Grappige anekdote m.b.t. het Monsters album van de Meat Puppets, het laatste exemplaar lag bij Dollhouse op de platenspeler. In de bakken stonden alleen de hoezen (i.v.m. platen jatten). Dus ik kwam met de hoes aan.

Wendy: Deze neem ik.
Bert Dollhouse: Dat is het laatste exemplaar. We zijn hem net aan het draaien, mogen we hem even afluisteren?
Wendy: Nee, ik moet de bus halen

Net iets jonger dan jij: ik kwam aan nieuwe muziek door de concerten en sessies op de KRO en VARA te tapen en die op mijn walkman te beluisteren.

KRO en VARA waren nog wel redelijk ja.

KRO: I Still Believe van The Call die werd echt door de KRO heel veel gedraaid, was natuurlijk nog enigszins stichtelijk. Weeshuis van de Hits had ik niet zo heel veel mee. Maar Marc Stakenburg en Hubert van Hoof die waren wel okay.

Felix Meurders was altijd wel leuk bij het ontbijt voor school, De Verrukkelijke 15 in de middag en Dubbellisjes 's avonds (ging vaak over sex dus luisteren met rooie oortjes) met Peter Holland (was ook een fijne DJ) en Oom Ben (Jeugdgoog te Blaricum). Jan-Douwe Kroeske luisterde ik af en toe ook wel, maar die was wel erg weinig Rock 'n' Roll. Een beetje de Leo Blokhuis van toen.

Jan douwes interview met Soundgarden op pinkpop is legendarisch slecht.

Leuke stukjes tot nu toe trouwens.

95. Gorilla Biscuits - Start Today (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/17000/17389.jpg
Snelle rete-melodieuze hardcore uit New York met enigszins Straight Edge-feel. Ik viel met mijn overdadige drink en rook gewoontes natuurlijk precies weer in de Straight Edge periode. Goede muziek, aardige mensen, maar punk? Waar is de No Future mentaliteit? Dansen op de vulkaan, intens leven en Hope I Die before I Get Old. Het is waanzinnig jongens en meisjes maar ik ben 53. In 1989 had ik me niet kunnen voorstellen. Ik was toen 18. De meeste punks waren een stukje ouder. 25 jaar dat leek me vrij mooie leeftijd. Dat lukte natuurlijk ook nog wel, maar daar zit inmiddels nog eens 28 jaar bovenop. Hoe lang gaat dat nog door? Mijn ouders zijn inmiddels ook al ouder. Weliswaar is mijn vader nog 2 jaar jonger dan Mick Jagger, maar die ik zie ik niet 3 uur lang in een Spandex broek over een podium rennen I Can't Get No Satisfaction zingen. Dat moeten wel verd*md goede drugs zijn geweest in de sixties. Je maakt mij niet wijs dat dat komt omdat Jagger dagelijks 6 volkoren boterhammen en 3 stuks fruit eet. Al z'n haar heeft ie ook nog.

Houd dat drugsgebruik wel een beetje in de hand. Dat geldt ook voor alcohol. Sigaretten, ik kan niet zonder, vreselijk verslavend, begin er niet aan. Het sloopt je lijf wel langzaam maar zeker. Geestelijk ben en blijf ik altijd een jaar of 18. Het lijf dat wil niet meer altijd mee. Kon altijd heel lang mee met de oogjes nog, maar sinds een paar weken werk ik nu ook standaard met een leesbril op. Euh waar ging het ook al weer over? Oh ja Gorilla Biscuits. Die hele melodieuze punk werd op een gegeven een beetje vervelend (Epitaph en Fat Wreck) maar er is wel een rijtje van dat soort classics die daar voor zaten: Agent Orange, Adolescents, Dag Nasty en Gorilla Biscuits. Bad Religion ook nog wel maar daar mag je je wat mij betreft beperken tot Suffer.

Op Jan-Douwe is het wel beter rijmen.




Maar toch van diverse tweemetersessies erg genoten.

Dezelfde generatie hier (51).
In dat radiotijdperk zat er echt verschil tussen de typische VPRO-artiesten (Cave, Cramps, Sonic Youth) en VARA-artiesten (Echo+Bunnymen, Simple Minds). De VPRO-deejays en vooral die zwoele Lotje IJzermans waren in mijn oren ook oneindig veel cooler dan Kroeske en collega's. Merkwaardig hoe zo'n voorkeur je vormt.

En volgens mij waren er naast Lotje vrijwel geen vrouwelijke DJ's. Meta de Vries en dat was het volgens mij wel.

Even nagekeken maar in 1989-1990 waren ook Anna van der Staak (Rabarbara), Jeanne Kooijmans (Driespoor/De Wakkere Wereld) , Erna Sassen (Zalige Liefdeslijn) en Angelique Stein te horen.
Driespoor met Jeanne Kooijmans was de horizontale opvolger van De Avondspits.

Lotje was schijnbaar ingezet namens de VPRO om aan een vrouwenquotum te komen. De Wilde Wereld (t/m september 1988) waren Fons Dellen en Bram van Splunteren. Vanaf september 1988 werd het Nozems-à-Gogo met Lotje en Fons. De Wilde Wereld heb ik nog wel meegekregen. Ik moet in 1986 zijn aangehaakt. De eerste platen die ik dankzij De Wilde Wereld kocht waren Evol van Sonic Youth en Atomizer van Big Black dus dat is in 1986 geweest.

The Queen Is Dead is ook 1986 en dat werd voor mij de overgang tussen de Top 40 en de alternatieve muziek. Mijn vader nam een paar jaargangen Oor voor me mee die op zijn werk lagen. Daarna werd ook de Hitkrant opgezegd en een abonnement op de Oor genomen. En de radio ging aan op woensdagmiddag (en avond).

Oja, Jeanne Kooijmans herinner ik me ook nog wel.

De enige muziek die ik tot 1988/89 luisterde was AOR/hairmetal, die ik kopieerde van cassettes van mijn neven. Mijn ouders luisterden altijd radio, maar als de uitzendtijd van VPRO begon draaiden ze altijd naar een andere zender: "VPRO-muziek" werd niet alleen door hun als aanduiding voor slechte muziek gebruikt.
Maar soms vergaten ze hem op een andere zender te zetten, en zo werden mijn AOR-oortjes gekieteld door Sonic Youth en ontmoette ik vrienden die dingen als Pixies draaiden en naar concerten gingen en alles werd anders en beter.

VPRO-DJ Edwin Brienen had je ook nog, dat vond ik een engnek.

En in mijn herinnering de eerste drie nummers die ik hoorde bij de VPRO op woensdagmiddag.
- Tom Violence - Sonic Youth
- Jordan, Minnesota - Big Black
- Sad Waters - Nick Cave & The Bad Seeds
Gewoon achter elkaar en ik dacht echt Wow! What the fuck! Wat is dit voor een muziek. Het was snel beken met MC Miker G & Deejay Sven en Wham!

Deed hij niet met grote tegenzin De Moordlijst? Dat ie op een gegeven moment die plaat van Ali Farka Touré & Ry Cooder door midden brak in de uitzending omdat die kutplaat wekenlang in die Moordlijst bleef staan.
Tot grote ergernis van de platenmaatschappij

Hij deed de moordlijst inderdaad, en gaf altijd zijn ongezouten mening dus dit verbaast me niks

Ja die woensdagmiddag met Lotje en Fons was wel wat.

94. De Toekomst Laat Me Koud (2023)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/871000/871034.jpg?cb=1695978946
Verzamelaar met de nodige onbezongen helden uit de nederpop en nederwave. Paar artiesten die kregen nog wel wat airplay bij de VARA of VPRO: Sammie America's MAM , De Div, Braak, Ton Lebbink, Noodweer. Mogelijk ook nog wel eens op de TV bij Je Ziet Maar of Jonge Helden wellicht. Het soort jongerenprogramma's dat liet zien wat er zoal gebeurde voor ons jaren tachtig jongeren. Werk in Uitvoering stond standaard in de VARA-gids bij het overzicht van de te bestellen VARAGRAM-LP's . Het zou maar zo kunnen dat ik in de periode 1980-1985 helemaal nooit aanraking ben gekomen met Nadagen, Nada, Scherp Zand, De Koffieband of Klemtoon e.a. Heel fijn dat iemand dit vorig jaar even mooi op een compilatie heeft gezet. Hieronder nog een leuk clipje met de bijdrage van Ton Lebbink. Hier in het programma van Boudewijn Büch.

93. Dub Syndicate - Strike the Balance (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25577.jpg

On-U Sound. Reggae Dub met een Industrial tintje uit de studio's van Adrian Sherwood. Doctor Pablo, Bim Sherman, Keith Le Blanc, Keith Levene doen allemaal mee. Sherwood achter de knoppen. Beetje voorloper van de Rhythm & Sound albums van Basic Channel qua aanpak. Massive Attack is ook niet zo heel ver weg trouwens. Tackhead is een hele fijne act op On-U, maar zeker ook Dub Syndicate, zeker deze met o.a. het van de alternatieve dixo bekende nummer Mafia.

Het origineel van Mafia is van Llod Parks. Hieronder de originele versie:



En zo klinkt ie in de Dub Syndicate versie:

92. Sebadoh - Bubble and Scrape (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2620.jpg?cb=1522104650
Zo rond 1993 waren we wel weer een beetje klaar met al dat grunge gedoe. Bovendien traden alle hippe bandjes op in Amsterdam of Vera. Daar hadden we in Gelderland helemaal de middelen niet voor. Wij waren al blij als Fugazi of NoMeansNo eens langs kwam. Dus wij waren slim en met dank aan platenzaak Waaghals (Nijmegen en Arnhem) gingen wij aan de obscure thuis-tapers, slaapkamerbandjes met als absolute held de uit Dinosaur Jr. geschopte bassist Lou Barlow. Niet helemaal toevallig dat Bettie Serveert op hun debuut Healthy Sick coverde. Tall Dwarfs, Smog, Billy Childish, Daniel Johnston, Palace Brothers, Strapping Fieldhands, Thinking Fellers Union Local 282, Yo La Tengo. Dikke hits hier in Gelderland. Inclusief een tweedaags LoFi Festival in Doornroosje.
Helaas zijn de oude Waaghals jaarlijsten niet meer online te vinden. Ik heb ze ook niet bewaard. Maar Bubble & Scrape stond in ieder geval in de top 3 van de Waaghals jaarlijst 1993. Samen met het debuut van de Palace Brohers (There Is No One What Will Take Care of You).

Sebadoh Fast Forward Festival Nijmegen vanaf 03:45:

91. David Bowie - "Heroes" (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1031.jpg
Op 24 november 2021 stierf mijn vriend Hans na een kort ziekbed. Niemand kon sinds een aantal dagen meer contact met hem krijgen. Vreemd genoeg heb ik in die tijd nog even kort contact gehad via MovieMeter. Toen de politie een paar dagen later zijn deur opende lag Hans in bed, wist eigenlijk nauwelijks meer wat er om hem heen gebeurde. Hij heeft nog een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. Situatie was eigenlijk hopeloos, overal kanker gevonden. Laatste bezoek heb ik nog even kort met hem gepraat, kreeg af en toe nog een reactie: "Nee, ik heb geen pijn, alleen heel erg moe". Ik heb z'n voeten nog even goed ingestopt en toen ik de kamer verliet zat Hans opeens rechtop, mij enthousiast uitzwaaiend. De laatste dagen reageerde hij helemaal niet meer. We hebben z'n favoriete muziek voor hem gedraaid: Bowie, Lou Reed, Chet Baker, Roxy Music, Miles Davis.

Ik heb Hans leren kennen toen ik een jaar of 19 was. Hans was toen 34. We hebben jarenlang een relatie gehad, samengewoond ook en tijd. Uiteindelijk uit elkaar gegaan na meer dan 10 jaar en toch altijd beste vrienden gebleven. Hans had natuurlijk wel veel meer verleden: als een van de lokale (punk)dichters in De Gigant. Met een oudere broer die in Paradiso werkte en in Casual Affairs had gespeeld. F. Starik was de andere dichter in Apeldoorn, die kwam ook nog wel eens langs. Overleed net een paar jaar voor Hans, ook compleet onverwacht en eigenlijk ook net op het moment dat hij begon door te breken naar een groter publiek. Mooie verhalen ook over de tijd dat Bowie en Lou Reed de grote helden waren. Hans was met een vriend naar Parijs gegaan om Bowie te zien. Hans was natuurlijk weer heel enthousiast. Op de uitvaart van Hans vertelde z'n broer nog dat de security Hans vroeg een klein beetje kalmer aan te doen. Hij trok inmiddels meer bekijks dan mijnheer Bowie zelf.

Op 31 jaar vriendschap!

Nog nooit van gehoord, maar van zoveel name-dropping raakt een mens toch onder de indruk. Deze gaat dus op de luisterlijst.

Helemaal herkenbaar. Meeste van die artiesten staan hier ook in de platenkast. Alleen leerde ik die bandjes kennen via de platenzaken Perfect Sound Forever (Delft) en Distortion (Amsterdam) en uit de Opscene. Lou Barlow is ook een grote held (Sebadoh staat hier in huis ook in groter aanzien dan Dinosaur JR) en dat is hij nog steeds, tijdje terug nog een heel fijn huiskameroptreden van hem gezien in Amsterdam.

Perfect Sound Forever deed ook aan mailorder, daar bestelde ik ook regelmatig nog wel eens iets. En de Opscene dat was ook mijn lijfblad qua recensies. Enige nadeel ze vonden bijna nooit iets slecht, tenzij ze het bij de Oor heel leuk vonden

Mooi verhaal Wendy.

90. Scott Walker - Tilt (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3521.jpg?cb=1673588559
De jaren tachtig verdwijnen in 1995. Die bom gaat niet meer vallen en we moeten aan de bak. werken. Zelfs Lotje en Fons hebben de woensdagmiddag in moeten ruilen voor de avond. Want Hilversum 3 gaat horizontaal. En aangezien alle luisteren wegstromen zodra de VPRO begint met uitzenden neemt de VPRO de doodeweekse avonden onder de geuzennaam Het Lek. Maar dat komt mooi uit van dinsdag t/m vrijdag heb ik mijn eigen kantoor, dus neem ik de avonden standaard op en dan heb ik overdag prima radio op mijn werk. Op een scholengemeenschap. Wel een rookhok van jewelste. Ik rook al als een gek, maar de dames van de receptie mogen niet roken aan de balie dus die staan ook in mijn kantoor te paffen. En de leraren op de begane grond die schieten tussen twee lessen ook mijn kantoor in.

Het is daar ergens in 1995 dat ik vreemd soort opera achtige zang hoor. En in eerste instantie geen idee. Is dit nou heel mooi? Is dit kitsch? Of juist kunst. Scott Walker? Die van The Sun Ain't Gonna Shine Anymore?

89. Queen - Flash Gordon (1980)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2143.jpg
Met 9 jaar heb ik samen met 2 buurjongens een club opgericht. De Strippy Cats. Want wij zijn dol op strips. Met z'n drieën is leuk, maar de plannen zijn nog veel wilder. Mijn buurjongen heeft een oom en die heeft nog wel een vliegtuig te koop, zodat we dan de hele wereld over kunnen en met iedereen strips kunnen ruilen. Buurjongen arjen die heeft deze plaat van Queen, vol met gekke stemmetjes en stukjes uit de film. Heel spannend, Engels dat kennen we nog niet eens. Op Arjen's verjaardag gaan we met zijn allen naar de film. In de Luxor bioscoop in Arnhem voor Flash Gordon. En we zijn compleet onder de indruk van deze film, die toch wel wat afwijkt van de normale Disney tekenfilms die we voorgeschoteld kregen. Niks ten nadele van The Aristocats, Dumbo, De Reddertjes of Jungle Book maare dit was wel even hele andere filmkoek. We spelen nog weken scenes uit de film na, begeleid door de soundtrack van Queen.

De echte Queen-fans waren niet zo gecharmeerd. 2,56 waardering op MusicMeter. De film doet het overigens niet zo heel veel beter op MovieMeter met een waardering van 2,66. Ik heb onlangs met die jubileum uitgave op DVD gekocht en hij blijft geweldig. Een lichtelijk kitscherig SF-spektakel met in de hoofdrol een superheld zonder superkrachten. Manowar-fans zullen er wel blij van worden. Probeer hem eens. Unieke film, zou inmiddels al legendarische cult status moeten hebben. En die soundtrack die blijft fantastisch. Als je film scores maakt gooi er dan op z'n minst een heleboel filmdialogen in.

Gorilla Bisquits! Die was ik helemaal vergeten, toch al een jaar of dertig niet meer gehoord of aan gedacht. Ik heb hem nu opstaan en merk dat ik de meeste teksten, vooral Let's Start Today nog enigszins mee kan zingen.

Begin jaren negentig was ik vooral van de Grunge maar na een aantal jaren ebde dat toch wat weg en ging ik samen met een groepje vrienden toch meer de punkrock kant op dankzij Bad Religion. Destijds kwam ook de New York hardcore steeds meer op. Ik kan mij nog herinneren dat ik Riki Rachtman op MTV hoorde zeggen dat Grunge verleden tijd was en dat hij voorspelde dat Punkrock en de NY hardcore dit als hype zou gaan vervangen, wat mij en mijn vriendengroep betrof klopte dat wel en de kraakpanden waar in het weekend veel feestjes waren ook. Ik zat destijds op het Grafisch Lyceum en via een klasgenoot leerde ik bands als Sick Of It All en Biohazard kennen, via een vriendinnetje dat ik had kwam ik weer op het spoor van veel Engelse punk en bands al The Dead Kennedys. Hele leuke tijd, een paar jaar eerder vond ik het geweldig om steeds nieuwe grungebands te ontdekken, nu lag er ineens een heel nieuw muziekgenre voor mij open. Ik ging zelfs in een band spelen met Biohazard als groot voorbeeld.

Uiteindelijk bleek dit ook weer een fase in mijn muzikale ontwikkeling. De muziek zelf werd steeds commerciëler en flauwer en na een paar jaar werd mijn smaak ook meer volwassen maar aan veel bands heb ik nog steeds goede herinneringen. Bad Religion is eigenlijk als enige altijd gebleven, die draai ik nog steeds regelmatig. Bij de meeste andere bands, vooral de Sick Of It Alls en Biohazards kom ik niet meer door de boze teksten heen, vroeger vond ik dat geweldig, nu sta ik toch heel anders in het leven. Als ik een band als Downset dertig jaar later nog steeds hetzelfde zie doen en schreeuwen heb ik eigenlijk stiekem een beetje medelijden met ze.

Gorilla Bisquits was ook een favoriet in die tijd, nu ik het weer zo hoor snap ik eigenlijk niet waarom ik ze totaal vergeten was al die tijd.

Herkenbaar van die leesbril. Ik heb er sinds vorig jaar ineens een nodig, verschrikkelijk. Ik heb ook al 24 jaar lang dezelfde baan en waar ik vroeger een van de jongste onder mijn collega's was ben ik inmiddels een van de oudere garde geworden. Dat vind ik soms al lastig maar dan moet ik ineens ook steeds een leesbril opzetten, confronterend:)

88. Come - Near Life Experience (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/11000/11363.jpg?cb=1682335168
Debuut LP (1992): interessant kan wel eens wat gaan worden met deze band. Tweede LP (1994): dit moet toch wel hun doorbraak worden. Derde album (1996): vergeet die doorbraak maar, die gaat niet komen. De drummer en bassist zijn al afgenokt. Stoppen we ermee, want dit is zinloos verder. Nou ja laten we die laatste nummers dan toch nog even opnemen, misschien dat we ergens een drummer en bassist kunnen lenen. 10 nummers iets meer dan een half uur. Mogelijk dat ergens nog een fan is die dit zowaar onze best plaat gaat vinden. Maar verwacht niks hemelbestormend, gelaten, eigenlijk weten we het zelf ook niet meer, maar ja wie weet dat wel.

87. Patrick Cowley - Mind Warp (1982)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/93000/93502.jpg
Overlijden wanneer je net met je nieuwe single in de Tipparade staat. 12 november 1982 overleed Patrick Cowley. Die single staat hier trouwens niet op. Dat was Die Hard Lover van Loverde & Patrick Cowley. Maar wel uit zijn overlijdensjaar. De geheimzinnige homoziekte die begin jaren 80 in de VS uitbrak. Overigens zijn hetero's niet immuun voor deze ziekte, maar het toch heel als een speciale homoziekte gezien: AIDS.
En dat begin van AIDS valt ook een samen met de Hi-NRG disco. Een beetje de tijd van het leer en de snorren ook. Cowley met name als producer en mixer in de weer. En als muzikant bij Sylvester. Die bijna 16 minuten lange bootleg remix van Donna Summer's I Feel Love is ook van hem. Een hit met Sylvester (Do You Wanna Funk) en zelf al een grote discohit met het vrij onverbloemde Menergy.

Zowaar nog wat maatschappijkritiek (Tech-No-Logical World), verwijzingen naar zijn eigen ziekte (Invasion, Mutant Man) en het geniale hoogtepunt Mind Warp. Dit is de Acid House van de eerste helft van de jaren 80. Pioneer deze Patrick Cowley.

Nooit gedacht Come aan te treffen in dit topic. Maar yay!
Topband, in haar hoogtijdagen. Vorig jaar live gezien maar dat was toch wel wat vergane glorie.
Maar alle4 hun platen zijn goed.

Gorilla Biscuits, leuk! En wat is dat toch met enge poppen op de cover, Social Distortion heeft er ook al zo'n creepy pop op staan, brrr

86. Shellac - Excellent Italian Greyhound (2007)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/71000/71622.jpg?cb=1635178041
WTF!! Steve Albini, dood? Had ik net gisteren Cowley die overleed toen hij een hit te pakken had. Het enige Albini nieuws waar ik op zat te wachten was de nieuwe Shellac die uitkomt volgende week vrijdag. Ook geen briljante georkestreerde Blackstar overlijden. Gewoon een f*cking hartaanval en weg.

Stukje teruglezen en je ziet dat Big Black zo'n beetje de eerste artiest uit de underground die ik voor de kiezen kreeg. Jordan, Minnesota. Atomizer (1986) was één van de eerste alternatieve platen die ik had, net een week na Evol van Sonic Youth. Met Kerosene, mogen we toch heel verdomd blij zijn dat ik toen niet meteen alles in de fik heb gestoken. Schijnbaar kon ik al die woede wel kwijt juist dankzij Big Black.

Albini's scoorden aardig in het vinyl tijdperk. Om budgettaire redenen moesten er keuzes gemaakt worden. Deze heb ik gehad op vinyl:

Big Black: Atomzier, Headache (12" incl. de Heartbeat 7"), Il Duce (7")
Rapeman: Two Nuns and a Pack Mule
Shellac: At Action Park, Terraform, 1000 Hurts, Excellent Italian Greyhound

Ik vermoed dat er vanaf 2007 ook bijna niets meer gekocht werd. Toen ik ging ook over op online. Downloaden ook natuurlijk nog. Ik liep met hele spindles CD-RW de Mediamarkt uit in die tijd.

1000 Hurts is wat mij betreft ietsje minder, de rest is essentieel. Excellent is mijn favoriet vanwege The End of Radio en Genuine Lulabelle. De hond op de cover heet Uffizi en is de hond van drummer Todd Trainer. Deze hoes zat dan weer in de extra omslag die je hieronder vindt. En vergeet ook niet dat bassist Bob Weston ook een geweldige producer is.
https://www.heartlandrecords.com.au/wp-content/uploads/2020/06/shellac-greyhound-lp.jpg

Todd en Ufizzi op 02:50