Kondoro0614
Ik gok dat jij hen dan ook in Utrecht hebt gezien? Ik vond Primordial met enige afstand de beste van die avond, ze waren erg overtuigend. Met 'As Rome Burns' als opener kon het al niet meer stuk.

Klopt ja. Daarvoor naar Soulcrusher geweest dus we hadden totaal geen energie meer voor die avond. Toch hield de hele package ons niet tegen. Harakiri hadden we eerder dat jaar in Willemeen ook al gezien waanzinnig vet maar in Tivoli toch minder indrukwekkend. Komt denk ik omdat Willemeen een kleinere zaal is, en je praktisch bij de band on stage stond.

Ook Paradise Lost voor de tweede keer in het zelfde jaar gezien. De eerste show op Graveland festival vond ik ze toch wat tegenvallen, toen hadden ze er volgens mij niet zoveel zin in (en ze hadden het koud). In Tivoli vond ik ze wel leuk spelen maar, inderdaad met vlag en wimpel wint Primordial die avond wel. Ze deden gelukken The Coffin Ship ook, dat is mijn favoriet.

Ik vond Omnium Gatherum dan weer helemaal niks, ik irriteerde me mateloos aan die zanger ...

Tesarul de Lumini is voor mij het prijsnummer van dit vijftal. Heerlijk naargeestige, gure, onprettige black metal, waarbij ik vooral de onheilspellende synths zeer sfeerverhogend vond werken. Ook de raspende vocalen en de dynamiek van het nummer zijn heerlijk.

De andere vier vond ik niet helemaal geweldig, maar bij allen vind ik aanknopingspunten waardoor ik toch nieuwsgierig raak naar meer. Het gegorgel en gegil van The Chasm, de tekstuele inhoud en dreiging op 'As Rome Burns', de emotionele geladenheid van 'Buried', en van dit Hypno5e-nummer kreeg ik skramz-vibes (toch één van mijn eerste muzikale liefdes), niet per se op muzikaal vlak maar wel qua sfeer, en verwijzingen naar held Camus zijn altijd goed.

70. Entombed - Left Hand Path

Een van de beste death metal nummers ooit gemaakt. In 1990 was ‘Left Hand Path’ een revolutionair album vanwege het kenmerkende ‘chainsaw’-gitaargeluid. De BOSS HM-2 gitaarpedalen gingen na dit album als warme broodjes over de toonbank. Ik vind dit geluid zo verschrikkelijk vet en passend bij de stijl. Een kettingzaag is namelijk hét angstaanjagende instrument om iemand gruwelijk toe te takelen. Het nummer opent met een kreet uit de helse put, waarna de kettingzagen aangetrokken worden. Wanneer het tempo daalt, maar het geluid minstens zo bruut weergalmt, weet Entombed een verdoemd duister sfeertje neer te zetten. Die sfeer wordt nog verder opgevoerd na de eerste gitaarsolo (3:38) wanneer de kreten hun rentree maken. Huiveringwekkend nummer met een waanzinnige climax.

Entombed - Left Hand Path (1990)

69. Leviathan - Unfailing Fall Into Naught

Leviathan is een eenmansproject van Jef Whitehead, alias Wrest, waar hij de meest moeilijk doordringbare, zwartgallige en intense black metal maakt die mij bekend is. Dit nummer is afkomstig van zijn split met Xasthur, een collega waar ik dezelfde introductie bij zou kunnen schrijven. Het nummer opent alsof een onbekende dreiging nadert totdat in een flits de wereld om je heen is veranderd in een gitzwart landschap. Alleen achtergebleven met Wrest bewandel je zijn donkere gedachtenpaden. Langs die paden schuilt zoveel grimmigheid, troosteloosheid en algehele negativiteit dat het voelt alsof de zuurstof langzaamaan uit de kamer wordt gezogen. Desondanks heeft die verstikkende sfeer daarmee een kalmerende werking. Na 7 minuten wordt het zwarte landschap verruilt voor het fel witte licht, en stijg je op in een etherische trip.

Xasthur / Leviathan - Split (2004)

68. Urfaust - Der Zauberer

De beste black metal band van Nederlandse bodem: Urfaust. Een band die je uit duizenden kunt herkennen door de krachtige en bezwerende vocalen van zanger IX. Geen woorden, maar emoties zijn wat hij, als de hoofdpriester van een occulte sekte, vertolkt. Het repetitieve gitaar- en drumwerk ondersteunen de bezwering. Toch gebeurt er van alles, maar is het lastig te plaatsen wat er precies gebeurt. Het oefent in ieder geval een hypnotiserende werking uit. Urfaust wist een uniek geluid en sfeer neer te zetten, en daarom is het erg jammer dat ze afgelopen jaar zijn gestopt.

Urfaust - Der Freiwillige Bettler (2010)

67. Shape of Despair - ...To Live For My Death...

Zoals ik aan het begin van de lijst schreef is het kwartje voor extreme metal pas later gevallen. Dat betekent niet dat ik alle subgenres die metal rijk is meteen kon waarderen. Met de kennis dat smaak kan veranderen, proef ik zo nu en dan iets wat buiten mijn vertrouwde smaakpalet ligt om mijn horizon te verbreden. Funeral doom is een subgenre waar ik, ondanks de vele ‘gewone’ doom metal die ik consumeer, maar geen klik mee kon vinden. Het was mij te log, te traag en te eentonig om ervan te genieten. Lange nummers ben ik wel gewend, maar funeral doom bands zijn een soort ‘time wizards’ die een nummer van 10 minuten gevoelsmatig een uur laten duren. Dit album van Shape of Despair is mijn eerste ‘klik’ met funeral doom. En hoewel ik nog niet veel andere funeral doom heb gevonden die aansluit bij mijn smaak, is het niet langer een genre waar ik helemaal niets mee heb. Dit nummer vind ik zelfs zo verschrikkelijk mooi dat het een notering verdient. De melancholie is wonderschoon en de tekst krachtig en doeltreffend, waardoor ik helemaal op kan gaan in dit nummer.

Shape of Despair - Angels of Distress (2001)

66. dISEMBOWELMENT - Your Prophetic Throne Of Ivory

Eenmaal de lijst opgesteld had ik in de gaten welke nummers mogelijk het voorwerk hebben geleverd voor de funeral doom connectie. Dit album/nummer van dISEMBOWELMENT behoort daar zeker toe, en is daarom bewust naast Shape of Despair geplaatst. Nu zou ik het zelf geen funeral doom willen noemen, daarvoor zijn er te veel versnellingen en geschifte uitspattingen, maar het heeft wel die aangrijpende, trage, repetitieve passages die funeral doom kenmerkt. Niet gek dat dit wordt gezien als de voorloper van het genre. Dit nummer blijft favoriet. De vele tempowisselingen creëren een beklemmend spanningsveld. Terwijl de vervreemdende sfeer allerlei verbeeldingen oproept, van een verlaten laboratorium tot een occulte mis of zelfs tot een buitenaardse reis. Als je fantasie niet alle kanten opgaat zoals bij mij, pak de tekst er dan eens bij.

dISEMBOWELMENT - Transcendence into the Peripheral (1993)

Graag nodig ik ook Von Helsing, Jelle78 en Tha)Sven uit om een metal top 100 met ons te delen. Ik kom jullie reacties vaak tegen bij allerlei mooie albums, vandaar mijn uitnodiging.

De wachtrij is momenteel:
- Kronos
- (vrije plek)

Ergens in de toekomst (geen specifieke volgorde):
- madmadder
- ABDrums

Leviathan, Urfaust en ...To Live For My Death...

Ik neem de plek wel in na Kronos, heb ik nog een beetje tijd maar ben al voorzichtig begonnen.

En ProGNerD dan? Of is hij al gevraagd? Ik vind dit ook wel een topic voor hem.

Ahab en Longing for Dawn zijn ook goede funeral doom, en er zijn nog wel meer bands.
To live for my death was mijn nummer 1 in dit topic.

ProGNerD was tegelijk met mij gevraagd om deel te nemen en lijkt mij ook een leuke kandidaat!

Ahab hun laatste album kon ik niet uitzitten toen het begin vorig jaar uitkwam. Het debuut jaren geleden ook niet. Ik ga het wel nog een herkansing geven nu ik het subgenre begin te 'voelen'.
Longing for Dawn ken ik nog niet. Ik heb zojuist 'A treacherous ascension' geluisterd en dat klinkt, zoals je daar ook schrijft, een beetje als Shape of Despair. Niet zo goed als Shape of Despair naar mijn mening, maar ik vind het wel aardig klinken op het eerste gehoor, vooral de eerste twee nummers. Bedankt voor de tips!

Ik vind alleen het debuut van Ahab erg goed. Oja Evoken is ook wel goed.

Evoken had ASman ook in zijn lijst en dat nummer beviel mij wel. Moet er nog induiken. Onder andere Esoteric en Mournful Congregration staan ook op mijn luisterlijst. Zal de oude metal top 100's hier nog eens goed doornemen voor ontdekkingen.

En ik heb al te weinig tijd door alle nieuwe (prog)metal muziek die ik probeer te blijven bijhouden en dan ook nog dit...?!?!

Hoe werkt het hier precies ?

Je maakt een lijst met jouw 100 meest geliefde metalnummers. Onder elk nummer geef je een toelichting waarom jij het een goed nummer vindt, daar kun je op allerlei manieren invulling aan geven en mag zo lang zijn als je zelf wilt. Als jij het metal vindt is het metal genoeg, er zijn daarvoor geen harde criteria afgesproken. Veel deelnemers hanteren de optionele regel om 1 nummer per artiest te kiezen, maar zo kun je zelf nog wat regels erbij bedenken om je lijst vorm te geven.

Daar op aanvullend;

Ik heb zelf ook gewoon bij sommige artiesten meer nummers gekozen. En het lijntjes plaatsen mag je zelf ook invullen, het hoef niet elke dag te zijn maar gewoon wanneer jij de tijd hebt. Ik heb er zelf wel eens een maand over gedaan voor een update, en dat vond ik zelf ook klote maar, er was gewoon geen tijd voor.

Bedankt voor de uitnodiging, lijkt me leuk om te delen hier! Dus ik kan toegevoegd worden aan het lijstje. Heb alvast een ruwe lijst gemaakt, tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, hoor ik het graag!

Supertof! Ben heel benieuwd naar jouw top 100.

Voor de administratie hierbij de geüpdatete wachtlijst:
- Kronos
- Von Helsing
- Tha)Sven

Ergens in de toekomst (geen specifieke volgorde):
- madmadder
- ABDrums, wil je misschien al een plek op de wachtlijst innemen?

En waar kan ik jou noteren ProGNerD?

Ik zal eens nadenken over een eventuele metal top 100, maar ik zie daar wel heil in. Hopelijk jullie ook...

Geen idee hoe lang het zou duren voor aleer ik aan de beurt ben, maar 's zomers komt mij het beste uit om met jullie mijn top 100 te delen, aangezien ik dan geen studieverplichtingen heb. Maar voeg me in ieder geval maar toe aan de lijst.

Zet maar op de langere termijn; ben bang dat ik niet (snel) tot een Top 100 kan komen; heb al moeite elk jaar een Top 10 jaarlijstje samen te stellen...
(maar ik blijf dit topic zeker (ook) volgen)

Mijn inschatting is dat als je na ABDrums komt het al voor de langere termijn is. Ik zet je voor nu wel bij het andere blokje.

Wachtlijst:
- Kronos
- Von Helsing
- Tha)Sven
- ABDrums

Op de lange termijn (geen specifieke volgorde):
- madmadder
- ProGNerD

Thanks Apollo, je mag me gerust ook blijven reminden als het te lang duurt, hoor...

Ligt er maar net aan in wat voor tempo de lijstjes worden gepubliceerd. Neem je twee maanden p.p. ben je sowieso pas eind dit jaar aan de beurt. Je kunt altijd je top 100 voorbereiden, en daarna is het gewoon knip en plak werk als je het hier post. Ik probeerde gewoon elke zondag een update te hanteren (en dat werkte ook niet altijd), dus moet prima kunnen denk ik, zo tussen je verplichtingen door.

65. Wine from Tears - The Sinner

Vanaf de eerste noten weet dit nummer mij helemaal op te zuigen in de gotische en troosteloze ambiance. De gitaar vanaf 1:18 weet mij zelfs voor de volle 100% in te binden. Simpel, doch doeltreffend, laat ik mij meeslepen. Het nummer vertelt eveneens een simpel en doeltreffend verhaal over een man bij wie zijn verdriet doorslaat richting wraak jegens zijn geliefde die hem verlaten heeft. Die wraakgevoelens zijn mij niet bekend, maar dergelijke wrede verhalen behoren helaas tot de wereld waarin wij leven. Het nummer wekt een gevoel van medelijden op, wat ik niet weet te plaatsen, en dat maakt het misschien zo verleidelijk om telkens opnieuw te luisteren.

Wine from Tears - Through the Eyes of a Mad (2009)

64. Edge of Sanity - Twilight

Dan Swanö was de naam die ik in mijn lijst wilde hebben. Ik vind de beste man een waar metal fenomeen. Hij heeft meerdere, in stijl nogal uiteenlopende, waanzinnige albums gemaakt. Daarnaast is hij een zeer goede producer, vrijwel elk album waar hij een bijdrage heeft geleverd vind ik goed klinken. Ik moest echt oppassen om niet 5 nummers van verschillende Swanö-projecten in de lijst te zetten. Na wat wikken en wegen is de keuze gevallen op Edge of Sanity, omdat dat mijn kennismaking was met zijn muzikale kwaliteiten. De brute vocalen van Swanö in combinatie met de aanstekelijke melodieën staan garant voor onuitputtelijk headbangen. De doordachte productie en de verrassende omwentelingen in de compositie maken dit een karakteristiek nummer voor Dan Swanö zijn kunsten.

Edge of Sanity - Purgatory Afterglow (1994)

63. Panopticon - Winter's Ghost

Nog geen half jaar oud is dit het jongste, en toevallig ook het langste, nummer op mijn lijst. Misschien werkt de ‘high’ van het nieuwe relatief lang op mij door, maar ik word nog steeds overweldigd door dit nummer. Dit vind ik dan ook Austin Lunn zijn beste album tot nu toe. Hij heeft al meerdere geweldige albums gemaakt, maar op dit album klopt alles voor mij. Alle nummers zijn subliem en de sfeer is zo invoelbaar. Bij dit nummer stel ik mij een winterlandschap voor waar je je eenzaam door een sneeuwstorm worstelt om jezelf zo ver mogelijk te distantiëren van de onheilzame wereld waarin je je niet langer thuis voelt. Dit nummer is het begin van een emotionele en metafysische reis door de landschappen die Austin Lunn weet te scheppen en de verhalen die hij wil vertellen op ‘The Rime of Memory’.

Panopticon - The Rime of Memory (2023)

62. Scattered Remnants - Vaginal Vomit

Ik moest de discografie nog op Musicmeter zetten voor deze nominatie, enkel de demo en verzamelaar waren reeds geüpload. Dit nummer is van de enige EP die Scattered Remnants ons heeft achtergelaten. Vreemd genoeg hebben zij een tweede versie van dit nummer ook op hun enige LP gezet, maar die versie doet flink onder die van de EP. Dit is een van de meest krankzinnige nummers die ik ken. Het lijkt alsof twee zangers elkaar afwisselen tussen de logge grunts en de huiveringwekkende screams, maar niets is minder waar: het is één zanger die beide partijen voor zijn rekening neemt. De productie zet je hierbij op het verkeerde been, maar het bereik van zijn vocalen is sensationeel. Het gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. De ene na de andere hondsdolle riff vliegt je om de oren, terwijl de drummer de aardbodem doet schudden. Het geluid van de cymbals trekt ook de aandacht. Alsof gassen onder hoge druk uit de ventilatieschachten geperst worden. Als kers op de graftombe een zieke, mensonterende tekst waar je maag van omdraait. Dit nummer heeft het allemaal. Leuk weetje: ondanks de korte discografie en de afwezigheid van een doorbraak, treden ze sinds 2022 weer op.

Scattered Remnants - Inherent Perversion (1995)

61. October Tide - 12 Day of Rain

Wie bekend is met de oude Katatonia EP’s en LP’s zal het geluid van dit nummer wel herkennen. Dit geluid is mijn achillespees qua death doom metal. De balans wordt opgemaakt tussen de brute vocalen en doordringende gitaartoon die je tot je knieën bedwingen, en de bezwerende, golvende melodieën die je laten meevaren richting het onbekende. De vocalen worden verzorgd door Jonas Renkse, die zijn stem helaas al na zo’n twee albums aan gort had gegrunt. Want wat een heerlijk gebrul laat hij hier horen. Verstaanbaar, wat de tekst ten goede komt, maar ook vol overgave en emotie. Op dit nummer grijpt October Tide terug naar die oude Katatonia die ik, spoiler alert, heel hoog heb zitten. Trouwens, raad eens wie ook bij dit album achter de knoppen zit?

October Tide - Rain Without End (1997)

Gave lijst weer, en een goede reminder dat ik October Tide nou eens echt goed moet gaan checken. Ken ze alleen van naam, terwijl ik een groot fan ben van oude Katatonia.

Edge of Sanity! Stond ook in mijn lijstje maar dan met Black Tears. Überhaupt die plaat is echt meesterlijk goed, was in 2020/2021 een zware Dan Swanö fan door een dude op Discord waar ik veel mee sprak (corona enzo dus andere manier van socialiteit) en toen ook deze plaat echt he-le-maal kapot gedraaid.

Panopticon

Even een druk weekend met heel weinig MuMe en ik loop zo weer tien nummertjes achter. Eens kijken of ik daar morgenavond werk van kan maken. To Live for My Death is in ieder geval meesterlijk.

Entombed ken ik van naam (natuurlijk), en het is ook een van de usertips in mijn metaltopic, maar dit is het eerste dat ik daadwerkelijk van de band hoor. Ja hoor, dit is echt wel geweldig. Death metal moet het niet altijd hebben van sfeer, maar dat is hier in overvloede aanwezig.

Leviathan is me toch een partijtje naar. Vooral wanneer die kerel zijn keel opentrekt, is het één en al doffe ellende. Ik mag deze deprimerende en troosteloze bende wel, zeker omdat de laatste minuten nogal atypisch zijn, alsof je in volledige berusting langzaam afdaalt naar de hel.

Der Zauberer klinkt vervolgens ook weer heerlijk getormenteerd, vooral de soms bijna dierlijke vocalen maken dit nummer. Wanneer er een soort van koortje om de hoek komt kijken wordt de boel helemaal angstaanjagend.

To Live for My Death is ook mijn favoriete Shape of Despair. Een ontdekking die ik op heb gedaan door mijn metaltopic en een album en nummer dat bij mij sindsdien alleen nog maar verder gegroeid is. Heel erg intens nummer dat op prachtige en droevige wijze het gevoel niet te willen leven uitdrukt.

Disembowelment heb ik denk ik al uit de lijst van asman gehaald, want hij stond al in mijn luisterlijst toen ik hem toe wilde voegen. Geweldig nummer dit, het gaat alle kanten op, maar een extreme hang naar het duister houdt alles bijeen. Meteen zin om het hele album er snel op na te slaan.

Op het eerste gehoor weet ik nog niet direct wat ik met 'The Sinner' aan moet. Het klinkt allemaal heel degelijk, maar ik voel het niet zo, vind zowel muziek als tekst als vocalen wat standaard, niets dat me ergens prikkelt.

'Twilight' daarentegen komt hier hard binnen. Het cleane, rustige begin en dan die totale uitbarsting van geweld, om vervolgens weer terug te schakelen, heerlijk die dynamiek in dit nummer. Ik hoor hier ook best wat hardcore-invloeden in, dat heeft ook wel mijn goedkeuring. En persoonlijk heb ik ook een voorliefde voor schreeuwlelijkerds die je goed kan verstaan. Ja, als ik dit hoor krijg ik echt waanzinnig veel zin om het hele album te horen.

Nu dacht ik dat ik alle krenten wel uit de metalen pap had gevist afgelopen jaar, maar Panopticon heb ik helemaal gemist. Machtig nummer ja dat één en al sfeerzetting is. Ook nooit doorgehad dat dit nummer bijna twintig minuten duurt, zo organisch en heerlijk klinkt dit.

'Vaginal Vomit' klinkt lekker, er zit echt van alles in dat ik leuk vind, maar ik kan niet helemaal om de brakke opname/youtube-kwaliteit heen luisteren.

Op '12 Day of Rain' heb ik echt helemaal niks aan te merken. Wat een geweldig nummer. De grunts zijn prachtig en de muziek straalt alleen maar mistroostigheid uit. 'I will never be clean again', ik voel gewoon hoe oprecht dit is.

Mooi omschreven madmadder, volgens mij is dit het sterkste tiental nummers tot nu toe naar jouw smaak? Of toch de eerste tien (#100-91)?

Panopticon hebben meer mensen gemist, ik zie het in ieder geval weinig terug op eindejaarslijstjes. Op Musicmeter is het doorgaans ook niet een populaire artiest, hoewel het laatste album op een zeer hoge score staat. Ik vermoed dat de releasedatum (29 november) daar debet aan is, men is rond die datum soms al begonnen met het opstellen van de lijstjes. Aan de andere kant kwam de datum de impact van het album ten goede; zo tijdens de koude, donkere wintermaanden komt het allemaal extra hard binnen. En wat je zegt: het besef voor tijd valt weg bij dit nummer(/album), de 20 minuten vliegen voorbij.

Misschien lukt het vanavond nog een vijftal nummers te plaatsen, anders wordt het waarschijnlijk weer woensdag.

Ja, dit is denk ik wel mijn favoriete tiental tot nu toe, maar het is moeilijk kiezen. Zo'n Austere ging ook wel megadiep en zo.

Ah ja, toen de nieuwe Panopticon uitkwam voelde ik me al wat verzadigd na honderden 2023-albums te hebben gehoord.

Mocht je nog wat extra albums voor je lijst willen: Austere had in 2023, na 14 jaar afwezigheid, weer een album uitgebracht, een van de hoogtepunten van het jaar voor mij. 5 april aanstaande volgt zelfs alweer de volgende.