Kon om dat (door mij) gecursiveerde epitheton wel lachen. Maar een hyperbool is het zeker: Specials, Cocteau Twins, Talking Heads, Jam vallen er ook onder en puntschoenen is daar een rariteit. Vind je waardering wel laag - had dan 2,5 gegeven. En - zoals zo vaak - over smaak valt niet te twisten die heb je of die heb je niet - ik heb altijd wel waardering voor mensen die buiten hun comfortzone luisteren - dat ze iets dan niet oppikken, soit - ze hebben het iig geprobeerd.

Ik vind Soul Mining een fijn album dat ik voor het eerst aanschafte op cassette, vreemd genoeg. Wordt niet vaak gedraaid, maar heeft zijn plaats. Zelf heb ik bijv helemaal niets met de komende man, Tom Waits

Nee doe ik niet, misschien had ik er een knipoog bij moeten zetten. Mensen die mij kennen hier weten wel hoe ik dingen bedoel

Oké, ik zal je vanaf nu niet meer serieus nemen.

Goed zo

Ojee, de bedoeling je moest 'ns weten waartoe dat allemaal leidt/heeft geleid alhier ik wijs je graag op Joy Division - Unknown Pleasures (1979) - MusicMeter.nl ellenlange zwatelballetten over de bedoeling van de schrijver/band.

Mijn 5 centen? Bedoeling leidt tot bedoening

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3059.jpg?cb=1604849927

519. Tom Waits - Swordfishtrombones (1983)

Swordfishtrombones kocht ik vrij snel nadat ik Tom Waits in '93 met The Black Rider ontdekte. Het was liefde op het eerste gehoor en dat gold natuurlijk ook voor dit album vol verwrongen weemoed en roestig gerammel. Een heerlijke combinatie van instrumenten, zoals blazers, marimba en African talking drum. Favoriete nummers: In the Neighborhood en 16 Shells from a Thirty-Ought Six.

5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 172 (reeds in bezit)

> The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops

Swordfishtrombones, toch wel mijn favoriet van Tom

Oeh, The Blue Nile. Een van m'n 80's favorieten, dus dat zal je dan wel vreselijk gaan vinden

Ik ben eens even gaan kijken in je stemmen, GrafGantz. Niet alles wat jij goed vindt uit de jaren tachtig vind ik vreselijk. Kate Bush, Peter Gabriel, Cocteau Twins, Philip Glass, Talk Talk, Talking Heads, Donald Fagen, Pixies, Kronos Quartet (Steve Reich)...

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3757.300.jpg

520. The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1983)

Goed album. Voor een groot deel omwille van de emotionele en krachtige zang van Paul Buchanan. Mooi hoe zijn stem op het einde van een uithaal soms overslaat. Door de stiltes die in sommige nummers gebruikt worden doet het denken aan de latere albums van Talk Talk. Beste nummer is Tinseltown in the Rain, met muziek die doet denken aan Running Up That Hill. Misschien heeft Kate Bush hier ook wel inspiratie gevonden. Sommige nummers vind ik te lang doorgaan met te weinig variatie. Maar dat is dan ook meteen mijn enige punt van kritiek.

3,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 172 (reeds in bezit)

> Hanoi Rock - Back to Mysterie City

Pak van m'n hart!

https://www.musicmeter.nl/images/cover/30000/30848.300.jpg

521. Hanoi Rocks - Back to Mystery City (1983)

Axl Rose schijnt ooit gezegd te hebben dat Hanoi Rocks groter had moeten zijn dan Guns N' Roses, lees ik in het boek. Is dat dan ook de reden dat dit album erin staat, vraag ik me af. Veel stelt het niet voor al vind ik het ook niet slecht. De stijl is die van The New York Dolls. De impact van de nummers zou groter zijn als ze wat compacter waren.

2,75*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 172 (reeds in bezit)

> Cyndi Lauper - She's So Unusual

Hm, dat album scoort niet bepaald hoog op MuMe. Vraag me nu eigenlijk af welk van de 1001 albums hier het slechtste scoort.

Ik heb zelf wel iets met de muziek van Michael Monroe, dus prima plaatje maar in dit kader lijkt het mij ook wel iets doorgeschoten ( maar 1001 laat ook wel ruimte voor de " mindere goden " hier en daar").

Een ander album dat zelfs geen 3* haalde was Sabu - Palo Congo (1957) met toen 2,65* (van 20 stemmen). Intussen is die het wat beter gaan doen. Ik denk dat Hanoi Rocks wel onderaan staat.


Maar als er nog 'hogere goden' ontbreken... Geen Pointer Sisters, Supremes, Donna Summer...

Wel leuk dat het debuut van Cyndi Lauper er in staat. Het debuut van Madonna uit hetzelfde jaar ontbreekt dan weer. Dat is jammer.

Het boek krijgt van mij tot hiertoe even veel (weinig) sterren als Hanoi Rocks. Ik amuseer me ermee, maar het had zoveel beter gekund.

Die hogere goden daar staan die puntjes zeker voor
Wat mijzelf betreft " blinken" die 3 acts die jij noemt vooral met singles uit en niet zo zeer met een specifiek albums.
Tja het blijft natuurlijk een boek met de voorkeuren van bepaalde " kenners" die verstandig genoeg zijn om de iconen mee te nemen.
Maar al bij al toch zeer vermakelijk.

Hanoi Rocks blinkt niet uit met singles noch met albums. Bovendien hebben de artiesten die ik noemde zeker hele albums die je gehoord moet hebben vooraleer je pijp om het hoekje wordt gedoofd met groene zoden terwijl je het loodje legt en ten grave daalt op de eeuwige jachtvelden van het pierenland waar je aan de verkeerde kant van het gras met je poten omhoog ligt tussen zes planken en met je laatste adem je kaars uitblaast omdat je er geweest bent.

Donna Summer; Once upon a Time en Bad Girls
The Pointer Sisters; hun debuut en So Excited!
The Supremes: High Energy en Mary, Scherrie & Susaye

https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8316.jpg

522. Cyndi Lauper - She's So Unusual (1983)

We wandelen over de kermis met neven en nichten terwijl Girls Just Want to Have Fun door de luidsprekers van de autoscooter galmt. Muziek is altijd een gespreksonderwerp dus hebben we het over dit nieuwe fenomeen, Cyndi Lauper. Dit moet zowat mijn vroegste herinnering zijn aan deze kleurrijke zangeres waarbij je je altijd afvraagt hoe er zo'n orkaan van een stem uit dat frêle lijfje kan komen. Ik was in die dagen al wat men een metalhead noemt en had een hekel aan popmuziek maar voor Cyndi Lauper maakte ik graag een uitzondering. Toen het zeiknummer We Are the World vaak op tv kwam bleef ik toch altijd kijken om te genieten van Cyndi's korte passage.

Begin jaren negentig verruimde ik mijn muzikale horizon ook met popmuziek. Ik denk dat het deze dubbelaar was die ik toen kocht. En later weer verkocht overigens. En nog later vond ik True Colors makkelijk in de kringloopwinkel. Van She's So Unusual kocht ik ooit ergens de lp. Maar het is nu eigenlijk met het 1001 albums boek dat ik het hele album echt vaak ben gaan draaien.

De vele hits kende ik natuurlijk al goed maar ook de rest is de moeite. De hele a-kant is erg sterk. Minpuntje is wel dat Cyndi Lauper de drie eerste nummers nog zo vol energie zit dat ze de hele tijd voluit zingt. Het eerste rustpuntje krijgen we met de prachtige en tijdloze ballad Time After Time. Die rustigere zang zet ze voort op de b-kant en het valt nog maar eens op wat een goede zangeres ze is in het zalige She Bop. Maar ze kan nog lager zingen. Het lijkt wel alsof Sam Phillips haar hele stijl aan All Through the Night heeft ontleend. De volgende nummers zijn allemaal nog goed, zij het net wat minder.

Omdat je deze cd blijkbaar niet zo makkelijk tweedehands vindt heb ik 'm maar gewoon nieuw gekocht. Zo'n heerlijk debuut. En dan maar 3,19* gemiddeld op MusicMeter. Ach ja, het is geen sombere new wave. Daar zal het mee te maken hebben.

4,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 173 (reeds in bezit)

> Paul Simon - Hearts and Bones

Ik kom bij Hanoi Rocks terecht...?

Gefixt. Dank voor het melden.

523. Paul Simon - Farts ands Clones

Veel zin had ik hier niet in maar toch wat beluisterd. Een nummer deed me een beetje aan Nick Drake denken. Dat zou het enige zijn wat ik positief kan zeggen maar dat ga ik niet doen. Ik noem gladde Paul liever een na-aper.

> Echo and the Bunnymen - Porcupine

https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3910.300.jpg

524. Echo and the Bunnymen - Porcupine (1983)

Net als Crocodiles is dit album goed om aan te horen. Porcupine heeft een wat uitgebreidere intrumentatie waardoor het mijn aandacht beter vasthoudt. Het tempo zit er meestal ook goed in waardoor de melancholie in de muziek niet zwaarmoedig wordt.

3,25*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 173 (reeds in bezit)

> ZZ Top - Eliminator

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2004.300.jpg

525. ZZ Top - Eliminator (1983)

Rockmuziek een disco beat geven was niet nieuw maar in combinatie met de southern blues rock van ZZ Top was het wel uniek en ook heel succesvol. Het is voor mij een redelijk genietbaar album al word ik er nergens echt enthousiast van. En verder weet ik niet wat er meer over te zeggen valt.

4*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 174 (reeds in bezit)

> Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This)

Gelukkig is Kronos even tot rust gekomen, zodat ik weer wat platen kan inhalen. Ik zit namelijk zelf nog maar in 1980.

Over Freak Out van The Mothers of Invention:


Welke zuurpruim heeft dat geschreven zeg! Oh, ik was het zelf. Intussen vind ik Freak Out een heerlijk album. En na het zien van de aflevering van Classic Albums waar ZAP! op wees ben ik nog grotere fan geworden.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4626.300.jpg

526. Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)

Door synthesizergeluiden te combineren met sterke melodieën en een krachtige stem, maakten de artistieke postpunk gitarist Dave Stewart en de gevoelige tenor Annie Lennox in een klap een eind aan de elektropopneppers van de jaren 80, zo begint de tekst in het boek bij dit album. Geen idee wat elektropopneppers zijn maar pogingen om de teksten in dit boek te doorgronden heb ik al lang achter me gelaten. Wat Eurythmics betreft is wel meteen duidelijk waar voor mij het probleem zit. Postpunk en synthesizergeluiden zijn niet mijn ding. Blijft over de gevoelige mooie betoverende knappe ravissante gracieuze innemende Annie Lennox. Dat maakt dat ik in de kringloop toch wel eens wat heb meegenomen van dit duo. Zo heb ik onder andere hun slechtst beoordeelde album (op MM) en tevens hun laatste, Peace. En die muziek vind ik beter dan wat ik hier voorgeschoteld krijg. Sweet Dreams was een geslaagde hit maar intussen toch wel erg afgezaagd. De opener kende ik ook. Eigenlijk was This Is the House het nummer dat er nog een beetje positief uitsprong. Maar het is vooral de gevoelige mooie enz. Annie Lennox die het nog een beetje goed kan maken.

2,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 174 (reeds in bezit)

> U2 - War

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/154.300.jpg

527. U2 - War (1983)

Het eerste album van U2 in dit boek en het zal helaas niet het laatste zijn. Op War klinkt de band nog een beetje fris. Sunday Bloody Sunday ben ik wel spuugzat en van New Year's Day vind ik het refrein zeurderig. Het gitaarwerk van The Edge is best aardig. Sommige nummers zijn wat experimenteler maar dat pakt niet echt goed uit. Het ergst is het gekweel van Bono, die voortdurend de noot die hij net niet kan halen uit z'n strotje probeert te persen en daarbij klinkt als een kraaiende kip. Alvast mijn excuses aan de liefhebbers voor deze omschrijving.

1,5*

Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 31 (gekocht), 174 (reeds in bezit)

> The Police - Synchronicity

Uiteraard excuus aanvaard, altijd fijn te weten dat iemand erkend dat hij er helemaal naast zit

Ik wist niet dat Bono erkend had dat hij er helemaal naast zit.

Tja, Bono is altijd zeer kritisch op zijn prestaties