Tenzij ik een memo gemist heb, is Jan Henrik Ohme inderdaad een man. Daarenboven bezit hij mijns inziens een van de mooiste stemmen binnen de progrock.

Ik heb dat memo evenmin ontvangen.

Ik denk dat Night, na Marillions Marbles, op het moment van uitkomen de grootste sensatie in progland van de 21e eeuw was. Gazpacho had er al drie albums op zitten, maar met dit album raakten ze een snaar bij velen, waaronder, zoals bij het album te zien is, ook de nodige MusicMeteraars van buiten de harde progkern.

Ik was er in eerste instantie ook flink van onder de indruk. Gazpacho zou zich mijns inziens nog een stuk beter presenteren met opvolger Tick Tock om daarna langzaam maar zeker in de nu-wordt-het-wat-veel-van-hetzelfde-modus te verdwijnen. Deze plaat had hier en daar wel kunnen profiteren van een iets meer to-the-point benadering en ook productioneel is het me iets te ingehouden (dat geeft een concert van ze dan wel weer meerwaarde).

4* voor deze. De twee albums hierna zitten een halfje hoger.

De aankomende plaat (Once Twice Melody) bevat tot nu toe wel een aantal verrassingen qua sound.

Heerlijke plaat trouwens van Beach House, maar zeker niet mijn favoriet van ze (dat is toch wel 7). Een die ik ten tijde van de release eens een keer heb beluisterd en in 2019 door een CD-exemplaar bij de Kringloper voor 1 euro (en Bloom ook nog!) weer heb herontdekt. Het is vooral de algehele sfeerzetting die mij zeer bevalt bij deze Beach House, lekker wegdromen. Later worden die dromerige contouren wat meer gedefinieerd, met het materiaal van de aankomende plaat als beste voorbeeld daarvan.

Let je op, Poek?

Het is misschien niet een echte stoere man-man maar het is verder wel zeker dat het een man is.

Gazpacho (die hebben zichzelf vernoemd naar een nummer van Marillion) is een band met een paar hoogtepunten waaronder dus deze Night. Het andere album hoogtepunt is het album waarvan de naam al is gevallen Tick Tock. De band is nog steeds behoorlijk going strong al vallen ze tegenwoordig keer op keer in herhaling waarbij ze dan ook niet het niveau van weleer weten te behalen.

Jeetje, dat is voor mij ook echt wel lang geleden dat ik er echt naar heb geluisterd. Vorig jaar tijdens de prog k.o. nog wel wat meegepikt, en toen was ik wel weer aangenaam verrast.

Ooit eens in het voorprogramma van Marillion gezien, en dat was ook bijna 20 jaar geleden. Gazpacho hoor voor mij bij een nieuwe lichting progrockbands die een beetje de alternatieve kant van het muziekspectrum opzochten (Pineapple Thief, Gazpacho, Porcupine Tree en later ook Airbag). Vaak gebaseerd op sfeer en gevoel en niet zo op tempowisselingen en improvisaties en lange jams.

Ik vind het wel wat zwaar en deprimerend, moet ik zeggen, maar voor wat het is, is het wel vakkundig. Mooit ook met viool erbij. Ik snap volkomen dat mensen hiervoor gaan. Ik heb mijn prog liever wat speelser en drukker.

229. David Bowie – Hunky Dory (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/797.jpg?cb=1511741332
Luisterbeurten: David Bowie, de naam is natuurlijk zeer bekend en zijn faam wellicht wel net zo. Zelf ken ik vooral losse nummers van hem. Zo herken ik op de playlist van dit album meteen Changes. Het gehele album hoorde ik nog niet eerder.

Luisterervaring: zelf ben ik eigenlijk helemaal niet zo’n Bowie kenner. Dus ik zal ook geen vergelijkingen kunnen maken tussen albums. Uit de overlevering weet ik wel dat de beste man er één is die niet in één gat te vangen is. Dat hij een man die veel ontwikkeling en afwisseling meemaakt in zijn muziek. Op dit album staan gewoon allemaal lekkere nummers, het klinkt allemaal wel gewoon lekker. Niet per se heel ingewikkelde muziek en soms wat rommelig. De toetsen komen in bijna alle nummers wel sterk naar voren, de stem van Bowie luistert prettig en de energie zit er goed in. Het wat kleinere van Eight Line Poem is mooi, de meer bombast van Life on Mars? kan ik ook heel goed hebben evenals het wat meer blues Song for Boby Dylan.

Gaandeweg druppelen de klassieke Bowie-albums hier wat binnen - ik heb er lang weinig mee gekund, dat verbetert nu mondjesmaat wat. Van Changes gaan hier de handen niet op elkaar, van Life on Mars? wat meer, maar The Bewlay Brothers is voor mij vooralsnog het prijsnummer.

Het hele album heb ik pas een schamele vier maanden geleden uit een 2e handsbak gevist. Sprak op het eerste gehoor wat minder aan dan later jaren '70 werk. Wat niet is kan nog komen; tot die tijd 3*

Bij mij slaat deze wat beter aan... Sterker nog, groot Bowie liefhebber en dit beste mensen is gewoon de beste plaat die hij gemaakt heeft!

4,5*

Ik neig het daarmee eens te zijn, hoewel er nog zeker twee anderen ook door mij wel eens als ‘beste Bowie-album’ genoemd zijn. Die komen vast nog

Ruime 4,5* ook bij mij

Deze Bowie heb ik op 5 sterren staan, maar vind ik niet zijn beste.

Ik ken alleen het liedje Changes en Life on Mars? Maar ik heb niet zoveel behoefte aan meer Bowie, want ik vind het eigenlijk niet zo heel erg goed (helaas). Let's Dance vind ik redelijk tot goed, en verder afzonderlijke songs zoals Space Oddity en Ashes to Ashes.

Ik geloof dat ik Life on Mars? wel heel gaaf vind, maar Changes vind ik dan weer niet zo goed. Geen Bowie-fan hier.

Misschien door t mooie spel van Rick Wakeman?

Ik heb vandaag nog The Singles Collection in de kringloopwinkel gekocht waardoor ik eindelijk de single This Is Not America op cd heb.

Hunky Dory vind ik nog niet veel soeps. Zijn beste is wat mij betreft The Rise and Fall of Ziggy Stardust.

And the Spiders From Mars.

Dat wist ik niet. Dat zou zo maar eens kunnen, dat dat het is.

This Is Not America is mijn favoriete song van Bowie. Ik had ook die singlescollectie, en draaide alleen China Girl en This Is Not America. En die plaat met Peter Frampton, vind ik ook wel okay.

Jullie allemaal met je ''beste''. Maak er eens ''favoriete'' van.

Hunky Dory vind ik een erg fijne plaat en draai ik graag, maar ik merk dat ik toch het meeste heb met meer ''arty'' platen als Low en Blackstar, dat zijn mijn favoriete platen van Bowie.

Of nog beter: faves

David heeft best wel wat 5*-platen bij mij, Hunky Dory is daar één van maar tegenwoordig schat ik Ziggy Stardust en Low nog net ietsje hoger in. Maar Hunky leg ik ook super graag op, zijn singersongwriter-plaat vind ik.

228. Tom Waits – Swordfishtrombones (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3059.jpg?cb=1604849927
Luisterbeurten: ik heb een stem bij het album staan en die is van lang geleden toen ik mij wat meer in het werk van Waits ging verdiepen. Nu moet ik eerlijk zijn dat ik daarna eigenlijk niks meer van hem geluisterd heb. Totdat ik het nu tegenkom dus.

Luisterervaring: dat Waits een stem uit duizenden heeft is al snel duidelijk. Ergens ook best integrerend zoals hij die stem gebruikt. Neem bijvoorbeeld het gefluister op Shore Leave en Frank’s Wild Years of juist het wat meer breekbare op Johnsburg, Illinois. Wat te denken wat het fullpower rauw op 16 Shells From A 30.6 of het meer croonen op In the Neighbourhood. Verder een aantal volledig instrumentale songs waar het over het gehele album muzikaal soms ook wat een rariteitenkabinet is. Sowieso een album dat niet in één luisterbeurt te vangen is.

Een stem uit duizenden, dat heb je weer mooi gezegd. Die stem is niet voor mij, ook geen quotering derhalve.

227. King Crimson – Red (1974)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4811.jpg
Luisterbeurten: Een naam van een band ik op de site best vaak tegen ben gekomen. Volgens mij is er een ander album van hun met een iconische hoes. Maar ik hoorde nog nooit eerder een plaat van hun.

Luisterervaring: het begin gaat er meteen stevig aan toe. En dat is gedurende het hele album wel terug te vinden, die stevigheid. Nu ben ik wellicht te weinig een liefhebber van ellenlange gitaarpartijen om die volledig te kunnen waarderen of op de juiste waarde te kunnen schatten. De eerste vocalen zijn er daarna pas bij Fallen Angel. Een nummer dat als opvallende medespeler een trompet heeft. Een geinige toevoeging aan de muziek die vooral bestaat uit stevige rocksongs met soms zelfs overstuurde gitaren aan toe. En ik drink m’n thee dan toch liever anders.

Ja dat is deze: King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969) - MusicMeter.nl die gaat overigens vast ook nog wel voorbij komen in dit topic.

Red is prachtig werkje, voor mij een 4,5* maar ik kan begrijpen dat dit niet ieders kopje thee is

Ahhh Red. Als er nou één progalbum uit de gouden periode nog geen seconde gedateerd is...

Wat niet wil zeggen dat het voor mij 100% hosanna is. Fallen Angel gaat na een aantrekkelijk intro wat onderuit en de jazzrock-improvisaties van Providence... zo'n nummer hoort erbij op een klassiek King Crimsonalbum, maar echt warm word ik er ook niet van. One More Red Nightmare is wel helemaal in orde, de heavy prog van het titelnummer is een feestje (voor de liefhebber dan toch) en Starless hoort bij de tien mooiste nummers ooit gemaakt. Misschien alleen die nog eens een tweede kans geven?

4½*

Ik heb die als 12" nog ooit gekocht, wat gewoon de single versie is, dus f*#^ck you. De combi met Pat Metheny vond en vind ik werelds. Maar dat terzijde...

Wie weet... Oh, iedereen...

Je bent niet de enige die doet of Sinterklaas nog bestaat hoor, maar we hoeven toch niet te proberen het spannender te maken dan het is? Geen verrassingen in dit topic, wel? Wat het niet minder leuk maakt hoor.

Oké, bedankt voor je mededeling partypooper

Alle Bowies zijn favoriet, maar ik vind ze niet allemaal de beste

Op deze pagina niks van mijn gading. Henki Bory vind ik op een paar knallers na niks aan.

Tom Waits vind ik ...eh...heel apart. King Crimson is mijn ding niet.

Volgende ronde....nieuwe kansen !

Over Bowie....fantastisch artiest , maar ern Best of was voor mij in principe genoeg. Twee albums extra heb ik wel rn dat Ziggy en Alladin

Ik ontdek dit topic nu pas vanwege de bijdrage bij Red, een van de weinige mij bekende albums in de 'progrock'-hoek die ik écht steengoed vind (4,5*). Zal ook proberen dit topic een beetje te volgen.

Oh, en aangezien nog niemand anders hierop gehapt had:



De versie van CCR is het origineel, meneer Reijersen.