Ik heb de release van Panopticon pas in januari geluisterd. Hoewel ik er nog wel als een gek op heb zitten wachten, is het album volledig langs me heen geschoten. Ik denk ook wel dat het kwam door de drukke decembermaand (eindejaarslijstjes, top 2000 etc etc).

Het is een dag later geworden.

60. Dead Congregation - Graves of the Archangels

Dit nummer heeft een bijzonder sfeervolle introductie. Het begint al bij die hoge, snerpende gitaar die de onheilspellende koren doorkruist, en wanneer de andere instrumenten hun intrede maken schiet het linea recta door richting een akelig benauwende sfeer. Het geluid is een combinatie tussen death en doom metal waarbij nauwgezet de balans wordt bewaakt. Geniaal hoe duivels die versnellingen en omwentelingen in het nummer plaatsvinden net wanneer de zanger een couplet heeft afgemaakt. De zanger verwoordt, als de zelfverzekerde duivel die hij is, hoe alle aartsengelen richting hun graf worden geloodst en God van zijn troon wordt gestoten. Vooral het laatste stukje is beangstigend door niet te concreet te worden:

‘Denying their father once holy
On arbitrary anatomy
This hideous mass rises
To replace Messias’

Dead Congregation - Graves of the Archangels (2008)

59. Elder - Sanctuary

Een van de weinige stoner metal acts die ik de categorie ‘goed’ vind ontstijgen. Dit nummer is een heerlijke, quasi-geestverruimende trip. Het creatieve gitaarwerk creëert als het ware een andere dimensie waar je als luisteraar doorheen lijkt te zweven op het ritme van de drummer. Hoewel de zanger weinig aan bod komt, is zijn inbreng van groot belang voor de gelaagdheid van het nummer. Met weinig woorden veel zeggen, is het motto. Zijn inbreng lijkt door de ruimte te galmen, alsof hij je van ver weg weet te bereiken. Ook live heel imponerend.

Elder - Reflections of a Floating World (2017)

58. Metal Church - Metal Church

Dit album scoort maar liefst een 4,24* op basis van 149 stemmen op Musicmeter. Daarmee staat het op #6 in de ‘genre: metal-toplijst’. In mijn optiek is dit de werkelijke #1, omdat de andere albums tussen de 20 en 30 stemmen hebben (oké, op Amorphis na die de 8e plek inneemt). De eerste vier nummers bliezen mij volledig van mijn sokken toen ik dit voor het eerst hoorde. Dit nummer is continu in beweging, aan de lopende band gebeurt er wat nieuws, en dat is precies hoe thrash metal voor mij moet zijn. De vlijmscherpe en aanstekelijke riffs, de flitsende drums met de creatieve fills, de prominente en speelse basloopjes, en een zanger met een waanzinnige strot die op het laatste moment nog even alles omverblaast wat nog overeind stond. Meesterlijk.

Metal Church - Metal Church (1984)

57. Woods of Desolation - Somehow

Woods of Desolation is een band die twee substijlen van black metal vermengt, namelijk de atmosferische black metal en de ‘blackgaze’, ofwel black metal met shoegaze-invloeden. Dit nummer is het slotstuk van het album en voert je vanaf de eerste seconden mee door de dromerige, doch zwarte en grillige nevel. Meeslepend en vol somberheid, die in toenemende mate lijkt te beklijven aan de nevel, wordt de intensiteit steeds verder opgevoerd. Voor mij werkt dit het beste wanneer ik het hele album hoor, dan komt het slotstuk het sterkst over. Alsof je schoon schip maakt in je hoofd, heeft dit een rustgevende werking.

Woods of Desolation - Torn Beyond Reason (2011)

56. Ne Obliviscaris - And Plague Flowers the Kaleidoscope

Technisch hoogstaande band uit Australië. Werkelijk iedereen in deze band speelt op de top van hun kunnen. De kracht van Ne Obliviscaris is dat zij hun virtuositeit weten te verpakken in sterke composities, waardoor het geen stoerdoenerij wordt qua technische kunstjes, maar alles in dienst is van het nummer. Opvallend is het gebruik van de viool, die als een soort dirigent de metal laat opbloeien in het nummer. De clean zang wordt afgewisseld met screams en growls die je eerder bij black metal zou verwachten. Wanneer die twee zangstemmen samensmelten, krijg je een soort auditieve helix tussen ‘the beauty and the beast’, welke een synergistische uitwerking heeft. Wanneer je denkt dat je de climax hebt gehad, blijft het op vernuftige wijze doorpakken. Live is dit een van de nummers die ze vrijwel altijd spelen en meestal voor het laatst bewaren om nog een keer keihard toe te slaan. Vanaf 5:31 wordt een aardbeving ingezet die de zaal uit de voegen laat barsten. Heel veel zin om deze band komende zomer weer aan het werk te zien.

Ne Obliviscaris - Portal of I (2012)

Graves of the Archangels had me al bij het intro. Erg fijn nummer met een tekst die weinig aan de verbeelding over laat. Leuk hoe de overstuurde gitaren en de diepe grunts de hele tijd op elkaar lijken in te spelen.

Stoner metal vind ik op papier altijd zo'n ontzettend flauw genre (zeg ik als ex-stoner). Hier lijkt het echter puur om de muziek te gaan en niet de hele ganja-cultuur, en dan vind ik het meteen stukken beter te pruimen. Ik vind de zanger echt geweldig, jammer dat die eigenlijk maar een bijrol vertolkt. Muzikaal ook dik in orde, ik hoor veel diversiteit en de wendingen zijn stuk voor stuk spannend.

Metal Church had ik dus nog nooit van gehoord, ondanks de vele stemmen (voor metalbegrippen) en het hoge gemiddelde. De vocalen moet ik even aan wennen, ik denk niet dat dit helemaal mijn ding is, maar dat ik het wel zou kunnen waarderen vanwege de historische context. Ik ga het album eens een kans geven.

Bij 'Somehow' vond ik het begin al geweldig met die cleane zang en die mooie gitaarmelodieën, maar toen kwam het gekrijs en dat pakte me helemaal in. Wat een geweldige ambiance weet deze band te creëren zeg. Emotionele shit dit.

Ne Obliviscaris had ik ook nog nooit wat van gehoord, en het geluid verbaast me wel een beetje haha. De intro van dit nummer vond ik eigenlijk raar gezellig. Dit is denk ik ook niet helemaal mijn ding. Ik hoor wel dat het uitstekend in elkaar steekt, maar voor mij is het te druk en ingewikkeld om er verder iets bij te voelen. Misschien iets wat ik vaker moet horen voor ik er echt wat mee kan.

Ik vind het wel heerlijk hoe deze lijst alle kanten op gaat, laat maar weer zien hoe een geweldig creatief en divers metal is.

55. Dawn - The Knell and the World

Dit is de opener van het tweede en helaas ook laatste album van Dawn. Een band die zonder het internet de vergetelheid in zou zijn geraakt. Gelukkig is dat niet het geval, want wat hebben die gasten verschrikkelijk verslavende muziek achtergelaten. Het begint al met de super sfeervolle intro - volgens mij is het inmiddels wel duidelijk dat ik daar een enorm zwak voor heb - en barst op geleide van de drumroffels los in een epische reis door een andere wereld. De melodieën zijn zo aanstekelijk dat de tijd voorbij vliegt. Ook de zanger spuwt met felle gedrevenheid zijn gal uit over de wereld en creëert nog een laag aan aanstekelijkheid. Dawn wist tot de essentie van melodieuze death/black metal te komen, namelijk die juiste balans tussen agressieve, venijnige riffs en teksten, terwijl het geheel relatief gemakkelijk in het gehoor ligt en ‘catchy’ te noemen is. Ik heb altijd het idee gehad dat er meer bekendheid in had gezeten voor deze band. De band is nog actief, maar behalve een verzamelaar hier en daar is er lange tijd geen werkelijke activiteit te bespeuren geweest. Het afgelopen half jaar is Dawn op hun facebookpagina weer een stuk actiever dan voorheen. Vorige week kwam de mededeling dat een webshop geopend gaat worden en afgelopen november het bericht dat ze terug zullen komen. Het zal mij benieuwen wat dat inhoudt. In ieder geval iets om in de gaten te houden. Dawn heeft trouwens een van de mooiste band logo’s ooit, dus de merch is vanzelfsprekend erg gaaf.

Dawn - Slaughtersun (Crown of the Triarchy) (1998)

54. Draconian - Pale Tortured Blue

Veel ‘female fronted’ metal zul je niet in mijn lijst bespeuren. De vrouwen zijn redelijk schaars binnen de metal, en de genres die relatief vaak vrouwen op de voorgrond hebben staan luister ik niet zoveel. De grote uitzondering is Draconian. Een Zweedse band die vakkundig het ‘beauty and the beast’-contrast invulling geeft. Aan de ene kant de schone, zuivere engelenzang van Heike Langhans, en aan de andere kant de brute, grommende beestachtige stem van Anders Jacobsson. Die tegenpolen creëren een krachtig spanningsveld in de muziek. Heike Langhans is mijn favoriete zangeres in de metal, haar stem is hemeltergend mooi en snijdt door de ziel. Heike was voor mij, als de ‘siren of the void’ met haar uiterlijk en haar bewegingen, het totaalplaatje bij de muziek. Ik vind het daarom erg jammer dat ze vorig jaar de band na 2 albums heeft verlaten, maar ik kijk uit naar haar volgende muzikale project.

Draconian - Sovran (2015)

53. Ved Buens Ende - Den Saakaldte

Een van de meest eigenzinnige geluiden in de metal komt van Ved Buens Ende. Het album heeft een ongrijpbare naargeestige sfeer, die vervreemdend inwerkt op de luisteraar. Dit nummer heeft mij altijd het meest aangegrepen. De mythische tekst wordt op geheel eigenaardige wijze toegedicht. Hoe de stemmen over elkaar lijken te vallen is geniaal gedaan. De basgitaar neemt een prominente rol in en vervult die met verve. Het weet de toon te zetten, maar ook de accenten te leggen, en voelt als de rode draad binnen het geheel als je er wat meer op gaat letten. Wanneer de band jou als luisteraar in trance heeft gebracht, neemt het nummer een onverwachte wending. Dat is de kracht van deze band: eigenzinnigheid tot de max.

Ved Buens Ende - Written in Waters (1995)

52. Mötorhead - Dead Men Tell No Tales

'This is it!'
Mötorhead is een hele invloedrijke band geweest op mijn smaak en zelfs mijn denken zou ik zeggen. Frontman Lemmy is een waar icoon. Zijn uitstraling en charisma zijn voor mij nog altijd ongeëvenaard in de metal scene. Niet het legendarische ‘Ace of Spades’ of ‘Overkill’, nee, dit is mijn favoriete nummer. Lemmy schoof zijn drank- en drugsgebruik nooit onder stoelen of banken en heeft zo’n beetje alles gedaan wat God verboden heeft, maar van één middel bleef hij ver uit de buurt: heroïne. Om de simpele reden: ‘dead men tell no tales’. Tijdens mijn studententijd was dit het album dat ik vrijwel elke vroege ochtend aanzette om met een schop onder mijn hol de dag te beginnen. ‘Dead Men Tell No Tales’ opent het album en is daarmee onlosmakelijk verbonden met die periode uit mijn leven. De grote nostalgische waarde maakt het nummer favoriet.

Motörhead - Bomber (1979)

51. Weakling - No One Can Be Called as a Man While He'll Die

De band was al opgedoekt voordat het album in de winkel lag. Een van de cultklassiekers binnen de black metal is het Amerikaanse Weakling. Nog altijd is er geen album dat in de buurt komt van de sfeer van ‘Dead as Dreams’. De semi-geïmproviseerde vocalen van John Gossard zijn zo bloedje intens en gedreven. Hij klinkt als iemand die jarenlang gemarteld is, onthouden van het daglicht, en vlak nadat hij onder de brandwonden de martelkamer uitgekropen is, schreeuwt hij zijn laatste adem uit op dit album. Een unieke zanger en voor mij de grote smaakmaker van het album. Er zijn meerdere geschifte uitlatingen op het album te vinden (zoals de scream op ‘Dead as Dreams’ vanaf 14:10), zo ook op dit nummer: neem bijvoorbeeld 1:56 en 2:21. Een viscerale noodkreet, alsof zijn beschadigde ziel zijn lichaam verlaat. Het kille, sinistere middenstuk, geïntroduceerd door de basgitaar vanaf 4:30, ligt loodzwaar op de maag. Het slotstuk grijpt terug naar de riff waar het allemaal mee begon en is een van mijn favoriete riffs op het hele album.

Weakling - Dead as Dreams (2000)

En daarmee zijn we alweer halverwege.

Je slaat daarmee de spijker op de kop. Ik heb op zich niks tegen recreatief cannabisgebruik, maar het verheerlijken van (heel veel) cannabis gebruiken in de teksten vind ik stompzinnig.


Dankjewel! En dat tweede ben ik ook volledig met je eens. Ik denk soms wel eens dat mensen die niets met metal hebben niet breed genoeg hebben gekeken. Er is voor ieder wat wils, is mijn bijgeloof. Hoe breed mijn lijst misschien ook is, er staat zeker niet alles in wat metal te bieden heeft. Misschien zijn 100 nummers daarvoor wel te weinig.

Toen ik bijna anderhalf jaar geleden mijn metaltopic begon, verwachtte ik eigenlijk alleen mijn heil te kunnen vinden in de black metal. Dat bleek even een verkeerde inschatting, tot nu toe heb ik in ieder subgenre dat ik gehoord heb (heb nog lang niet alles gehoord) extreem toffe dingen gehoord.

Je gaat snel Apollo. Of ik ben te langzaam?

Weakling, heerlijk. Ga die plaat van de week weer even luisteren tijdens het wandelen. Elder ook heel vet, en daarnaast nog wat bekende namen. Volgens mij had ik zelf geen Motörhead, altijd leuk om dat te zien maar niet mijn type band heb ik gemerkt door de jaren heen.

madmadder, je echte type heb je niet zomaar gevonden uiteraard. Het gaat je nog wel even tijd kosten om je favoriete genre te bestempelen. Vroeger ging er voor mij niks boven thrash metal en luisterde ik maar naar enkele hardere bands en dan voornamelijk Death metal (Death, Amon Amarth). Black Metal daar moest ik niet aan denken en vond er ook niks aan. Nu ben ik een echte black metal fan, en is dat door de jaren heen toch wel gebleken dat het mijn favoriet is. En ook daarin heb je weer subgenres, en ben je eindeloos aan het meten. Je gaat eerder achter het genre aan wat je juist niet leuk vind, en dat heb ik dus met metalcore (of alle core in het algemeen behalve hardcore), kan er niet veel mee en voel er weinig voor.

Ik heb het tempo eventjes opgevoerd, maar volgens mij houd ik in het algemeen een gemoedelijk wandeltempo aan. Op dit tempo ben ik nog zo'n 5-6 weken bezig (de top 10 ga ik een beetje uitsmeren), is dat voldoende tijd voor jou Kronos?

Ik ben blij dat ook de doorgewinterde metalfan zoals jijzelf nog wat te ontdekken heeft. In dat opzicht is het natuurlijk lastig om het Musicmeter-publiek te verrassen.

Ik heb ook niets met moderne metalcore, maar dat genre is zo veranderd t.o.v. de oude metalcore eind jaren 90/begin 21e eeuw dat het een andere naam zou moeten krijgen. Al die 'melodic metalcore'-bandjes van nu hebben vaak weinig met metal van doen, maar juist nog meer met hardcore en popmuziek.

Ach ja, waarom zou je ook per se een favoriet subgenre moeten/willen hebben? Ik ben sowieso iemand die veel liever in de breedte luistert dan zich toelegt op één ding. Ik ben gewoon erg blij dat dat in de breedte luisteren bij metal zo enorm fijn is, omdat er zo enorm veel (lekkere) smaken zijn.

Genoeg mensen die anders denken .



Van je lichting van donderdag ken ik best veel al. Weakling heb ik ooit ook gehoord maar, zoals zoveel nooit op gestemd. Maar Dawn is inderdaad een band die ik niet ken, en dus ook volgende week ga opzetten omdat ik het niet ken . Dus thanks daarvoor!

En wat je schrijft over metalcore deel ik met je hoor! Helemaal niks voor mij, neem Electric Callboy bijvoorbeeld, ik vind het niets maar sommige vrienden van mij wel. Kan er gewoon niks mee.

Helemaal goed voor mij.

Inderdaad. En net zo goed kan in vraag gesteld worden waarom je per se in de breedte zou moeten/willen luisteren. Vrijheid blijheid. Er eventueel wel een beetje op letten niet te overdrijven in een van de twee benaderingen. Mijn ervaring is dat teveel in de breedte luisteren diepgang in de weg staat en als je te diep blijft graven in een (sub)genre loop je vast door op den duur dingen geweldig te vinden die achteraf bekeken toch niet zo geweldig blijken te zijn. Kortom, de middenweg is het leukst denk ik.

Ja, dat zijn ware woorden Kronos!

Weakling is echt zo krankzinnig geniaal hé. Grootste kvltband ooit? Een fysieke kopie van Dead As Dreams is helaas onvindbaar

Weakling klinkt erg goed, kende ik nog niet maar ga het album zeker beluisteren.

Ved Buens Ende is voor mij een oude bekende en ben blij dat ik ze in augustus eens live kan zien.

Ook Dawn is een geweldig nummer van een geweldig album.

Woods of Desolation is iets wat zeker ook vaker ga luisteren.

Dawn: ik had er denk ik maar een halve minuut voor nodig om te besluiten deze aan mijn luisterlijst toe te voegen. Dit is waarschijnlijk de enige plek waar ik dit kan zeggen zonder raar aangekeken te worden (ik heb geleerd van afgelopen maandag toen ik Blackbraid en Oranssi Pazuzu liet horen aan collega's), maar dit is echt wel catchy black metal man. Geen uitvoerige bespreking hier verder, luistert gewoon heerlijk weg.

Draconian: wat betreft metal met frontvrouwen ben ik helemaal een nitwit (behalve Liturgy natuurlijk!) dus ontdekkingen als deze worden zeer op prijs gesteld. Prachtige stem heeft ze, heel fijn om naar de luisteren, en de combinatie met mannelijke grunts werkt erg goed.

Ved Buens Ende: ohhh wat een ontdekking dit! Heerlijk bevreemdend nummer waar bizar veel in valt te ontdekken. Vooral de drums zijn echt heel boeiend om te volgen. Qua sfeer doet dit me enorm denken aan wat Coil weet te bewerkstelligen, maar hier is het dan in de metalhoek. Ja, dit is helemaal mijn ding.

Mötorhead: verplichte kost voor iedere metalfan want bijzonder invloedrijk geweest, maar ik vind deze band altijd een beetje net-niet. Zeker niet slecht, maar ook nergens echt spannend. Vind jouw persoonlijke binding met dit nummer wel mooi om te lezen, en ik kan me er zeker wel iets bij voorstellen.

Weakling: Dead as Dreams is één van de albums die ik dankzij een tip in mijn metaltopic heb ontdekt. Briljant, ijzingwekkend album met compleet gestoorde vocalen. De waanzin spat er in alles van af, en dit is inderdaad wel één van de hoogtepunten, al is eigenlijk het hele album geniaal. Ik denk dat dit album sinds de tijd dat ik er een stuk over schreef ook nog wel verder gegroeid is. Jammer dat die niet zo makkelijk te streamen is en ik er dus minder naar grijp dan het album verdient.

Vind het echt jammer dat Weakling niet op Spotify staat .

Ik heb er jaren geleden nog eentje op de kop kunnen tikken voor een paar tientjes!
Momenteel moet je al een paar honderd euro neertellen als je nog een fysieke kopie wilt bemachtigen.

Wooow, waar heb je 'm gevonden?

Daar maak je mij ook wel jaloers mee, ASman. Er zouden maar 500 LP's zijn gedrukt volgens Metal Archives. Ik las een tijdje geleden over iemand die er 450 dollar voor neer had gelegd. Uit de reacties bleek dat dat een koopje was. Op Discogs zie ik de prijzen nogal uiteenlopen. Van €159 voor de CD tot wel $2.000 (!) voor de LP, werkelijk bizar. Zoveel geld is het mij dan weer niet waard.

50. Enslaved - Norvegr

Een nummer dat ik opzettelijk op plek 50 heb gezet, omdat dit, net als ‘War of the Gods’ (#100), een heel belangrijk nummer voor mij is geweest. Toen ik eenmaal had ontdekt dat mijn brein niet langer ineenkromp van wat gebrul en geschreeuw door de muziek heen, ging ik uitvoerig op ontdekkingsreis door de wonderlijke wereld van de metal. En hoewel in de meeste segmenten van de extreme metal er artiesten of albums waren die mij aanspraken, had ik in het begin totaal geen connectie met black metal. Dat genre was ondoorgrondelijk. Wat hoorden mensen hier toch in? Per toeval kwam dit nummer ooit op mijn pad. Geen gekrijs, geen blastbeats, geen dans der dissonanten, geen badkamerproductie, niets van al dat. Juist een atmosferisch en instrumentaal nummer met een uniek geluid en boordevol sfeer, en toch de nodige black metal om mijn brein te laten wennen. Dat was precies wat ik nodig had. De klik met andere genres zal ook een bijdrage hebben geleverd, maar het feit dat ik wist dat er een ingang was heeft de deur altijd open gehouden. Toevallig dat hier laatst kort werd gesproken over het hebben van een favoriet metal subgenre. Moeilijk om te zeggen wat mijn favoriete genre zou zijn, maar de diversiteit van black metal heeft altijd mijn interesse weten te prikkelen richting het genre. En als ik door mijn lijst scroll, is het ook sterk vertegenwoordigd. Daaruit kan ik wel concluderen dat black metal een groot deel van mijn smaakpalet opmaakt. Geniaal dat een stel Noorse jongens van tussen de 15 en 19 jaar oud zo’n invloedrijk en uniek nummer/album hebben geschreven.

Enslaved - Vikingligr Veldi (1994)

49. Nile - Unas, Slayer of the Gods

Nile is mijn instapband geweest voor de zogeheten ‘brutal death metal’, de vergrotende trap van, uhm, ‘gewoon’ death metal. Zoals ik eerder al zei heb ik een zwak voor Midden-Oosterse tinten in metal, en Nile wist daar doeltreffend op in te spelen. De bandnaam verraadt al waar je de invloedssfeer precies moet zoeken: het oude Egypte. Vanaf de introductie word je meegenomen naar de tijd waar farao’s de scepter zwaaiden. Dit nummer gaat over farao Unas, de laatste farao van zijn dynastie. De muren van zijn graftombe waren bedekt met maar liefst 283 spreuken en behoren tot de oudste en best bewaarde oud-Egyptische geschriften. De spreuken zouden dienen voor occulte rituelen, maar verschaften ook informatie over de geschiedenis. Meest berucht is dat uit die geschriften bleek dat Unas na zijn dood nog een flink bloedbad heeft aangericht. Unas zou niet alleen mensen verslonden hebben, maar zelfs de Goden zouden verorberd zijn. Hoe bruut en hoe metal wil je het hebben? Zonder nog uitgebreid bij de kwaliteiten van elk bandlid stil te staan, wil ik gezegd hebben dat wat ik zo waardeer aan Nile is dat zij zowel technisch als melodieus weten te zijn zonder de sfeer uit het oog te verliezen. Echt een geniale band.

Nile - In Their Darkened Shrines (2002)

48. Hades - Alone Walkyng

Hades is een band die uit het Bathoriaanse Viking-vaatje tapt, en hoe. De intro weet de machtige sfeer al zo goed te benadrukken dat je je een levendige voorstelling kunt maken bij de daaropvolgende marcherende muziek. Het geheel klinkt zo vetgedrukt en verpletterend dat je de trillingen door je lijf voelt. De vocals zijn rauw en verbeten, en passend bij een grote, bloed doordrenkte Viking die zich net een weg door het slagveld heeft geslagen. Hoe de accenten worden gelegd is heel krachtig in dit nummer, en ook de instrumentele variaties maken het boeiend van begin tot eind.

Hades - The Dawn of the Dying Sun (1997)

47. Forteresse - Là où nous allons

Forteresse is voor Musicmeter nog vrij onbekend volgens mij, een luttele 12 stemmen voor de discografie. Toch zou deze Canadese band alleen al vanwege dit album een stuk meer bekendheid verdienen. De sfeer is zo agressief, episch en triomfantelijk dat je de veldslag onmogelijk kunt verliezen met deze strijdkreten. Extra knap is hoe het nummer letterlijk geen seconde de boel laat inzakken. Het hoogtepunt voor mij begint vanaf 3:00 wanneer de epische achtergrondzang zich steeds luider in het geheel mengt. De tekst verwijst naar de soevereine wens van Quebec, en mocht het ooit zover komen dan is het volkslied al geschreven.

Forteresse - Thèmes pour la Rébellion (2016)

46. YOB - Quantum Mystic

De afsluiter van het rijtje epische nummers, maar dan net even anders. Geen black of death metal, maar loodzware doom sludge. De stroperige en ‘groovy’ riffs, en let even op het geluid van de basgitaar, creëren een donker, zwaar en dreigende sfeer. De tekst spreekt voor zich, maar is heel treffend in het geheel en weet op zichzelf de luisteraar al te laten ‘spacen’. Tot slot moet je dit echt keihard door de boxen laten knallen. Standje burenruzie. Des te harder des te beter.

YOB - The Unreal Never Lived (2005)

Quantum Mystic

Discogs. Intussen alweer zo'n 8 jaar geleden. Ik denk dat er rond die tijd nog een laatste CD repress op tUMULt was.

45. Lantlôs - These Nights Were Ours

Lantlôs is inmiddels een soloproject uit Duitsland, maar op dit album werd Markus Siegenhort nog bijgestaan door Neige, geestesvader van Alcest en het gehele blackgaze genre. De kalme, wonderschone introductie voelt nog aards aan, maar is het fundament voor het grote contrast met de hogere sferen waartoe je in een vloeiende beweging wordt opgevoerd. Neige is voor mij de smaakmaker op deze plaat. Zijn vocalen komen uit zijn tenen om die diepe, weggestopte gevoelens een baan naar buiten te bieden. De tekst is prachtig en geeft de extra laag die het nummer zo bijzonder maakt. De emoties zijn invoelbaar en plots goed te plaatsen door de zwarte, dromerige ruis heen.

Lantlôs - .neon (2010)

44. Slayer - Necrophiliac

Mijn favoriete stukje Slayer is eigenlijk de combinatie Postmortem/Raining Blood, maar aangezien ik gebonden ben aan het kiezen van één nummer gaat de voorkeur uit naar mijn favoriete Slayer album ‘Hell Awaits’. Voor mij is dat album nog altijd dé soundtrack van de hel en het barst van de genialiteit. Opnieuw lastig om een favoriet aan te wijzen, maar momenteel is het ‘Necrophiliac’. De intro op zichzelf is al een snelle afdaling richting de hel en typisch Slayer. Zij wisten de hel zo simpel doch effectief uit te drukken, neem bijvoorbeeld de helse riff op 2:10, simpel en effectief. Dave Lombardo zijn drumpartijen zijn pakkend, vernietigend en bovenal creatief. Hij drukt op dit album zijn stempel als een legendarische drummer. En de tekst is misschien wel het meest Duivelse van allemaal. Echt gruwelijk ziek! Hoe Araya met zijn stemgebruik de intensiteit opvoert en de woorden tot leven wekt is ijzingwekkend. Een van de hoogtepuntjes op 3:03 behoort tot een van zijn beste uithalen. Uit 1985, maar nog altijd een van de ziekste nummers ooit geschreven.

Slayer - Hell Awaits (1985)

43. Drudkh - Wind of the Night Forests

Drudkh is een band uit Oekraïne en een meester in sfeer scheppen. Er heerst continu spanning in de lucht, die afhankelijk van de gemoedstoestand op verschillende manieren kan uitpakken. Zij weten alle aspecten van een doordringende, intense sfeer samen te vatten, en er tegelijkertijd mee te spelen. Zodoende wordt op subtiele wijze met weinig afwisseling heel veel gedaan, waardoor je nauwelijks doorhebt dat het in de basis veelal een herhaling van zetten is. Dat onbewuste hypnotiserende effect maakt Drudkh een bijzondere band. Voor mij is ‘Wind of the Night Forests’ daarmee een van de hoogtepunten uit de Drudkh discografie.

Drudkh - Autumn Aurora (2004)

42. Vinterland - A Castle so Crystal Clear

Nog een ondergewaardeerd, of beter gezegd ondergesneeuwd meesterwerk uit de Zweedse jaren 90. Deze plaat weet namelijk als een sneeuwstorm door het winterlandschap te razen en al het leven tot een klomp ijs te betoveren. Werkelijk alles aan dit nummer ademt de ijskou uit. Alsof de woorden van de zanger aan de lucht bevriezen en de drummer een brok ijs tot stukken aan het slaan is. Wanneer het nummer begint slaat het bij mij nog altijd in als bom. Op het album is de impact nog groter omdat het wordt voorafgegaan door een piano interlude, waardoor je de ijswind van de riff nog heviger door je lijf voelt gieren. De mystiek rondom de intense ijskou geeft een bijna magisch laagje aan het nummer. Uniek album en zeer verslavend om keer op keer de ijskou te trotseren.

Vinterland - Welcome My Last Chapter (1996)

41. Verdunkeln - Im Zwiespalt

Soms hoor je nummers precies op het juiste moment. Ik had ooit een boel black metal nummers en albums van Youtube naar mp3 geconverteerd om tijdens de ov-reizen naar werk te ontdekken. Ik was ‘s avonds laat (na 00:00 uur) op weg naar huis, en geheel afhankelijk van de laatste trein om thuis te komen, toen het noodlot toesloeg en de trein niet verder kon rijden. Dankzij de NS kwam ik op het doordachte idee om een Über te bellen (ze kwamen ons voorlopig niet halen blijkbaar). Eenmaal op het station aangekomen, bleken mijn fietsbanden lek gestoken. Een mislukte poging tot diefstal riep blijkbaar een stekende frustratie op. Met de fiets aan de hand heb ik om 01:30 uur ‘s nachts de resterende 3,5 km naar huis gelopen. Door de plenzende regen liep ik alleen door een stuk bosgebied naar huis. En toen kwam dit nummer langs. Ik heb nog op een bankje gezeten tot het nummer was afgelopen om te laten bezinken wat ik zojuist had gehoord.

Verdunkeln - Einblick in den Qualenfall (2007)

Misschien ken je ze al maar aangezien je geen stemmen hebt bij hun albums gewoon even Melechesh als tip vermelden. Toch wel een unieke band omdat de exotische invloed niet zozeer van de toegevoegde instrumentatie moet komen maar geheel vervat zit in het dna van de muziek door gebruik van toonsysteem en ritmes uit het Midden-Oosten.

Ladders to Sumeria

Dank voor de geweldige tip Kronos! Is mij al bekend, maar ik ken nog zeker niet alles. Ik doe op de achtergrond met een vriend discografie marathons en Melechesch staat op de longlist. Maar dit is wel exact wat ik zoek! En je beschrijving is volkomen juist.

Holy fuck lekker man dat Slayer nummer \m/ die uithaal kan tippen aan die van Angel of Death.

Araya was op dat album al aan het oefenen voor Angel of Death. Luister bijvoorbeeld eens naar 3:55 op 'Kill Again'.

Heerlijk! Dat is het nummer van Drudkh trouwens ook.

Vinterland !!!!! Mensen moeten niet slapen op dat album!

Overigens alleen maar toffe shit Apollo, ik ga Verdunkeln vandaag weer aangooien, te lang geleden dat ik die heb gehoord‍

Enslaved: ik voel me echt een enorme nitwit dat we nu halverwege de lijst zijn en dat ik nog steeds amper dingen ken. Enslaved ken ik natuurlijk wel, maar ik heb alleen dat laatste album van ze gehoord. Dit klinkt, ehh, toegankelijker dan ik had verwacht? Niet dat daar iets mis mee is overigens, want dit is echt mega-episch. Ik zie allerlei bloederige taferelen tijdens een veldslag voor me, heel fijn.

Nile: nog zo'n grote naam waar ik nog nooit wat van beluisterd heb. Komen zeker nog aan de beurt op mijn reis door metal, dit is een heel fijn voorproefje. De oude Egyptenaren waren de shit dus het is erg gemakkelijk om mee te gaan in alles wat deze band doet. Ook hier ze ik heel levendig allerlei naargeestige gebeurtenissen voor me, echt machtig.

Hades: Is dit het vijftal van de bloederigheid? Wederom op oorlogspad met Hades, ik merk dat ik dit soort epiek wel echt absurd goed trek. Wil ik zeker meer van horen. De zanger lijkt met zijn gouden strotje de verschrikkingen van de strijd compleet te belichamen.

Forteresse: ja, fijn ook deze. Misschien komt deze er wat bekaaid vanaf voor mij na dit werkelijk geweldige drietal, maar het ramt wel heerlijk door, hoor. Die snelheid en agressie maken dat dit toch wel erg lekker wegluistert.

YOB: Quantum Mystic ligt me net wat minder. De vocalen zijn niet helemaal mijn ding, en van mij mag het allemaal nog wel lomper en/of nog veel trager.

Lantlôs: Prachtige track waarbij de doorvoelde vocalen echt door merg en been gaan. Hoe kan het ook anders met Neige. Kippenvel!

Slayer: Jaaa, eentje die ik ken. Heerlijke track, ook één van mijn Slayer-favorieten. Hell Awaits is zo ziek, en dit nummer is de culminatie van ziekheid. Iedereen die van extreme muziek houdt, houdt hier toch van?!

Drudkh: alweer een mooie black metal ontdekking. Vrij introspectief nummer dit, waarbij dromerigheid en lijden hand in hand gaan. Prachtig sfeervol dit.

Vinterland: Van Vinterland heb ik wel al eens wat losse nummers gehoord, dit nummer is weer een reden meer om me eens flink onder te dompelen in het hele album.

Verdunkeln: heftig sfeertje hier. Die raar klinkende drums, die melodieuze, maar dwingende gitaren, die vocalen die een beetje naar de achtergrond verdwijnen, maar waar je toch ook niet omheen kunt, alles ademt een intense somberte uit. En daar ben ik natuurlijk wel voor te porren.