menu

Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Renoir schreef:
Fout: 27 nummers i.p.v, 25! Ik was er beide avonden bij en ben voorlopig nog niet klaar met nagenieten.

OK ja, dat ziet er wel uit als de perfecte setlist...

avatar van Renoir
geplaatst:
Twee keer Wilco in Paradiso, twee geweldige avonden, met in totaal 49 verschillende songs! Wie doet ze dat na? De eerste avond was geweldig, maar de tweede avond nog geweldiger! Reservations, Impossible Germany en I'm The Man Who Loves Me waren beide avonden te horen. En dan te bedenken dat er nog een paar geweldige songs ontbraken (Via Chicago, Poor Places, Hate It Here, Hell Is Chrome, Passenger Side...).

Voor iedereen die nu baalt: er is nog een herkansing op 23 september in Utrecht...

avatar van chevy93
geplaatst:
vielip schreef:
Het enige waar ik persoonlijk moeite mee heb is dat sommige van die gasten ook daadwerkelijk lijken te denken dat ze de artiest zijn die ze coveren. Tot in de kleinste maniertjes en bewegingen wordt alles nagedaan. Bijna op het enge af vind ik. Daarom vind ik de coverbands over het algemeen wat fijner dan de tribute acts.
Hmm, ik vind het lastig. Voor mensen als ik is dit vaak de enige manier om ook maar enigszins in de buurt te komen van hoe het ooit geklonken moet hebben. Een band als The Analogues of Brit Floyd vind ik fantastisch, omdat ze juist perfect alle details na weten te bootsen. Alsof de plaat live voor je opgenomen wordt. En zeg nou zelf, wie zou er niet bij de opnamesessies van je favoriete albums willen zijn?

Het blijft natuurlijk een fijne scheidslijn tussen een parodie/toneelstuk en een oprechte liefde voor de band. Vooralsnog vallen de meeste tributebands die ik gezien heb onder de laatste categorie.

avatar van Marco dB
geplaatst:
Renoir schreef:
Twee keer Wilco in Paradiso, twee geweldige avonden, met in totaal 49 verschillende songs! Wie doet ze dat na? De eerste avond was geweldig, maar de tweede avond nog geweldiger! Reservations, Impossible Germany en I'm The Man Who Loves Me waren beide avonden te horen. En dan te bedenken dat er nog een paar geweldige songs ontbraken (Via Chicago, Poor Places, Hate It Here, Hell Is Chrome, Passenger Side...).

Voor iedereen die nu baalt: er is nog een herkansing op 23 september in Utrecht...


Eigenlijk is Wilco een heel saaie voorspelbare band. Nu 7 keer gezien en 7 keer kapot-geniaal. Gisteren ook weer veel nummers gehoord die ik nog niet van ze gehoord had. Onovertroffen combinatie van vakmanschap, emotie, beheersing, muzikaliteit, improvisatie en chaos.
September weer in da pocket

avatar van Snoeperd
geplaatst:
Ik heb ze afgelopen donderdag in AB gezien te Brussel. Was ook echt ge-niaal. Al kende ik veel meer van de setlist die ze op woensdag speelden, ben ik juist blij dat ik op donderdag ben geweest vanwege de verrassende nummers die ze speelden. A Shot in the Arm blijkt een topafsluiter te zijn en nummers waar ik voorheen eigenlijk minder mee had (Impossible Germany) kwamen live ineens zo hard binnen. Company in my Back, Forget the Flowers, Muzzle of Bees en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik ga denk ik naar Utrecht, want dit soort pracht wil je gewoon vaker zien.

avatar van Germ
geplaatst:
Gisteravond ook geweest, wat een geweldig optreden. De setlist was om van te smullen. Jammer dat het Mermaid Avenue blokje niet op het programma stond, daarentegen hadden wij het geluk een fantastische uitvoering van Misunderstood te mogen aanschouwen!

Wat een band!

avatar van Venceremos
geplaatst:
De fantstische Crazy Horse-achtige uitvoering van Shouldn't Be Ashamed, Ashes, Flowers, SBS, Theologians, Either Way, Always in Love en Outtasite had ik zaterdag graag ook gezien. Aan de andere kant kan ik erg goed zonder de Star Wars songs.
Ach, ook van de livestream enorm (na)genoten en nu op naar Utrecht waar ze hopelijk lekker veel van het 20-jarige Summerteeth gaan spelen.

avatar van whitecoat
geplaatst:
Gisteren Fatal Flowers in het Paard. Wat speelden ze verschrikkelijk goed. Vond ze zelfs beter dan toen ik ze in de jaren 80/90 zag. Robin Berlijn mi de beste NL gitarist ever.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Venceremos schreef:

Ach, ook van de livestream enorm (na)genoten en nu op naar Utrecht waar ze hopelijk lekker veel van het 20-jarige Summerteeth gaan spelen.

Dat viel bij ons helaas vies tegen op 12 juni. Ze speelden alleen -overigens wel het beste nummer van het album volgens mij- het geniale How to Fight Loneliness… Ook niets (!) van Being There, dit in tegenstelling tot de shows die daarna kwamen

Daarentegen speelden ze wel zowat de helft van YHF, wat ik zeker niet erg vond

avatar van motel matches
geplaatst:
Helemaal eens met whitecoat. The Fatal Flowers waren boven verwachting goed. Meteen vanaf het begin knalden ze erin en ze verslapten nauwelijks (misschien een beetje bij Speed of Life). Het volume was ook precies goed. En wat is Richard Janssen toch een geboren frontman. Zonde dat we die 30 jaar hebben moeten missen en het nu met deze ene maand moeten doen.

avatar van Choconas
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Dat viel bij ons helaas vies tegen op 12 juni. Ze speelden alleen -overigens wel het beste nummer van het album volgens mij- het geniale How to Fight Loneliness…

Komt ook naar Utrecht, het wordt vast weer werelds!

avatar van harm1985
geplaatst:
Zojuist Kevin Morby in Paradiso gezien. Voorprogramma Sam Cohen was al steengoed, Kevin Morby deed daar (met nagenoeg dezelfde band, inclusief Cohen) een schepje bovenop. Dit naderde perfectie voor mij. Als je liefhebber bent van zijn muziek én Oh My God goed vindt en je bent niet geweest dan mag je daar oprecht spijt van hebben. Eerste deel was zo ongeveer OMG in zijn geheel, tweede deel luidde hij in met City Music, gevolgd door oa spetterende versies van Parade, I have been to the Mountain, Dry Your Eyes (opgerekt naar 10 minuten) om te eindigen met Harlem River. Moet zeggen dat het bijna en surreële ervaring was om de hele zaal los te zien gaan op OMG Rock 'n Roll en Hail Mary. Zelfs nog de jarige moeder van Morby toegezongen. Hiep hiep hoera!

avatar van VladTheImpaler
geplaatst:
Gisteren ook naar Kevin Morby geweest, en ik kan me alleen maar bij lovende woorden van harm aansluiten. Bijna alles was gewoon puur geweldig en een aantal momenten waren magisch.

De vorige keer dat ik hem zag was voor de tour rond City Music, ook in Paradiso. Deze keer was echter zoveel beter dan de vorige keer. Een grote reden was dat hij inmiddels zijn band uitgebreid heeft naar zeven personen (met Morby erbij), waar dat er de vorige keer maar vier waren (als ik het me goed herinner). De band was uitgebreid met een toetsenist, backing vocal zangeres en voor mij het belangrijkste; een saxofonist! Daarnaast leek Morby erbij deze keer ook nog meer zin in te hebben, en was zijn dankbaarheid richting publiek en locatie mooi om te horen.

Dat de uitbreiding van de band een meesterlijke zet was, was gelijk te merken in het eerste blok waarin bijna alle nummers van zijn laatste plaat Oh My God voorbij kwamen. Het prachtige Piss River, het verstilde Nothing Sacred / All Things Wild en - misschien wel het hoogtepunt van dat blok - de punk versie van OMG Rock N Roll. De plaat zelf was inmiddels al wel bij mij geland, maar toch helpen deze live versies bij mijn waardering voor het album.

Na het blok van nummers van Oh My God was het tijd voor nummers van eerdere albums. Eerst was er werk van City Music aan de beurt. Daarmee komen we gelijk bij nog twee hoogtepunten; City Music en het verrassende en nog mooiere Dry Your Eyes (opgedragen aan Richard Swift). Die tweede werd - zoals harm al schreef - opgerekt met een geweldige jam in het midden waarin de hele band los ging. Daarna waren een paar nummers van Singing Saw - een van mijn favoriete albums all time - aan de beurt. Deze keer kreeg I Have Been to the Mountain wel de uitvoering mee dit het verdient, mede dankzij de geweldige saxofonist! De toegift bestond nog uit (mijn favoriete nummer van Morby) Parade en geweldig uitgesponnen versie van Harlem River.

Uiteindelijk een dikke anderhalf uur genoten en bij momenten glunderend van de klasse die ik hoorde. Zo'n prachtige setlist helpt daar natuurlijk ook bij.

avatar van west
geplaatst:
Gisteren naar Tool geweest in de Ziggo Dome. Een kaartje gevonden via iemand hier op Musicmeter, want zelden was het zo moeilijk om binnen te komen. En dat was niet voor niets. Want wat een ongelooflijke liveband is Tool inderdaad en wat een sound hebben die 4 mannen!

Maynard zingt live nog beter dan op de plaat. Het klonk echt als een klok. Maar echt fenomenaal is de tandem bassist/gitarist. Wat een niveau hebben en wat een geluid brengen die twee voort. En dan zit daarachter nog een echt uitstekende drummer. De muziek was overdonderend, iedere keer weer. Je werd erin meegezogen en als een nummer af was, was het weer naar adem happen. Dat gebeurde ook bij de nieuwe nummers, die nog moeten uitkomen. De eerste vond ik helemaal steengoed. En oh ja: er was ook nog een fraaie steeds wisselende beeld en lichtshow bij. Wat was dit een absoluut briljant concert. 5*

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Gatver west. Je maakt me helemaal hyped voor hun passage op Rock Werchter volgende week vrijdag

avatar van west
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Gatver west. Je maakt me helemaal hyped voor hun passage op Rock Werchter volgende week vrijdag

Gaaf Johnny, geniet ervan!

(Vergeet alleen geen oordopjes in te doen.)

avatar van Choconas
geplaatst:
west schreef:
Gisteren naar Tool geweest in de Ziggo Dome. [...] Want wat een ongelooflijke liveband is Tool inderdaad en wat een sound hebben die 4 mannen! [...] Wat was dit een absoluut briljant concert. 5*

Geweldig om zoveel enthousiasme te lezen, ik kan haast niet wachten om ze over twee weken in Lissabon te zien!

avatar van Yield
geplaatst:
Tool in ziggo, een retestrak en mythisch concert. De zanger de hele show nauwelijks gezien, maar de muziek en de lichtshow waren schitterend. Zware kost, dat wel

avatar van staralfur
geplaatst:
Ik was gisteren ook in Amsterdam, maar dan in Paradiso voor Andrew Bird. De nadruk lag op het onlangs verschenen My finest work yet, het werd zelfs in zijn geheel gespeeld. Begrijpelijk, maar ook wel jammer - had graag wat meer 'gouwe ouwe' gehoord. De full band versie van Why beviel in ieder geval erg goed en ook de nummers waarbij de band rond één microfoon verzamelde kwamen goed uit de verf. Zo hoor ik hem toch het liefst: niet te veel poespas en de nadruk op viool en zang. Het was de tiende keer dat ik Andrew Bird live zag (in 13 jaar tijd) en als ik terugkijk kan ik concluderen dat geen enkel concert hetzelfde was.

avatar van crosskip
geplaatst:
staralfur schreef:
Ik was gisteren ook in Amsterdam, maar dan in Paradiso voor Andrew Bird. De nadruk lag op het onlangs verschenen My finest work yet, het werd zelfs in zijn geheel gespeeld. Begrijpelijk, maar ook wel jammer - had graag wat meer 'gouwe ouwe' gehoord. De full band versie van Why beviel in ieder geval erg goed en ook de nummers waarbij de band rond één microfoon verzamelde kwamen goed uit de verf. Zo hoor ik hem toch het liefst: niet te veel poespas en de nadruk op viool en zang. Het was de tiende keer dat ik Andrew Bird live zag (in 13 jaar tijd) en als ik terugkijk kan ik concluderen dat geen enkel concert hetzelfde was.

Zonde dat dit concert tegelijk met Tool was, wil Andrew Birde toch ook wel keer live zien. Al denk ik dat ik nog wel meer kansen krijg om van hem nog eens een concert te bezoeken dan van Tool Volgende keer beter!

avatar van Môrthul
geplaatst:
Dinsdag ook Tool in de Ziggo dome mogen aanschouwen, en het was geweldig. Heb er eigenlijk weinig over te melden behalve dat alles geniaal was! Fenomenale gitarist, goede bassist en drummer en Maynard was ook alles wat ik van hem verwacht had.

Enige minpuntje is dat ik mijn oordopjes was vergeten en twee dagen met een gedempt gehoord heb rondgelopen, maar het was het waard

avatar van TomPSV
geplaatst:
20-06-19 - Phil Collins - Goffertpark

Een thuiswedstrijd voor mij. Lekker op de fiets naar toe met echt perfect concertweer. Ik heb Phil nog nooit live gezien, maar ben wel erg fan z’n nummers en dit lijkt me ook wel de laatste keer geweest te zijn dat hij in Nederland was.

Hij heeft vrijwel het hele optreden gezeten, want ‘mijn voet is naar de kloten’, aldus Phil zelf. In het begin moest hij er een beetje inkomen bij Against All Odds en Another Day in Paradise, maar hoe verder we kwamen hoe beter het werd. Hoogtepunten waren In The Air Tonight en Sussudio, vooral bij het laatste nummer ging het helemaal los.

Het is natuurlijk jammer dat Phil door een rugoperatie niet zelf meer kan drummen, maar in zijn zoon heeft hij een waardige opvolger gevonden! Die kan er wat van. Mooie interactie ook tussen vader en zoon. Phil had sowieso een flink grote band om zich heen verzameld met allemaal uitstekende muzikanten.

Erg van genoten al met al. Het voorprogramma was met Douwe Bob en vooral Sheryl Crow ook prima verzorgd. Wel echt enorm veel mensen aan het filmen op de mobiel. En ook niet even, maar hele stukken live op Instagram en weet ik niet wat. Met het toch gemiddeld wat oudere publiek zou je verwachten dat dit minder zou zijn, maar het leek eigenlijk nog meer dan gewoonlijk.

avatar van predator
geplaatst:
Dat filmen was vorig jaar bij Eminem ook. Ik werd er helemaal Gallisch van. En inderdaad niet eventjes. Waarom, waarom.

avatar van Bonk
geplaatst:
Gisteren Gezien in het Openluchttheater in Valkenburg, Midsummer Progfestival:

Na de eerste en de tweede was het alweer tijd voor de derde editie van dit alleraardigste festival. We hadden er weer al op vrijdag de afzink van het hoge Noorden voor ondernomen en we waren weer in dezelfde perfecte B&B beland op letterlijk een steenworp afstand van het Openluchttheater. Er was meer hetzelfde; de locatie was weer prachtig, maar went toch nooit, het weer was weer zeer aangenaam (maar warmer hoeft ook echt niet!) en de sfeer was weer uitermate goed en relaxed. De verzorging qua eten en drinken was zelfs wat beter dan vorig jaar met meer keuze en langere beschikbaarheid qua eten en de koffie en thee was gelukkig weer terug.

De muziek verandert gelukkig wel elk jaar en dit jaar kregen we zelf zes in plaats van vijf bands voor onze kiezen.
Het begon met The Intersphere. Een voor mij onbekende band (maar ik had me al wat ingeluisterd en dat was al bevallen) uit Duitsland. Altijd moeilijk om iets na het middaguur als band het bal te openen. Maar dat deze mannen erg goed. Geen typische prog, in de zin dat het ook onder gitaarrock geschaard kan worden, maar dan net wat complexere en langere composities, maar toch klinkt het lekker in het gehoor. Er wordt ook gewoon goed strak gespeeld en er stond een zanger, die ondanks dat zijn gezicht soms grimassen vertoonde, krachtig en sterk zong. Ze kregen dan ook ruime bijval vanaf de tribunes. Een prima begin.

Daarna kwam Jolly. Deze Amerikaanse band presenteerde hun nieuwe album, wat deze dag uitkwam juist op dit festival. Het vorige album was alweer van zes jaar geleden en tussendoor hebben de mannen (al oogden ze als alternatieve surfboys) niet heel veel gedaan. Er werd zowel nieuw als oud werk gespeeld. Ik kan me voorstellen dat dit niet ieders 'cup of tea' was (toch meneer? ), want dit was zeker geen gemakkelijk in het gehoor liggende muziek. Complexe afwisselende composities werden gespeeld. Ze moesten even hun draai vinden en in het begin vond ik de zang wat iel en breekbaar klinken, maar dat verbeterde zich aanzienlijk tijdens het concert en werd de stem wat voller en krachtiger. Hoewel ik er nog altijd wel wat aan moet wennen dat ik ook instrumenten hoor die ik niet op het podium zie, vond ik het een sterke set, waar het zichtbare speelplezier van de heren duidelijk een dimensie toevoegde aan de nummers die goed in elkaar staken en waar ik lekker in op kon gaan.

Daarna was het de beurt aan Focus. Eerlijk gezegd was ik wat sceptisch van tevoren. Zou dit toch niet wat te gedateerd zijn? Overigens niet op ervaring gebaseerd, want ik had het nog nooit live gezien (maar dat gold eigenlijk voor alle zes de bands). De scepsis werd versterkt toen ik Thijs van Leer zich met moeite zag voortbewegen over de tribune vooraf en toen hij naar zijn Hammondorgel liep en met moeite op het verhoginkje leek te komen. Ik hoopte dat het niet een soort parodie zou worden.
Wat zat ik er naast! Spelen kunnen ze 'nog' (want alleen de drummer is ook al veel langere tijd aanwezig) steeds. Menno Gootjes is natuurlijk geen Jan Akkerman, maar gitaarspelen kan hij! Maar vooral heb ik genoten van Thijs van Leer. Op muzikaal gebied; ik wist niet dat het kon, met één hand fluiten en met één hand de Hammond bespelen! Maar vooral op uitstraling; wat een speelplezier! Wat een enthousiasme! Ik heb genoten. En dat terwijl de muziek van Focus nu niet echt vaak bij mij door de boxen schalt, om het zacht uit te drukken. Het hielp natuurlijk wel dat ze hoogtepunten uit hun oeuvre speelde (House of the King, Sylvia, Eruption, Hocus Pocus). Dat hun toegift wel heel abrupt tot zijn einde kwam door stroomuitval, mocht de pret maar voor een heel klein gedeelte drukken.

Daarna kwam een band die wel geregeld bij mij door de boxen schalt, the Flower Kings. Momenteel optredend onder de naam The Flower Kings Revisited. Ik heb ze ervoor nooit gezien, maar ik hoop dat het toen beter was. U heeft door, dit was de teleurstelling van de dag. Roine Stolt was al voor het optreden chagrijnig over de techniek. Hij refereerde eraan dat ze altijd technische problemen hebben op festivals, wellicht moeten ze dan ook eens bij henzelf te rade gaan? Nu deed de microfoon van Hasse Froberg het lange tijd niet, dat is natuurlijk niet fijn.
Maar het is geen goed teken als je denkt op het moment dat hij het wel doet, dat het beter was toen die nog uitstond. Zowel qua bereik als qua kracht was het geregeld tenenkrommend. Hoe dan ook, ik vind zelfs dat geen reden om een ongeïnspireerd optreden te geven, want zo kwam het op mij over. Alleen Jonas Reingold straalde nog iets uit. Er werd volgens mij nog gesteggeld over wat het laatste nummer moest zijn. Nu was dat één van mijn favorieten (Stardust We Are), maar zelfs die wist me niet echt te grijpen.

Gauw door dus! Naar een band die al negen jaar niet meer op een podium hadden gestaan. Pure Reason Revolution. Ook hier tijdelijk technische problemen in de zin van een microfoon die het niet deed, maar dat viel bij hen niet te merken aan de manier van spelen en hier was het wel een verbetering toen die het wel deed.
Ze speelden hun debuutalbum in zijn geheel. Ze begonnen wat onwennig, dat mag natuurlijk wel na negen jaar en leken ook geregeld wat te veel bezig met de elektronica en ze leken eigenlijk gewoon wat zenuwachtig.
Maar meteen was al duidelijk dat we hier te maken hadden met een goede zangeres en al gauw, zeker met werkende microfoons speelden ze alle schroom van zich af. Geweldige samenzang en heerlijke composities, waarbij geregeld veel elektronische invloeden een rol speelden. En het was vanaf het begin erg goed, maar werd zelf steeds beter! Wat een energie, wat een speelplezier, maar ook wat een heerlijke muziek. En het Openluchttheater nam dat enthousiasme over! Iedereen stond op de banken op het laatst. Het was dat je niet kan zeggen dat ze het dak eraf speelden, maar zo voelde het wel! Ze negeerden de dringende oproep van de crew om van het podium af te komen tot een ieders (tenminste die van mij) tevredenheid. Wat een geweldig optreden. Zo terugkomen na negen jaar, geweldig! Mooi dat we bij dit historische moment mochten zijn!

En dan was de koek nog niet op! Want we hadden IQ nog te goed. En hier was voorafgaand aan het optreden al het vakmanschap en de ervaring te zien. Een geheel eigen crew (met shirts waar ICrew op stond), drie schermen voor beelden en een zorgvuldige opbouw.
En dat vakmanschap bleek ook wel tijdens het optreden. Ze speelden een heerlijk indrukwekkende set met lekker veel lange stukken, die een mooie dwarsdoorsnede gaven van hun carrière met de nadruk op het zeer sterke laatste album The Road of Bones. En spellen kunnen ze, allemaal geweldige artiesten die samen prachtige progmuziek weten af te leveren. Eén en al vakmanschap.

Een waardige afsluiter van een geweldig festival. Dieptepunt waren The Flower Kings Revisited en onbetwist hoogtepunt was Pure Reason Revolution! Maar al het andere was zeer goed. En dat voor iets meer dan 60 euro. We zijn volgend jaar weer van de partij!

avatar van blur8
geplaatst:
Eerste keer Loose Ends Festival. Werkelijk uitstekend vermaakt op de oude scheepswerf in Amsterdam Noord. Leuk program, relexte sfeer. Goed geluid.

Eerst mijn top 4 van de dag:

SportsTeam.
Zanger lijkt fysiek beetje op Mick Jagger en heeft in iedergeval zn motoriek gekopieerd, toetsenist speelt eigenlijk alleen tamboerijn en heeft zn stageact 1op1 gekopieerd van Ron Sparks. Heel veel eigen identiteit is dus niet te zien. Daarnaast zijn de eerste songs weinig pakkend. Maar vanaf ‘M5’ komt het toch nog goed als blijkt dat de beste liedjes vanaf halverwege de set zeer springbaar zijn en de band zn naam eer aan doet.

Yak:
Britse snoeiharde GarageRock. Op recente album wordt met blazers en veel bluesinvloeden een eigenzinnig geluid neergezet. Gistermiddag was tijdens (te) korte setlist geen brass te horen en alle subtielere nieuwe songs waren geskipt voor een pure krachttour. Maar dat doet aan de veelzijdigheid van dit trio niets af.
3 zeer getalenteerde muzikanten. Zonder enige opsmuk worden de krachtige songs bijna perfect neeg gezet op een manier die de hele tent in beweging kreeg. Geen seconde spijt dat ik specifiek voor Yak naar Amsterdamse IJ was gekomen. Alle verwachtingen meer dan waar gemaakt.

METZ.
De Canadezen kunnen de heftigste moshpit van de dag op hun conto schrijven. Echt heel goede band. zeer onder de indruk hoe bassist zo'n moddervet geluid uit zn gitaar weet te duwen en trekken.

Fontaines D.C.
Energieke show. Speelde alle 11 songs van t album, alleen in andere volgorde. De staccato gitaren in overtuigende songs hadden de juiste uitwerking op de uitpuilende tent. De grootse moshpit van de dag onder stampende feestmuziek, waar ook nog genoeg Ierse Pub gevoel in zit. Deze jongens gaan we meer van horen.

Mozes andthe Firstborn. Rock uit Eindhoven. Niet de beste zanger van de dag, wel lekkere festivalstart
FEELS. punkband uit LA, 75% Girls, niet geheel Tattoo vrij. Zij kan wel zingen, Gemiddeld songmateriaal voldoet prima op festival.
Indian Askin. Vond het een beetje gezapig optreden ten opzichte van vorige keren. Maar geloof dat het bij het nieuwe imago hoort. Nix mis met nieuw songmateriaal.
Pip Blom. Kan me geen fan noemen van onze rammelrock. Kan iemand de gitarist op zangles sturen. Zag ze nu al meerdere keren, maar het blijft niet om aan te horen en dat is toch jammer dat daardoor zoveel frisheid verloren gaat.
Sunflower Bean. De prijs voor de meest ordinaire glitterjurk.
Iceage. Deze Deense rockers klinken net effe te simpel, maar op festival is het super lekker.
SleafordMods. I laptop en 1 microfoon meer is niet nodig om 1 uur vermaak te geven. Alsof Ian Dury is opgestaan. Als enige 1 uur speeltijd gekregen, dat was te veel eer. Temeer omdat andere band juist aangaven dat ze helaas een ingekorte show speelde.

Conclusie : Wij hadden een topdag op het veel te hete LooseEnds en dat was echt niet alleen door de temperatuur.

avatar van chevy93
geplaatst:
EERgisteren gezien.. the man himself. Gitaargod Mark Knopfler in de Ziggo Dome.

Het blijft een prestatie. Je band ruim 25 jaar geleden laten klappen en nog steeds de grote zalen door heel Europa (en vermoedelijk nog wat verder) uitverkopen. Vermoedelijk komt ook 90+% voor zijn Dire Straits-reputatie. Niet dat die mensen teleurgesteld werden, maar wie een greatest Dire Straits hits-concert verwacht heeft hem de afgelopen 20 jaar niet gevolgd *kuch* zure Volkskrant-recensie.

Mark Knopfler is een man die niets meer te bewijzen heeft. Die doorgaat, omdat, en ik quote, hij simpelweg niets anders weet te doen. Miljoenen zou hij kunnen verdienen met één reünietour van Dire Straits, maar hij heeft het allemaal niet nodig. Hij heeft een nieuw ensemble van 10+ man (en ‘man’ kun je vrij letterlijk nemen) om zich heen verzameld en daar moet het publiek het maar mee doen. Maar vergis je niet, qua vakmanschap doen deze mannen zeker niet onder voor de Straits. Integendeel.

Een nieuw album bracht hij uit. Als ik zo vrij mag zijn een niet al te spannend album en wellicht is hij het daarmee eens, want hij speelde er slechts twee nummers van. Ter vergelijking: bij het vorige concert in 2015 speelde hij er nog 4 van Tracker (en 4 van Privateering) en in 2013 nog 6 van Privateering.

Wat hij dan wel speelde? In tegenstelling tot de vorige keer had hij dit keer de setlist volledig om gegooid. Van de 17 nummers bleven er maar 5 op de setlist staan: Corned Beef City, Marks favoriet Romeo & Juliet, fanfavoriet Speedway at Nazareth (het publiek ging gelijk staan), bandfavoriet Postcards from Paraguay (in een nieuw subtropisch jasje) en afsluiter Going Home. De rest was een mooie melange van solowerk (van hit Sailing to Philadelphia tot diepe back catalogue als Heart Full of Holes) en, toch wel, nummers van Dire Straits. Laatstgenoemde konden uiteraard op het hardste gejuich rekenen.

De eerst was Once Upon a Time in the West, inclusief Alchemy-intro. Hij speelde deze, voor zover ik weet, voor het eerst sinds 1983. Een beetje roestig, en de drive van het origineel miste soms, maar een kniesoor die daar op let. Direct daarop volgde Romeo & Juliet. Een muisstille zaal spitse haar oren om die eerste gitaarakkoorden te horen die diezelfde zaal en mass kippenvel gaf. Na wat solowerk waarbij de band de ruimte kreeg te excelleren was daar ook Your Latest Trick, ingeluid door die fameuze saxofoon. Het was het startschot van een aaneenschakeling van hoogtepunten met ook nog On Every Street (helaas zonder slide guitar solo), eerste encore Money for Nothing, tweede encore Brothers in Arms en het slotstuk afkomstig van de soundtrack van Local Hero. Nu alleen nog Private Investigations en dan heb ik alle grote Dire Straits-nummers in de loop der jaren gehoord.

Mark Knopfler is een man die niets te bewijzen heeft, maar bewees zondag nog lang niet uit de mode te zijn geraakt. Ik ben nu de laatste drie keer naar hem geweest en iedere keer waren er weer andere hoogtepunten. De makkelijke weg zou zijn om iedere keer Sultans, Telegraph Road en Brothers in Arms te spelen, maar daar past hij voor. En net zoals vorige keren deed zijn solowerk absoluut niet onder voor het werk van zijn oude band.

avatar van Reinbo
geplaatst:
Rammstein in de Kuip. Wat een bijzondere combinatie. Duitsland en Rotterdam. Maar wow, wat een waanzinnig concert. Het lijkt wel alsof deze show gemaakt is voor de Kuip.

Wat een bijzondere avond. Perfecte show en wat een heerlijke akoestiek. Onvergetelijk!

avatar van Boenga
geplaatst:
B52's in de AB in Brussel.

In een woord: fantastisch !!
Ik zag ze een paar keer op festivals, en was nooit echt onder indruk, ondanks hun sterke nummers en heel eigen en unieke stijl.
Maar dit, met vooraan op het podium twee zestigers en een Kate Pierson die er 71 is, was enorm sterk, gewoon perfect.
Alle hits op een rij, nog alle drie heel goed bij stem, en in een real B52-outfit: voldoende om de ganse zaal helemaal mee te krijgen.

Enige minpunt: het is de farewell-tour.

geplaatst:
Gister Rammstein in de Kuip. Ondanks wat moeite om binnen te komen en het feit dat opgepropt en zwetend in een kuipstoeltje op ruim 100m van het podium zittend niet mijn favoriete vorm van concertbeleving is, was het absoluut de moeite waard. Hard en strak, visueel spektakel en vuur, een goede mix tussen nieuw werk en oude knallers. Alles waar je op hoopt bij een Rammstein-show

avatar van west
geplaatst:
Ik was ook in De Kuip in Rammsteinerdam en het was gisteravond wel even bijkomen. Wat een overdonderend concert, zowel muzikaal als visueel. Saai kan je dit bepaald niet noemen!
De band speelde superstrak en ik was onder de indruk van de stem van zanger Till Lindemann live. Het enige wat miste in de show was een groot scherm. Beste nummers gisteren vond ik Sehnsucht, Zeig dich,
Mein Herz brennt, Puppe, Mein Teil, Du hast, Sonne, Ohne dich, Ausländer & Ich Will.

Ik heb nog een kritiekpuntje: ik vond dat drums en bas de eerste 3 nummers en bij Du Riechst So Gut & Rammstein in de toegift te hard in de mix stonden. Het grootste gedeelte van het concert was het gelukkig wel goed. Verder wel een verademing: het geluid in De Kuip vergeleken met dat van De Johan Cruijff Arena. Las dat Rammstein na een rondleiding voor de Kuip had gekozen, ook vanwege de fraaie industriële uitstraling die het heeft. Staat 'ie nou zelfs voorop het mooie tourshirt?

Gast
geplaatst: vandaag om 14:58 uur

geplaatst: vandaag om 14:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.