Juist die tongue-in-cheek mis ik enorm op zijn albums. Zie jij dat anders?

Ben het trouwens zeker met je eens dat hij duidelijk een geboren entertainer en muzikant is.

Laat ik voorop stellen dat ik geen Springsteen fan ben en dus zijn persona en zijn muziekcatalogus niet van A tot Z ken, maar ik weet wel dat Born in the USA geen patriotic jam is, maar eerder een beklag tegen de Vietnam oorlog en de houding van Amerika, hoe hard die rootin' tootin' rednecks ook meeblêren. Miss is tongue-in-cheek niet helemaal de juiste bewoording, eerder dat Springsteen een veel kritischere houding heeft dan verwacht met betrekking tot het Amerikaanse identiteit en politieke klimaat. Een album zoals Darkness on the Edge of Town is besprenkeld met momenten van introspectie, dus hij is in mijn optiek niet zo maar die 1 dimensionale macho-man.

Ik kan me bijvoorbeeld ook niet voorstellen dat Bruce het type kerel is die gaat zeggen hoe belangrijk hij wel niet is, zoals een bepaald lid van Pink Floyd dat wel vindt

Haha... je hoopt dan toch dat de interviewer hem tot het uiterste tergde om tot een dergelijke quote te komen, maar dat lijkt toch bepaald mee te vallen.

Ik ben het trouwens niet eens met de beste man. Ik vind The Weeknd en Drake veel belangrijkere artiesten dan Roger Waters. Wat jij, Arrie?

Uiteraard. Het stompzinnige is dat Waters aangeeft The Weeknd niet eens te kennen.

Dat zou slechts stompzinnig zijn als hij hem in werkelijkheid wel kent.

Iemand moet The Hills keihard in z'n kanis blazen. ASAP.

Nee, het is stompzinnig omdat ie dan onmogelijk kan inschatten of hij belangrijker is. Dat leek me evident.

Weten niet. Inschatten wel. Dat lijkt mij dan weer evident.

Niet zo evident als je denkt. Blijkbaar is Waters zo naief om te denken dat als hij iemand niet kent, het belang van die persoon onmogelijk kan tippen aan zijn eigen belang. Dat bevestigt de zelfoverschatting nog extra.

Als je zo belangrijk bent als Waters, kun je daar op je 79e best een onderbouwde inschatting over maken.

Fijn dat je er zo serieus op ingaat trouwens

Je moet daar niet te veel waarde aan hechten - alleen stille waters hebben diepe gronden.

In de UK muziekwereld schijnt het usance te zijn om Waters aan te duiden als a pompous twat

Verder is het uiteraard een typisch geval van wij van wc-eend

Het niet kennen van The Weeknd laat zien dat zijn kennis van moderne muziek op z'n minst zeer beperkt is. Daarom kan hij die inschatting niet maken.

Hij past zo op MusicMeter.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3484.jpg?cb=1574666543

227. Death – Human

Van Death had ik nooit eerder iets gehoord – ik kende de groep alleen van naam. Wat me aan hun discografie op MuMe opvalt is de extreme consistentie: elk album scoort tussen de 100 en 200 stemmen en vrijwel alles scoort boven de 4 gemiddeld. Geen enkele outlier welke kant dan ook op. Volgens mij zijn er weinig groepen met zulke hoge scores voor een niche publiek waarbij niettemin de hele discografie onder de mainstreamradar blijft. En bij het luisteren van Human valt dat patroon ook wel op zijn plaats: deze muziek voelt als een heel consistent en kwalitatief pakketje brutalistische audiokunst - hard, hoekig en puntig.

Zowel thematisch als in geluid hoor ik niet vaak zulke coherente en strakke albums. Hoewel ik de thematiek in combinatie met de voordracht voor een hele plaat lang wat te grotesk vind, kan ik de haast mathematische consistentie ervan erg waarderen. Ook valt me op dat de schreeuwer van dienst erg goed articuleert: ik kan me niet herinneren ooit een schreeuw-danwel-gruntplaat te hebben gehoord waarop alles goed te verstaan is. Dat zorgt gelijk dat de voordracht minder gimmicky aanvoelt.

Ook deze metalplaat doet me weer aan een computerspelletje denken met zijn snelheid en strakke transities. Tegelijkertijd is het een soort auditieve spijkerbom, die door de melodieën en heldere articulatie heel toegankelijk op me overkomt. Als conceptplaat inclusief artiestennaam en titel staat de plaat als een huis en zit hij verbluffend strak in elkaar. De – in dit geval donkere – machinale kant van de menselijke psyche verpakt in een conceptalbum vol machinale precisie en thematiek maakt dat Human voelt als metal-tegenhanger op Kraftwerks Die Mensch Machine. Soms waaiert het niettemin wat te ver uit voor mijn smaak, zoals halverwege ‘See Through Dreams’, en wordt een beetje een kunstjesvertoning. Die wordt weliswaar doorlopend voorzien van een dikke rafelrand op eigenlijk elk instrument, maar ook halverwege ‘Vacant Planets’ gaan ze erover wat het een beetje kolderiek maakt en afbreuk doet aan het concept.

Human is een granieten conceptalbum dat door zijn hoge tempo en puntige beukwerk heel makkelijk landt. Het is vaak gewoon rammen geblazen maar in combinatie met het sonische precisiewerk straalt een enorme controle van het album af. Er wordt ten volle gespeeld met transities en contrasten en nooit voor een behaagzieke route gekozen. Evengoed raakt het me niet heel erg, en mijn grootste bezwaar is dan ook dat er (buiten de RYM-lijst) weinig gelegenheden zijn waarop ik deze plaat zou opzetten: niet bij de afwas, niet tijdens het werk, niet om op te dansen, en ook niet om tot rust te komen of de gedachten te stimuleren. Dat neemt niet weg dat dit een mooie ontdekking is met wellicht ook nog wel enig groeipotentieel.

Ruime 3.5*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/255000/255466.jpg

226. Swans – The Seer

Ik denk dat ik geen bands ken met zo'n treffende naam als Swans. Sereniteit, donkere schoonheid en sluimerende agressie gaan hand in hand met de groep. En interessant genoeg wordt de naam alleen maar treffender, alsof ze album na album dichter bij hun ware identiteit komen. Een aantal maanden voordat The Seer zou uitkomen zag ik ze live, op dancefestival Melt 2011 of all places, waar ze een behoorlijk overdonderend optreden gaven. Hun platen van eind jaren '80, begin jaren '90 vind ik al jaren super. Maar afgeschrikt door de lange speelduur van hun moderne werk en tevreden met de reeds eindeloze diepte van hun eerdere werk was ik, buiten de comebackplaat, gemakshalve nooit aan het nieuwe werk begonnen. De RYM-lijst is een prachtige gelegenheid gebleken om dat wel te gaan doen.

Hoewel ik het jammer vind om het donkere stemgeluid van Michael Gira niet meer te horen (want als we hem al horen, is die kenmerkende diepte er niet), heeft het plaatsgemaakt voor een tribale gekte die op een heel andere manier ook metersdiep binnen komt. Hoe langer je je in The Seer onderdompelt, hoe beter je voelt dat deze muziek van een paar plateaus dieper in de menselijke psyche komt. Wel moet je er goed voor gaan zitten: dit is zo nadrukkelijk geen achtergrondmuziek dat hij tijdens bezigheden aan je voorbij kan glijden terwijl hij bij aandachtige beluistering een directe aansluiting op je diepst gelegen neuronen lijkt te triggeren. De productie klinkt een beetje oppervlakkig, maar waar dat normaal niet wenselijk is, geeft het de muziek hier iets heel engs mee. Alsof je de muziek zich in de verte ongecontroleerd ziet voltrekken. De vlakke sound klinkt functioneel - het maakt dat je de plaat goed hard kunt draaien zonder dat losse elementen er uit beginnen te tuimelen. Het geeft stabiliteit aan de plaat, een zwaartepunt waar de ongecontroleerde gekte die veel nummers kenmerkt naar toe kan graviteren.

Gedurende de eerste plaatkant wordt een zeldzame ongemakkelijkheid bereikt die ik eigenlijk alleen ken van donkere en absurdistische werken van The Hafler Trio en Nurse With Wound. Maar waar die artiesten meer in de musique concrete zitten en doorgaans geen liedjes maken, behoudt Swans doorlopend de link met de normale wereld, zonder daarvoor minder diep te graven. Geen wonder dat ze af en toe 32 minuten nodig hebben, zoals op het titelnummer. Deze monumentale track vreet zich gaandeweg je hoofd in, heeft in de verste verte geen haast maar begint je als luisteraar langzaam en geleidelijk in te palmen en te bezweren. Er is helemaal geen label meer te plakken op deze muziek. Er wordt sfeer overgebracht, en voor vertaling naar genres met de bijbehorende conventies is geen tijd en geen ruimte. Die moeite wordt helemaal niet meer gedaan. En in die zin blijft 'The Seer' heel dicht bij de eerder genoemde geluidskunstenaars.

Pas op The Daughter Brings the Water gaat het luik open en komen de eerste lichtstralen het album binnen. Wat voelt dat dan opeens als een verademing. Alsof je na een dag vol inspanningen zonder hydratatie opeens een glaasje water krijgt. Terwijl ik dit schrijf weet ik niet eens of die gedachte nu toeval is of dat de gezongen titel toch al dieper dan ik dacht in mijn hoofd was geplant. Sowieso lijkt kant 2 de (voor Swans-begrippen) lichte kant te zijn na de donkerte van kant 1, al klinkt dit banaal en simplistisch in verhouding tot wat we hier horen. Want expliciet wordt dat contrast nergens gemaakt. De donker-naar-licht transities doen denken aan Wolfgang Voigts Gas-project. Ook meer concreet doet 'A Piece of the Sky' me denken aan het bedwelmende, tijd-overstijgende grijsgebied tussen licht en donker dat diens beste werken zoals Zauberberg karakteriseert. Een soort tussenzone waar je nergens meer aan kunt vastklampen en daardoor zelf vederlicht voelt, op het hallucinante af. Daarbinnen slaat 'A Piece of the Sky' echt alles, omdat hier niet alleen de ziel binnenstebuiten wordt gekeerd, maar ook de schoonheid een centrale plaats krijgt.

'The Seer' is een waanzinnig pretentieus en filmisch werk waar je maar zin in moet hebben. Als dat je niet tegenstaat heb je een monument aan dit album, een plaat waar je in kunt gaan wonen, en die ook in jou gaat wonen. Gira en de zijnen hebben zich onttrokken aan de buitenwereld en hun psyche binnenstebuiten gekeerd, en uitgesmeerd over twee uur aan donkere kronkels. Nu vind ik ‘catharsis’ altijd een beetje een zware, beladen en dramatische term, maar als er dan toch muziek is die een gooi doet naar iets wat daarbij in de buurt komt, dan is het wel de muziek van Swans. In de jaren '80 en '90 was dat al zo in directe en concrete vorm, en in de afgelopen jaren heeft die vorm plaatgemaakt voor een grote golf aan conceptueel geluid. Als hier goed voor gaat zitten begint de plaat je hele lichaam te beroeren, tot je voeten aan toe. Ik vind het mooi hoe Swans zich als 'established' naam overgeeft aan die compromisloosheid. Gegokt, all-in gegaan, en glansrijk gewonnen, wat mij betreft.

Makkelijk 4.5*

https://www.musicmeter.nl/images/cover/217000/217684.jpg?cb=1615654544

225. Kraftwerk - Trans Europa Express

Muziekdocumentaires zitten regelmatig vol met verhalen waarin alles wat er gebeurde voor de totstandkoming van albums een soort legendarische status toebedeeld krijgt. Geïnterviewde collega-artiesten, managers en voormalig groupies buitelen over elkaar heen om kleine onbeduidende gebeurtenissen als "iconisch" of "briljant' af te doen. Waar was jij toen je voor het eerst dit nummer hoorde? Wat ging er toen door je heen? Voor mij als kijker voelt dat erg ongemakkelijk, omdat de meeste mensen misschien een handvol van zulke momenten in hun leven hebben, waardoor zo'n stortvloed in een muziekdocumentaire algauw pathetisch op mij overkomt. Voor Kraftwerk maak ik echter graag een uitzondering: toen ik daar zo rond mijn 14de voor het eerst een paar mp3'tjes via Kazaa, Limewire of wat het ook was van binnenhengelde, en op mijn brakke computerspeakertjes aanslingerde viel ik haast van mijn stoel. Nog nooit had ik zo'n welgevormde klankkleuren gehoord. De melodie, opbouw en aankleding deden er eigenlijk niet eens toe: dit was puur en schoon geluid, meer was er niet nodig. Toen ik jaren later documentaires als Universal Techno of dit stukje Nederlandse TV tegenkwam, waarin welbeschouwd net zulke meanderende leuterverhalen werden opgehangen, keek ik die met groot plezier allemaal. Want de grootste techno-iconen keken blijkbaar met net zo'n mix van verwondering en bewondering tegen het eenvoudige en makkelijk belachelijk te maken geluid van Kraftwerk aan als ik.

Nu is het naar de maatstaven van latere elektronica heel makkelijk om Kraftwerk af te doen als stoffig, gedateerd en simplistisch. Terwijl elektronische muziek zich in de jaren '90 en '00 in waanzinnig tempo ontwikkelde, ik denk ingegeven door techonlogische ontwikkelingen sneller en uitwaaierender dan welk genre dan ook, maakte Kraftwerk louter een mixalbum van eerder werk ('The Mix') en poetsten ze oude albums opnieuw en opnieuw op met 'Minimum Maximum' en de zoveelste remasters. En o ja, tussendoor brachten ze ook nog het redelijk lauw ontvangen Tour de France album uit. Maar buiten de Detroit techno pioniers uit eerdergenoemd filmpje merk ik dat Kraftwerk in electronicakringen toch regelmatig wordt geportretteerd als gedateerde muziek voor popfans die niet van echte elektronica houden. Maar veel onjuister worden de dingen mijns inziens niet.

Kraftwerk is voor mij van een andere planeet. Kijk nou naar de hoes: welke andere artiesten durven zo ultiem uncool te zijn zonder verlegen in een hoekje te kruipen? Pure Duitse degelijkheid uit het voorname Düsseldorf in artiestieke popvorm. Op kantooruren die ze als artiesten toch al aanhielden in hun Düsseldorfse KlingKlang studio zijn ze blijven slijpen en slijpen aan hun oude tracks. Ik ken geen enkele andere artiest die remasters heeft uitgebracht die zoveel bijdroegen aan een 'update' van de originele sound zonder die te verkwanselen. Sterker nog: remasters vind ik normaalgesproken de grootste flauwekul, maar bij Kraftwerk zou ik iedereen aanbevelen de remasters te beluisteren, die kortgezegd verdere optimalisaties van de Kraftwerksound zijn. Want op een gegeven moment hadden Ralf Hütter en Florian Schneider bedacht dat de reeks platen van Autobahn tot Tour de France samen hun 'Gesamtkunstwerk' vormen. Liefst in combinatie met de bijbehorende beelden die een superconsistente audiovisuele ervaring geven. In 2009 speelde Kraftwerk op Pukkelpop. En omdat alle andere artiesten op de main stage, zoals zo vaak op festivals, last hadden van het wegwaaiende geluid, hield ik mijn hart vast voor de show van mijn geliefde Duitse robotjes aldaar. En wat schetste mijn verbazing: ik kreeg een show te zien met geluid dat - festival of geen festival, binnen of buiten - beter was dan wat ik ooit hoorde. De sensatie die ik eerder had met mijn computerboxjes op textuur en klankkleur, had ik nu nog een keer op vol volume. Nog steeds staat die show in mijn top-5 van optredens.

Later zag ik Kraftwerk ook nog in Paradiso, in het kader van hun 1 2 3 4 5 6 7 8 tour, waarbij ze 8 avonden lang iedere avond een ander album centraal zetten. Paradiso was nog een redelijk non-elitaire keuze, gezien het feit dat de Londense en New Yorkse reeksen in respectievelijk Tate Modern en het MoMA plaatsvonden. Ik koos hierbij voor Trans Europa Express, eigenlijk sinds het begin al mijn favoriete Kraftwerkplaat. Op dit album hebben ze een elitaire, afstandelijke grootsheid die ik eigenlijk nergens anders ben tegengekomen. Klankkleur en melodie worden zo centraal gezet dat ze briljant moeten zijn om niet te gaan vervelen. En dat zijn ze dus ook.

Trans Europa Express schakelt hoogtepunten aaneen, maar het titelnummer springt er niettemin bovenuit, uiteraard in combinatie met ‘Metall Auf Metall’, de zwaar mechanische uitgeleide van de plaat. En hoewel ik het jammer dat "Wir laufen ein in Düsseldorf City. Und treffen Iggy Pop und David Bowie" in een van de vele remasters gesneuveld is, vind ik het ontwikkelen van zo'n track door de tijd heen toch iets moois. “In Wien sitzen wir im Nacht-Café. Direktverbindung, TEE”. Het is tekstueel achterlijk simplistisch en juist daarom briljant. Je hoeft overigens niet heel aandachtig te luisteren om de soms behoorlijk grote verschillen in versies te bemerken. Zo kun je per album per gelegenheid lekker ‘cherry picken’ welke timestamp het album het meest als gegoten zit. Bovendien kun je switchen van taal, maar daar winnen de Duitse versies het makkelijk, waarbij je zeker in ‘Spiegelsaal’ en ‘Schaufensterpuppen’ direct hoort hoe het origineel bedoeld was. Het afstandelijke, melodieuze en vervreemdende is ongeëvenaard. Het is altijd lekker als je in muziek kunt gaan wonen, muziek je een veilig gevoel geeft, en in Kraftwerks muziek op Trans-Europa Express is dat allemaal mogelijk.

Dat Kraftwerk aan de basis staat van niet alleen Techno en Electro maar ook Hiphop (te beginnen met Afrika Bambaataas 'Planet Rock') is een prachtig feitje. Maar nog prachtiger is dat de muziek daar helemaal niet zijn kwaliteit aan ontleent. Terwijl de invloed op zoveel stijlen gigantisch is, klinkt Kraftwerk helemaal niet als een vroege variant daarop, maar staat het op zichzelf. De enorme invloed is bonus, maar juist dat de muziek geen gelijke kent in zijn sterk uitwaaierende opvolgers maakt dit zo speciaal. Kraftwerk springt er uit omdat ze de melodie zoveel ruimte durven te geven, in de zelfverzekerde wetenschap dat het de beste melodieën met de mooiste klankkleuren uit de popgeschiedenis zijn. Als je vraagt welke popgroep melodieus de beste was komt Kraftwerk in mijn beleving mijlenver voor de Beach Boys, Beatles, of wie ook. Des te grappiger is het dan dat de stijlen die het beïnvloedde vaak juist zo sterk op hun ritme en beats leunen, waar dit voor Kraftwerk en Trans Europa Express in het bijzonder juist totaal niet geldt. Er zijn niet eens beats, maar puur centrale melodielijnen verpakt in perfecte eenvoud.

Ik zie dat ik de Duitstalige versie nog helemaal niet bestemd had – maar als ik de taal, de remaster-waaier en het audiovisuele totaalbeeld meeneem (en dat doe ik), is dit voor mij een 5*

Het klinkt ook oud, stoffig en gedateerd naar de huidige maatstaven. Je beschrijft eigenlijk mooi het grote probleem van electronische muziek. Zo zijn er albums van Amon Tobin uit zijn beginperiode (eind jaren 90 begin 00) die ook al gedateerd beginnen te klinken.

Succes trouwens verder met je top 250 luistertour. Ik doe het je niet na.

Hé daar was ik ook! Kraftwerk was inderdaad wel een hoogtepunt, maar sowieso een geweldige line-up dat jaar. Hoewel ik me herinner dat het bij 50 Cent pas écht druk werd.

Mooie docu is dat over Detroit techno, opvallend dat ze daar zo geinspireerd werden door Kraftwerk en even verder in Chicago veel meer door disco en italo.

Waanzinnige line-up was dat ja, met van wat ik me herinner ook nog My Bloody Valentine, Fennesz, Bill Callahan en Tortoise als grote favorieten van mij.

50 Cent werd toen een beetje als grap gezien, met bordjes als “toilet 50 cent” in het publiek enzo, maar ondertussen heb ik nog nooit zo’n volle festivalweide gezien inderdaad.. vreemde gewaarwording was dat.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1891.jpg

224. Led Zeppelin – Physical Graffiti

In een generieke toplijst als die van RYM kom je onvermijdelijk dingen tegen die je minder liggen, net zoals je soms voor enorme verrassingen komt te staan. Zeker Led Zeppelin is een artiest waar ik zonder aanleiding nooit een album van opgezet zou hebben. Enerzijds omdat ik ze gevoelsmatig als het epicentrum van de grijzemannenrock schaarde, anderzijds omdat een overbekend nummer als ‘Stairway to Heaven’ me allerminst aanspoorde tot meer verdieping. Tegelijkertijd is Led Zeppelin zo’n iconische naam dat je als zelfbetiteld muziekliefhebber toch minimaal eens goed naar een van hun albums geluisterd moet hebben om enig idee te hebben waar je over praat. Kortom: een mooie aansporing om me hier eens meer in te verdiepen.

Vooropgesteld: er is weinig mis met Physical Graffiti. Het is een prima zondagmiddagplaat voor bij wat klusjes of als je een kast in elkaar moet zetten (vermoed ik – want dat is afgelopen dagen niet het geval geweest..). Ik kan me er geen moment aan storen, en de plaat dreutelt lekker door binnen de waaier aan stijlen die wordt afgewisseld. Erg enerverend vind ik het daarentegen ook niet. Ieder van de muzikanten kan goed variëren in stijlen en klankkleuren, maar blinkt (mede daardoor) in geen van die hoeken echt uit. In combinatie met de lange speelduur wordt het daardoor een beetje een anoniem soepje voor me. Het luistert lekker weg, maar ontroert me niet, en ik krijg er ook niet echt energie of nieuwe perspectieven van. Ik kan weinig identiteit ontwaren (dat is mijn gebrek wellicht) en hoor vooral gewoon strak uitgevoerde muziek waarbij wordt getapt uit genres die dat jaren eerder in minder verdunde vorm uitvoerden. Een papje dat goed wordt samengevat in de sepiatint van de hoes.

Led Zeppelin is ontegenzeggelijk een vaardig stel muzikanten. Je hoeft niet lang te luisteren om te horen dat ze hun beroep ervan gemaakt hebben. Mij ligt die sound van ‘vakwerk’ juist minder: het is immers geen verbouwing of mechanische apparatuur. Ik hoop altijd dat artiesten hun talent aangrijpen om nieuwe richtingen te verkennen of te beroeren, maar hier hoor ik puur degelijke (blues)rocksongs. Dat de plaat veel te lang duurt maakt weinig uit, want gaandeweg verdwijnt de muziek wat op de achtergrond en is daar prima genietbaar terwijl ik opga in andere dingen. Opleven doe ik eigenlijk alleen op ‘Trampled Under Foot’, met zijn iets meer funky ritme en drive, en ‘Kashmir’, wat een opmerkelijke en originele compositie is – al vind ik niet dat laatstgenoemde 8 minuten interessant blijft.

Physical Graffiti klinkt niet echt rebels, ook niet echt urgent, en er spreken ook geen diepere zielenroerselen vanuit; de melodieën zijn niet echt memorabel, sprankelen niet echt, maar zijn verder ook verre van vervelend. Het gitaargeluid is niet echt mooi in klankkleur maar klinkt tegelijk ook niet erg ruw of vuig. Het klinkt daarmee als een paar ruimschoots gearriveerde gasten die een prima eigentijdse rockplaat zijn gaan maken. Een rockplaat die me geen moment stoort en bij vlagen ‘lekkere muziek’ biedt, maar me emotioneel helaas niet raakt of doet opveren.

Een bescheiden 3* lijkt me wel passend

Vreemd dat dit logge beest überhaupt in de top 250 van RYM te vinden is. Nummer 1 t/m 4 van deze band zul je waarschijnlijk nog wel hoger in de lijst tegenkomen. Om nr 1en 2 totaal af te kammen moet je van goede huize komen..

Maar met jouw frisse en onbevangen blik vol vooroordelen moet dat goed komen.

Zeker vermakelijk!

Een ex-top 10 album van mij. Komt daar zeker niet meer in de buurt van, maar toch wel één van de beste dubbelaars allertijden hoor dat Physical Graffiti. Zeker de beste van Led Zeppelin!

Keep it up Gyyyyzzzzzz!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/784.jpg

223. Alice in Chains – Dirt

Ik heb Alice in Chains regelmatig in een naam genoemd zien worden met Pearl Jam en Nirvana (en Soundgarden). Nu zou ik het genre 'Grunge' met geen mogelijkheid kunnen omschrijven of definiëren, en wellicht is die definitie dan ook enkel gebaseerd op regionale afkomst, maar gezien ik eerdergenoemde twee bands vreselijk vind, is dit natuurlijk een spannende plaat om aan te beginnen. Kan ik toevallig met die twee vaandeldragers niets, of is dit hele genre niet aan mij besteed?

Disclaimer annex spoiler: het lijkt dat laatste te zijn. Ik vind Dirt iets minder vervelend dan Pearl Jams Ten, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Gezien laatstgenoemde niet in de RYM top-250 staat (die staat op 996 aldaar), zal ik hier proberen te beschrijven waarom dit type muziek midden in mijn allergiezone zit.

Om positief te starten: de productie van dit album heeft me aangenaam verrast – zolang de alomtegenwoordige gitaren (waarom toch altijd weer die gitaar?) wat ruimte overhouden ligt het ruimtelijke, open geluid me goed, zoals in de eerste minuut van Down in a Hole. Ook de opbouw van een deel van de songs is sterk – zo vind ik dat met name opener Them Bones en afsluiter Would? onder de rockhits een verfrissende structuur hebben. Ook is de muziek bij vlagen verrassend melodieus. Helaas zijn er twee dingen die dit album amper door te komen maken voor mij.

Als eerste is dat de zang en stem. Layne Staley heeft zo’n gekunstelde samengeknepen zangstem die elke zin met nadruk uitspreekt. Alsof hij permanent getormenteerd is en daarom werkelijk ieder woord dat hij uitspreekt beklemtoont. Ik hoor helemaal geen diepte of contrasten in zijn stem, krijg de indruk van een hele vlakke belevingswereld. Mos Def heeft een nummer ’Rock ’n Roll’ (gaan we later in de RYM-lijst nog terugzien overigens) waarin hij allerlei rock-acts ervan beticht dat ze geen ‘soul’ hebben. Ik vind dat hij de plank daar redelijk misslaat, maar bij deze plaat moest ik gelijk aan die track denken. Dat overdreven getormenteerde geluid komt waanzinnig zielloos op me over. Het sleept en sleept en sleept maar voort.

Als tweede zijn dat de teksten. Ik hoor geen contemplatie of introspectie maar gekweel en zwelgen in zelfmedelijden. Ik kan genieten van donkere, depressieve muziek, daar kan iets desolaats vanaf stralen. Dit klinkt echter als depressie uit pure verveling. Als een verslaafde in de puberteit wiens drugs op is. Ondertussen is er geen spatje ironie of relativering te bekennen. Alles is heel expliciet zwaar, zwaarder, zwaarst en voelt juist daardoor pijnlijk leeg en contrastloos. Je hoeft alleen maar naar de titels te kijken om te zien hoe dik alles er bovenop ligt. Hoe zo'n 'Junkhead' begint met zijn "Yeaeaaahhhh, yeeeaaahhhhh" - het klinkt zo absurd over-the-top dat ik er niet serieus naar kan luisteren. Of om het titelnummer te quoten: "I have neeeveeeer feeelt such frustraaaaatioooooon" […] ”I want youuuu tooo kill meeeeee”. Pathetischer kan toch bijna niet?

De productie en opbouw van sommige tracks maakt dat ik hier en daar opleef, hoewel ik het gitaargeluid niet erg mooi en nogal eenvormig vind (wellicht bewust, en in die zin effectief). Los daarvan vind ik deze muziek door de zang en teksten haast onbeluisterbaar.

2*

Hoezo staat Ten niet eens in de top 50 van RYM, tho?

Omdat het zo'n fletse plaat is vermoedelijk.

Leuk topic, maar sommige reviews snijden in m'n ziel. Dit is er zo eentje

Ik kreeg een déjà-vu

Kijk eens aan - ik ook

Er beginnen zich inmiddels inderdaad wel patronen af te tekenen van dingen die ik in het algemeen zoek in muziek (of juist niet). Al moet ik zeggen dat Bruce na Alice In Chains opeens behoorlijk luchtig klinkt!