Snap ik, was ook zeker geen klacht of verwijt voor. Ik was bij zowel Metallica als LCD, maar had ook niet echt de behoefte om daar hier nog wat over te melden. Viel me gewoon op dat dat bij deze show wel zo veel gebeurde.

Er waren twee stands, eentje van Sparks zelf met shirts, goodies, de live dubbel cd en een digipack uitvoering van Gratuitous Sax & Senseless Violins. De andere stand was van Velvet en daar lag in aardige stapels het nieuwe album op cd, dubbel lp en een speciale, veelal gesigneerde, picture disc versie van Hippopotamus.

Chips... heb maar vluchtig gekeken, heb geen tweede stand gezien. Wilde een fijn plekje vooraan vinden en was al laat door de regen. Na afloop niet meer verder gekeken voor andere stand, ik ga er vanuit dat de optredende act doorgaans z'n eigen nieuwe cd aanbied.

Was dat een digipack van Gratuitous Sax & Senseless Violins? Ik dacht dus Interior Design. Met of zonde bonustracks? volgens mij heeft die nooit een re-release gehad met bonuswerk.

nee helaas zonder bonustracks. Deze versie had ik ook nog nooit gezien. Het was een digipack met een witte rand om het normale hoesje heen.

edit: Sparks - The Collection Gratuitous Sax & Senseless Violins (CD, Album) at Discogs

De reden dat er een speciale stand van Velvet stond heeft te maken met een eventuele chartpositie. Als ze hem zelf verkopen wordt die niet gescand en dus niet meegeteld voor de hitlijsten.Doordat hij die avond wellicht 100 keer verkocht wordt is de kans natuurlijk groter dat hij een hogere binnenkomst of uberhaubt binnenkomst heeft waardoor de plaat meer aandacht krijgt, meer ingekocht wordt enzovoorts.

LCD was ook top (y)

Dat ook weer even rechtgezet

Zondag 17 september 2017, 013 - Tilburg - Ayreon.

Ik ben niet de grootste kenner van Het Ayreon Universum van Arjen Lucassen maar sinds het album 'Actual Fantasy, uit 1996, mag ik er soms graag naar luisteren. En gisteravond dus ook live te bewonderen. En ik heb verbaasd gestaan wbt de fanbase die deze man uit de wereld weet op te roepen. Mexicanen, Spanjaarden, Italianen, Scandinaviërs, Duitsers, Engelsen, Fransozen, Belgen, Brazilianen en uit weet ik veel welke landen er nog meer stonden daar in Tilburg vol vervoering naar 'hun' band te kijken. Deze Zeeuw ook.

En dan komen er ook nog eens een stel Prog Muzikale Goden en Godinnen vanuit allerlei landen op het podium te staan maar het grosso modo uit Nederland (en daar zouden we eigenlijk eens zeer trots op moeten zijn !).

Een zeer verzorgde show met zowel visueel als muzikaal vuurwerk met als centraal middelpunt de toetsenist Joost van den Broek die als een ware wervelwind tussen al zijn toetsenborden figureerde. Heerlijk om het ultieme stembeheersing van Damian Wilson te mogen beleven. De streling van zowel oor als oog bij het ervaren van Anneke van Giersbergen. Een reis door de tijd van zowel Star One als Ayreon albums. Snoeihard Metal geweld, Space Prog, LOTR combo's, Wizard Experience, Allerlei Duetten en uiteindelijk de Oppergod Arjen Lucassen himself die als een soort Opper Bowie Goblin Elf van 2 meter lang over het podium zweefde. Je zag hem zo genieten van zijn avond voor zijn fans. Mooi !

En hierbij al mijn excuses voor alle muzikanten, zangers en zangeressen die ik niet hier opnoem, maar ze waren met zoveel !

Een unieke avond waarbij het absolute besef dat het een grote fantasy rock wereld is waar vele fans in verblijven maar uiteindelijk een kleine besloten wereld is waar vele anderen weinig van weten.

Maar Nederland mag trots zijn op dit collectief, de muzikale beheersing op topniveau, waar voor je geld, waarmaking van een fantasy. Ik was een toeschouwer maar ik vond het een waardevol experience.

meneer prima verslag. Ik heb ooit Star One gezien voor een vol huis en dat was super.

Herkenbaar, meneer. Ik had eerder al het concert van Star One (2004?) en het recente Theater Equation bezocht, dus wist eigenlijk wel wat ik moest verwachten. Desondanks was dit qua aankleding toch nog wel wat groter, licht, geluid en effecten waren echt de moeite waard.

De eerste drie kwartier vond ik het echt heel gaaf, toen had ik ook een prima staanplaats. Daarna ben ik helemaal achterin de zaal gaan staan omdat ik het veel te warm vond, en daardoor nam de beleving ook wel wat af. Ook begon de eenvormigheid van de nummers me toen wel op te vallen, maar gelukkig waren er genoeg hoogtepunten (zeker ook Valley of the Queens door Anneke van Giersbergen, Floor Jansen en Marcela Bovio).

Na bijna twee uur kwam Lucassen dan zelf ook eens ten tonele. Dat hij gitaar speelt, prima. Het eindeloos durende dankwoord had hij wat mij betreft wel achterwege mogen laten. Tijdens het dankwoord ben ik vertrokken, waardoor ik de toegiften helaas heb moeten missen, maar daar zaten zo te zien geen echte must-hears voor mij bij.

Gisteren Alvvays gezien in een uitverkocht Bitterzoet. Het was een meer dan prima optreden waarbij ook live de nummers erg sterk klonken. Ik merkte tijdens het optreden pas goed hoeveel sterke nummers ze met twee albums uit hebben gemaakt. De vaart bleef er ook prima inzitten waardoor het geen moment inkakte. Verder geen spectaculaire podiumpresentatie maar dat was ook wel prima en verwacht je ook niet van ze, en er was nog voldoende interactie met het publiek.

Ik heb Alvvays zaterdag (Trix, Antwerpen) en zondag (Ekko, Utrecht) zien optreden! 2x bovengemiddeld goed met een zeer sterke setlist van 17 nummers (wat wil je ook met twee vijfsterrenalbums). Kan niet anders dat dit geweldige jangle pop collectief nog veel populairder gaat worden en dat dit de laatste keer was dat we hen in deze relatief kleine zaaltjes konden aanschouwen. Ik verwacht ze volgend jaar wel weer op Best Kept Secret met een betere spot dan in 2015.

Zaterdag tijdens het laatste nummer voor de encore nog wel iets bizars meegemaakt. Aan het eind van Party Police loopt er opeens een man vanuit het midden het podium op en probeert Molly Rankin te kussen, waar hij niet in slaagt. Vervolgens druipt ie af aan de zijkant van het podium en wordt daarna snel uit de zaal gebonjourd.



(vanaf 3:30)

Idiot Crashes Alvvays Set And Tries To Kiss Molly Rankin - Stereogum

Statement van Trix

Alvvays 2x uitverkocht in Utrecht en Amsterdam, was lastig want ik wilde ook graag gaan maar nog liever naar Susanne Sundfør (ook uitverkocht) en greep 3x mis bij TicketSwap

Nu maar afwachten of ze ergens bij een festival aanschuiven.

link doet het niet Gretz

Nu wel als het goed is.

Hoe vaak is Morrissey dan wel niet gemolesteerd? Ik vind de reacties (m.n. op Amerikaanse sites) nogal overtrokken en lichtelijk hysterisch. En zeker niet matchen met het betreffende filmpje. Bij bv. de zanger van Nada Surf heb ik dit regelmatig zien gebeuren tijdens toegiften. Dat wil overigens niet zeggen dat ik het goedkeur, maar ik vind die gozer op het Belgische filmpje vooral enorm voor lul staan.

Verder: geweldig concert in de Ekko!

19-09 Johnnyswim (support Striking Matches) Paradiso, Amsterdam: normaal € 14 excl. via TicketSwap € 11 incl. 4,25*

Begin februari stond het duo Johnnyswim al eens in de uitverkochte zaal van de Tolhuistuin (Paradiso Noord) en wisten ons toen te vertellen dat ze in september terug zouden keren met wat vrienden. Gisteren kwamen ze hun belofte na.

Het koppel Sarah Zimmermann / Justin Davis vormen Striking Matches, het voorprogramma. Die naam kan je op meer dan één manier uitleggen: "lucifers afstekend" of "opvallende gelijkenissen" voor wie niet sterk is in Engels. Voor de verandering is zij degene die vaak de lead gitaar speelt (Gibson SG) en hij op z'n Fender Strat(?) vooral de lage tonen speelt en zo compenseert voor het ontbreken van een bas. Verder bedient hij een voetpaneeltje waar af en toe een basis (beat) ritme uit komt. Net als Johnnyswim hebben ze Nashville als hun thuishaven en dat hoor je ook wel terug in de muziek.

Hun stijl is volgens diverse bronnen Pop, Alternative Blues en Rock maar daar hoor ik heel veel (Alt.) Country / Country Rock in terug. Sarah en Justin wisselen af en toe van plek en van rol zodat ook Justin mag soleren en lead mag spelen. Justin lijk qua uiterlijk op Alan Sparhawk van Low inclusief dat krullerige haar en soms ook wel in de mimiek. De magere Sarah staat er in een zwart soort strak gympak / danstricot. De wisselwerking tussen de twee lijkt veel op die van Johnnyswim maar de muziekstijl is anders. Genietbaar en met genoeg passief staan ze op het podium voor een zaal waar nauwelijks meer dan 100 man staan. Ze mogen bijna 40 minuten spelen, ik vind het net te weinig variatie hebben. Maar omdat het met veel vuur gespeeld wordt is het goed genietbaar, ook als Country niet mijn ding is. Er zit meer dan genoeg Rock in om niet weg te willen lopen.

Johnnyswim
Het duo bestaande uit 'hunk' Abner Ramirez en Amanda Grace Sudano (dochter van Donna Summer RIP). In februari was ik licht teleurgesteld door het minimale akoestische optreden van het duo met Abner alleen op een akoestische gitaar. Maar de Folky / Pop nummers zijn duidelijk geschreven rond een akoestische gitaar en samen met de stemmen was dat meer dan genoeg om te vermaken. De rol van Abner was toen al veel groter dan die van Amanda ondanks dat zij de lead zingt in enkele nummers. Haar wat nasale stem kan veel minder dan de stemacrobaat Abner, die bovendien veel warmer klinkt dan de luchtig Poppy stem van Amanda. Vanavond naast hen 3 'vrienden' op bas, drum en leadgitaar. Het extra personeel zorgt dan wel voor elektrische muziek maar ze voegen niet echt veel toen. Geen van hen drieën is uitmunten of voegt iets aan de entertainment toe afgezien van extra muziek. Had ook uit een kastje (sequencer) of van een tape-pje / laptop kunnen komen. De leadgitarist mocht 2x even wat soleren maar dit was nauwelijks soleren te noemen zo weinig fantasie zat erin. Ook de extra achtergrondvocalen voegden weinig toe.

Abner en Amanda waren, zijn en blijven het enige wat interessant is aan dit optreden. Ze waren in februari erg blij dat ze toen hun eerste uitverkocht show (ooit?) hadden. En net als toen veel glimlachen, grapjes en korte intermezzo's om contact met het publiek te leggen. Dit keer is het niet uitverkocht, alleen de benedenzaal is open, de twee balkonlagen blijven dicht. De zaal vult zich gelukkig goed en zo hoeven ze niet ontevreden te zijn m.b.t. de hoeveelheid publiek. Ook dit keer gemêleerd: relatief veel vrouwen (de meerderheid?), ook veel dames-stelletjes en weinig oude(re) mannen (die ik meestal zie bij concerten). In Amsterdam gisteren de aftrap van hun nieuwe tournee.

Ondanks dat politiek af en toe ter sprake komt wordt er niets en niemand specifiek bij naam genoemd. Als er een grapje gemaakt wordt door Amanda over nepnieuws (met betrekking tot Johnnyswim die op je bruiloft speelt) haast Abner zich om te verduidelijken dat het geen politiek statement betreft (nepnieuws). Ze willen vooral veel positiviteit brengen ook bij moeilijke thema's als verlies en relatie-onenigheid, zonder zweverig te worden. De teksten die Amanda en Abner schrijven zijn dan ook van hoge (Soul Pop) kwaliteit, openhartige getuigenissen van eigen ervaringen. Maar dus met een positief twist, het positieve benadrukken en niet onder te dompelen in het negatieve. Ook bij de moeilijke thema's dus. De setlist is grotendeels vergelijkbaar met een optreden die ze deden in Memphis, Tennessee op 31 maart, maar zonder 'pa' Bruce Sudano in de afsluiter. Ik had wel de indruk dat Abner de nodige kilo's was aangekomen, het vaderschap met huiselijke leven bevalt wellicht goed? Ook vielen ze met grapjes in herhaling ten opzichte van februari en dan doet de show iets mechanisch voorkomen. Gelukkig is de zang heerlijk Soul Pop Folk Singer-Songwriter, kan de 'hunk' Abner veel meer dan alleen mooi en verleidelijk zijn maar ook nog prima uit de voeten op de akoestische en elektrische gitaar. Amanda is meer dan een aantrekkelijk dochter van... die leuk kan zingen maar ook net als haar moeder Donna Summer een fijne entertainer.

Bon Iver op eenzame hoogte - Sjoerd's Onafspeellijst - sjoerdsonafspeellijst.weebly.com

Ik was gisteren bij het concert van Bon Iver in Tivoli en heb daarover dit stukje geschreven. Ook heb ik onderaan het verslag een playlist gedeeld van de setlist van gisteravond. Het was prachtig.

Black angels in paradiso waren bedroevend slecht. Alsof ik naar één lang monotoon nummer heb staan luisteren. Geluid was ook nog is matig, werd gaandeweg wat beter. Vocalen lijzig, chemie onderling of met de zaal nul. Grote zaal was maatje te groot.

A Place to bury strangers daarentegen... Alles klopte. Stroboscopisch licht van onder, geluid, setlist, performance. Mijn vader van 71 kon de noise (oei, z'n oren) van deze is drie koppige niet verlaten, want hij 'werd er in meegezogen en het was eigengereid'. En zo is het, aptbs pelt de punk af tot de basis en kleit er met elektronica, gitaar(pedalen) een totaal nieuw geluid van. De intermezzo midden in de zaal (met electronica karretje en gitaar) maakte paradiso weer even een anarchistische oefenruimte van weleer.

Bartek is een ontdekking. Nederlands. Powerpunk met een totaal eigen smoel. Gaat dat zien. Verrassing van de avond.

Elephant stone onderscheidt zich vooral op momenten dat trippende nummers worden bepaald door de sitar gitaar. Oosterse saus over psychedelische mantra. Lekker! Rest van de nummers waren prima, maar niet bijster memorabel.

Vrijdag jen cloher op hetzelfde festival. Neemt ze mogelijk courtney ook mee? Haar laatste plaat is fenomenaal, ik kijk er naar uit.

20 september. Black Honey – Paard Den Haag.

3 gasten uit Londen onder de naam Husky Loops geven met veel energie een psychedelische postpunk show met noisy, gierende, ratelende en tokkelende gitaren. Bijna ondefinieerbaar maar daarom niet minder opwindend. Het binnendruppelende publiek reageert lauw, maar op het podium wordt nog eens extra gas gegeven. Een uitdagende opkomst met een drumsolo, daarna aangevuld met de bas, en ten slotte de gitaar/zanger. Dit wordt stijlvol in omgekeerde volgorde herhaald bij het slot. Een fijne opwarmer voor de hoofdact.

Izzy komt op in een leren broek met Sm kettingen om haar nek. Ook lekker maar zie haar liever in de hotpants tijdens eerdere concerten. Het blijft een heerlijke frontvrouw, die met veel girlpower de zaal beheerst. Wat ik zo goed aan haar vindt is dat ze zacht en hard, gevoel en rock zo geloofwaardig combineert. De steeds strakker spelende band maakt het helemaal af.
De korte setlist bevat nog geen nieuwe songs. Hoor later dat er wel hard gewerkt wordt aan een album, voor volgend jaar, maar dat ze nog geen keuze konden maken welke songs ze nu al life willen spelen.
Als Izzy tijdens Corrine bijna de hele zaal zittend heeft gekregen is het duidelijk, Ze heeft zelfs het gereserveerde Haagse publiek onder de duim.
Black Honey is een geweldige live-act waar we nog veel meer van mogen verwachten.

Setlist:
All My Pride
Bloodlust
Madonna
Sleep Forever
Somebody Better
Teenager
Spinning Wheel
Cadillac
Hello Today
Corrine

Mooi stuk. En aaah, ik ben stikjaloers natuurlijk. Nog altijd baal ik flink dat ik 'm in februari heb moeten missen, wegens nog altijd onbekende 'persoonlijke redenen'.

Het is toch bekend? Namelijk een persoonlijke reden?

Afgelopen vrijdag in Maasstricht beide live gezien. Beide in topvorm. Alex duidelijk in goeie doen deed zelf een toegift die de overige bandleden niet verwachte ?

20-09-2017 Roodkapje Rotterdam zit tegenwoordig op een nieuwe plek. De hiervoor nog underground poppodium en kunsthal zit nu niet meer onder de grond maar in een soort garage loods achtig gebouw. In dit nieuwe Roodkapje gebouw is er wel een podium te vinden, waar vanavond het duo The Holydrug Couple uit Chili op komt optreden! Als voorprogramma is Torii geboekt, een Nederlandse dreampop band die hard aan het werken is aan een debuutalbum.

De band begint met een intro, gevolgd door onder andere het nummer ‘Honey‘ waarop vervolgens drie nieuwe nummers werden gespeeld. De kleine ruimte waar het podium staat is erg vol met publiek, sommige mensen staan zelfs in het gangpad (richting de bar) te luisteren naar het optreden. De nieuwe nummers doen het goed bij het publiek, Torii blijft met deze nieuwe nummers bij hun eigen muziekstijl. Toch lijkt er in deze nieuwe nummers wat meer pit in te zitten, wat meer indierock. Alsof het niks is volgt er zelfs nog een fijn instrumentaal stuk, waar een lekkere afwisseling aan onverwachte melodieën inzit. Zo geeft Torii tijdens dit voorprogramma een aardige verrassing weg van het (toekomstige) debuutalbum.

Tijdens de wissel tussen de bands word de zaal wat leger en komt iedereen bij van dit verrassende optreden. Als eenmaal de instrumenten van The Holydrug Couple op het podium staan begint de soundcheck. Met het drumstel lijkt niks mis te zijn, maar met de toetsen zit het niet helemaal mee. De twee bandleden snappen er niks van en de soundafstemmer lijkt er ook niks van te begrijpen. Nu maar hopen dat het geluid goed overkomt.

De band begint (ivm de soundcheck) wat later op de avond. Zij beginnen met een al heerlijk psychedelische intro. Maar vanaf het tweede nummer lijken de geluidsproblemen toch weer op te spelen. De synthesizer geeft eerst niet veel geluid, maar wordt gelukkig snel verholpen. En alsof dat niet het enige probleem, lijkt ook de gitaar niet goed hoorbaar te zijn. De kabel van de gitaarpedal gaat er uit en in de versterker er weer in, dit om waarschijnlijk het geluid beter in te stellen.
Ondanks de problemen speelt de band nog steeds door, maar word er ondertussen door het duo gefrustreerd naar elkaar gekeken. Pas bij het derde nummer lijkt het definitief opgelost te zijn en word de set doorgezet met wat meer focus en speelplezier.

Bekende nummers van het album ‘Moonlust’ worden gespeeld maar ook vele instrumentale nummers. Ondanks dat het klinkt als een ware improvisatie komen die nummers toch van hun albums af. Somhmige kun je terug oren op het laatste album ‘Soundtrack for Pantanal’ maar ook van het debuutalbum. Het fijne hieraan is dat het live nog wat spannender over komt doordat de nummers wat zijn uitgerekt en uit meerdere lagen worden opgebouwd.

Helaas lijkt de band het toch niet zo naar hun zin te hebben, er word onderling veel naar elkaar gekeken en gecommuniceerd. En al gauw kondigt zanger Ives Sepulveda het laatste nummer aan. De eerdere psychedelische sfeer die er in de set vloeide werd hier tijdens het laatste nummer niet doorgezet. Als afsluiter volgde er een van hun mindere nummers. Dit nummer bestaat continue uit veel zang die de psychedelica wegneemt. Met ongeveer viertig minuten aan speeltijd zit het erop. En dat is jammer want ondanks de problemen in het begin van de set wist de band het toch nog goed op te pakken.

Everything Everything, Paradiso 22 september

Hoogtepunt van indiestadt festival in Paradiso was natuurlijk EverythingEverything. Dat voorgevoel werd 100% waar gemaakt in een zinderend Paradiso, dat geholpen door een groot aantal Britten, de meezing delen perfect invulde. Jonathan was geloof ik bijna verbaast over zoveel bijval en stond met een steeds grotere smile op het podium ook mee te genieten.
De finale een bijna acapella gezongen No Reptiles was daarom ook een terecht slot.
In de Setlist stonden 7 nieuwe songs samen met een strakke selectie van alle andere albums. Door de inmiddels ruime keuze miste ik wel enkele persoonlijke favs maar dat maakte voor de beleving van het concert niets uit.
Was benieuwd hoe A Fever Dream, Live zou worden gebracht. Want z'n over de top songs kan ook mislukken. Maar vanaf de piano klein opbouwen en langzamer dan de studioversie toch laten ontploffen werkt echt.

Setlist:
Night of the Long Knives
Desire
Cough Cough
Get To Heaven
Regret
Run the Numbers
Big Game
Choice Mountain
A Fever Dream
Kemosabe
Don't Try
Spring/Sun/Winter/Dread
Can't Do
Ivory Tower

MY KZ, UR BF
Distant Past
No Reptiles

20-23 september: Indiestadt Festival, Paradiso, Amsterdam - gratis met Indiestadpas, € 25 voor pasje en dus voor gehele festival of € 17,50 per avond

Ik zou diverse acts gaan bekijken maar het liep niet geheel volgens plan. Ik had me aangemeld voor de woensdag voor: A Place To Bury Strangers, Sløtface en The Black Angels maar kwam er niet in. Het bleek dat de Paradiso besloten had, door de grote aanloop, dat je per se een (gratis) ticket, die naar je mailbox opgestuurd werd, moest overleggen om binnen te komen. Het laten zien van mijn pasje was niet genoeg. Ze hadden dat slecht gecommuniceerd. Daarna was er geen tijd meer om het op te lossen, ik stond enkele minuten voor de aanvang bij de deur.

Voor donderdag was ik dus gewaarschuwd en kon ik wel met (gratis) ticket binnen voor Clap Your Hands Say Yeah. Was aardig optreden maar was niet heel erg onder de indruk, op enkele stevige nummers na. Vond zijn stem matig in de mix en ook minder goed dan ik van het laatste album ken. Ook nog een kwartier gekeken naar Portugal. The Man, niet slecht maar was niet echt mijn ding. De zaal was wel behoorlijk vol. 3,5* / 3,75*

Vrijdag was niet de bedoeling dat ik naar Indiestadt zou gaan i.v.m. met het optreden van EMA van het lekker duistere album Exile in the Outer Ring (2017). Maar Jen Cloher stond op het programma en zou haar ega(?) Courtney Barnett meenemen in haar band. Ik heb Jen's album maar 1x beluisterd maar maakte genoeg indruk om toch even (gratis) aan te horen.

Uiteindelijk bleek het optreden van EMA te combineren met deze van Jen. Ik dacht "als Jen Cloher niks is kan ik rustig op tijd afreizen naar De Nieuwe Anita (Amsterdam). Ik zag diverse mensen in de zaal zich afvragen of de lead-gitariste inderdaad Courtney was, pas toen de band door Jen werd geïntroduceerd zo halverwege het optreden werd dit bevestigd. Zonder deze Courtney zou de avond een stuk minder zijn geweest want ze kan lekker raggen op haar instrument. Uit de keel van Jen Cloher komen dan af en toe erg fijne gillen en de eigenzinnige humorvolle teksten zijn ook top maar op de gitaar is ze niet echt bijzonder. Het broekie op de drums bleek even later een meiske te zijn en ook al zag dat er wel rock'n'roll uit, de drummer was ook niet heel erg bijzonder maar wel interessanter dan de bassist. Gelukkig was het geheel wel erg goed, vooral dus door de inbreng van Courtney. 4* / 4,25*

Hierna naar De Nieuwe Anita, een alternatief culturele (mini-)locatie van de LBHT gemeenschap. Eigenlijk een gekraakt pand wat omgezet is naar kroeg met in de kleine kelder een mini-podium. De sfeer doet herinneren aan de hoogtijdagen van de kraakbeweging toen ik nog vaak op Alternatieve / Gothic feesten kwam die in gekraakte panden plaatsvonden. Alsof de klok sinds 1988 stil stond. Het voorprogramma DUBAIS is een potige dame op bas met een laptop een limoen groen geverfde lippen. Met de nodige attitude slaat zij zich door de desinteresse en weet nog wat mensen voor zich te winnen maar mij boeit het niet 2,5*

EMA (Erika M Anderson van Gowns) timmert al ruim 10 jaar aan haar carrière maar ik ken haar pas sinds een paar maanden van het heerlijk duistere album Exile in the Outer Ring (2017), een suggestie van Spotify voor het luisteren naar Jenny Hval. Entree is € 8 en gratis voor leden van Subbacultcha.

EMA (Erika + bassist + drummer) staat om 22:00 op het podiumpje maar helaas heeft Erika keelpijn /hoestje. Niet dat ze een geweldige stem heeft, op het album en live worden er allerlei effecten op losgelaten en dus hoor je niet echt verschil. De akoestiek is echter niet geweldig, in de kelder met balkon en ruimte voor maximaal 50 man, maar acceptabel genoeg voor underground en nieuw talent.

De band (trio) is niet strak genoeg en dat is een groter probleem want dat tast de opvoering van de nummers wel aan. Oortjes met daarop de maat hadden uitkomst kunnen bieden, hadden ze niet. De drummer (ook hier een meiske net als bij Jen Cloher) was niet strak genoeg, ze zag er wel 'strak' uit en aantrekkelijker dan Jen's maatje. De geeky / nerdy bassist doet af en toe ook wat op toetsen / effect paneel en kan ook nog elektrisch viool spelen. De uitvoeringen van EMA's muziek is onder deze omstandigheden niet geweldig en zo eindigt deze LBHT-getinte avond licht teleurstellend. 3,25* / 3,5*

Hoop om zowel Jen Cloher en EMA nog eens live te zien maar voorlopig vooral nagenieten met de albums.

Vanavond misschien nog naar Shriekback (ex- XTC / ex- Gang of Four) die ook gratis bezocht mogen worden met de Indiestadpas.

Voor de tweede keer een huiskamerconcert organiseren. Top. Ervaring nu. Na het succes met REVERE (2 leden), nu Gabby Young en haar band (5 leden). Ook overnachten bij mij thuis... gezellig.

Maarre: dat doen we op mijn school, net als de vorige keer. Hebben de kinderen er ook wat aan.

Het was een groot feest voor de kinderen en de avond zorgde voor mensen die onder de indruk naar huis gingen. Daar doe ik het voor. En hoe mooi als je in de loop der jaren muziekvrienden maakt hier op de site die je elke keer weer tegenkomt. Top! Bedankt voor jullie komst (jullie weten zelf wel wie)

Daltonschool dolenthousiast bij optreden Gabby Young | Vlaardingen24

De Vlaardinger > Voorpagina > Nieuws > Gabby Young trakteert uitzinnige De Klinker - devlaardinger.nl

En de vorige keer doe ik er gewoon gratis bij hier

De Vlaardinger > Voorpagina > Nieuws > Revere treedt op bij Daltonschool De Klinker - devlaardinger.nl

Revere treedt op bij Daltonschool De Klinker | Vlaardingen24

Je zal maar zo'n idiote muziekliefhebber als leerkracht hebben..................... kinderen die de nieuwe single van Gabby Young kunnen zingen. Doen jullie nog niet na

ik heb gister aERodynamIC gezien

Het was heel goed, erg gezellig en een prima organisatie, Eric bedankt!

Avatarium in de Groen Engel te Oss. Female frontend hard rock gezelschap uit Stockholm. Gelijkenissen met de riffs van Blackmores Rainbow ala Kill the King en Stargazer deden het bij mij erg goed. Slechts 120 man in de zaal , jammer. Hopelijk trekt Zaandam wat meer liefhebbers morgenavond. Steengoeie gitarist prima zangeres en een hammond orgeltje als toetje. Voor liefhebbers van Rainbow en Ayreon een leuke tip.

Wat ontzettend tof dat je dat hebt georganiseerd, Eric! Leerlingen mogen zich in hun handjes knijpen met zo'n docent!

Een verslag van drie dagen Indiestadt in Paradiso.

Woensdag:
Achteraf was dit voor mij de beste dag. Het was ook samen met de donderdag een van de dagen die uitverkocht bleek, wat op sommige te merken was i.v.m. de zalen die sneller vol waren. Eerst genoten van Beach Fossils die relaxte nummers afwisselde met felle nummers waarin ze lekker te keer gingen.

Daarna een half uurtje gezeten en compleet - in positieve zin - weggeblazen door A Place To Bury Strangers. Ik heb nog nooit zo'n intense maar ook geweldige en passende lichtshow gezien. De stroboscoop draaide overuren, en samen met de beamers die vanuit een aantal hoeken voor wat licht zorgde zag het er fantastisch uit. Muzikaal klonk het ook nog eens top, al kwam de zang er bijna niet doorheen maar dat maakte voor de beleving niet veel uit.

Zoals gezegd heb ik maar een half uurtje gezien van APTBS omdat ik en een vriend graag Slotface wilden zien. Lekker energieke show met een band die er vol voor ging. Daarbij hebben ze al een pak goede nummers met in elk nummer wel een lekkere gitaarriff, pakkend refrein of iets anders fijns. Helaas liep de kleine zaal tegen het einde wat leeg vanwege The Black Angels die bijna zouden beginnen.

The Black Angels waren dus de hoofdact van de woensdag. Voor mij viel het wat tegen eerlijk gezegd. Ik kwam er niet echt in, en dat heb je toch wel nodig bij de vrij monotone nummers die vooral het eerste half uur werden gespeeld. Daarnaast was de zang echt heel slecht te horen in de mix wat erg zonde was. In de nummers met wat meer dynamiek klonk het gelijk al een stuk beter. Maar uiteindelijk zijn we toch wat eerder weggegaan.

Donderdag:
Op de donderdag stonden er iets minder bands op het programma. De eerste act was Clap Your Hands Say Yeah, waarvan ik niet veel kende. Het was dan uiteindelijk een optreden dat ik wel oke vond. Niet heel veel bijzonders, maar verkeerd of vervelend was het ook niet.

Daarna wilde we even kijken bij Close Talker in de kleine zaal, maar deze was bij aanvang al helemaal propje vol dus dat ging niet door. Dus maar alvast een plekje opgezocht voor Portugal. The Man, waar volgens mij heel veel mensen speciaal voor waren gekomen. Ze speelde over het geheel gezien een heel stevige en vrij psychedelische show ondersteund door de visuals. Van te voren had ik op basis van de laatste twee albums dat niet verwacht, maar ik vond het wel lekker. Alleen ook hier was de zang helaas niet goed te horen in de mix, wat misschien kwam omdat de zanger wellicht ziek was. Want de band hield er helaas een kwartier eerder mee op vanwege ziekte van een de bandleden.

Na PTM nog een kort stukje gezien van Theme Park dat steeds een stukje beter werd. Vooral de nummers die een stuk dansbaarder waren klonken leuk.

Vrijdag:
Waar je donderdag de indruk kreeg dat de avond om Portugal. The Man draaide, kreeg je op vrijdag het gevoel dat de meeste mensen voor Everything Everything kwamen. Maar de avond begon met Loney Dear, een bebaarde Zweed die rustige elektronische/folk liedjes maakt. Het kwam soms een beetje knullig over maar dat had ook wel weer zo zijn charmes. De muziek was verder wel oke, de meeste nummers werden rustig opgebouwd om te eindigen met een stevigere climax.

Daarna een mooi plekje gevonden op het balkon voor Jen Cloher waarvan ik van te voren niet veel kende. Ik had wel van te voren wel gelezen dat wellicht Courtney Barnett in de begeleidingsband zou spelen. En jawel daar was ze, maar het draaide om Jen zelf. Rock die de jaren 90 ademt met nummers die vaak rustig begonnen en waarin langzaam werd opgebouwd naar zinderende climaxen, dat kan ik bijna altijd wel waarderen. Een lekker uurtje was het dus zeker.

De laatste act van deze drie dagen was dus Everything Everything. Ik had de band al twee keer eerder gezien als support van Foals. Ik heb altijd al een love-hate verhouding gehad met de band en dat komt door de zang wanneer die echt de hoogte in gaat het, het soms wat irritant word voor mij. Maar hun nieuwste album vind ik verrassend goed en dus had ik er wel zin in. En uiteindelijk vond ik het een sterk optreden met een mooie mix tussen de bekende oudere nummers en de nieuwe nummers. De zang heeft me daarnaast gelukkig bijna niet geirriteerd. De band heeft dus zeker punten gescoord met dit optreden bij mij.