053. Fela Kuti - Trouble Sleep Yanga Wake AM

Over deze man is al alles gezegd en geschreven.
Muzikaal en politiek beest.

Meer dan 12 jaar geleden deed ik bij het eerste bericht bij dit album de boude uitspraak dat ik bijna al het werk kende. Tsja, ik was nog geen veelgebruiker van het Net. Nu weet ik wel beter.

Wat ik niét ken is ongetwijfeld ook briljant.

Dit wat rustiger nummer heeft alles wat ik goed vind in Fela's muziek. Die sax, dat nonchalante ritme.
De samenzang hier is ook hemels. Die zangeressen waren ook ongetwijfeld van meerdere markten thuis.

Markant: dit nummer is op vinyl enkel te vinden op de originele Nigeriaanse uitgave uit '72, op een Franse reissue uit '76, een Amerikaanse versie uit '75 en een Ghanese uit '72.
Ofwel versleten ofwel veel te duur.

Alle recentere heruitgaves van Roforofo Fight missen om een of andere reden 'Question Jam Answer' en 'Trouble Sleep Yanga Wake AM'.

052. Kino - Svezda Po Imeni Sontse

Er is natuurlijik maar 1 manier om dit te schrijven en dat is als volgt: Кино - Звезда По Имени Солнце.

Je kan je werkelijk waar niet voorstellen wat een godheid Viktor Tsoj is hier in Rusland. De man kwam onfortuinlijk om het in leven in '90 bij een auto-ongeval in Letland.

30 Jaar geleden is dat en toch kent iedere tiener, puber of kind de liedjes van Kino. Je hoort ze hier regelmatig door autospeakers of uit de ramen knallen. Men speelt het op kamp op gitaar en zingt de tekst zonder haperen mee.

Ik moet hier geen geschiedenisles geven maar weet dat de jaren '90 in Rusland niet waren zoals wij die beleefden. Ik kan de horrorverhalen die ik al gehoord heb niet meer bijhouden.

De muziek van Kino is een excellente soundtrack voor de bijzonder turbulente periode in die tijd in het land. Donker, weemoedig en misschien hier en daar een sprankel hoop.
De teksten gaan vaak over het gevecht om te overleven, de oorlog in Afghanistan en de uitzichtloze situatie in de toenmalige Sovjet Unie.

Dit is misschien hun ultieme nummer. Over hoe bureaucraten jonge mensen een zinloze dood insturen in oorlogen die niemand wat aangaan. Een bijzonder grauw en droevig nummer.

Droevig ook dat bij ons deze band relatief onbekend is. Ik kan me met de beste wil van de wereld geen gelijkaardig Belgisch of Nederlands equivalent voor de geest halen. Werkelijk íedereen hier weet wie de charismatische Viktor Tsoj is.

051. Blondie - Atomic

Terechte wereldhit.
Kneiter van een disco-new wave knaller.
En Debbie Harry in een vuilniszak.

Nog zo'n dansvloerfavoriet van me.

050. The Byrds - Turn! Turn! Turn!

Wie had of heeft niet die Tour of Duty verzamelaars in huis?
Bij ons waren dat de eerste 4. Die dingen zijn hun geld wel waard geweest en zijn dat in feite nog steeds. Ze zijn ook onveranderlijk met mijn jeugd verbonden. Niets zal dat dus kunnen veranderen.

Dit nummer van de Byrds moet wel een van mijn favorieten uit de gehele serie zijn. Dat de tekst met de Bijbel vandoen heeft ging natuurlijk compleet langs me heen als kleine sloeber.

Veel later heb ik dit gekocht. Eight Miles High is ook fantastisch natuurlijk.
Eerlijk is eerlijk, die plaat doet me niet zoveel. Misschien over 10 jaar nog eens proberen.

049. Love Of Life Orchestra - Cry Like A Baby, Sing Like A Dog

Abstracte disco, slimme muzak?

Geen idee hoe de muziek van Love of Life Orchestra te omschrijven.
Het lijkt in eerste instantie op zin- en oeverloos synthesiser-geriedel maar de persoon die écht wenst te luisteren hoort een slimme mengeling van electrowavedisco met voortdurend wisselende motiefjes en ritmeveranderingen.
Alles wat met Peter Gordon te maken heeft kan ik wel smaken...

048. Killing Joke - Pssyche (Live Version)

Liveplaten zijn mijn ding niet.

Maar! De versie van Psycche die hier gebracht wordt is fénóménaal.
Bruut, donker, sinister.

Dit nummer was van begin af aan een certitude voor de lijst.
Ik luister veel te weinig Killing Joke de laatste tijd. De eerste 6-7 albums zijn me bekend, de rest moet nog eens volgen....

047. Steely dan - Sign In Stranger

Een buitenbeentje in mijn lijst?.
Steely Dan maakt gesofisticeerde popmuziek. Ze zijn misschien wel de enige band in mijn collectie van deze aard.

Dit liedje heeft een van mijn favoriete outros in popmuziek.

046. Garçons - Encore L'amour

Garçons is de reïncarnatie van Marie et Les Garçons. Laatstgenoemde was een Franse wave/rockband met 1 geniale plaat op haar naam. Marie zou de band echter verlaten en niet al te verrassend werd Garçons als bandnaam verkozen.

Dit komt van Ze Records, lichtjes fantastische muziek, zeg ik.
John Cale, Was (Not) Was, Kid Creole, Contortions om er maar een paar te noemen. De onlangs overleden Cristina moet ik ook vermelden. Geen kunst misschien maar wel pure fun.

Dit nummer van Garçons' enige album is één van mijn favorieten op dit label.
Die saxofoon doet het 'm vooral. Heerlijke sfeer. Très chic, quoi!

remix-alert! ook niet slecht als je 't mij vraagt!

045. M.O.T.O. - Places We Used To Go

M.O.T.O. oftewel Masters of The Obvious.

Ze bestaan al sinds '81 maar zijn voor het grote publiek grotendeels onbekend gebleven.
Typisch een band waarvan ik vermoed dat ze een trouwe schare fans heeft, waardoor ze kunnen blijven platen eruit persen.
En het loont de moeite, niet altijd, maar ik raad met plezier deze singles compilatie aan.
Geen buil aan te vangen.
Allemaal plezante powerpop liedjes, soms wat gruiziger maar altijd melodieus...

Dit break-up/liefdesliedje in het bijzonder is bijzonder goed. Een beetje speciaal stemgeluid. Melodieus tot en met. Luid afspelen!

044. Kate Bush - Oh to Be in Love

Never For Ever is nog steeds mijn favoriet. Nog zo'n een plaat die ik leerde kennen door 'm mee te nemen uit de bibliotheek te Kortrijk.
Dat cassettebandje heeft wat kilometers afgelegd.

Dit is mijn favoriete Kate Bush liedje.
Ik heb net even gespiekt op de albumpagina van The Kick Inside en ik zag dat dit niet meteen tot de favoriete nummers van dat album wordt gerekend. Ik kan dat ergens wel begrijpen, er staat zoveel moois op die plaat en dit is nu ook weer geen grensverleggend lied.

Het begint nog bescheiden maar van zodra Kate haar engelenscheur helemaal optrekt en het refrein een eerste maal aanvat houdt het niet op.
Wat de tekst betreft: ik weet niet of ik ooit op die manier liefde heb ervaren en ooit zal ervaren. Het lijkt mij de moeite..
Nog een extra pluim voor David Patton (bas) die ook backing vocals doet. En voor David Gilmour om Kate Bush te 'ontdekken'.

Oh to be in Love staat hoog in mijn Kate Bush top 10. Mooi te zien dat jij het ook hoog aanslaat. Normaal gesproken zie ik dit nummer zelden terug in Kate Bush toplijstjes.

Er is wel een Brits equivalent maar hoewel de muziek misschien wat ingewikkelder in elkaar zit, durf ik te stellen op basis van jouw verhaal te zeggen dat de Russische Kino toch wat dieper gaat qua intenties. Klinkt ook niet eens verkeerd trouwens.

Ah die stond bij mij erg hoog in de lijst. Heerlijke plaat, leuk om hem eens bij iemand anders tegen te komen.

Wat Kino betreft: heb anderhalf jaar terug deze film over Victor Tsoi op het filmfestival in Rotterdam gezien, erg de moeite waard ook:
Leto (2018) - MovieMeter.nl

Inderdaad een vrij obscure band in Nederland, maar kwam toevallig laatst mijn buurman tegen met een Kino-shirt. Die blijkt ooit een plaat te hebben gekregen van Russische collega's en is sindsdien fan (voor zover dat gaat vanuit Nederland). Nu wist ik wel dat ie ook van gitaarmuziek hield, maar dit verraste me toch.

Aha interessant, die film wil ik wel eens zien.
Ik heb het net opgezocht, Garçons stonden erg hoog in je lijstje ja, totaal verdiend. Maar je kiest voor de Italiaanse versie? Een kwestie van taalvoorkeur? Of de lengte van het nummer?

Oei, ik lees prog en sympho, niet mijn ding vrees ik.
En ja, Кино verdient meer naambekendheid in onze contreien, dat staat vast.

043. James White - The Natives are Restless

James White, James Chance, James Chance & The Contortions, James White & The Blacks...

Of het nu stuiterende, krakende no wave jazzrock is of stompende disco funkwave is, het is mijn ding!
Dit zijn meteen de 2 meest gelauwerde platen uit het oeuvre.

De plaat die ik het meest luister is deze.
Geweldige funkjazzplaat zoals die alleen maar uit New York zo rond '82-'83 kon komen. Men mag mij altijd op andere platen wijzen, graag zelfs!

James Siegfried (zo heet de man echt) speelt de sax op een bijzondere manier die ik als 'lustig' zou willen omschrijven....

042. Glorious Strangers - Modern Life

Dit nummer komt net als het vorige uit dezelfde stad en hetzelfde jaar. New York en het jaar is 1983.

Je weet het, of misschien niet, maar er werden wel wat dingen gedaan daar en toen.
Getuige 1, 2 of 3. Allemaal erg goed of toch zeker erg interessant gedoe allemaal.

Deze Glorious Strangers heb ik ook van deze compilaties. Move It Time vond ik zo goed dat ik hun enige album moest hebben. Hun enige 7" wil ik ook maar is wat aan de dure kant.
Van dat album komt dit Modern life, glorieuze popsong, want dat is het toch wel, gewoon een popliedje maar dan met die typische gejaagdheid dat de no wave zo kenmerkt.

Iets gelijkaardigs. Zeker luisteren als die New York comps jouw ding zijn.

041. Pavlov's Dog - Valkerie

Nog maar eens een nummer waarmee ik bekend raakte dankzij die wondere bib in Kortrijk.

Ik heb het cassettebandje onnoemelijk vaak gedraaid in de laatste 2 jaar van mijn middelbare schoolleven.
En nog steeds mag ik graag At the Sound of the Bell beluisteren.
Valkerie is het altijd geweest voor mij. Bijzonder theatraal ja, dat mag af en toe ook wel eens. Het intro, die stem van die David Surkamp, erg speciaal, die melancholische sax....
Weer een nummer met backing vocals, mijn zwakte blijkbaar.

Dit is trouwens één van mijn café-nummers. Dit moet draaien in een bruine kroeg, zo om 2 uur 's nachts!

040. Orthotonics - Grease and flowers

Eerlijk waar, geen idee meer hoe en wanneer ik deze band heb opgepikt.

Arty funkpunk uit Virginia. Wake Up, You Must Remember is helemaal de moeite waard.

Klinkt inderdaad fijn deze Orthotonics

039. Associates - Party Fears Two

Ik ben niet de enige met dit nummer in z'n lijst.

Anderen hebben al zoveel mooier geformuleerd wat zo geniaal is aan dit lied, ik ben het dan ook volmondig met hen eens.

Het is wat ver af van dat geniale debuutalbum, waarvan er zomaar ook enkele nummers kanshebber waren voor deze top 100. Maar ja, je moet kiezen hé.

Popmuziek uit de hoge schuif. Die stem van Billy MacKenzie....dat glorieuze einde, net voor de outro wanneer Billy's stem de hoogte inschiet is mijn moment!
Ik koos die Top of The Pops-clip omdat ze daar toch met zoveel flair op dat podium staan.

038. Yellow Magic Orchestra - Seoul Music

Technodelic is misschien wel de beste synthpop-plaat die ik ken. Van dat album is Seoul Music een van de meest conventionele stukken muziek. Maar wat voor een stuk dan ook!

Dankzij deze compil ontdekt.Voor mij dé standout-track op een bijzonder goed samengesteld verzamelalbum.

037. Justine and The Victorian Punks - Still You

Eigenlijk is dit nogmaals Love of Life Orchestra maar dit kwam wel degelijk uit onder Justine and The Victorian Punks.
De originele 12" uit '79 is te krijgen als je er veel duiten voor neerlegt, helaar gaat de heruitgave uit 2010 ook die kant uit.

Bijzonder zwoele disco met een ultieme saxsolo van de heer Peter Gordon zelf.
Dit nummer is een herwerking van Ancora Tu van een zekere Lucio Battisti.

036. Japan - Methods of Dance

Unieke band, dit Japan. Van hun 3 kleine meesterwerken (toch wel) is dit het absolute hoogtepunt.
Die croonende stijl van Sylvian toch.

De klik met Japan kwam er voor mij toen ik na een nachtje drinkeboeren besloot om met Quiet Life op de koptelefoon de slaap af te wachten. Ik weet nog goed hoe de titelsong er kwam ingehamerd. Dat moment vergeet ik nooit meer. Zodoende was mijn interesse gewekt en zal die niet meer wegebben...daarvoor is deze band veel te goed.

035. Slant 6 - What Kind Of Monster Are You?

Slant 6 heeft een kortstondig bestaan gekend. In de 3 jaar dat de band bestond heeft ze er toch 2 albums en 2 singles weten uit te werpen. Met Soda Pop*Rip Off hebben ze 1erg goeie plaat weten te maken, meer rock'n roll dan gelijkaardige bands uit die tijd, maar mét punkattitude. Inzombia is ook goed maar moet het meer van momenten hebben. Mijn favoriet van hen kwam in '93 uit op het Dischord-label.

Heerlijk dat, er meteen invliegen en grappig ook nog...

Your fangs are beginning to show now
I think I've really got to go now
I though you were sweet but no
This is just part of your plan

Samen met Red Aunts, 7 Year Bitch, L7 en Team Dresch zo een beetje mijn favorieten van al die bands die onder de noemer riot grrrl geschaard werden.

034. Wipers - The Search

Melodieuze punkrock. Iets anders kan je dit niet noemen.

Weinigen hebben dat beter gedaan dan allesdoener Greg Sage.
Ik vraag me af, mocht het niet van deze site zijn, waar ik op Wipers zou zijn gestuit. Eventueel waarschijnlijk wel maar dan toch liever vroeger dan later.

Zoals de meesten hier ben ik begonnen met die verzamelbox met de eerste 3 albums en heel wat bonusmateriaal. Fantastisch om te hebben.

Land of the Lost is echter mijn ultieme Wipers-plaat.
The Search is zo'n nummer dat bij de eerste beluistering meteen je aandacht grijpt en niet meer loslaat. Nog steeds niet. Heerlijke riff. Melodieus tot en met. Topnummer!

033. Ween - Tried and True

Eerlijk gezegd ben ik niet helemaal kapot van Ween.Toen ik vaak naar die bib in Kortrijk cd's ging halen, bracht ik op een bepaald moment The Mollusk mee. Dat ging er niet in. Te raar en te moeilijk of ik was te groen, dat kan ook.
Misschien moet ik nu maar eens wat meer moeite doen, want de band van dat ontgoochelende album heeft toch maar een song gemaakt die ik hier in deze lijst wilde zetten.

Tried and True is een psychedelisch popliedje 'pur sang' mét sitarsolo! Grappig ook maar dat schijnt eigen aan Ween te zijn.

032. Killdozer - Knuckles The Dog (Who Helps People)

Killdozer, één van de vlagschepen van het Touch and Go label heeft geen enkele perfecte plaat gemaakt, toch is dit een van mijn meestgedraaide bands van de afgelopen 3 jaar. Moet ik er een kiezen, dan misschien Snakeboy of Burl of Intellectuals.... Het vroegere werk dus...

Dit is een song uit wat later werk, typisch Killdozer.
Die grommende stem van Michael Gerald, kan velen doen huiveren. Gaat wonderwel samen met de wat 'sludge' sound die deze band heeft.
De muziek is bloedserieus maar de teksten mag je met enkele grammen zout nemen.
Zoals dit quasi drama-serieus verhaal:

Knuckles goes to the nursing home to visit the elderly
Abandoned by their own children
Knuckles lifts them from their misery

Brought down by an assassin's bullet that was meant for me
Knuckles the dog who helps people now you are forever free

031. The Triffids - Convent Walls

Toen ik een brave tiener was hadden wij thuis een abonnement op Humo. Mij interesseerden vooral de laatste paginas, de recensies en alle muziekgerelateerde onzin. Bij een of andere herdenking werd dat mooie stukje van Marc Mijlemans over Born Sandy Devotional nog eens gepubliceerd.
Dat kleine stukje tekst was voor mij de aanzet om dat album op te zoeken.

Zoals ik dat vaak deed pleurde ik de cd uit de bib op cassette. Nu heb ik hier al eerder gezegd dat ik bandjes grijs heb gedraaid maar dit moet het meest grijze geweest zijn. Toen en nu een van de beste albums die ik ken.

Ik heb stapels vellen van papier gevuld met de teksten die ik zonder verpinken kon opdreunen, me niet altijd bewust van de betekenis, maar dat hoeft niet altijd. Net zoals de tekst van B-kantje Convent Walls. Is het nu een afscheidslied, lofzang of klaagzang?

Luister eens hoe David McComb deze regel zingt: And with all your voice you'll adore him