Leuk Wendy om je lijst te volgen en de verhalen te lezen.

85. The Beatles - Rubber Soul (1965)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/505.jpg
Ik zat vandaag even te kijken of ik nog iets interessants kon toevoegen aan alles wat er al over The Beatles geschreven is. Meest interessante feit (dit wist ik niet!) kevers zijn hetzelfde als torren. Een lieveheersbeestje is ook een kever (of een tor).

Die andere muzikale Beatles. Er zaten al heel vroeg een paar singles van The Beatles in mijn platenverzameling. Mijn ouders hadden zo'n bak met singles dat liep van Hank Williams, Dion & The Belmonts, The Coasters (mijn vader) tot Corry & De Rekels, Christian Anders en Cliff Richard (mijn moeder). Van wie The Beatles afkwamen, ik gok van mijn moeder. Die moet stiekem toch ook wel erg hip geweest: Sonny & Cher, Q65(!). Love Me Do/Please Please Me, I Want To Hold Your Hand/This Boy, Help!/I'm Down en A Hard Day's Night/Things We Said Today. Ze waren al wat grijsgedraaid maar fantastische plaatjes.

Beetje lastig kiezen was wel. Er zijn eigenlijk 3 briljante Beatles-platen: Revolver (maar die had mijn voorganger al) en Magical Mystery Tour (eigenlijk geen reguliere LP maar wel met I Am the Walrus en Strawberry Fields Forever, had ik bovendien al heel jong op geel vinyl). Maar we gaan voor Rubber Soul. Eigenlijk net tussen die eerste singles en de latere wat meer psychedelische invloeden. De ultieme Britpop plaat, geweldige liedjes, gitaren, drums, bass, zang, refreintjes. Favoriete hit: Nowhere Man, favoriete album track: In My Life, doe eens ruig: Run for Your Life, doe eens lief: Michelle

84. The Crickets - The "Chirping" Crickets (1957)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15107.jpg
Buddy Holly die komt uit het Rock 'n' Roll tijdperk en in die hele korte tijd dat hij actief was heeft hij een hele brug geslagen tussen de Rock 'n' Roll en alles wat er na komt. Al dan niet met zijn manager en mede songwriter Norman Petty. Heel veel pure Rock 'n' Roll heeft Buddy Holly niet gemaakt het was eigenlijk al moderne popmuziek. Holly-fans The Beatles die gingen waar Buddy Holly en Norman Petty waren gebleven. Heel veel beeldmateriaal van Holly is er ook niet. 2 x Ed Sullivan show en wat privé opnames. Tussen de release van deze LP en de dood van Buddy Holly zit 15 maanden. 1 jaar en 3 maanden.

Buddy Holly was bij ons thuis "die man die op papa lijkt" was natuurlijk precies andersom. Ik ken foto's van mijn vader zonder bril op het voortgezet onderwijs, maar op het moment dat hij aan een bril moest werd het natuurlijk wel het bekende Buddy Holly montuur. Dat de rest ook nog aardig overeen kwam. Met vol trots kan ik zeggen mijn vader was een Buddy Holly look-a-like. Ergens in de jaren tachtig verdween de Holly bril echter voor een moderner montuur en daarna werd mijn vader ook nog grijs. Maar de foto's hebben we nog!

De plaat heb ik wel in iets andere hoes. Dezelfde pakken met de rode stropdassen, zelfde nummers, zelfde volgorde alleen die Tsjierpende Krekels titel staat er ook niet op. Beetje rare hoes ook eigenlijk dat orgineel de juiste gitaarpose is nog niet helemaal gevonden en bij twee Crickets lijkt een stuk uit hun kapsel gehapt te zijn. En Buddy zelf die heeft hier nog een ander montuur bril.

https://i.discogs.com/wAb9dJHbam3SqRrqmkgSIZ0yonz_Lpj4DwcDBBoaSag/rs:fit/g:sm/q:90/h:592/w:600/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTYxMjU4/NTQtMTQxMTcwNDgw/My0xMDY2LmpwZWc.jpeg
Zo heb ik hem dit is de 1962 mono repress officieel in de USA en Canada uitgegeven, maar schijnbaar zijn er ook in Europa wat exemplaren rond gegaan.

83. Robyn - Body Talk (2010)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/204000/204520.jpg
En waar was Robyn in de eighties?? De tijd dat ik m'n eentje op mijn zolderkamertje het meest populaire meisje was swingend op Happy Station van Fun Fun. Mooi in mijn eentje dus want no way dat überhaupt maar iemand interesse in mij had.

None of them get my sex
None of them move my intellect
None of them work for me
None of them make me feel anything

Was natuurlijk ook zo. Alleen ik was op zoek naar iets spannends, iets ruigs een hele andere wereld dan het slaapstadje voor een suffe provinciehoofdstad waar ik destijds woonde. Robyn is 8 jaar jonger dan ik. Dan was ze met Happy Station pas 4 jaar oud. Beetje erg jong. Misschien heeft ze dan toch later nog opgepikt. Ergens in een saai slaapstadje voor een suffe provinciehoofdstad in Zweden. Dit is ongeveer wat ik me voor me zag als toekomstbeeld toen ik een jaar of 13 was. Een soort trashy androgyne futuristische Madonna variant.

82. LCD Soundsystem - LCD Soundsystem (2005)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5670.jpg?cb=1514837354
Ik heb hem niet zelf bedacht, kwam de omschrijving ooit tegen in een top 10 van de meest overschatte bands van het moment. LCD Soundsystem had het daar tot de 2e of 3e plaats geschopt: "Dance Music for people who like Public Image Ltd." Eigenlijk best een goede omschrijving, ik heb daar niet zo veel aan toe te voegen. De hele 2CD trouwens, ik heb hem gekocht in 2005 en dat was gewoon standaard inclusief de bonus CD. Dat is wat mij betreft gewoon één album.

Faves:

Daft Punk Is Playing at My House
Het is mooi weer vandaag, Songfestival hoef je ook niet meer naar te kijken nu. Vanavond bij mij in de tuin. Ik plug ze hier in op mijn versterker. Barbecue gaat ook aan. Neem wel even zelf drank mee.

Yr City's a Sucker
Jij woont in een klotestad, ik in een gribusbuurt.

Losing My Edge
Deze hakte er meteen in. Die was 19 jaar geleden net op het nippertje relevant. Inmiddels moet ik alle hippe nieuwe bandjes uit de Oor halen en tegen de tijd dat je bandje de Oor haalt, dan ben je al niet hip meer. Dan hebben we ook nog wel de Gonzo (Circus) maar die denken dat Black Metal de nieuwe avant-garde is en tja ambient, impro en industrial moeten we het daar nog over hebben in 2024? Kim Gordon? Die is ook al over de 70. Met mooi stukje essentieel namedropping, want zo slecht haden we het in het verleden niet: This Heat, Pere Ubu, Outsiders, Nation of Ulysses, Mars, The Trojans, The Black Dice, Todd Terry, the Germs, Section 25, Althea and Donna, Sexual Harrassment, a-ha, Pere Ubu, Dorothy Ashby, PIL, the Fania All-Stars, the Bar-Kays, the Human League, the Normal, Lou Reed, Scott Walker, Monks, Niagra, Joy Division, Lower 48, the Association, Sun Ra, Scientists, Royal Trux, 10cc, Eric B. and Rakim, Index, Basic Channel, Soulsonic Force ("just hit me"!), Juan Atkins, David Axelrod, Electric Prunes, Gil! Scott! Heron!, the Slits, Faust, Mantronix, Pharaoh Sanders and the Fire Engines, the Swans, the Soft Cell, the Sonics, the Sonics, the Sonics, the Sonics!!!!!!

81. Hank Williams - 40 Greatest Hits (1978)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5071.jpg?cb=1595245227
De Hillbilly Shakespeare. Ik ben van huis opgegroeid met relatief weinig moderne popmuziek. Crosby, Stills, Nash & Young, The Byrds, Ry Cooder, Bob Dylan voordat die Judas elektrisch ging. Het was Rock 'n' Roll, Jazz, Blues, Folk, Rhythm 'n' Blues en Country. Eigenlijk had mijn vader net pech toen ik de zingende kikker van Roger Glover zag en ontdekte dat er ook na 1963 nog muziek werd gemaakt.
"En jij zei dat er na 1963 geen muziek meer gemaakt is!". "Nee" zei mijn vader: "ik zei dat er na 1963 geen goede muziek meer gemaakt is.". In ieder geval Gillian Welch die heeft het nog wel gemaakt bij pa. En Morrissey heeft nog een gevoelige snaar geraakt met "Half a Person". O ja en dat nummer van The Stranglers "Golden Brown" vond mijn vader opeens een liedje uit Toppop leuk!

Moet ik nog iets over Hank Williams zeggen? Als je het over country hebt komen meeste mensen aan met Johnny Cash. Fantastische artiest alleen die speelde niet zo'n hele grote rol bij ons thuis. 1 liedje op een verzamelaar (Don't Take Your Guns to Town). Wij hadden andere helden. Die andere wat moderne tijdgenoot van Johnny Cash krijgen we later nog. Hank Williams dat is het echt het begin van de moderne popmuziek. Lekker veel cynisme in z'n teksten, ook allemaal niet zo braaf opgevuld met vioolorkesten, gewoon lekker voor z'n raap. Jambalaya (On the Bayou) geen idee hoe vaak dat nummer al gehoord heb en die verveeld nooit. Your Cheatin' Heart kan ook altijd. En hoe kom je weg met die uithalen in Long Gone Lonesome Blues ? Bij Hank pik je dit gewoon.

Andere favorieten: Mind Your Own Business (voor de buren), Lost Highway (hier ging Hank zelf ook op, hij waarschuwt ons die afslag niet te nemen), I Just Don't Like This Kind of Living (maar heel veel andere mogelijkheden heb je niet), Nobody's Lonesome for Me (behalve Hank is niemand zo eenzaam), Howlin' at the Moon (ga we zo nog even zien uitgevoerd door zijn kleinzoon in z'n opa's pak), Ramblin' Man (ik kan er niets aan doen, het is God die me zo gemaakt heeft), I'm Sorry for You, My Friend (Dan had je maar niet zo'n stomme eikel moeten zijn), Settin' the Woods on Fire (Dat krijg je met al die chili), I'll Never Get Out of This World Alive (Probeer daar meer eens iets tegienn te brengen), Take These Chains from My Heart (en als je dan toch niet van me houdt, dan zorg je er zelf maar even voor dat het ophoudt).

Ooh, vandáár dat jij altijd zo to the point bent bij de spelletjesafdeling van dit forum. Je hebt helemaal geen tijd om daar ook nog eens heel breedsprakig te klessebessen over muziek, want hier leg jij je eieren. Ik kom nooit in deze hoek, nu louter bij een per ongeluk toeval, maar wat onderhoud jij een smaakvolle kippenboerderij. Ik ga je hier proberen te volgen. Dank voor al je leuke letters.
En natuurlijk voor je toffe, brede muzieksmaak en -kennis, maar dat wist ik al van je.

80. Liz Phair - Exile in Guyville (1993)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3088.jpg
Goede titel dit! Sure, one of the guys, but not really. Steentjes keilen en kijken wie het verste kan pissen dat mogen jullie onderling lekker uitvechten. Overigens mis je niet zo veel aan vrouw zijn, eigenlijk vind ik alleen nagels lakken een meerwaarde hebben. Verder ben ik zo bi (en monogaam) als de pest, inmiddels al weer een jaar of 17 samen met mijn huidige echtgenote. Nu wordt er in mijn vriendenkring ook wel door vrouwen over muziek gepraat, maar goed de mannen natuurlijk veel meer. Lukt mij ook nooit om de hele avond in het vrouwenclubje te blijven. Roep één keer iets over muziek en ik sta naast je, mits ik me al niet heel strategisch naast de muziekinstallatie heb geïnstalleerd op je verjaardagsfeestje: "Wendy zet jij even een ander plaatje op?".

79. Thurston Moore - By the Fire (2020)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/791000/791609.jpg?cb=1595404130
Normaal maakt het allemaal niet zo heel veel uit wat artiesten in hun privéleven uitspoken (mits het maar een beetje binnen de wettelijk normen en basic fatsoensnormen blijft). Nu heeft Thurston Moore ook niet echt wetten overtreden, maar zijn echtbreken werd wel het einde van Sonic Youth. En eigenlijk ging ik er van uit dat Sonic Youth er altijd zou zijn. Ze waren er tenslotte altijd al. Kim Gordon doet het dit jaar solo erg aardig, Lee Ranaldo is een beetje de Terrie Ex, maar die plaat met die Spanjaard was vrij aardig. Steve Shelley kan gewoon bij die andere drie drummen. Maar het is Thurston Moore die het meeste als Sonic Youth klinkt. En By the Fire zou dan het eerste Sonic meesterwerk van de 21e eeuw zijn geweest. Doe me een lol Thurston en ga op deze voet door. Dit is een perfecte combi van songs en avant-garde in precies de goede verhouding. Beetje zware kluif nog voor je, probeer het anders even met de hasjiesj-tip die Thurston zelf al geeft in het eerste nummer. Kan ik zelf niet gebruiken, ik val er van in slaap. Glas rode wijn en een peuk werkt ook prima voor iemand die Sonic Youth en aanverwanten al meer dan 30 jaar volgt.

78. Swell - Too Many Days Without Thinking (1997)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2462.jpg
Heerlijke relaxte US Indie plaat. Swell ging van obscure underground tip naar wat redelijke bekendheid rond 1992/1993. Echt doorbreken zat er echter niet in. Als dat al was gebeurd dan had het met dit album moeten gebeuren, maar dit is geen act voor grote zalen. Swell dat moet een beetje intieme sfeer houden. De sfeer van slaapkamers en oefenruimtes. Een beetje zoals Yo La Tengo. Straalt een beetje stoned sfeertje uit. Alsof ze te stoned zijn om afgeronde liedjes te maken. Dan hadden ze misschien meer geklonken als Buffalo Tom, hier blijft het, veel lekkerder nog, lekker hangen in de basis van het nummer.

77. Material with William S. Burroughs - The Road to the Western Lands (1998)
https://i.discogs.com/XY8tCO7L_OCeVSlGim8qHrZ-1LrlIrxpYZIovkuu4EQ/rs:fit/g:sm/q:90/h:600/w:599/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTE4Nzg2/My0xNTA0Mjk4MTUy/LTI0MDAuanBlZw.jpeg
Steden van de Rode Nacht (1981) van William S. Burroughs is één van mijn mijn favoriete boeken. Ondertitel: Een Jongensboek. Piraten, drugs, veel gay sex, mutanten en virussen. The Western Lands (1987) is het slotdeel van een soort van trilogie die begint met Steden van de Rode Nacht. Burroughs ook zo vriendelijk om gedeelten uit die roman op muziek te laten zetten door Material (Bill Laswell en zijn vrienden). Dit is het album Seven Souls uit (1989). Haalt nog niet eens 3* op MusicMeter en ook niet op Spotify te vinden. Dit album bestaat dan weer uit remixen van het Seven Souls album. Van de stem van Burroughs moet je een beetje houden. De man was ook zeker niet vies van samenwerkingen (o.a. Laurie Anderson, Throbbing Gristle, R.E.M., Nick Cave, Tom Waits, Sonic Youth, Al Jourgensen, U2, Hunter S. Thompson en Kurt Cobain).

Als we toch met literatuur bezig zijn doen we ook nog even een favorietenboekenlijstje. P.S. Johnny van Doorn is zo'n 500 meter van mijn huis opgegroeid:

Oblomov - Ivan Gontsjarov (1858)
Misdaad en Straf - Fjodor Dostojevski (1866)
De Golowjow's - Michail Saltykov-Sjtsjedrin (1880)
Aan Open Zee - August Strindberg (1890)
Lijmen - Willem Elsschot (1924)
Verboden Rijk, Het - J. Slauerhoff (1932)
Kaas - Willem Elsschot (1933)
Mort à Crédit - Louis-Ferdinand Céline (1936)
Nightwood - Djuna Barnes (1936)
Lady in the Lake, The - Raymond Chandler (1943)
Notre-Dame-des-Fleurs - Jean Genet (1943)
Sexus - Henry Miller (1949)
De Trein der Traagheid - Johan Daisne (1950)
Catcher in the Rye, The - J.D. Salinger (1951)
Day of the Triffids, The - John Wyndham (1951)
Laaiende Stilte, De - Albert Helman (1952)
Lolita - Vladimir Nabokov (1955)
Donkere Kamer van Damokles, De - Willem Frederik Hermans (1958)
James and the Giant Peach - Roald Dahl (1961)
Big Sur - Jack Kerouac (1962)
Op Weg naar het Einde - Gerard Kornelis van het Reve (1963)
Nooit Meer Slapen - Willem Frederik Hermans (1966)
Slaughterhouse-Five - Kurt Vonnegut (1969)
Pluk van de Petteflet - Annie M.G. Schmidt (1971)
Roi des Aulnes, Le - Michel Tournier (1971)
Mijn Kleine Hersentjes - Johnny van Doorn (1972)
Vuilnisroos, De - Ben Borgart (1972)
Porporino ou Les Mystères de Naples - Dominique Fernandez (1974)
Gat in de Grens, Een - Guus Kuijer (1975)
Ogen op Steeltjes - Jan Wartena (1975)
Astra and Flondrix - Seamus Cullen (1976)
Grote Mensen, Daar Kan Je Beter Soep van Koken - Guus Kuijer (1976)
Junkieverdriet - Jotie T'Hooft (1976)
Wim - Wim Hofman (1976)
In Patagonia - Bruce Chatwin (1977)
Pappa Is een Hond - Guus Kuijer (1977)
Stand, The - Stephen King (1978)
Cities of the Red Night - William S. Burroughs (1981)
Pinball - Jerzy Kosinski (1982)
Gevecht tegen het Zuur - Johnny van Doorn (1984)
Talisman, The - Stephen King en Peter Straub (1984)
Parfum: Die Geschichte eines Mörders, Das - Patrick Süskind (1985)
In the Skin of a Lion - Michael Ondaatje (1987)
Into the Heart of Borneo - Redmond O'Hanlon (1987)
Links! Een Rode Burleske - Boudewijn Büch (1987)
Tommyknockers, The - Stephen King (1987)
Geek Love - Katherine Dunn (1989)
Prayer for Owen Meany, A - John Irving (1989)
England's Dreaming: The Sex Pistols and Punk Rock - Jon Savage (1991)
Five Gates of Hell, The - Rupert Thomson (1991)
Secret History, The - Donna Tartt (1992)
Plaatstaal - Natasha Gerson (1996)
Middlesex - Jeffrey Eugenides (2002)
Rip It Up and Start Again: Post Punk 1978-1984 - Simon Reynolds (2005)

76. I'm Sure We're Gonna Make It (1996)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/27000/27344.jpg
Punk in Nederland, ik behoort nog nipt tot de oorspronkelijke punks van Nederland. In 1977 t/m 1982 zat ik echter nog op de lagere school. Okay wij speelden de krakersrellen na op het schoolplein: "M.E. weg ermee!!". De sympathieke lag toch wel bij de krakers en de punkers. Dat is overigens weer niet helemaal hetzelfde. Niet alle krakers zijn punks en niet alle punkers zijn krakers. Kraakpanden waren vaak wel vrijplaatsen waar regelmatig (punk)bandjes te zien en te horen waren. Al dan niet onder het mom van benefiet voor het één of tegen het ander.

Punk is volgens mijn al een tijdje weer dood (ergens in de helft van de jaren 90 volgens mij). De meeste punkers zijn er ook niet meer. Veel zijn er niet zo oud geworden. Drank, drugs en een algehele afkeer van een maatschappij die niet de jouwe is. Een klein vlammetje is er nog wel maar dat de punks gewoon een soort Asterix-dorpje vormden binnen hun eigen stad is al weer een tijdje geleden. De vlam zal hopelijk nog wel een keer in de vlam slaan als we al dat gepolder allemaal een beetje zat zijn. Punk was leuk, we hebben ook gelachen en gefeest tot vaak heel laat (want met sluitingstijden hadden we ook moeite).

Aangezien de overlevende punk nog wel eens in discussie terecht komen wat punk nou wel en niet hieronder nog even de belangrijkste punten.

Denk zelf na, wantrouw iedere ideologie (anarchisme is overigens ook een ideologie), doe-het-zelf (probeer onafhankelijk en zo veel mogelijk zelf reddend te zijn), commercieel sucks, recreatief drugsgebruik mag (hoeft niet), er zijn geen bazen en er zijn geen knechten, jij bent de baas over je eigen lijf, de sixties zijn zwaar overschat, geweld is geen middel op zich, maar ik sla je wel terug als je mij wat probeert aan te doen, wijs iedere vorm van autoriteit af (incl. alle religies), probeer af en toe iets bij te dragen aan je eigen community, bescherm de zwakkeren tegen de bully's, er is geen toekomst, dus daar niet teveel moeite voor (eigen huis, pensioen, carrière etc). Mijn samenvatting, als het goed zal iedere andere punker je net iets anders vertellen. We zijn vergeten de regels ooit in een boek vast te leggen en rond 1980 was niemand het meer echt met elkaar eens. Anderzijds als iedere zelf denkt, dan zou het wel heel gek zijn als iedereen hetzelfde dacht.

Oh en er staat muziek op die plaat natuurlijk, van die harde muziek en zo met gitaren en niet al te moeilijk, gewoon recht voor z'n raap, zonder gitaarsolo's en dat soort onzin. Zoals Rock 'n' Roll ooit bedoeld was opwindend en opzwepend en dat je ouders zeggen van wat is dat voor een klereherrie??

Natasha Gerson is ietsje ouder dan ik, die heeft wel een mooi nummer/gedicht gemaakt over punk in Nederland:

75. Telex - This Is Telex (2021)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/808000/808167.jpg?cb=1619768388
Wie zat er nou ook alweer vorige week in dat Eurovisie topic iets gemeens te roepen over Telex? Flauwe Kraftwerk-kloon?? Vrijheid van meningsuiting natuurlijk, maar als iemand nog 30 van dit soort flauwe Kraftwerk-klonen heeft stuur me dan even een lijstje graag. Yello? Die vind ik dus ook heel leuk, nog meer?

Het is vrij duidelijk geïnspireerd door Kraftwerk, zeker. Het is iets luchtiger al was een nummer als Moskow Diskow natuurlijk weer net het soort alternatieve disco dat we nodig hadden op in de koude oorlog te dansen op de vulkaan. Nog één keer Eurovisie, tussen de Johnny Logans en Frizzle Sizzles van die jaren was dit inderdaad uitermate afwijkend. Willem van Beusekom ziet het echter goed, wellicht dat dit iets laat zien van hoe het Songfestival gaat klinken in de toekomst.

74. Roky Erickson and the Aliens - The Evil One (1981)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46086.jpg
Roky, zanger van de 13th Floor Elevators, met name bekend van You're Gonna Miss Me. Hoe liep het daarna ook al weer. Roky werd betrapt met hasjiesj en pleitte ontoerekeningsvatbaarheid. Dat lukte maar dat betekende wel elektroshock therapie in de kliniek. En dat had niet zo'n hele goede invloed. Roky was er van overtuigend dat hij van Mars kwam. Hij ontsnapte een paar keer, maar kwam uiteindelijk vrij en ging weer op treden met de punkband de Nervebreakers, nam een paar singles op en uiteindelijk weer een volledige sessie geproduceerd door Stu Cook van Creedence Clearwater Revival. Dan krijgen we deze plaat, tracklijst is een paar keer gewijzigd i.v.m. allerlei rechten toestanden. Op Spotify vind je de beste versie met hele 1981 album aangevuld met eerder opgenomen nummers als: Two Headed Dog (Red Temple Prayer) en I Walked with a Zombie. De sessies met Stu Cook leveren dan weer pareltjes op als: Cold Night for Alligators, Sputnik en Creature with the Atom Brain. Maar de hele plaat is hoog niveau. Alleen zat in 1981 niemand meer echt te wagen op Roky Erickson, hij trad nog wel op en nam nog wel eens wat op. Vaak met leden van de Butthole Surfers of ZZ Top.

Pas in 1990 kwam hij weer even een beetje in de picture dankzij de tributeplaat: Where the Pyramid Meets the Eye: A Tribute to Roky Erickson daar hoorden we bij de VPRO ook nog wel eens wat van. En toen ergens heb ik Two Headed Dog in zijn eigen versie voor het eerst gehoord en dat was ik meteen weg van. Paar andere namen nog op die tribute plaat: Primal Scream, Julian Cope, Doug Sahm, R.E.M. en The Jesus and Mary Chain.

73. Minutemen - Double Nickels on the Dime (1984)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2001.jpg
En de eerste SST-entry. Het grote Amerikaanse indielabel totdat ze in de jaren 90 compleet de boot misten en Sub Pop die rol overnam. Voornamelijk het label van Black Flag gitarist Greg Ginn die als tiener oude opgeknapte legerradio's verkocht onder de naam Solid State Transmitters. Dus toen Black Flag zelf platen ging uitbrengen werd die naam aangehouden (zij het als afkorting). En daarna kwamen de huisbands Saccharine Trust, Meat Puppets, Hüsker Dü en de Minutemen. Net als Zen Arcade van Hüsker Dü eerder dat jaar kwam ook de Minutemen met een dubbel-LP. Take that, Hüskers! staat er nog als vriendelijke groet naar hun labelgenoten op de uitklaphoes. Ook Minutemen wijkt wat af van de standaardpunk er wordt gerockt maar het gaat alle kanten uit, ook wel eens een beetje jazzy,maar het blijft wel gewoon hoog niveau gedurende circa 70 minuten. Geen hele plaatkant met alleen met gefreak. En de nummers zijn ook lekker kort en to the point, maar wel volledige nummers. Het langste nummer haalt de drie minuten net niet. Corona kan je ook nog kennen als de theme song van Jackass. Corona verwijst naar het biermerk, niet naar een vervelend virus.

En het eindigt op 22 december 1985 met de dood van zanger/gitarist D. Boon bij een stom auto ongeluk. Bassist Mike Watt en drummer George Hurley ga na flink aandringen van fan Ed Crawford en een bemoedigend kaartje van John Fogerty (To Mike, keep on keepin' on. Good luck) door als fIREHOSE.

Een hele documentaire over de Minutemen vind je op YouTube. We Jam Econo: The Story of the Minutemen:

72. Love - Forever Changes (1967)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/779.jpg?cb=1608653538
Arthur Lee en Love! Ik ben van 1971 dus deze plaat is 4 jaar ouder dan ik zelf. Ik heb ook geen idee waar ik Love precies heb opgepikt. Mogelijk met ooit die verkiezing van beste plaat allertijden in een soort samenwerking van de VPRO, Nieuwe Revu en de Oor? Uit de PrimeTime van de heren Jan K. en Jan G. te Groningen? Ook een beetje gek dat dit mijn favoriete Love plaat is, de twee ervoor zijn meer garage en dit is toch wel echt voluit 1967, bloemen in je haar psychedelisch. Niet die harde wah wah fuzz variant die we nu zo vaak horen, maar een beetje zoals The Zombies in Time of the Season. Maar wel met het nodige venijn. Het is zeker geen Scott McKenzie happy de hippie. The Doors die kant op, maar net weer anders klinkend.

71. Killed By Death #12 (1996)
https://i.discogs.com/UUvrq3PW_kNlXMcX5nItsNNdVysk9-_kh4X0cDLELgU/rs:fit/g:sm/q:90/h:550/w:539/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTU4MjQz/MC0xMzc4NzMyNzM5/LTg0MzcuanBlZw.jpeg
Bootleg tijd! Mag niet hier op de site, op Discogs vind je hem wel, maar je mag hem daar niet verkopen en je kan hem daar dus ook niet kopen. Gewoon een slimme jongen ergens die hier wat centjes aan verdient, al die bands zien hier helemaal niets van. Maar ja al die singles los gaan kopen gaat je een klein vermogen kosten. De Killed by Death-serie bevat lekkere obscure punk. Wil je meer internationaal gaan dan kan je je nog wagen aan de Bloodstains Across.. serie (dat zijn ook bootlegs). Ook leuk de Bored Teenagers serie (met obscure UK punk). De oorspronkelijke 3 UK 82 verzamelaars Punk and Disorderly zijn er ook nog. De laatste 2 zijn wel official releases.

Enige goede nieuwtje dat ik voor je heb is dat het hoogtepunt van Killed By Death deel 12 op Spotify staat. A en B-kant zelfs en wat mij betreft een geweldige single van Aryan Disgrace. Dit is echte vintage queercore. Voor de echte anti-homo-song Don't Blow Bubbles kan je Bad Brains terecht, moet je wel de oorspronkelijke Quickness LP (1989) hebben want ze zijn ook wel weer zo laf om het tegenwoordig als instrumental te doen. Maar nee Bad Brains dat is heilig. Yuck!!!

Wat de fuck! Ik heb een homo in de familie!!

70. Big Black - Bulldozer (1983)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/48000/48710.jpg
Double Nickels on the Dime, Zen Arcade maar laten we er nou ook weer gewoonte van maken dat punkalbums 70 minuten moeten duren. Je kan gewoon ook een bommetje van 16 minuten afleveren. Enig mogelijk nadeel dat je bij MusicMeter (en Discogs) als EP wordt gerekend. Bij mij is een EP nog altijd een 7" die je op 45 toeren afspeelt met 2 liedjes per kant dus totaal 4 liedjes. Op Bulldozer staan er 3 per kant. Is op 12" formaat en draai je op 45 toeren. En toch is het dan geen maxisingles want daar staan wat mij betreft maximaal 3 nummers op (1 op kant A, 2 op kant B). De rest zijn gewoon mini-LP's (of mini-albums). Staan ons zelfs nog twee 10" platen te wachten, dus je kunt je lol op.
Ter ere ook van het feit dat vandaag de nieuwe Shellac uit is en zoals ik al had verwacht zijn ook de eerder verwijderde Shellac en Big Black albums nu weer te vinden op Spotify. Het beluisteren van de nieuwe Shellac bewaar ik nog even voor morgen. Het was vandaag een werkdag dan doen we eigenlijk geen volledige nieuwe albums. Vanavond bij het Greatest Hits Topic de uitslag van de Steve Albini Greatest Hits.
Bulldozer heeft alleen Cables in de race en die staat in een (prima) live versie ook nog als uitsmijter van Atomzier.

Pigeon Kill is ook een favoriet trouwens, niet in de laatste plaats omdat mijn opa's ooit buren waren en dankzij hun liefde voor de duivensport altijd contact hebben gehouden. Waardoor mijn vader en moeder elkaar op latere leeftijd tijdens een feestje tegenkwamen, verliefd op elkaar werden, gingen trouwen en als bonus ik op de wereld kwam. En dat allemaal dankzij de duivensport. Duiven die niet meer snel genoeg vlogen werden overigens geslacht in de keuken en vervolgens verwerkt in de duivensoep. De hele duif behalve de pootjes, het snaveltje en de veertjes. Ik ben niet dol op orgaanvlees, maar ik pikte altijd het hartje eruit, vaak met nog een stukje van de aorta eraan. Heel glad van buiten en ontzettend droog vlees van binnen. Beter dan kippensoep.

69. The Smiths - The World Won't Listen (1987)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8010.jpg?cb=1542103893
Er zullen enkele MusicMeter standaardwaarden gaan ontbreken in de lijst (Radiohead, Arcade Fire, R.E.M.). Niet omdat ze slecht zijn, maar ze staan bij mij iets minder dan hoog als ultieme 100. Maar The Smiths daar kan en wil ik niet omheen. The Queen Is Dead (1986) was de grote gamechanger. Had ik niet die plaat gekocht (omdat ik single Bigmouth Strikes Again een geweldig nummer vond) dan had ik nu waarschijnlijk een Top 100 gepresenteerd bestaande uit Wet Wet Wet, Milli Vanilli, Roxette en Guus Meeuwis. Dit was voor mij de oversteek naar een hele andere muzikale wereld. Rond 1986 begon de Nederlandse Top 40 toch wel een beetje in te zinken qua kwaliteit. Er kwamen heel snel nieuwe helden als Sonic Youth, Big Black en Nick Cave & The Bad Seeds. Maar The Smiths daar was ik helemaal idolaat van. Eén muur in mijn kamer was gereserveerd voor alle foto's en artikelen die ik kon vinden over The Smiths. En ik draaide ze veel, minimaal 1 Smiths album per dag. The Queen Is Dead is misschien inmiddels wel een beetje zodanig veel gedraaid dat ik me meestal beperk tot Frankly, Mr. Shankly en The Boy with the Thorn in His Side. De rest is een beetje Obelix die als kind in die ketel met toverdrank is gevallen. Het lichtje dat is inmiddels een beetje zoiets als de MusicMeter-variant op Hotel California.

Maar af en toe pak ik op Spotify de toepasselijk getitelde Complete daar staan alle 106 nummers op en dan maak ik daar een fijne selectie van van een nummertje op 25. Die lappen nogal over met deze verzamelaar uit 1987. Verschenen voor Strangeways, Here We Come (1987). Met weer de nodige non-album tracks. Vaste Smiths favorieten: Ask, Shoplifters of the World Unite, The Boy with the Thorn in His Side, Unloveable en Rubber Ring. Die zitten eigenlijk standaard wel in dat 25 Smiths tracks pakket. Net weer jammer dat het lichtje er ook nog op staat.

68. Air - Moon Safari (1998)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/25.jpg?cb=1673588638
Het was januari 1998. De eerste belangrijke release van 1998. Debuutalbum van een nog onbekende Franse band. Frankrijk viel in 1997 al op met het debuut van Daft Punk, maar dit was weer iets anders. De recensies waren lyrisch en dit keer eens een terechte hype. Zo zou muziek gaan klinken in het aanstaande nieuwe millennium. Of dat helemaal gelukt is? Nee, want ik zou graag nog dit soort verrassende niet specifiek voor de dansvloer bestemde electronic/pop voor de kiezen krijgen iedere week. Moon Safari bleek niet te overtreffen. Ook niet door Air zelf, die bij hun derde album al definitief afgeschreven waren, misschien zelfs al bij hun tweede.

Wat kregen we wel? Een jaar of twee een lounge/easy listening trend. Mensen gingen massaal de kringloopwinkels af om daar James Last en z'n genregenoten te scoren. Waren die kringloopwinkels heel blij mee, eindelijk van die onverkoopbare rotzooi af. Discotheken werden massaal hernoemd naar lounge of club. MTV zond nog volop videoclips uit. De mooiste clip was die van All I Need eigenlijk een soort minidocu die de tijdgeest eind jaren 90 heel mooi weergaf met het nummer zelf op de achtergrond. Het mooi hoe schattig en hoe lief ook, perfecte liefde haast, het stel is niet meer bij elkaar. Maar zet deze plaat op en je gaat weer terug naar die toch hele schattige, zweverige, lome jaren voor 2000 waar we alleen maar bang waren voor de millenniumbug.

67. Morbid Angel - Altars of Madness (1989)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1173.jpg?cb=1573098270
Het was volgens mij allemaal de schuld van Napalm Death met hun From Enslavement to Obliteration (1988). Tuurlijk we hadden al crossover met bands als Suicidal Tendencies, D.R.I., Crumbsuckers, The Accüsed en van de andere kant kwamen Sacred Reich, Nuclear Assault, Anthrax en Metallica. Maar zo rond 1989 begonnen de grens tussen hardcore punk en metal nog verder te vervagen. Earache, Peaceville, We Bite, Nuclear Blast kon iemand het verschil nog horen, waren dit punks, metalheads, was het verschil weg? Ik raakte nogal verslingerd aan dat spul, met dank aan de budget price verzamelaar Grind Crusher (1989) op Earache. Een verzamelaar met o.a. Carcass, Godflesh, Terrorizer, Bolt Thrower en Morbid Angel. Met als bonus een extra single met Napalm Death en de Electro Hippies. Beiden een singlekant met een nummer van 1 seconde.

Toptracks waren echter die van Godflesh (Streetcleaner) en de opener van Morbid Angel (Chapel of Ghouls). Eerst die plaat van Carcass natuurlijk nog gekocht vanwege de viezigheid op de hoes (je bent jong en je wil wat gna gna). Maar deze van Morbid Angel blijft een soort ultieme metalplaat. Destijds gewoon allemaal te vinden in de punk/hardcore bakken bij Dollhouse. In de bak Metal daar vond je Iron Maiden, Motörhead, Helloween en natuurlijk ook nog Stryper. Toen de Waaghals er in Arnhem bij kwam gingen die met name op het alternatieve spul zitten en Dollhouse ging meer de metal/rock kant op.

Metal vind ik nog steeds goed te doen, maar dan wel een beetje de experimentelere bands. Relapse bijvoorbeeld was een tijd behoorlijk relevant. Dat zo snel mogelijk gedoe van Slayer en aanverwanten vind ik wat minder interessant. Dat oude eind jaren tachtig spul op Earache en dergelijke, ik mag ze nog steeds graag draaien.

66. Dead Boys - Young, Loud and Snotty (1977)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/26000/26488.jpg?cb=1714563795
Voortgekomen uit de Amerikaanse proto-punk-band Rocket from the Tombs. Die splitte op in Pere Ubu en de Dead Boys. Pere Ubu werd een critics fave voornamelijk ook vanwege de wat meer avantgardistische benadering. Dead Boys dat waren vriendjes van Joey Ramone, die er ook voor zorgde dat ze op Sire Records terechtkwamen. Hilly Kristal van CBGB. was hun manager. John Belushi en Divine waren ook fans van de band, en stonden met enige regelmaat ook op het podium met ze. Snerende, snotty zangstem van Stiv Bators in 10 bommetjes als Sonic Reducer (je headphones), Ain't Nothin' to Do (I'm gonna beat up the first hippie I see and then I'm gonna beat up you), I Need Lunch (= sex), High Tension Wire (met verwijzing naar The Rocky Horror Picture Show).

Klassieker, maar een goed vervolg kwam er helaas nooit. Tweede LP werd geproduceerd door Lou Reed, maar de platenbaas vond het allemaal te hard en het moest over met een nieuwe producer met als resultaat het slechts bij vlagen opwindende We Have Come for Your Children (1978). Een live-LP nog waar Stiv Bators zo weinig zin in had dat hij zijn microfoon uitzette tijdens de opnames. Daarna valt de band uit elkaar en Bators duikt op bij de nogal teleurstellende punk supergroep The Lords of the New Church (ex-Dead Boys, ex-The Damned, ex-Sham 69, ex-The Barracudas).

65. Marvin Gaye - What's Going On (1971)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/76.jpg?cb=1621528343
Ik ben geboren op 19 maart 1971 in Arnhem (Presikhaaf). Peter Maffay stond op de eerste plaats in De Nederlandse Top 40 met Du. Twee maanden na mijn geboorte kwam dit album uit. 21 mei 1971. In Nederland werden het echter Jacques Herb & De Riwi's die de grootste hit scoorden met het verslag van het verongelukken van Manuela. Marvin Gaye scoorde in Nederland pas in 1974 een hit en dan ook nog eens met duet met Diana Ross. Populaire albums in Nederland 1971 waren o.a. Sticky Fingers van The Rolling Stones, Ram van Paul & Linda McCartney, Every Picture Tells a Story van Rod Stewart en de Hollandse Hitpourri deel 7 met prachtige nummers als Zou het erg zijn lieve opa, De Clown, Kleine Sonja en de Zigeunertango van De Kermisklanten).

In Nederland bracht de volkstelling nogal wat protest te wegen, met allemaal statistiek mensen die langs de deuren gingen. En keizer Hirohito kwam op bezoek in Nederland tot grote ergernis van Wim Kan die probeerde dit bezoek tegen te houden. Dat lukte niet Hirohito ging gezellig eten bij de koninklijke familie op Paleis Soestdijk, maar onderweg stonden de straten mooi wel vol met boze Nederlanders met bordjes waarop stond: "Hirohito Go!".

In de VS Nixon als president en een nog steeds voortdurende Vietnamoorlog. Marvin Gaye had ook geen zin in het gebruikelijke Motown hitparadewerk en kreeg het uiteindelijk toch voor elkaar dit maatschappijkritische meesterwerk uit te brengen. Inclusief ook al het milieu!

Maar we gaan nog even naar Nederland, naar Wim Kan die in zijn eerste oudejaarsconference op de televisie (1973) nog even terugblikt op het bezoek van de Japanse keizer aan Nederland.

64. Leftfield - Leftism (1995)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/27.jpg
Bij de allereerste acidparty in Arnhem stond ik achter de bar en mijn toenmalige vriendje was de DJ. Een zaaltje vol met wild knipperend stroboscooplicht, smileys in het concertzaaltje De Doos bij toen nog kraakpand Hotel Bosch. Was nog voor die party in het zwembad in Arnhem waar VPRO's Onrust bij was. Die was in '92 zie ik nu. Ik vermoed dat het ergens in 1989 of 1990 is geweest. Van punk en gitaren naar acid en house was wel even wennen. Al hielp het wel dat ik jong was in de jaren 80. Al die synthpop daar ben ik mee opgegroeid. In het begin veelal anonieme 12", namen waren niet zo relevant. Pas vanaf de jaren 90 kwamen er echte albums en die zorgden wel voor een hele frisse wind door het inmiddels wat saai wordende gitaarlandschap. Maakte je een volledig overtuigende album, dan had je ook meteen een classic te pakken. Wat mij betreft zijn die jaren 90 album precies het dance geluid dat ik wil horen!!

Maar er is een nieuwe generatie die schijnbaar nog betere acts kent dan ik. Stuur eens even een lijstje met de relevante dance albums die de in deze Top 100 voorkomende albums weet te overtreffen. Ik citeer even wat steekwoorden die jullie voor oa. deze plaat gebruiken: "een aardig album voor de tijd, platte en gedateerde sound, redelijk achterhaald, one trick pony, dance voor bejaarden, houtjetouwtje electro, saai gepruttel". Misschien had je er bij moeten zijn!

Haha mooi filmpje is dat van onrust, al vaak bekeken. Die track van Reese and Santonio uit die docu vind ik eigenlijk beter dan het hele album van Leftfield. Sowieso is Kevin Saunderson wel een topper, ook met Inner City.

Prachtige docu inderdaad Alleen dat begin over die kleding

Er komen toch weer albums voorbij die ik nooit me je geassocieerd heb. Waar dit soort topics toch aan kunnen bijdragen dan

1971: geboren
1975: ontdekt TopPop met dank aan de kikker van Roger Glover
1982: genoeg zakgeld om 1 x per 2 weken een single te komen. Volgt fanatiek De Nederlandse Top 40 en Tipparade
1986: folderwijk genoeg geld voor 1 LP per week. Gamechanger The Smiths we gaan over naar Sonic Youth, Big Black en Nick Cave & The Bad Seeds
1989: Wendy's wilde jaren
1995 - nu: Wendy's iets minder wilde jaren

Ik denk dat zeker 1986 - 1994 heel erg de basis ligt van wat ik leuk vind. Arnhem was ook een alternatieve scene, punk, metal, avantgarde, acid, dub reggae, grunge dat liep allemaal door elkaar heen. WillemEen, Goudvishal, Hotel Bosch en een hoop feestjes in de zomers: Galgenberg, Casa de Pauw, De Boerderie, Leeghwaterstraat.

2025 Wendys Ruige Rivival

Mijn zusje (*1974): Als het nog 1984 was zou je waarschijnlijk wel cool zijn.
Mijn kinderen (*1998): Jij cool??? No f**king way!!
Mijn collega's onder de 25: Wendy jij bent echt cool!!

Potentieel zou er nog wat hoop zijn, maar ik denk niet dat het van mijn vrouw mag