Welke van de 2? Want die eerste is volgens mij van Screamin' Jay Hawkins.

Ja Proud Mary bedoelde ik inderdaad.

Ik volg dit topic trouwens met zeer veel plezier en waar ik de albums ken zal ik wellicht mee posten. Ooit ben ik een soortgelijk luisterproject begonnen maar ik kwam niet verder dan de onderste 30 . Nu meeluisteren red ik (helaas) niet. Met een vriend ben ik al een luisterproject begonnen waarin we dagelijks elkaar een album tippen uit ieders persoonlijke Top 100.

Denk dat bij een soulio als Reijersen de Tina vocals dichter bij het ROM zitten.

Een soortgelijke 'error' kun je krijgen met wavers en Patti Smith's Because the Night

226. Arctic Monkeys – Favourite Worst Nightmare (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/71000/71132.jpg
Luisterbeurten: van horen zeggen, op die manier ken ik de Arctic Monkeys. En ik heb het idee dat rond de festivals de naam vaak voorbij komt vanwege een goede livereputatie.

Luisterervaring: Knalt er vanaf de eerste noten meteen vol in. Rauw, ruig, beetje punkinvloeden volgens mij (zover ik punk ken). Stem past goed bij de stijl met de energieke korte zanglijnen. Er zit op zich ook wel een fijne groove, een bepaalde funkyness in de muziek. Het is van die muziek waar je onbewust je been, voet, hoofd of [vul een lichaamsdeel in] op mee gaat laten bewegen. Of het muziek voor mij is? Niet per se, al is het wel fijn dat het korte nummers zijn. Dan is het toch allemaal wat behapbaarder. In het begin van een dergelijk album zit ik er nog wel lekker in, maar gaandeweg heb ik het “geram” wel gehoord. En ik kan me inderdaad best wel indenken dat op een festivalpodium dit een feestje is.

Vrij bizar hoeveel albums uit de top 250 ik nog nooit gehoord heb. Zegt dat wat over mij of over de top 250?

Nog nooit van die band gehoord, en volgens mij ook geen behoefte aan. Ik merk het wel wanneer Jethro Tull weer eens voorbijkomt, haha.

Da's omdat die drummer zo insane zijn instrument beheerst, wat jij Sandokan-veld?

De eerste drie AM-platen vind ik nog steeds geweldig, de drie daarna willen minder klikken bij mij. Favourite Worst Nightmare, als tweede in de rij, staat bij mij dus te boek als topplaat!

Ja, wie heeft die lijst eigenlijk samengesteld? Ik herken mezelf er ook totaal niet in, al die middelmatige gitaarbandjes met dito gitaarplaatjes. Het wordt nog een hele zit, jongens.

Mijn geslachtsdeel. Wat een knaller van een album is dit. Wat jij, ArthurDZ?

In elk geval een goed gekozen albumtitel dan

Sinds de Top 250 alleen gebaseerd is op de toptienen van actieve gebruikers (ten minste ingelogd in de afgelopen 2 jaar), is het aantal lijstjes onder een notering allicht wel afgenomen - in deze contreien is een stuk of 20 niet al te lage toptien-noteringen genoeg. Ik denk dat 250 wel ongeveer het maximum is wat nog representatief genoemd kan worden, misschien had de lat ook nog wel iets strenger mogen liggen.

Arctic Monkeys. De muziek is erg energiek - dat is een kwaliteit en niet zomaar een gratuite constatering. Op veel op zichzelf memorabele liedjes heb ik ze dan weer niet kunnen betrappen, dus qua albumverkenningen ben ik bij het debuut blijven hangen (dat vast nog langskomt; ja Tony ik weet dat ik dat ook gewoon zelf kan uitzoeken in plaats van erover te 'speculeren', maar als ik naar een concert ga laat ik me ook graag verrassen in plaats van vooraf de setlist te bekijken). Allicht wel met de nodige losse nummers in meer of mindere mate bekend door de diverse ladderspellen. 505 springt er daarbij positief uit (ook omdat dat het nummer van een lange-afstandswandelpad in de buurt van mijn vaste vakantieverblijf in Italië is).

Favourite Worst Nightmare

Heerlijke band, vooral de eerste twee albums zijn onovertroffen.

Ik denk dat iedereen wel zijn of haar periodes/decennia heeft waaruit hij of zei het meeste kent. Bij mij is dit omwille van mijn leeftijd voornamelijk vanaf de jaren '90. Wat hiervoor gebeurd is kost meer moeite, zo ken ik het meeste van de jaren 60 en begin 70 ook wel, maar de 70 en 80-er jaren spreken me minder aan en zijn me dan wat onbekender. Sommige bands ken ik dan ook enkel maar van naam of dat ene grote hitje.

Ik kan me voorstellen dat mensen die een stuk ouder zijn deze periodes juist goed gevolgd hebben, maar op een gegeven moment afgehaakt hebben in het volgen van nieuwe muziek.

Ik denk dat de top 250 een vrij goed beeld geeft wat de gemiddelde MM gebruiker goed vindt omwille van de grote leeftijdsverschillen hier op de site.

Matt Helders is een fantastische drummer. Tomeloze energie op die eerste platen, scherpe accenten, lekkere snedige fills. Sowieso voel je op het eerdere werk van Arctic Monkeys echt de bewijsdrang afdruipen, een beetje zoals The Strokes een aantal jaren eerder.

Een andere drummer van die gitaarband-explosie van midden jaren '00 die ik veel te weinig genoemd zie worden in muzikantenland is Matt Tong van Bloc Party. Die gast speelde gewoon mathrockachtige zaken op een behoorlijk gestaag tempo zonder al te veel rustpunten. Geen makkelijk spul om mee te drummen.

En ondertussen ook nog de meeste backing vocals verzorgen, allemaal alsof het niets is. Mijn favoriete Poolaapje toch wel, die meisjes en hun eeuwige Alex Turner ook altijd

Los van de statistische onderbouwing denk ik dat de top 250 wel aardig representatief is van de grote gemene deler hier. 't Is niet zo dat er veel obscuur spul onderaan staat. Het meest obscure wat ik kan bedenken is Night van Gazpacho, en dat is nog redelijkerwijs te verklaren door de relatief fanatiek progfanbase hier.

225. AC/DC – Back in Black (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2964.jpg?cb=1507973041
Luisterbeurten: AC/DC, dat is voor mij die band die ik tijdens de jaarlijkse Top2000 weleens voorbij hoor komen en waar ik dan meestal weinig tot niks mee kan. Voor het eerst dat ik een heel album hoorde.

Luisterervaring: oké, hier hebben we album nummer 2 waar ik niet doorheen ben gekomen (dat betekent eigenlijk dat ik tijdens het luisteren nummers skip met hoop op iets anders). Hier is één duidelijke reden voor aan te wijzen en dat is de ‘zang’. Die werkt heel erg op mijn zenuwen. Het is waarschijnlijk één van de herkenpunten van AC/DC, maar met dat geknepen en schreeuwerige gedoe kan ik helemaal niks. Snel uit en door met het volgende album.

Rock and Roll Ain't Noise Pollution, je weet toch...?

Lang geleden eens beluisterd, ook niet erg enthousiast, er 3* aan gehangen en for the time being besloten dat een heel album AC/DC toch niet helemaal het enthousiasme losmaakte dat een paar van hun losse nummers wel lukt. Hoewel dit volgens de MuMe-statistieken het best gewaardeerde album is, staat geen van die losse nummers hierop.

Bewonderenswaardig dat je je door deze albums probeert heen te worstelen.
Dit is ook zeker niet mijn cup of tea.

Hopelijk komen er nu albums die je beter liggen.

Ik vind AC/DC niet fijn/leuk. Nooit gevonden ook. Ik moest ooit eens Highway to Hell drummen. Ik vond er niks aan. Ik snap de aantrekkingskracht wel. Het zijn de helden voor de lagere klasse (met respect). Ik ben ook van de laagste klasse, maar wilde daar juist uit ontsnappen, en keerde mijn rug naar dit soort muziek.

Inmiddels zijn ze natuurlijk meer dan dat. Maar bands als AC/DC en Metallica waren een thuis voor veel opgroeiende jongeren. Ik ben niet meer zo anti-ditsoortmuziek, maar ga het toch niet opzetten. Ik kom niet door het songmateriaal (te standaard voor mij) heen en houd ook niet van de stem. Dat zijn een hoop woorden voor een band die mij niet zo ligt.

Ik kan er iets meer mee dan voorgaande sprekers. Dit is het 1ste album met de "nieuwe" zanger. De vorige had ook een apart stemgeluid, iets meer richting de blues. Maar goed, dit is voor mij het beste album van deze band. Het titelnr en You Shook me all Night gaan er prima in bij mij. Ik kan er zelfs een 4 aan kwijt (dat is wel.naar boven afgerond) maar ik snap heel goed dat mensen hier niets mee kunnen. Toch staat dit album echt heel erg hoog bij de best verkochte albums Allertijden.

Ik kan hier helemaal niets mee

Als dat maar geen album van Rush is dan... (is het niet, weet ik ook wel...)

224. The Smiths – Strangeways, Here We Come (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/219.jpg
Luisterbeurten: nog niet eerder hoorde ik dit album van The Smiths, ik weet wel dat ze een heel populaire band zijn op deze website

Luisterervaring: in eerste instantie moest ik heel erg wennen aan het tegen het valse aan zingen van de zanger. Sowieso een beetje een kikker in z’n keel. Het heeft naar mijn idee wel een typische 80’s sound. Of dan toch wel wat ik met de 80’s associeer. Best prettig om naar te luisteren, zonder dat ik nu heel bijzonder vind. Misschien vind ik het zangtechnisch daarvoor soms iets te theatraal (al is dat ook misschien niet helemaal het goede woord). Favoriete nummer is Girlfriend in a Coma.

5 sterren van mij voor deze parel

Best prettig om naar te luisteren, zonder dat ik nu heel bijzonder vind, dat vind ik een heel goede beschrijving van de muziek van The Smiths. Een paar iconische nummers daargelaten.

Blijft voor mij altijd dubben, of dit nu de beste van The Smiths is of toch The Queen is Dead.

In elk geval de beste tot nu toe in deze top 250.
5,0 *

De aantrekkingskracht van AC/DC is onder andere dat het niet uitmaakt tot welke klasse je gerekend wordt.

Deze heb ik niet in huis in tegenstelling tot het debuutalbum, The Queen Is Dead en Louder Than Bombs.

Over AC/DC kan ik kort zijn: heerlijk 5* album, klassiekere hardrock kan bijna niet al snap ik dat je die stem wel moet trekken