet verder meer ontwikkeld. Wat wel volgde na het analoge tijdperk was perfectionering van het geluid door digitalisering en de daarmee samenhangende modernisering van de studiotechnieken. Daar is natuurlijk een hoop nieuws uit voort gekomen maar ik ervaar dat toch voor het merendeel als oude wijn in nieuwe zakken. Wellicht denk jij daar anders over. Dan lees ik dat graag!

Dan heb je nog ouderwetsch taalonderwijs gehad en niet het agogisch-hervormde taalonderwijs van (iets langer dan)vandaag de dag en had je kunnen weten dat verloochenen met "oo" en "ch" is.

Maar goed, te doen alsof Kerr en de zijnen de brengers der blijde boodschap waren en menig luisteraar zalfden wil er bij mij niet onverdroten in. De parallel met U2 - en het éclatant hypocriete gedrag van heer Bono Vox - ligt daarvoor te nabij.

En voor anderen, zoals TEQUILA SUNRISE het volgende: dat afnemen van waardering is een proces dat ergens start, soms een golfbeweging kent, en vervolgens zich doorontwikkelt. Ook ik ben born in da 50s, maar waar ik geen troost vind in een Glittering Prize - wat een ongelofelijk gezochte k*melodie, trouwens, - vind ik wel zieletroost in bijv Decades of Blue Train. En nee, ik heb nergens het woord beperkt gebruikt, waar het mij om gaat is complexer, een van de vaak terugkerende verschijnselen in/op de site: het veelvuldig gebruik van superlatieven - zoals in Miele er is geen betere.

"Het beste album van de 80s" - says who, waarop is dat gebaseerd, wanneer heeft die mening zich gevormd? Een van de - voor mij - essentiële functies van de site is dat je door anderen op allerlei interessante albums, ook uit het verleden, wordt geattendeerd; je kennis, je inzichten nemen toe en beïnvloeden je smaak. Dan is het toch beperkend om te stellen dat een bepaald album "het beste van de 80s is" - je ontzegt jezelf de kans om je musical mind te verbreden.

"Hoop op een betere wereld" - ik krijg spontaan tranen in mijn ogen en zie een huppelende - witte balletschoentjes - Jim Kerr voor me. Popmusici zijn geen profeten, messiassen, redders in nood, brengers van het geloof van de zilveren of zwarte schijf.

Ze maken muziek die ons iets doet (of niet meer), daarvoor betalen we (kaartje, cd, lp). En als we een album zat zijn, doen we het weg, evt. Gek genoeg is een album heel goed vinden ook een reden om een album weg te geven, cadeau aan mensen die het goed vinden - zo is Massive Attack III naast DJ Shadow I het album dat ik het vaakst opnieuw heb gekocht.

Toch zal ik deze lp niet weggeven - er zijn grenzen; dan kan ik Hunter and the Hunted en Colours Fly nog eens draaien; die landen nog wél

En die heren die tav dit album en hun muzieksmaak een vergelijking maken met hun onderhavige relatiepartner moeten vanavond maar eens goed in de spiegel kijken voor ze toegang zoeken tot de gedeelde sponde. Never ever, niemals , jamais, aldrig zou ik zulks in 'n kop halen, hoe dronken ook

De albums die ik 5* geef, zijn de albums die ik vaak blijf draaien.
Daar is deze er een van.
Voor mij is dat de belangrijkste maatstaf.
De mooiste nummers van deze aangevuld met het beste van Sparkle in the Rain zou voor mij de perfecte soundtrack van de jaren 80 zijn.

Oh gut, de witte balletschoentjes van Kerr komen weer voorbij en we kunnen wachten op Promise you a sausage roll of het "lalalala"-gehalte van de SM. En natuurlijk moeten die muffe skeletten uit het roestige Manketser weer worden aangehaald
Van mij mag iedereen een herwaardering geven, maar een afwaardering van de helft lijkt me een gevalletje van niet serieuze muziekluisteraar die net zo snel flipt van Bauer naar Bauhaus en daarna weer lil' kleine geweldig vind om bij te blijven.
NGD is gewoon een tijdloze klassieker in rijtjes tijdloze klassiekers, zoals andere ouwe paphappers dat kennelijk van andere rockbandjes uit de jaren 70 vinden. Qua geluid nog steeds een onovertroffen plaat en een frisse upbeat zonnestraal tussen zompige bluesrock of zwaarmoedige radiohoofdjes.

"Alla - laat ik het zo zeggen, als je van voor 1976 bent en dit album nog steeds als een van de beste albums van de 80s te boek hebt staan, leef je óf op relatief beperkt muzikaal dieet óf je slaat nooit links- of rechtsaf".

Aldus Mjuman die iedereen die dit album wel ok vindt, weg zet als eendimensionale top 40 liefhebber.

Maar....het houdt me wel een spiegel voor. Hoe vaak ik niet dergelijke teksten heb gebezigd over semi alternatieve bandjes als RHCP, Foo Fighters en andere acts waar IK geen ruk aan vind. Het doet mij beseffen dat altijd maar de muziekwijsneus uithangen best vervelend kan overkomen. Zelfs al heb je gelijk.

Raar, maar na het lezen van de afbraakberichten van de zelfverklaarde enige, ware muziekkenners met smaak, houd ik nog meer van dit album dan ik al deed. Ik wil het tien sterren geven op vijf.

@goldendream ik heb net Sparkle in the Rain opgewaardeerd naar 5*, die is niet veel minder dan deze.

Dit is mijn hoogst gewaardeerde album uit de jaren 80. Dus ja, dat maakt mij ook zo iemand die dit het beste album van de jaren 80 vindt. Naïef optimisme? Nou en. Balletschoentjes, who cares? De zoete nasmaak van promised you a miracle? Lekker toch? Natuurlijk waren de jaren 80 best k u t. Maar als ik herinnerd wil worden aan de koude oorlog zet ik Black Celebration (Depeche Mode) wel op. Als ik melancholie wil verzorgt Disintegration (The Cure) de achtergrondmuziek. Als iedereen dood moet, haal ik Metallica van stal. En als ik daarna wil wegdromen doe ik dat met Hounds of Love (Kate Bush).

Anders gezegd, niemand beweert dat dit het enige relevante album van de jaren '80 is. Maar of je dit album nu beschouwt als een frikandel of een biefstuk, het past prima in een gezond jaren '80 muziekdieet.

Compleet afgeknapt raken op een album dat je eerst toppiejoppie vond kan iedereen overkomen. Veel hertjes hebben dat gehad met Take That en Justin Beeber, en groot geworden jongetjes met Vanilla Ice en Korn. Ik vond Misplaced Childhood van Marillion jarenlang erg goed. "Wow, een heus concept album. Met een verhaal en zo". Ik moet er anno 2016 niet aan denken om het hele album uit te zitten. Ik heb niet eens zin om het cijfer bij te stellen. Zo gaan die dingen.

@deric raven: way to go!

Ach, die jaren 80.... Zie het tweede deel van mijn reactie op Alicia hierboven/hieronder.

Ik kom daar graag nog wel eens keertje op terug. In een andere topic wellicht? Zo'n lang verhaal. In het kort: nee, in essentie heeft de popmuziek zich amper ontwikkeld. Gedwongen is natuurlijk wat overdreven. Mijn oudere vrienden verbaasden zich wel over mijn nieuwe uiterlijk met de daarbij behorende muziek. Terwijl zij Camel - noem maar een boom uit het grote bos - draaiden, danste ik al weer liever op de burundi beat van Adam and the Ants en zong ik luidkeels 81,82,83,84! Ze vonden het maar raar, die gekke kleren, de vele buttons, dat plukkapsel. 'See Alicia play', zongen ze dan. Maar het was zo leuk, zo lekker rebels, speels en dus voor mij 'nieuw'. Hoe dan ook...ik kom ook maar zelden iets totaal nieuws tegen en dat hoeft toch ook helemaal niet. Er is altijd wel hele leuke muziek te ontdekken, ook nu! Als je het maar naar je zin hebt!

Hier boven word geopperd dat in de loop der tijd je muzieksmaak veranderd maar dat is maar gedeeltelijk waar want toen deze LP (toen nog) net uit was vond ik dr geen zak aan en nu nog steeds niet
Het nummer New Gold Dream gaat nog net maar zoiets als Promised You A Miracle is meer dan afschuwelijk en de rest slaat ook nergens op
Je kon in de jaren 80 geen theehuis in lopen of dit wanklanken tapijt galmde je al te gemoed en de makers hiervan dachten volgens mij nog dat ze verheven waren ook maar het enigste wat ze vergaten was met een behangersrol om hun nek te lopen
Punten geven doe ik niet want ik heb net mijn harnas laten uitdeuken en de bonus nummers ken ik (gelukkig) ook niet

Altijd grappig, mensen die de stagnatie van hun eigen smaakontwikkeling zooo niet onder ogen willen zien. Maar omdat jij alles al eens eerder (en wellicht beter) gehoord lijkt te hebben, meteen maar de hele pop- en rockmuziek te laten stagneren, is wel een heel sterk staaltje, vrind kistenkuif.

Heb NGD vorig jaar nog op CD aangeschaft, gewoon, omdat ik dat kreng op vinyl maar uit de kast bleef trekken, met enige regelmaat dan toch, en het ook in de auto een heerlijk plaatje is om zonder afnemende belangstelling te blijven draaien. Niet wekelijks, zo en dan. Blijvertje en dus 5,0 sterren.

En ik maar denken dat er juist sprake was van smaakverfijning met mijn genegenheid in de jaren 80 voor o.a. Young Marble Giants, Feelies, King Crimson, Dome, Hüsker Dü, R.E.M., John Zorn, Elvis Costello, Eno, Devo, Robert Wyatt, Residents,Talking Heads, Sonic Youth, Steve Earle, Prince, Tom Waits, XTC en vooral all that jazz. Zit ik er weer helemaal naast.

Een veranderde smaak kan natuurlijk. Ik betrap mijzelf er ook regelmatig op.
Een jaartje terug kon ik gelukkig wat cd's slijten aan mijn platenboer. Ruimt lekker op.
Met de 80's is het zo dat er natuurlijk ineens meer technologie voor handen was, maar waar bepaalde aspecten nu achterhaald en voor sommigen zelfs ronduit belachelijk klinken.
De ene act ging daar wat verder in dan de andere.
Met deze Simple Minds vind ik dat wel meevallen. Wel echt een plaat van die tijd natuurlijk.
New Gold Dream komt volgende week op mijn pad ( met reden) en die is voor mij ook niet geheel bekend.
Once Upon A Time was ooit de 1e plaat die ik hoorde van de Simple Minds en dat vond en vind ik holle bombast. Te hoogdravende stadionrock.
Opvolger Street Fighting Years wint het net op punten, maar is dan weer te wollig.
Toen ben ik ook gelijk gestopt.

De beste 80's plaat staat fier bovenaan in mijn top 10 overigens.

Ook toevallig in de mijne, Michel!

Alicia, je hebt er verstand van!

Meh, de beste 80's plaat staat in mijn top 10. Geen groter feest dan de pratende hoofden. .

Die mag er natuurlijk ook zijn

Wie heeft de half speed versie al beluisterd van dit album?