51. Red Hot Chili Peppers - Californication
(VS, 1999, rock)




Het laatste album van het rechterrijtje is weer zo'n grijsgedraaide plaat - toentertijd. Maar, ik moet zeggen, de Album Top 200 op Orinoco én dit topic waren goede aanleidingen om weer eens "oude" albums in z'n geheel te gaan draaien, en daar hoorde deze zeker bij. Opnieuw ga ik uit m'n dak bij deze zeer verzorgde rockplaat met lichte funkinvloeden.

Halverwege

51 Red Hot Chili Peppers Californication
52 Dandy Warhols Thirteen tales from urban bohemia
53 Pendulum Hold Your Colour
54 The Cure Greatest Hits
55 St. Germain Tourist
56 Daft Punk Random access memories
57 Woodkid The golden age
58 Chemical Brothers Exit Planet Dust
59 The Prodigy The fat of the land
60 Pumarosa The witch
61 De Heideroosjes Choice for a lost generation
62 Kinderen voor Kinderen 11
63 Underworld Everything Everything
64 Lana del Rey Norman Fucking Rockwell!
65 Roxy Music Viva! Roxy Music
66 Boudewijn de Groot Vijf Jaar Hits
67 Slowdive Everything is alive
68 Nicola Piovani La vita e bella
69 Ben Howard Noonday dream
70 A.A. Williams As the moon rests
71 Clannad Legend
72 Zaz Isa
73 Kacey Musgraves A deeper well
74 Ben Howard I forget where we were
75 Rowwen Hèze 't Beste van 2 werelden
76 Dirk Maassen Echoes
77 Chelsea Wolfe His Spunn
78 The Postal Service Give Up
79 Elliott Smith Elliott Smith
80 José González Veneer
81 Bob Dylan The Essential
82 Anouk Urban solitude
83 Fink Beauty in your wake
84 Cats On Trees Alie
85 Coldplay Everyday life
86 Lucky Fonz III Hemellichamen
87The Comet Is Coming Trust in the lifeforce of the deep mystery
88 Beach House Once Twice Melody
89 M83 Hurry Up, We're Dreaming
90 Kosheen Resist
91 Leftfield Alternative Light Source
92 MSTRKRFT The Looks
93 Built to Spill There is no enemy
94 Fun Lovin' Criminals Come Find Yourself
95 Elly en Rikkert Parsifal
96 65daysofstatic No Man's Sky: Music for an infinite universe
97 Infadels The future of the gravity boy
98 Beirut Gulag Orkestar
99 Beastie Boys Hello Nasty
100 Audio Bullys Ego War

100 fijne trackjes (2 per album)

Dim Album Top 100

50. Sam Fender - Seventeen Going Under
(UK, 2021, rock)




I was far too scared to hit him
But I would hit him in a heartbeat now

Sam Fender kwam in 2019 met zijn prima debuutalbum en overtrof zichzelf met deze opvolger. Het is een enorm energieke plaat met lekker veel toeters en het is tevens genieten van het fijne accent en het uitstekende schrijfwerk. De live-editie van deze plaat is ook niet te versmaden.

Over zijn laatste plaat ben ik wat minder enthousiast dan de eerste twee, omdat People Watching de kracht en de overtuiging mist die ik op Seventeen Going Under zo enorm waardeer.

49. Public Service Broadcasting - Inform Educate Entertain
(UK, 2013, electro/pop/rock)




Dit is ook weer een album dat ik én vaak draai én soms gebruik als input voor jingles/fillers voor Orinoco Radio. Ik vind het concept heerlijk en uitstekend uitgewerkt: passende instrumentaties rondom samples.

48. Nadine Shah - Love Your Dum and Mad
(UK, 2013, rock)




Nog een keer 2013. Dit is het in mijn ogen nooit overtroffen debuutalbum van deze Britse zangeres met Noorse en Pakistaanse roots. Haar fabelachtig mooie stem gecombineerd met sferische, duistere muziek: adembenemend mooi (al staat haar allermooiste nummer, Never Tell Me Mam van haar eerste EP, hier helaas niet op).

47. The National - First Two Pages of Frankenstein
(VS, 2023, indie/pop/rock)




De band van Matt Berninger hoort al heel wat jaren tot mijn favorieten, maar ik heb toch een wat moeizame verhouding met de albums - telkens was er toch een element op de plaat dat me niet aanstond of was de vaagheidsgraad net iets te groot. In 2023 kwam daar verandering in - deze plaat is van begin tot eind stemmig, helder, persoonlijk en vooral bloedmooi.

46. Guns N' Roses - Use Your Illusion I
(VS, 1991, hardrock)




Best lekker dit nummer op de zondagochtend. Druipend van het jeugdsentiment dit: begin jaren '90 raakte ik, als verder vrij brave en verre van opstandige puber, naar aanleiding van de nummer-1-hit Knockin' om Heaven's Door voor een aantal jaren in de ban van deze band. Ik leerde de dubbelaar Use Your Illusion eerder kennen dan voorgangers Appetite For Destruction en GNR Lies, maar uiteindelijk belandde alle albums in mijn CD-collectie, waar ze nog steeds deel van uitmaken, maar nauwelijks nog uit hun hoesjes komen. Los draai ik nog wel eens een nummer, en dat is dan meestal níet van deze plaat, maar als geheel blijf ik deze het meest waarderen. Guns N' Roses is altijd een veel verguisde band geweest, maar nu ik deze plaat weer eens opgezet heb, vind ik dat onterecht of in elk geval zeer twijfelachtig; de band had uitstekende muzikanten in huis en konden, in een soort combinatie van hair metal en hardrock, lekker uitpakken.

45. Acda en de Munnik - Naar Huis
(NL, 1998, pop)




Want het maakt niet uit wat je gisteren deed
Het gaat om dat wat je morgen pas weet

De liefde voor Guns N' Roses was zo halverwege de jaren '90 wel bekoeld en een nieuwe favoriet diende zich aan in de vorm van het duo Thomas Acda en Paul de Munnik. Tot ver in mijn studententijd zou ik deze muziek draaien als iemand weer eens mijn hart had gebroken, maar het hardste heb ik gejankt toen het uitging met mijn eerste vriendinnetje en ik honderd keer Mis Ik Jou opzette.
De heren waren erg productief en brachten in de zeroes niet minder dan vijf albums uit, maar het beste werk komt wat mij betreft toch uit hun beginjaren, de 90's dus. Maar goed, dat zal ook wel weer iets met jeugdsentiment te maken hebben.

Stel dat je nooit vertrekken zal
Maar je gaat gewoon naar huis
Is morgen dan een droom voorbij
Of ben je dan pas thuis

44. The War on Drugs - A Deeper Understanding
(VS, 2017, pop/rock/indie)




But I'm here all alone, just beggin'
Pull me close and let me hold you in
Give me the deeper understanding of who I am

Dat de titel van deze plaat ontleend is aan een nummer van Kate Bush, moet ik de heren maar vergeven, want wát een hemels album is dit. Toen eind april 2017 de single Thinking of a place uitkwam, dik elf minuten lang, was ik nog wat sceptisch: mooi nummer, maar toch net wat te kabbelend en niet is wat je direct opnieuw wil opzetten. Dat effect had en heeft de plaat in z'n geheel wel, met Pain als absolute hoogtepunt, één van de mooiste outro's aller tijden.

43. Boudewijn de Groot - Hoe Sterk Is de Eenzame Fietser
(NL, 1973, pop)




Het is al vaker verteld, maar toch: de titel van de plaat moet niet gezien worden als een vraag, maar als een vaststelling. Dat gaat er wel in bij een kind bij wie het fietsen met de paplepel is ingegoten.
Boudewijn, fietsend met zijn zoon Jimmy in de Amsterdamse waterleidingduinen, voor mij één van de mooiste hoezen uit de platencollectie van mijn ouders. Dat heeft absoluut meegespeeld bij de (hoge) notering voor dit Boudewijn-album, maar het bevat ook verreweg de beste post-60's-Boudewijn als opening.

42. Feu! Chatterton - Palais D'argile
(Frankrijk, 2021, rock/electro)




Ik schat zo in dat de gemiddelde volger van mijn lijst wel wat verrassingen tegenkomt en/of artiesten waar hij/zij bijna niets van kent, maar niet of nauwelijks namen waar hij/zij écht nog nooit van gehoord heeft. De mogelijke uitzondering hierop vormt de Franse band Feu! Chatterton. Ikzelf ontdekte deze band in 2017 door een enkel nummer in een vakantieplaylist, maar de interesse was toen wel gewekt. In 2021 kwam deze plaat uit en dat was zeker één van de beste van het jaar; naast electro en rock komen er nog vele andere stijlen voorbij en dat allemaal met de machtige stem van Arthur Teboul - c'est magnifique.

De zevende bijdrage overigens vanuit Frankrijk al - na het Verenigd Koninkrijk en Nederland het meest populaire Europese land in deze lijst.

Ja, dat is inderdaad een heel fraai album! Zeker zo’n nummer als Libre, dat is echt genieten geblazen.

Wat een lekkere muziek is dit zeg, dat is nu leuk aan deze lijsten...

Ik had van tevoren niet gedacht dat ik nog zoveel uit jouw lijst zou kennen, sterker: in mijn kast heb staan.

41. Nick Drake - Five Leaves Left
(UK, 1969, folk)




Op #43 hadden we al de hoogst genoteerde 70's-plaat van de lijst, en hierbij de hoogste van het decennium daarvoor. Ik groeide niet op in de 60's, maar wel met de muziek ervan, en ik kan nog altijd genieten van de veelal relatief uptempo nummers van bijvoorbeeld The Kinks, The Easybeats, Simon & Garfunkel, The Beatles, The Rolling Stones, The Animals en The Monkees. Pas veel later ontdekte ik diverse folkzangers uit deze tijd, waaronder Tim Buckley, Bert Jansch en bovenal deze Nick Drake. Volkomen anders dan de onbezorgde 60's-vrolijkheid van weleer, maar zo breekbaar en wonderschoon.

40. Younger Brother - The Last Days of Gravity
(UK, 2007, psytrance/electro)




See you in the sky in the morning
See you in the stars at night
See you in the river flowing
See you in the grass

In mijn studententijd, of in elk geval een flink daarvan, was The Cure één van mijn favoriete cq. meest beluisterde bands. In 2007 kreeg ik als muziektip bovenstaand nummer, waarbij de tipgever aangaf dat menigeen dacht dat dit The Cure was. Het ging hier echter om Younger Brother, een project van Simon Posford en Benji Vaughan - waarvan de eerste (relatief) bekend is geworden onder de treffende artiestennaam Hallucinogen - maar de gelijkenis met Disintegration is niet al te vergezocht. Deze plaat (de opvolger van het debuut A Flock Of Beeps is voor mij één van de meest intrigerende op electro-gebied en bij vlagen is het een soort van APP of PF on acid.

39. Daniël Lohues - Hout Moet
(NL, 2011, pop/blues)




Halverwege de jaren '90 maakte ik kennis met Skik; het debuutalbum smaakte erg goed: lekker korte, puntige songs, soms de kant van de punkrock op, dan weer met een bluesinslag.
Over de vier platen die volgden was ik stukken minder enthousiast, maar toen Lohues in de zeroes solo ging met een productie van heb ik jou daar, was ik weer helemaal om - niet in het laatst omdat ik toen inmiddels "ook" in het Noorden woonde. Ik zag 'm jarenlang in de schouwburg van Groningen en dat was elke keer weer een muzikaal en talig feestje.

Lohues weet (op elk album weer, trouwens) met zeer goed gekozen metaforen de essentie van kleine en grote dingen te duiden. Op deze plaat (de eerste na het vierluik Allenig), waarvan alleen de titel al geniaal is, komt dit uiterst sterk naar voren.

38. Beach House - 7
(VS, 2018, indie/dreampop/electro)




Na Lana del Rey nog een artiest die met twee albums op rij vijf sterren wist te halen - en in dit geval staan ze allebei in deze top 100. Een plaat die net zo goed "seventh heaven" zou kunnen heten, want met deze uitermate sfeervolle, meeslepende en tegelijkertijd zo relaxte muziek waan je je inderdaad in de hemel.

37. Herman van Veen - Rode Wangen
(NL, 1989, pop)




Sorry beste volgers, ik heb ernstig gejokt. Bij de nummer-54 van deze lijst verklaarde ik nog dat dat de hoogste verzamelaar was in de top 100, maar ik had deze over het hoofd gezien.

Herman van Veen, ik vind het bepaald geen aimabele man, maar wat een enorm getalenteerd en veelzijdig kunstenaar. Hij heeft ons prachtige liedjes, veelal bewerkingen van Engels- of Franstalige nummers, geschonken, waaronder Liefde van Later, Suzanne, Cirkels en vooral Windstil.
Deze nummers staan allemaal niet op deze cd, die ik (niet op cd, maar op cassette) eind jaren '80 van Sinterklaas kreeg: "20 jaar kinderliedjes". Het is een heerlijk sprankelende plaat, vol mooie én doldwaze teksten én, dankzij met name Erik van der Wurff en Nard Reijnders, een instrumentatie waarbij je niet stil kan blijven zitten.

36. Billie The Vision & The Dancers - The World According to Pablo
(Zweden, 2005, pop/indie)




I wish that I could go today
I wish this mess to stop
I wish that I could go today
It’s a good day to die today

En hier is de tweede en tevens laatste plaat van Zweedse makelij in deze top-100. In het downloadtijdperk maakte deze band het de luisteraar erg makkelijk: alle mp3's waren gratis te downloaden via hun eigen site, waar uiteraard wel een donatie op prijs werd gesteld. Als krenterige student downloadde ik de volledige biografie zonder een cent te doneren, misschien moet ik dat maar eens goedmaken.
De tweede plaat is mijn favoriet, ik vind het verbluffend hoe catchy, pretentieloos en vrolijk deze band kan klinken en tegelijkertijd teksten produceert die allemaal niet in die categorie vallen.

35. Mary Chapin Carpenter - The Dirt and the Stars
(VS, 2020, country/folk)




How do you tell someone it's not working?
Admitting it's because of you, not them
Can silence be a crueler way to hurt them?
Sorry, I'm just asking for a friend

2020 is in vele opzichten een jaar geweest dat je snel wil vergeten, maar niet voor de muziek, want wat kwamen er veel mooie platen uit in het (eerste) coronajaar. Deze staat bij mij met stip op 1. Haar eerste LP dateert van 1987, maar ik maakte pas in 2018, bij het verschijnen van Sometimes Just The Sky, kennis met (de muziek van) Mary Chapin Carpenter. Die beviel zeker, maar déze is nog wel een paar tandjes beter. De productie is helder, de piano en de gitaar komen prachtig uit de verf en dan heb je de warme, gloedvolle zangstem, met een mengeling van melancholie en hoop. Prachtig.

34. The Chemical Brothers - Surrender
(UK, 1999, electro)




De betere bliepjesmuziek. The Chemical Brothers hebben inmiddels een omvangrijk oeuvre, met diverse bangers en heerlijkheden, maar zeker ook met mindere nummers en regelrechte miskleunen. Op het derde studio-album, net voor de eeuwwisseling, valt zo'n beetje alles in de eerste categorie. Hey Boy Hey Girl is zo'n topper die nooit verveelt, maar de écht uitzonderlijke klasse zit toch wel in de heerlijk opbouwende tracks van dit album.

33. Manu Chao - Próxima Estación: Esperanza
(Frankrijk, 2001, pop/latin/reggae/salsa/ska)




In 1999/2000 zat ik in het laatste jaar van het Stedelijk Gymnasium Nijmegen en stevende ik met uiteenlopende maar redelijk hoopgevende resultaten op de schoolonderzoeken af op mijn eindexamen. Totdat het 15 april 2000 werd, de dag die alles veranderde. Vroeg in de ochtend kregen wij een telefoontje van mijn vader met de afschuwelijke mededeling dat mijn broer was opgenomen op de IC in Utrecht en er werd gevreesd voor zijn leven. De maanden die erop volgden (hij heeft een paar maanden op de intensive care gelegen en daarna nog een half jaar elders in het ziekenhuis, en daarna moest de revalidatie nog beginnen) waren uiteraard enorm emotioneel en stressvol - het examen stelde ik een jaar uit.
In 2001 rondde ik met succes het eindexamen af (met, zeg ik in alle bescheidenheid, het hoogste cijfer van de jaarlaag voor Grieks) en sloot ik dan na acht jaar eindelijk mijn middelbareschoolperiode af. Het was de tijd dat Manu Chao op élk (eindexamen)feestje werd gedraaid. Ja, en op gegeven moment heb je er misschien wel even genoeg van, maar nu, bijna 25 jaar later, is dit voor mij nog steeds de sfeer van een eindeloze zomer na een jaar van verdriet en onmacht.

32. Jonathan Jeremiah - A Solitary Man
(UK, 2011, pop/soul)




En van de zomer naar de ultieme herfstplaat (al kwam deze uit toen de lente bijna aanbrak). Wát een sfeervol album met light-soul, deze kan ik echt heel vaak draaien zonder 'm zat te worden.

Daar komt een hoop leuks voorbij!

31. Blaudzun - Heavy Flowers
(NL, 2011, pop/rock)




Zeker nog niet de laatste bijdrage uit Nederland, maar wel de hoogst genoteerde niet-Nederlandstalige artiest. Deze plaat (zijn derde) en de opvolger vormen voor mij wel de hoogtijdagen van zijn carriere - daarna werd het allengs behoorlijk minder. Samen met Woodkid, Muse en Kensington een artiest waarvan ik het bombastische karakter (wat overigens meer op de volgende LP aanwezig is) kan waarderen - iets wat bij andere artiesten juist vaak een afknapper is. Op deze plaat komt zijn karakteristieke, wat jankerige stem uitstekend tot zijn recht.

30. Bicep - Bicep
(UK, 2017, electro)




Zei daar iemand bliepjes? Ruim baan voor dit vernuftige en veelal instrumentale album uit 2017, de beste plaat die dat jaar werd gemaakt. Wat ik hier, als dance cq. electroliefhebber zo aan waardeer (buiten de geraffineerde opbouw van elk afzonderlijk nummer) is de brede inzetbaarheid: het is aan de ene kant zo dansbaar en uitbundig dat je helemaal uit je dak kunt gaan, en aan de andere kant subtiel genoeg voor de afterparty of gewoon een hele avond chillen. Voor mij één van de meest perfecte electro-albums aller tijden.

Late reactie, maar cool dat je tweepop in je lijst hebt!

29. The Haunted Youth - Dawn of the Freak
(Belgie, 2022, indie/shoegaze/electro/alternative/rock/dreampop)




Tijd voor de eerste van twee noteringen voor onze zuiderburen. Het project van Joachim Lieber begon begin 2021 met de single Teen Rebel en dit was voor mij liefde op het eerste gezicht, die tot op heden nog niet is uitgedoofd. Er volgden, in rustig tempo overigens, meerdere singles en bijna twee jaar later kwamen die bijeen op dit album. Lieber is erin geslaagd om een meesterwerk als debuut te presenteren, zo meeslepend en verslavend - met Broken als misschien wel de beste track van deze eeuw - krijg je ze niet snel. Overigens lanceerde Lieber zelf een genre voor zijn muziek (ik kwam deze term tegen op de achterkant van de hoes): anti-pop.