28. R.E.M. - Automatic for the People
(VS, 1992, rock/pop)




Hmmm, ik heb niet per se heel veel zin in R.E.M. nu. Dit album draai ik dan ook nooit meer in z'n geheel, maar dat was in de jaren '90 en '00 wel anders, en toen beschouwde ik het ook als één van de beste platen aller tijden. Dus deze hoge positie is op grond van de geschiedenis wel terecht.

27. Angus & Julia Stone - Down the Way
(Aus, 2010, pop/folk/dreampop)




Australie is drie keer vertegenwoordigd in deze top-100, na Pendulum is het nu de beurt aan broer en zus Angus en Julia. Ik maakte kennis met dit duo dankzij de reclame van Tot Maandag, waar het nummer Paper Aeroplane te horen was, een prachtig nummer dat overigens alleen de EP haalde en dus niet het debuutalbum A Book Like This. Dát album wint het wat betreft de cover, maar het gaat hier toch vooral om inhoud en dan is Down the way een paar tandjes beter - het is een heerlijk uur wegdromen bij de fantastische muziek en de stemmen die zo goed bij elkaar passen.

Phoeh lekker blokje hoor die laatste vier, wat jij jordidj1?

26. Grandbrothers - Late Reflections
(Duitsland, 2023, neoclassical/electro)




Tweemaal is Duitsland vertegenwoordigd in de lijst, maar wel beide keren zonder dat er een woord Duits aan te pas komt (ook geen andere taal, trouwens). Erol Sarp en Lukas Vogel maken ogenschijnlijk simpele muziek die toch subliem en subtiel is en waar ik niet snel genoeg van krijg. Dit album stond bij mij op #1 in m'n overzicht over 2023 en is ook wel de meest gedraaide plaat van de laatste twee jaar - talloze keren de zon op zien komen met deze muziek op de oortjes terwijl ik naar het werk ging - dat is wel heerlijk rustig wakker worden.

Waarmee we op driekwart van de lijst zitten

26 Grandbrothers Late Reflections
27 Angus & Julia Stone Down the way
28 R.E.M. Automatic for the people
29 The Haunted Youth Dawn of the freak
30 Bicep Bicep
31 Blaudzun Heavy flowers
32 Jonathan Jeremiah A solitary man
33 Manu Chao Esperanza
34 Chemical Brothers Surrender
35 Mary Chapin Carpenter The dirt and the stars
36 Billie The Vision & The Dancers The world according to Pablo
37 Herman van Veen Rode Wangen
38 Beach House 7
39 Daniel Lohues Hout Moet
40 Younger Brother The last days of gravity
41 Nick Drake Five leaves left
42 Feu! Chatterton Palais d'argile
43 Boudewijn de Groot Hoe sterk is de eenzame fietser
44 The War On Drugs A Deeper Understanding
45 Acda en de Munnik Naar Huis
46 Guns N' Roses Use Your Illusion I
47 The National The last two pages of Frankenstein
48 Nadine Shah Love your dum and mad
49 Public Service Broadcasting Inform-educate-entertain
50 Sam Fender Seventeen going under
51 Red Hot Chili Peppers Californication
52 Dandy Warhols Thirteen tales from urban bohemia
53 Pendulum Hold Your Colour
54 The Cure Greatest Hits
55 St. Germain Tourist
56 Daft Punk Random access memories
57 Woodkid The golden age
58 Chemical Brothers Exit Planet Dust
59 The Prodigy The fat of the land
60 Pumarosa The witch
61 De Heideroosjes Choice for a lost generation
62 Kinderen voor Kinderen 11
63 Underworld Everything Everything
64 Lana del Rey Norman Fucking Rockwell!
65 Roxy Music Viva! Roxy Music
66 Boudewijn de Groot Vijf Jaar Hits
67 Slowdive Everything is alive
68 Nicola Piovani La vita e bella
69 Ben Howard Noonday dream
70 A.A. Williams As the moon rests
71 Clannad Legend
72 Zaz Isa
73 Kacey Musgraves A deeper well
74 Ben Howard I forget where we were
75 Rowwen Hèze 't Beste van 2 werelden
76 Dirk Maassen Echoes
77 Chelsea Wolfe His Spunn
78 The Postal Service Give Up
79 Elliott Smith Elliott Smith
80 José González Veneer
81 Bob Dylan The Essential
82 Anouk Urban solitude
83 Fink Beauty in your wake
84 Cats On Trees Alie
85 Coldplay Everyday life
86 Lucky Fonz III Hemellichamen
87 The Comet Is Coming Trust in the lifeforce of the deep mystery
88 Beach House Once Twice Melody
89 M83 Hurry Up, We're Dreaming
90 Kosheen Resist
91 Leftfield Alternative Light Source
92 MSTRKRFT The Looks
93 Built to Spill There is no enemy
94 Fun Lovin' Criminals Come Find Yourself
95 Elly en Rikkert Parsifal
96 65daysofstatic No Man's Sky: Music for an infinite universe
97 Infadels The future of the gravity boy
98 Beirut Gulag Orkestar
99 Beastie Boys Hello Nasty
100 Audio Bullys Ego War

Down The Way wel wat laag maar soit

Lekker bezig, pik.

25. Tori Amos - Little Earthquakes
(VS, 1992, pop)




I've been looking for a saviour in these dirty streets
Looking for a saviour beneath these dirty sheets

Johnny Marr sprak de woorden "lekker bezig, pik" en had daarmee voorspellende woorden, gezien de suggestieve tekening op de achterkant van deze hoes. Het debuut van Tori is bloedmooi wat betreft zang, muziek en vooral de combinatie van deze twee. Misschien wel het mooiste "vrouwelijke" album uit de 90's.

24. Fatboy Slim - You've Come a Long Way, Baby
(UK, 1998, electro)




Laatst zette ik bovenstaande clip op om mijn groep 5 in een notendop iets bij te brengen over de evolutie en ze vonden het een erg gave video en ook een lekker nummer. Gelukkig maar, want ze hoorden één van de grootste dance-anthems van de jaren '90, die gevolgd wordt door een zo mogelijk nóg grootser anthem. De hele plaat beluisterend (was alweer even geleden) valt me (weer) op hoe vakkundig de samples aan elkaar zijn ge-edit én hoe funky het allemaal klinkt. Dik 25 jaar na dato nog steeds een feestje.

Kek album ja! En nu snap ik de titel ervan

23. DJ Shadow - Endtroducing.....
(VS, 1996, electro/hiphop)




Zei daar iemand samples? Vorig jaar was ik, deels uit nieuwsgierigheid/hobbyisme, deels om te kijken wat ik er bruikbaar was voor jingles, gedoken in de herkomst van de samples van een aantal nummers van deze plaat. Dat was uitermate interessant en bevestigde de genialiteit van deze plaat, die ik lang overigens alleen op een gebrand CD'tje had. Ik kreeg dit van een klasgenoot in 6 VWO - een paar jaar na de release inmiddels - en dit geldt nog steeds als één van de beste muzikale tips ooit.

22. Green Day - Dookie
(VS, 1994, punkrock)




De vierde in een blokje 90's-klassiekers (maar zeker nog niet de hoogste uit dit decennium). Dit stuiterende puberalbum is verreweg het leukste wat de band gemaakt heeft; toen ze in het nieuwe milennium "volwassen" muziek gingen maken, was ik snel afgehaakt.

21. Bright Eyes - I'm Wide Awake, It's Morning
(VS, 2005, indie/pop/folk/rock)




While my mother waters plants, my father loads his gun

Ik denk dat er bij de term "bright eyes" nog altijd meer mensen aan konijnenoren moeten denken dan aan Conor Oberst, maar dat terzijde. Ik maakte kennis met zijn muziek tijdens mijn studententijd en het werd één van de weinige artiesten waarbij ik vooral geraakt werd door de teksten, maar ik kon/kan ook enorm genieten van zijn getormenteerde en soms overdramatische stem. Geen lichte kost: het nummer opent met een de laatste woorden van een vliegtuigpassagier, vlak voordat het toestel neerstort. Maar gelukkig is dit óók de plaat met het buitengewoon lieve First Day Of My Life.

20. Harrie Jekkers - De Man in de Wolken
(NL, 1991, pop)




Al vér voor ik in de Hofstad neerstreek, was Harrie Jekkers mijn (jeugd)held. Eerst met Klein Orkest, later solo met zijn geweldige cabaretvoorstellingen en bijbehorende liedjes, daarna nog met boezemvriend Jeroen van Merwijk (die overigens de tekst van Treinen schreef). Het Gelijk Van De Koffietent is een briljante show, met glansrollen voor de tweeverdieners en Willem met de hazenlip, maar het állermooiste wordt voor het laatste bewaard: het prachtig geschreven sprookje De Man In De Wolken, wat uiteindelijk ook de titel van het album zou worden. Het zijn dertien uitstekende liedjes die dankzij de stem van Jekkers altijd mooi blijven. Liefde, hoop en verdriet, vergankelijkheid zijn terugkerende thema's - zwaarte wordt dus niet geschuwd, maar er staat ook genoeg meer luchtig materiaal op deze LP, waaronder de heerlijke uitsmijter De Straatnaambordjesblues.

19. Acda en de Munnik - Acda en de Munnik
(NL, 1997, pop)




En van Den Haag gaan we naar de stad Amsterdam. De eerste twee albums van dit duo leerde ik - geloof ik - gelijktijdig kennen en ik draaide ze volop. Een kleine dertig jaar later kan ik het debuut nét wat beter waarderen dan de opvolger.
Thomas en Paul zijn uitstekende zangers en klinken vooral samen buitengewoon harmonieus. Met Kasper van Kooten, Diederik van Vleuten en natuurlijk David Middelhoff hadden ze ook nog eens uitstekende muzikanten om zich heen verzameld, en die kwaliteit hoor je op elk nummer terug.
Ik houd van het hoge melancholische karakter (Henk, Lopen tot de zon komt) en de dichterlijke teksten.
"Houd je dan ook van veel vaagheid, Dim?" - zo zou mij voor de voeten geworpen kunnen worden. Acda en de Munnik hebben inderdaad nogal eens het verwijt gekregen bewust onbegrijpelijk te klinken. Echter: ik heb ook de cabaretshows gezien, waar veel van deze nummers op gebaseerd zijn, en dan is er van vaagheid of geforceerde onduidelijkheid echt geen sprake meer.

Kom hier net pas in maar het gaat alle kanten op, erg leuk

18. Amy Macdonald - This Is the Life
(UK, 2007, pop)




Amy Macdonald schreef in 2007 met This is the life het perfecte popliedje en ook zo'n beetje het perfecte debuut. Ik zou haar niet (hoog) in een lijstje "mooiste vrouwenstemmen" zetten, maar ze is wel de hoogst genoteerde solodame in deze lijst. Deze plaat luister ik bijna 20 jaar na dato nog steeds graag, en de opvolgers ook, trouwens (sterker nog: op het moment dat ik dit bericht plaats, staat ze bovenaan mijn Afrekening met haar laatste single) - het is van een soort vrolijke luchtigheid die toch niet oppervlakkig is dat ze me elke keer weer weet in te pakken. Ook na vierhonderd keer luisteren blijft het genieten van het intro van Poison Prince, het outro van Let's start a band en al die andere hemelse momenten op deze LP.

17. Moby - Play
(VS, 1999, electro)




Talloze keren letterlijk op Play geklikt en elke keer weer een heerlijke bonte mix. Ik had nog wel tien (sub)genres hierboven kunnen invullen, van zoveel markten is muzikale duizendpoot Moby thuis. Dat maakt het niet direct een coherent geheel, maar een enorme variatie, waardoor het nooit saai wordt. Met Everloving als onbetwist hoogtepunt. Toegegeven: ook een paar mindere cq. onopvallende nummers - was het achttien keer raak geweest, dan had dit album kans gehad op het podium.

16. Yann Tiersen - Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain
(Frankrijk, 2001, neoclassical/pop/gypsy)




Mijn meest gedraaide soundtrack, terwijl ik me de film niet meer voor de geest kan halen. Deze muziek blijft me betoveren en emotioneren. Ondanks dat het welbeschouwd allemaal variaties zijn op hetzelfde thema, verveelt deze nooit.

15. Customs - Harlequins of Love
(Bel, 2011, alternative rock/postpunk)




De tweede en tevens laatste bijdrage van onze zuiderburen komt niet van dEUS, K's Choice of Balthazar/Warhaus, maar van deze heren uit Leuven.

Aan het eind van de zeroes was ik dan eindelijk afgestudeerd en begon het werkende leven
(al had ik tijdens mijn studentenperiode al talloze baantjes gehad, van reisbegeleider tot nachtportier en van orderpicker tot notulist) als schoolmeester in Groningen. Het zal toen zijn geweest dat ik echt serieus werk maakte van weekendboodschappen: zaterdag uitgebreid inslaan zodat je niet na een lange werkdag nog hongerig door de Albert Heijn moet. Ik fietste dus wekelijks naar de mega-Jumbo in mijn woonplaats. In mijn herinnering had ik toen áltijd deze plaat op de oortjes. Het is een dijk van een plaat met een knipoog naar Editors en aanverwante bands. Ik kocht deze destijds enigszins op de gok (de LP draaide toen ik in de Plato was, wat ik hoorde beviel me en ik zei "doe die er maar bij") en dat was allesbehalve een miskoop; nog steeds krijg ik een glimlach van oor tot oor als ik de begintonen van Onwards & Upwards hoor.

14. Offspring - Smash
(VS, 1994, punkrock)




Mijn kennismaking met The Offspring begon zoals menigeen met de doorbraakhit Self Esteem. Deze kocht ik op single en draaide 'm dagelijks - de twee oudere nummers die erop stonden (Burn It Up en Jennifer Lost The War) waren ook uitstekend te pruimen. Later kocht ik het album en ook die mocht talloze keren mijn 3-cd-wisselaar in. Punkrock werd zo naast grunge en hardrock een belangrijke pijler binnen mijn muzieksmaak. Geen genre wat ik tegenwoordig nog vaak draai (al mag ik The Reytons en The Sherlocks, die hier niet ver vandaan zitten wat mij betreft, graag horen), maar mid-90's luisterde ik graag naar vrij stevige, maar niet té harde en het liefst wel melodieuze en/of ritmische rock. Bands als Green Day, Heideroosjes en dus The Offspring sloten perfect bij deze wens aan.

13. Counting Crows - August and Everything After
(VS, 1993, pop/rock)




Het onovertroffen debuut van de band van Adam Duritz verscheen in 1993, maar toen kende ik het zeker nog niet, het duurde nog wel een aantal jaartjes voordat ik verder keer dan de stevige rock en de eurodance en klaar was voor de meer gevoelige poprock. De albums die volgden waren allemaal tamelijk wisselvallig, maar op de eerste LP staat werkelijk geen zwakke broeder, het is fenomenaal van begin tot eind.

12. The Paper Kites - On the Corner Where You Live
(Aus, 2018, pop)




Ik ben opgegroeid in Nijmegen en heb daar een overwegend fijne jeugd gehad, maar ik beschouw Groningen toch het meeste als mijn thuis - de stad waar ik ongeveer de helft van mijn leven gewoond heb. Verschillende studies waarvan er uiteindelijk eentje ook daadwerkelijk afgemaakt werd, talloze bijbaantjes, huisfeestjes, commissiewerk bij de studentenvereniging, bestuurslid bij de sportvereniging, lange fietstochten door Stad en Ommeland, squashen bij de ALO, kortstondige en langdurige liefdes, mijn eerste toneelstuk op de planken: wat heb ik veel meegemaakt in die jaren.
Uiteraard heeft deze tijd ook gezorgd voor een grote hoeveelheid muzikale herinneringen: DJ'en in de benedenbar, draaien bij Orinoco, struinen door en te veel geld uitgeven bij Plato, slenteren op Noorderzon, elk jaar naar Lohues, met mijn ouders naar Boudewijn de Groot in de Oosterpoort, de macarena doen met groep 7 in het winkelcentrum en sowieso heel veel muziek luisteren en lijstjes maken op de zeven verschillende plekken waar ik gewoond heb.

In 2018 kwam er een einde aan de Groningse jaren en dat was, hoezeer het ook mijn eigen keuze mocht zijn, niet de leukste tijd ooit. Het voelde als een relatie die uitging of een dierbare vriend die voorgoed wegging.
Dé plaat van dat jaar was voor mij deze van The Paper Kites, die mij de muzikale hoop en troost gaf die ik in die toch wel eenzame periode erg goed kon gebruiken. Het album opent met een kort, jazz-achtig stukje dat anderhalve minuut duurt, maar net lang genoeg is om je in de sfeer van het album te brengen: op het moment dat de eerste tonen van Give Me Your Fire, Give Me Your Rain klinken, ben je binnen.

11. The Prodigy - Music for the Jilted Generation
(UK, 1994, electro/breakbeat)




In de 90's luisterde ik veel naar (muziek uit) de Top 40 en dus ook veel naar de commerciele dance. 2 Unlimited natuurlijk, Snap! vond ik erg tof en een enorme hoeveelheid titels binnen de eurodance en de happy hardcore. Veel nummers zouden goed zijn voor een jeugdsentimentlijst maar slechts weinigen hebben écht de tand des tijds doorstaan in die zin dat ik ze nog steeds keigoed vind - die eer is bijvoorbeeld weggelegd voor Remember Me van Blue Boy, Insomnia van Faithless, Plastic Dreams van Jaydee en Open Sesame van Leila K.
The Prodigy scoorde ook de nodige hits, maar dat was toch een wat vreemde eend in de bijt, de muziek was behoorlijk afwijkend van de rest en misschien daarom wel zo goed. Deze tweede LP blijft mijn favoriet; tien nummers lang krijg je een verbluffende cocktail met zo ongeveer alles wat in mijn ogen electro tot zo'n fijn genre maakt en voor de afterparty in de loungestoel wordt met de slottracks ook nog eens gezorgd.

Even een tagrondje: we zijn bij de top-10!
Gretz trebremmit aERodynamIC AstroStart Finn chartsmaster esteban jordidj1 Johnny Marr Vince vega Poek Rufus Simon77 MarkS73 vigil Rudi S Porcupine Head pureshores Kronos Dance Lover GrafGantz likeahurricane Martijn Jonkers

10. Rage Against the Machine - Rage Against the Machine
(VS, 1992, rock/crossover/metal/rap)




Yes, I know my enemies
They're the teachers who taught me to fight me
Compromise, conformity
Assimilation, submission
Ignorance, hypocrisy
Brutality, the elite
All of which are American dreams

Een paar weken geleden bivakkeerde jordidj1 op de plek waar ik nu deze tekst typ om zijn allertijdenlijst te presenteren. Ik heb heel veel moois langs horen komen dat weekend, maar toch ook de nodige herrie. Jordi en ik verschillen nogal van mening wat betreft metal.
System of a Downs Toxicity was een kleine 25 jaar geleden waarschijnlijk de laatste metal/hardrockplaat die mijn cd-verzameling binnenkwam. Tegenwoordig zijn bands als Muse en Editors de hardste bands waar ik regelmatig naar luister, iets waar de gemiddelde metalhead uiteraard zijn neus voor ophaalt.
In de 90's had ik in de tweede klas van het VWO nog wel een hardrockagenda, maar zeker de helft van de bands daarin kende ik niet of nauwelijks. Ik luisterde soms wel naar bands als Korn en Limp Bizkit maar dat was het dan wel, op één belangrijke speler na: de crossover van Rage Against The Machine, een wonderlijke en geniale combinatie van metal, rap en funk. De genoemde agenda stond vol met songteksten van dit magistrale album en de meeste daarvan ken ik nog wel uit mijn hoofd. Vaak genoeg op vol volume gedraaid (en dan niet alleen het bekende Killing in the Name, dat overigens zowaar een vaste plek kreeg op de door dance gedomineerde playlist van de schoolfeesten van destijds); niet om me tegen mijn ouders af te zetten of iets dergelijks puberaals maar gewoon omdat ik het steengoed vond, en dat is tot op heden niet veranderd.

Hier vat je prachtig in enkele rake volzinnen wat de debuutplaat van de nummer #1 Amy zo goed maakt

Heerlijk eclectische lijst Dim ) (en dan moet ik de nummers 100 t/m 29 nog checken)

EN nog een shout-out voor Harrie Jekkers, wiens soloplaat in vergelijking met het Klein Orkest-oeuvre nog steeds erg onderschat is in Nederland mainstreamland.

+ props voor de mooiste soundtrack aller tijden

Allemaal toppers ja! Net als het album van The Prodigy.

Is this what you've been waiting for? Welja, eigenlijk wel. Ook follow-up Forward is bijzonder aangenaam. Dit is de Amy Macdonald uit de hoogdagen, mooie comeback. Enfin, zo voelt het toch wat aan.

De rest van de TOP 100 moet ik nog inhalen, er zitten mooie dingen tussen, veel variatie.

9. Live - Throwing Copper
(VS, 1994, rock)




Ja, alweer 90's - de helft van deze top-10 komt uit dit decennium. Totaal niet verwonderlijk: het zijn mijn jeugdjaren. Ik ken overigens ook heel veel platen uit de nineties die níet de lijst hebben gehaald.
Dit is niet - zoals ik toen een tijdje dacht - het debuut van Live, maar wel de doorbraakplaat en verreweg het beste in hun oeuvre - het zakte in de zeroes af naar bedenkelijk niveau, met als dieptepunt het vreselijke Overcome - een plekje in de artiesten top 100 zit er niet in voor Edward en zijn mannen.
Maar om er maar weer een cliché in te gooien: déze plaat heeft ruim dertig jaar na dato nog niets aan kracht ingeboet. Meesterlijke afwisseling van snelle en langzame stukken, mooie teksten, prachtig gezongen en gespeeld. Bovendien was dit de favoriete plaat van mijn klasgenoot uit 3 VWO die slechts 15 jaar mocht worden - All Over You met droge ogen aanhoren is nog altijd schier onmogelijk.