Ik heb een zeker een hekel aan de muziek van bepaalde artiesten maar haten doe ik ze niet hoor. Dat bedoelde ik ook met de opmerking dat hier op Mume het tegenwoordig zo is dat als je niet "voor" bent je gelijk een hater ben. Nogmaals dit is een algemeen beeld.

Maar goed, verder met dit topic en het is wachten op de volgende kutplaat

Een progalbum dus

Ik sluit t allemaal niet uit.

Don Cappuccino en ook Arrie; fijne observaties, en daardoor ben ik wel anders gaan denken over de band. Toch heb ik ze altijd een beetje als een punkband beschouwd. Misschien het rebelse en het (oorspronkelijk) diy-gehalt?

Ze zaten bij Geffen en daar zat die andere rebelse popband Guns n Roses ook. Dus er zit wel wat in.
Maar van wat ik ken van Nirvana ben ik niet echt onder de indruk. Het zijn zeker allemaal makkelijke meezingers, dus dat klopt dan wel met dat pop-gehalte.

Ik had ze nooit punk moeten noemen, want hoe meer ik erover nadenk, hoe minder het steek houdt.

Ik vind het zeker niet raar om Nirvana in ieder geval als een punk-gerelateerde band te beschouwen. Ze hebben zichzelf ook altijd zo neergezet en het succes hebben ze absoluut niet omarmd. Toen Smells Like Teen Spirit een gigantische hit werd, heeft de band het weinig meer live gespeeld. Ze hebben flink wat moeten strijden met Geffen om Steve Albini als producer te krijgen voor In Utero, wat gedeeltelijk is gelukt. Ik heb altijd het gevoel (ik weet niet of het zo is) dat In Utero een plaat was om zoveel mogelijk Nevermind-fans weer de deur uit te trappen zodat ze op wat kleinere schaal verder konden. Dat mocht niet baten, want In Utero is ook een gigantisch succes geworden.

Sowieso moet punk niet gezien geworden als iets slechts. Ik heb het idee dat het vaak met matige instrumentenbeheersing wordt geassocieerd, en dat vind ik vrij onterecht. Menig punkband heeft zelfs met matige instrumentenbeheersing parels van songs geschreven. Een schoolvoorbeeld van een punkband met waanzinnig goede muzikanten die ook gewoon in bijvoorbeeld een progband hadden kunnen spelen is Minutemen. Die waren zelfs dubbel punk: ze werden niet echt geaccepteerd door de toenmalige punk/hardcorescene door hun vrij technische en proggy stijl (dat is toch niet de bedoeling?), maar bleven dat gewoon doen, zelfs met een Steely Dan-cover (Dr. Wu) op hun progressieve punkmeesterwerk Double Nickels on the Dime.

Kurt Cobain was zelf ook liefhebber van een hoop punkmuziek, en de invloeden daarvan zijn zeker te horen in de muziek van Nirvana. Ik denk ook dat het niet zo gek is om ze te associeren met punk, ondanks dat ze geen pure punkmuziek maken.

Wat een discussies. Waren die maar eens zo bij soultopics te vinden Blijkbaar maak ik wat los hier als 'buitenstaander' op de top250.

Er komen toch ook nog wel soulplaten, neem ik aan?

Wel korte hoop ik

Dat kun je zelf toch even checken, of snap ik het format niet? Kom niet verder dan de behoorlijk voor de hand liggende Songs in the Key of Life en What's Going On. Hoop dat ik nu niet de discussie heb aangewakkerd wat wel en/of niet Soulmuziek is in de Top 250. Kan me voorstellen dat wat hiphop ellende door sommigen, bij deze, onterecht, als Soul bestempeld wordt.

Iets van The Isley Brothers had van mij wel in de Top 250 gemogen... Vind Highways of my Life zo'n fantastisch nummer.

Op zijn minst Otis Redding of ten minste Sade. Maar ik had eens geteld hoeveel wat we vroeger 'zwarte muziek' noemden in de top 250. Best weinig. Ja veel Hip-Hop, maar niet eens Erykah Badu, Common, Roots, Talib Kweli, Gang Starr of Tribe Called Quest.

Maar we moeten niet zeuren, want er komt ook nog Miles en Coltrane voorbij, vermoed ik.

232. Muse - Black Holes & Revelations (2006)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/51000/51283.jpg

Luisterbeurten: ik had ooit een vriendinnetje dat enorm fan Muse was. Geen idee of ik toen deze plaat ook eens heb gehoord. Al ik terug reken zal denk ik niet het geval zijn.

Luisterervaring: luisteren naar dit album van Muse was mij best overweldigend in het begin. Er zit een heel dik aangezet dramatisch effect in de muziek. Er gebeurd daarnaast muzikaal ook van alles met bliepjes, gitaren en weet ik wat nog allemaal meer. Vocaal houden ze er nog al van zeer lange noten te maken. Ik kan mij indenken dat hele plaatje live heel goed uit de verf kan komen en volgens mij kennen ze ook een goede live-reputatie. Wat ik er nu van vind? Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo vervelend om naar te luisteren. De energie is altijd hoog wat ik altijd wel prettig vind. Daarnaast zijn er ook een aantal toegankelijke songs te vinden op dit album (bv Starlight) wat de gehele luisterervaring ook wat uitzitbaar maakt. Ook al rammen ze graag een veelvuldig op hun gitaren en drums. Ergens denk ik dat wat meer funkinvloeden de muziek ook kunnen helpen.

Fijn, ik kan ook weer eens iets schrijven zonder op tenen te trappen.

"Best overweldigend" is nog een vriendelijke omschrijving - veel bombastischer dan Muse werd populaire rock de afgelopen twintig jaar niet. En dan houden ze zich, in mijn oren, op deze plaat relatief nog in (leg voor de gein de voorganger er maar eens naast). Alleen op Knights of Cydonia vergalopperen ze zich enigszins.

Misschien juist daarom is Black Holes & Revelations mijn favoriete Muse-album. Vooral het blokje Starlight / Supermassive Blackhole / Map of the Problematique is van ongekende kwaliteit, waarna later met het als reprise klinkende Exo-Politics alle stoppen nogmaals doorslaan.

De drie albums hiervoor hebben allemaal hun momenten, maar tevens net iets te veel dramatiek. Ergens hierna (nog niet bij de opvolger) ben ik gestopt nieuw materiaal van de band te luisteren. Recente losse nummers die ik er nog van gehoord heb, nodigen ook niet echt meer uit de achterstand in te halen.

4* voor deze

Hun eerste 2 albums zijn prima, daarna is het klaar. Veel te theatrale bombast.

Ik ken Muse verder totaal niet. Misschien 1 of 2 liedjes. Van wat ik begrijp van liefhebbers is, dat ze supervet zijn. Ik gun het liefhebbers van harte. Het is altijd leuk als er bands zijn, waar je echt van kunt houden.

Een soort moderne Queen? Of zijn Foo Fighters dat al?

Moderne Queen klinkt wel aardig.

Foo Fighters? Dat is geen muziek, geen band.

't is wel een band
met een ontzettende verspilling
van muzikaal talent

Foo Fighters is toch gewoon een club pruma rockers? Ik hoor alleen maar goeds over ze. Ik speelde ooit Pretender en Learning to Fly. Prima songs, al is het wel wat simpel, maar dat is mainstream-rock wel vaker. Ik mis vaak de instrumentale passages. Bij dit soort rock is de song voorbij, voor het op gang komt.

Dat "verspilling van muzikaal talent" is mijn stokpaardje sinds ik ze live zag op Werchter in 2017. Voor het gros van mijn gezelschap waren ze het hoogtepunt van het festival, maar ik kon er niet bovenmatig veel mee. Wel was het een onderhoudende show (met ook de nodige instrumentale frivoliteiten) en, ja, ze hebben best een paar aardige nummers, maar ook een hoop waar ik weinig aan vond en vind. Van Learn to Fly heb ik het hit-zijn nog meegekregen, maar ik vond het nummer toen al clichématiger dan enig AOR-nummer ooit zou klinken. Dat opstandige is er wel een beetje af, maar dan nog...

Terug naar Muse. Ze hebben inderdaad goed naar Queen geluisterd. En naar Radiohead ten tijde van The Bends. En dat is het wel zo'n beetje.

Muse!

Aardige plaat met een paar erg fijne tracks er op. Dit album heb ik ooit meegenomen op een vakantie met mijn toenmalig lief. Tenminste "toenmalig" klinkt wat afstandelijk en tijdelijk van t korte soort maar dat was ruim 22 jaar en dus de helft van mijn leven.

De liefde voor mijn lief ging voorbij en de liefde voor Muse ook. Starlight en Invincible blijven een soort van geweldig.

3,5*

231. Beach House – Teen Dream (2010)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/180000/180034.jpg
Luisterbeurten: dit was volledig nieuw voor mij. Kon me ook niet een los nummer van Beach House herinneren voordat ik aan dit album begon.

Luisterervaring: rustige muziek, heel rustig. Het is bijna dromerig te noemen wat ze maken. Vocaal wat lui gezongen vanuit beide kanten. Zelf weet ik nog niet zo goed wat ik met de klankkleur van de stemmen moet. Vooral op kopstem gaan ze beide het minder prettige gedeelte van de vocalen in. Als album verder helemaal niet onprettig om naar te luisteren, al vraag ik me wel af of het allemaal wel genoeg van beklijven. Of ik het allemaal wel bijzonder genoeg vind om nog vaker aan te zetten. Dat ligt dan enerzijds aan de niet altijd prettige vocalen en anderzijds aan het feit dat ik er niet altijd m’n volle aandacht bij kan houden. Als ik mijn favoriete songs moet noemen dan kom ik bij Walk in the Park en Better Times uit.

Ik ken deze plaat van Beach House niet maar wel een andere en die vond ik tergend saai en echt helemaal geen enkele luisterwaarde hebben. Ik heb niet begrepen wat deze band zo populair maakt. Ik ga me maar ook niet wagen aan deze Teen Dream. De zang vond ik helemaal vreselijk. En ik luister heel veel muziek met slechte zang, dus daar ligt het niet aan. Dat is het interessante aan muziek. Hoe komt het dat je het één vreselijk vindt en het andere niet?

Geweldig album van een geweldige band #teambeachhouse

Sorry Arthur. Maar wat ik zei met deze plaat, zal jij weer hebben bij één van mijn favoriete platen.

Hij staat toch nog op 3* bij mij. Ik heb dit album wel enkele keren beluisterd. Ook heb ik voor de diverse ladderspellen diverse nummers van dit album in principe meer dan voldoende beluisterd. Maar ik kan me echt geen enkel afzonderlijk nummer hiervan voor de geest halen (er staat geen Myth op, zullen we maar zeggen). Net-niet muziek en vocaal is het inderdaad wel meer dan net-niet.

Er is overigens maar één vocalist: Victoria Legrand.

Ik vond dit destijds een prachtplaat toen ie uitkwam. Daarna is de band zichzelf gaan herhalen en herhalen, toen ben ik de interesse kwijtgeraakt. Deze plaat blijft voor mij nog wel overeind staan, maar draai hem niet vaak meer.

Ja sowieso! Geen enkele band/artiest die iedereen kan bekoren, en daar heb ik vrede mee

Huh echt!? Ik dacht dat ik op bv de eerste song een man hoorde en op de 2e een vrouw. Toen ben ik even gaan zoeken en zag ik dat het bestaat uit een man en een vrouw wat voor mij mijn gedachte bevestigde.

Haha, ook die 'mannelijke' stem wordt gezongen door de zangeres. Maar je bent niet de eerste die deze vergissing maakt!

230. Gazpacho – Night (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/67000/67204.jpg?cb=1615716305
Luisterbeurten: wederom een band waar ik nog nooit eerder een volledig album van hoorde. Komen uit Noorwegen zag ik.

Luisterervaring: eigenlijk was ik bij het eerste nummer de weg al een beetje kwijt en dat ging als volgt: ‘onheilspellend, sfeervol begin en dan een VROUW!? Ik had er eigenlijk een mannenstem verwacht eigenlijk. Een diepe mannenstem. Die stem van de vrouw past wel goed bij het sfeertje zeg. Of is het wel een man? Want als ik afbeeldingen op zoek van de band dan zie ik alleen maar mannen.’
Maar ja, sfeervol opgezette muziek dus met de nodige stevige gitaren en drums. Die zijn naar mijn idee wel in dienst van de muziek. Waar ik soms bands vind rammen om het rammen lijkt het hier bij Gazpacho wat beter op elkaar afgestemd en staat het gehele plaatje in dienst van de instrumentatie. Daarbij vind ik de toevoegingen van de meer klassieke muziek ook wel prettig in deze opzet. Kijk, echt een groot liefhebber van gitaargedreven muziek zal ik nooit worden, maar als het smaakvol opgediend wordt zoals hier vind ik het best.