Pink Floyd - Animals (1977)

Daar ligt de crux: ik doelde op gelijktijdigheid - dwz ten tijde van het verschijnen van dit album, 1977.
Punk gaf je het gevoel van: een drummer, 2 jongens met een gitaar, en 1 die kan schreeuwzingen en spelen maar. Je hoeft maar naar de afbeelding op de achterkant van Pink Floyd - Ummagumma (1969) te kijken om te beseffen dat Pinkfloydiseren niet voor iedere 16-20 jarige was weggelegd in da 70s.



Dat was niet mijn stelling - sommige prog maakt mij ook blij (King Crimson, Yes - eerste albums). Iemand met kennis van zaken heeft hier op de site opgemerkt dat het werk van Pink Floyd a.h.w. in 4-5 periodes te onderscheiden valt en daar kan ik me in vinden. Ik ben een liefhebber van de eerste 2-3 periodes en Animals zit zo'n over de grens van 2-3 heen; ik vind het minder dan DSotM, draaibaar alleszins , maar zeker geen ear opener.

Qua 'losse' nummers spreekt One of These Days mij het meeste aan.

Je kunt je vanaf vandaag inschrijven voor een appartement in Battersea Power Station.
Er staat een behoorlijk groots nieuwbouwproject op het programma, zelfs de beroemde schoorstenen worden vernieuwd.

Battersea website

Kwam trouwens net ook nog het volgende tegen...

Link

Zie je wel. Ik zag 'm gisteren in een flits voorbij komen op tv. Had het geluid uitstaan, dus kon niet horen waar het over ging, en toen ik het geluid aanzette was die fabriek alweer uit beeld. Het ging wel over projectontwikkeling, zoals Stalin's link nu bevestigd. Tof. En dan een groot poster van de PF hoes in je appartement hangen, mooi.

Ik ben bezig om alle albums van PF te beluisteren en dit vind ik tot nu toe nog de minste.
Kan ook niet anders als je alleen nog maar DSOTM & WYWT hebt geluisterd.

4,0*

Niet zo vanzelfsprekend hoor DSOTM, WYWH en Animals zijn bij uitstek m'n favoriete PF-platen, maar de absolute favoriet wisselt wel eens. Meestal is dat Animals (heeft wel een tijdje geduurd eer ik 'm leerde appreciëren). Ik hou enorm van de dromerige sfeer op de twee andere platen, maar deze staat als het ware meer met de voeten vast aan de grond en Dogs en Sheep zijn gewoonweg meesterlijk in hun compositie en (schijnbare!) rechttoe-rechtaan aanpak. Na DSOTM en WYWH uiteraard een riskante bocht in hun oeuvre, maar één die ik volledig omarm (ik was er destijds zelf niet bij), en dit is zeker niet negatief bedoeld ten aanzien van de twee voorgangers

Pigs deel 1
Pigs deel 2


Recorded May 9 1977 at Oakland Coliseum

Van de bootleg Animal Instincts.

Ik snap niet dat de mannen van Pink Floyd ipv die Immersion-ellende niet eens wat live albums gaan uitpoepen met jaren 70 materiaal...

Nee...dit album vind ik toch iets minder na al dat moois dat er voor uitgekomen is van Pink Floyd...."Dark Side of the Moon en Wish You Were Here". Prachtige albums. Overigens vind ik ook "The Wall" erg goed, alhoewel dat meer een project was van Waters...
Of het is misschien dat ik de klik nooit te pakken heb gekregen bij het beluisteren van Animals. Ik vind er weinig creatiefs in zitten, en het klinkt ook allemaal een beetje tam alsof ze niet meer goed wisten wat ze moesten gaan doen...

Dit album heeft wat jaartjes nodig om je favoriet te worden geloof me. Dit album TAM? Het barst van het bijtende cynisme, en dan die prachtige vervreemdende sfeertjes, PF op zijn best! Verder klinkt het ook super gemotiveerd, er zit echt drive in.
Waanzinnig knap om na TDSOTM met WYWH te komen en daarna nog met dit superalbum met een geheel andere sfeer, petje af.

Dit is echt een album die je graag volledig wilt uitzitten, en The Wall heeft de nodige hoogtepunten waar ik van begrijp dat sommigen daar ook genoeg aan hebben.

Dat vind ik vooral het verschil tussen deze en The wall, als compleet album vind ik deze beter, maar de hoogtepunten op The Wall vind ik weer beter, mijn conclusie is dus dat ik dit gewoon een beter album vind dan The Wall en die ik eerder opzet omdat ik hem liever in zijn geheel beluister.

Ben al een eeuwigheid grote Pink Floyd fan maar dit is in na jaren m'n grote favoriet geworden, al had hij wel tijd nodig om te groeien. Met alle respect WPE maar als je dit album tam vindt heb je overduidelijk dit album echt niet begrepen. En nu zou je een reactie kunnen plaatsen waaruit duidelijk wordt dat 'begrijpen' en 'appreciëren' gelijk zijn maar dat is absoluut niet zo. Er zijn heel wat albums die ik -naar mijn inzichten- perfect begrijp maar niet echt kan waarderen. Er is met andere woorden niemand die van mij dit album MOET waarderen. Maar zeggen dat dit album 'tam' is en ook beweren dat de bandleden niet goed wisten waarmee ze bezig waren is de waarheid onrecht aandoen.

Denk dat dit het minst tamme Floyd album is.

Misschien gebruikt WPE het woord "tam" omdat Animals niet over wilde dieren gaat? Of zou het komen door het gebruik van akoestische gitaren aan het het begin en het einde? Of door het kalme begin van Sheep, als de schaapjes nog vredig staan te grazen in de wei? Maar de muziek en de teksten als geheel "tam" noemen? Nee toch zeker? Het album zit vol venijn (hoor je de krijsende varkens in Pigs (Three Different Ones)?) en Gilmour excelleert op dit laatste groepsalbum van Pink Floyd. Net weer eens geluisterd, en ik promoveer Animals naar de Champions League.

Dogs vind ik een magnifiek stuk, muzikaal en tekstueel. Pigs en Sheep behoren wat mij niet tot PF's hoogtepunten. Al met al een prima album, maar de andere albums in de periode 1971-1983 vind ik interessanter. Ik mis wat complexiteit in de muziek en vind het allemaal teveel één kant uitgaan om echt tot de grootse Pink Floyd albums gerekend te kunnen worden.

Pink Floyd - " Animal Instincts " 1977
Complete show

Over verschillende albums van Pink Floyd (DSOTM, The Wall & WYWH) zijn boeken geschreven en docu's gemaakt maar aan Animals is verassend wenig aandacht besteed. (zo zou ik ook erg geintereseeerd zijn in een onderzoek naar hoe Echoes tot stand is gekomen, werd gespeeld, de reacties, etc.) Natuurlijk zijn er de gebruikelijke hoofstukken in biografieen die over Animals gaan, maar ben toch eigenlijk op zoek naar iets meer diepgravender dan dit alles. Iemand enige suggesties ?

Dit was niet mijn eerste album van Pink Floyd. Dat was denk ik Delicate Sound Of Thunder of The Wall. En ertussen kwam ik ook nog in aanraking met Wish You Were Here en Dark Side Of The Moon. Animals kwam later, ik denk ik de lente van 1993. Een vriend van me had een paar LP's gekregen (dat zwas nog andere koek dan de huidige remasters van 2011) en die besloten we maar eens te beluisteren. Dat waren onder andere The Wall, Wish You Were Here, Dark Side Of The Moon en Animals en verschillende albums van het vroege Genesis. Ook al maakten allen indruk, het was voor ons allebei toch Animals die het meeste indruk maakte en nu nog steeds.

Ik kocht de cd, toen nog bij Plato zwolle in Mei 1993, en dat was mijn eerste versie. Die versie was toen nog de niet geremasterde versie, waar de opname die ook voor de LP direct op de cd was gegooid. Achteraf niet om aan te horen uiteraard, maar heb de cd destijds compleet kapot gedraaid, waardoor ik al snel toe was aan een andere omdat ie begon over te slaan. Daarnaast kwam ik in Juli 1993 in bezit van de Oakland Colloseum bootleg waardoor ik steeds meer fan begon te worden van de live versie van Animals, als ook Wish You Were Here. Veel losser gespeeld, met vlagen vager, psychotischer, dreigender, agressiever en hier en daar wat gefreubel, wat improvisaties en uitgebreidere intermezzo's en solo's (dat iemand zei als commentaar in deze thread dat het album nauwlettend werd gevolgd is echt onzinnig en absoluut misleidend) vind ik de live versie's van Animals nog steeds beter dan de album versies. Alleen is het jamer dat er vrijwel geen soundboard is opgenomen van een compleet concert (alleen delen), waardoor alle opnames van complete concerten audience recordings zijn, en daar laat het geluid gewoon teveel te wensen over. In dec. 1993 kreeg ik van mijn toenmalige werkgever de Shine On box als kerstkadootje (koste toen nog 400,- gulden), waar ook een geremasterde Animals in zat daar, waardoor ik overging op deze. Steeds meer, echter wilde ik niet het risico lopen om een van de cd's uit deze box te beschadigen waardoor ik alle losse remasters heb gekocht en deze al die tijd ben blijven beluisteren en de gehele box verder op de kast heb gezet en niet meer heb aangeraakt. Het boek dat met deze box werd meegeleverd was het eerste boek dat ik over Pink Floyd las, en het hoofdstuk over Animals was uiteraard het hoofdstuk dat ik het meest aandachtig heb gelezen. Heb daarna nog de Japanse persing van Animals in mijn bezit gehad, die ook erg mooi was.

Ik blijf het al die jaren zonde vinden dat Mobile Fidelity uiteindelijk niet heeft besloten om Animals op golddisc uit te brengen, zoals ze wel o.a. met The Wall, Dark Side en Meddle hebben gedaan en waarvan ik er ook een aantal in mijn bezit heb. Ontzettend goede opnames. Maar ook deze laat ik liever in de kast staan.

Tegenwoordig luister ik dan ook alleen de remasters van 2011, en wat zijn die goed (niet zo goed als de Genesis remasters), maar toch. Vrijwel alle albums hebben een bepaalde warmte en dynamiek meegekregen die ze eerder in mindere mate of niet hadden. Verder is er duidelijk mee detail, klinkt het vooral veel helderder (doordat veel ruis is weggenomen). Dit kun je vooral goed horen met Pigs On The Wing, waar er alleen maar accoustisch gitaar hoorbaar is. Verder ook zijn dierengeluiden veel ruimtelijker ingemixed (dit zou echt een referentie album kunnen zijn voor het promoten van SACD of DVD-Audio, die er ook nog steeds niet zijn). De drums van Nick en de basgitaar van Roger (vooral dat laatste is goed hoorbaar met Sheep) klinken nu veel voller. Verder is jammer dat Animals niet dezelfde behandeling is gegeven als Wish You Were Here of Dark Side Of The Moon en er een bonus cd is meegedaan met wat live werk, outtakes of alternatieve versies en gezien Animals is omschreven als het moeilijkste werk om te maken door Pink Floyd, moeten er ruimschoots alternatieve versies en takes beschikbaar zijn.

Op pagina 15 vroeg flebbie mij om advies aangaande welke bootlegs, te beluisteren. Ik zou gaan voor het Oakland Colloseumm, de meest bekende van deze tour, en ook een van de betere. Ook al zijn er verschillende opnames en gegene die het vaakst wordt genoemd is Animal Instinct. Niet alleen omdat de band goed in vorm is, de uitvoeringen bijzonder sterk zijn maar ook omdat dit de enige twee concerten waren waar Careful with That Axe, Eugene als toegift zijn gespeeld. Hierna is het nummer nooit meer gespeeld, voor zover ik weet. Zeer sterke uitvoering van Pigs op dit abum met een 5 min, outtro, net als Pigs On The Wing 2, maar ook Welcome To The Machine vond ik erg mooi en Shine On 2 die dubbel zo lang duurt als de album versie steken hoog uit boven de rest. Voor de nostalgische waarde zou ik verder het Montreal concert willen aanbevelen. Dit is het concert dat verschillende keren moest worden stilgelegd omdat er vuurwerk werd afgestoken door toeschouwers (ook hoorbaar) en Roger uiteindelijk uit z'n plaat gaat en een van de toeschouwers in zijn gezicht spuugt, terwijl em voor het concert was gezegd dit niet te doen. (Was Roger een soort van Axl Rose van de 70's ?) Dit (zoals bekend) resulteert in het idee om een muur te bouwen tussen het publiek en de band). De uitvoeringen met dit concert reflecteren die frustratie, woede en agressie, ook duidelijk hoorbaar in solo's die met vuur worden gespeeld (zoals met Shine On 2) en vele andere uitvoeringen die wellicht stuk voor stuk het langste zijn van de hele tour. Mochten je voorkeur toch naar een SBD uitgaan, dan is het Berlijn concert, naar zeggen, je enige optie, alleen is dit wel alleen het eerste deel v/h concert, dus alleen het album Animals, niet de rest.

Hope this helps

Dank voor je mooie bijdrage.



Uiteraard???? Smaken verschillen. Het probleem bij Animals zit hem erin dat de opnamen vrij ‘donker’ zijn. Er weinig mis met de originele cd in mij beleving.



Ik raad je aan om op zoek te gaan naar goede, originele vinylversies. Die bezitten een warmte en, met name, dynamiek waar geen cd versie aan kan tippen. Wel zit er variatie tussen de verschillende persingen, en voor met name Animals kan het even zoeken zijn voor je een geode te pakken hebt.



Eens met de 2 opties hierboven, waarbij Oakland de beste is qua opnames. Voor alleen het Wish You Were here gedeelte van de show is er ook nog een opname van 2 juli 1977 met een geluidskwaliteit vrijwel gelijk een een soundboard opname (meen me te herinneren dat het hier om een zeer goede audience recording gaat).

Ik denk dat ik PULSE (leuk collector's item) en The Wall nog als 180 grams persingen heb, maar heb geen platenspeler meer, dus meer voor de verzameling. Daarnaast heb ik ook nog de eerste druk PL's van Dark Side Of The Moon en The Wall. Maar inderdaad, de breedte en de warmte v/e LP kan een cd uberhaubt niet aan tippen. Animals, nooit als 180 grams verschenen, blijkbaar, of thans heb ik em nooit ergens gezien. Het is grappig dat we toch nog steeds teruggan naar de goede oude LP voor echt goed geluid . Het luisteren van LP's deden we in den beginne, op dat zolderkamertje op een oude platenspeler, met krakende speakers, hetgeen nu nostalgie heet, geloof ik. Later nog wel vaak de LP's gedraagd in een opname studio, hetgeen dan wel weer mooi was.

Je hebt gelijk, de opname van Animals is vrij duister, dat is ook volledig in overeenstemming met het thema van het album, die alles behalve vrolijk is, maar dan nog heb ik het idee dat dat niet ten koste hoeft te gaan van warmte, dynamiek en volheid en had wel het idee dat de eerste persingen op cd dat wel deden. Maar inderdaad, dat zal ook grotendeels een kwestie van smaak en persoonlijke voorkeur zijn.

Vond de orginele cd's veel te en te iel kil klinken in mijn beleving. Eigenlijk vrijwel hetzelfde probleem als zoveel andere cd's die destijds direct op cd zijn gezet. Of het nu Yes, Supertramp, Peter Gabriel, King Crimson, Genesis, The Cure of Pink Floyd was. Sommigen probeerden dat dan nog wel te verbeteren. De anno 94 remasters van Pink Floyd waren inderdaad niet verkeerd, zeker niet en helemaal niet in vergelijking me de Genesis remasters uit dezelfde tijd. Maar ja, die heropnames (omdat alles opnieuw is ingemixed) zijn nu echt het beste wat ik heb gehoord, helemaal de DVD-Audio's van al die albums. Ik heb dan ook met vele cd's gewoon gewacht tot er een geremasterde versie uitkwam. Heb mijn hele Supertramp collectie dan ook erg laat aangeschaft, en met Marillion, ben ik ook na Script opgehouden, tot ik de 24/96 bits dubbel cd's allemaal kon kopen. En met Yes en King Crimson heb ik hetzelfde gedaan. Dus veel van die directly to cd versies heb ik nooit gehoord. Maar ik begon al veel eerder met het beluisteren van Pink Floyd en Genesis, waardoor ik vele van die wel heb gehoord. Ter vergelijking, de eerste cd, de LP, de eerste remaster en de DVD-Audio van Selling England By The Pound, luister maar eens naar Dancing With The Moonlit Knight. Het verschil is mijlenver uit elkaar, en de DVD-Audio blaast ze allemaal uit het water.

Het verkrijgen van degelijke opnames van de In The Flesh tour is legendarisch moeilijk, en zo zonde dat er geen complete SBD opnames zijn gemaakt. Gelukkig moet wel gezegd worden dat het Oakland concert en het Montreal concert veel toelaten qua geluid, omdat de muziek zo ongelofelijk goed is. Dus het Berlijn gedeelte van Animals is een SBD, nu een goede WYHW van een ander concert en dan zijn we al een aardig eind op weg. Zal jou suggestie eens in de gaten houden. Dan wel niet je favoriete versies, maar toch. Beter dan niets.

De Progressive Rock Remaster Project heeft er destijds een paar gedaan uit 1977, die werden verspreid via Dime A Dozen en Demonoid. Ik meende ook het Montreal concert, maar die kan ik nu niet meer terug vinden, dus wellicht heb ik die via een andere weg ontvangen. Kreeg op een gegeven moment zoveel Floyd concerten aangeboden via verschillende wegen.

Pink Floyd Live 9th May 1977 Oakland Shine On You Crazy Diamond

35 minuten lang

RoIO CD: The Azimuth Coordinator part 2 - pf-roio.de

Dit is van het montreal concert. Het laarste concert van de tour waar Shine on 1 en 2, totaal 38 min. 17 sec lang zijn. Die is dan nog langer dan het Oakland concert En de uitvoeringen van Pigs (20 min.) is ook een van de langste uitvoeringen van dit nummer. .

Tsja, waar is de tijd gebleven dat dat nog kon . Prachtig hoor al die shows, effecten, lazers, neerstortende vliegtuigen en opblaasbare varkens, maar het haalt wel voor een groot deel het improvisatie element weg uit de concerten. Tijdens, The Wall, Lapse en de DB Tournees was alles tot in de seconde gepland, anders was een dergelijke show gewoon niet draaiende te houden.

De Montreal show is inderdaad legendarisch.
Ik ken hem via de bootleg Roar Ends

Pink Floyd - Olympic Stadium, Montreal, Canada, July 6th 1977

Mooi artikel van iemand die erbij was in Montreal.

Wat wel interessant is, is dat na al die jaren nooit iemand naar buiten is gekomen als zijnde de fan waarop Roger gespuugd zou hebben.
Of de persoon in kwestie was zo van de wereld door drugs/alcohol, dat hij het niet meer weet.

The Extraction Tapes

Of die persoon was eerder dat jaar naar The Sexpistols geweest en vond Waters dus maar een watje.

Overigens er is inderdaad het e.e.a. op You tube te vinden en bv. hier.
spitting

Erug interessant. En draagt alleen nog maar mee bij aan het legendarische status van deze shows. Vooral die review die door Stalin is gegeven, zoveel detail, zo levendig beschreven. Fantastisch gewoon.

Het is inderdaad merkwaardig dat iemand nooit is opgestaan. Mogelijk omdat hij door de exesieve alcohol consumptie hij het zich niet meer kan herrineren. Maar ook mogelijk is dat ie het wel weet, maar het niet wil delen om het risico te lopen te worden verketterd omdat hij een wat zo te horen briljante show was, aan het vergalgen was.

Als ik verantwoordelijk zou zijn voor de oorsprong van The Wall door in mijn gezicht gespuugd te worden, dan had ik dat overal trots aan de grote klok gehangen

Laat ik nu altijd gedacht hebben dat Stalin die muur in berlijn heeft laten neezetten.

Dat was wannabe-dictator Erich Honecker

Ik heb me altijd afgevraagd of Waters uberhaupt iemand geraakt heeft. Er zit behoorlijk wat ruimte tussen het podium en het publiek in zo'n stadium. En als hij dan al iemand geraakt heft, zou die het merken? Tussen alle bezwete lichamen, biergooiers, opwinding van de show etc.

Het is toch gebeurd schijnbaar.
Gevalletje van sporthal publiek dat van te voren en tijdens de show al aardig ver heen was. Te luidruchtig naar de zin van Waters.
Het nadeel van groot worden. Een album als Animals zou sowieso live veel beter uitpakken in een intiemere omgeving.
Net als de meeste albums van Floyd is het een echte luistertrip.
Ik denk dat met name Waters het niet zo erg had gevonden om hier geen tour aan vast te plakken. Hij was daar uberhaupt niet zo van. Terwijl zijn collega's wel graag live speelden.

Waters maakte het af met ; "Sporthallen zijn gemaakt voor sportevenementen. Niet voor muziekconcerten."
De muur kon gebouwd worden.