Pavlov's Dog
Die 2 albums (1979 en 1982) van James White and the blacks mag ik nog graag horen.

030. Drunks With Guns - New Wave Negro Girl

Rammelende noisy punk. Wat moet je hierover zeggen? Het geluid van deze dronkaards staat me gewoon geweldig aan. Van de gruizige garagepunk tot de stompende industrial noiserock. Erg goed allemaal.

Voor de meerwaardezoeker : zoek ook even Ultraman op, met drummer Mike Doskocil van de Drunks.

029. The Exciters - Tell Him

Een evergreen in het ouderlijk huis.

Vader heeft een hele collectie van dit soort poppy soul vooral van begin jaren '60.

Wat een stem heeft die Brenda Reid. De manier waarop ze die I know inzet, en die oh yeah is misschien wel de beste in pophistorie.

Oh, die zag ik niet aankomen, maar heerlijk nummer dat Tell him.

Overheerlijk, geen genoeg krijg ik ervan!

028. Allez Allez - Valley of The Kings

Brusselse wave met internationale allure. Helaas hebben deze single en dit album het niet goed gedaan. Dat was meteen het einde voor de charismatische Sarah Osborne die met de zanger van Heaven 17 ging samenhokken.
Men zou nog even verdergaan met een nieuwe zangeres maar dat werd ook geen succes.
Gedaan met Allez Allez.

Hun erfenis is toch niet min, minstens vijf topnummers waaronder dit bombastisch klinkende, mysterieuze Valley of The Kings....

027. Smashing Pumpkins - Bury Me

In de loop der jaren heb ik al meerdere favoriete Smashing Pumpkins nummers gehad. Hoe kan dat ook anders met zo'n indrukwekkende hoop aan absolute pracht.

Als jonge gast luisterde ik vooral Siamese Dream, Mellon Collie en Pisces Iscariot. 3 onvergetelijk sterke platen. Gish heb ik toen over het hoofd gezien, de plaat kwam ook te vroeg uit voor mij.

Ik kan goed begrijpen dat ze met laatstegenoemde als een komeet op het voorplan schoten. Gish moet niet onderdoen voor die andere meer bekende albums.

Psychedelische grungehardrock (meer hardrock toch) met duidelijke jaren '70 invloeden.
'Bury Me' heeft het allemaal, de riffs, de solos en die 'volle' sound van de Pumpkins.

026. Underworld - Mmm Skyscraper I Love You

Natuurlijk ben ik net als zovelen met Underworld bekend geraakt dankzij deze film.
Reden genoeg om dit album op te snorren in, u raadt het al, de bib in Kortrijk. De cassette heeft marathons gedraaid volgens mij.
Dubnobasswithmyheadman is ook het enige album dat ik 2 maal op cd heb gekocht. Mijn eerste was werkelijk tot een vod verworden.
Een jonge tiener zijnde (je kent de muziek van je vader (sixties soul/funk/pop), de muziek van Radio 2 top 30 en je begint pas naar De Afrekening te luisteren) ben je onder de indruk en zoek je meer gelijkaardige dingen op.
Veel van die muziek kan ik nu niet meer hebben.
Deze plaat kan ik wél nog hebben en enkele malen per jaar móét ik 'm beluisteren.

Geen enkel mindere track. De 2 buitenbeentjes 'Tongue' en 'River of Bass' staan net waar ze moeten staan.
Mijn keuze hier 'MMM Skyscraper....' heeft net dat ietsje meer dan al de rest. Er gebeurt vanalles. Ik lees wel eens dat het veel te lang doorgaat maar dat vind helemaal niet. Net lang genoeg, subliem nummer!

De top 25 gaat aangevat worden. Ik wou eigenlijk op zondag klaar zijn. Dit is mijn 5de week al en ik heb dan wel genoeg in de belangstelling gestaan. Tijd voor ander en beter.
Zondag gaat misschien niet lukken, maar zeker ergens begin volgende week mag de volgende eraan beginnen.

025. Modern Guy - Electrique Sylvie

Swingende wavepop uit Frankrijk mét funky sax!

Dit liedje is duidelijk de uitschieter op een verder niet onaardig album. Veel Franse muziek uit die tijd heeft zo'n prettige je ne sais quoi, pretentieloze fun.

dans son lit
on se croit
au paradis

024. Brian Eno - Back in Judy's Jungle

Mijn favoriete nummer van een speciale plaat. Het is in feite gewoon popmuziek maar dan van het soort dat alleen van de heer Eno kan komen. Speciale ritmes en aparte structuren, dat kan zelfs ik, met mijn amuzikaal gehoor, vaststellen.

Bij dit nummer heb ik een vreemde associatie. In mijn hoofd zie ik vaak David Niven in een militair kostuum door in de jungle paraderen.

Good ol' Blighty

023. Liliput - Split

Volgens mij ben je ófwel voor ófwel tegen.

In de 10 jaar dat ik bekend ben Kleenex/Liliput heeft de muziek nog niets aan kracht ingeboet.
Inventieve, korte, puntige liedjes.

Van pure punkrock (Madness) tot introverte sprookjes-achtige pop (A Silver Key Can Open an Iron Lock Somewhere).
De latere periode is een heel interessante, heel apart. Misschien komt Odyshape wel in de buurt.

Van de vroegere periode is Split echt een goed voorbeeld.
Wat een krachtig nummer, geen overbodig gedoe, direct met de deur in huis vallen en dan rechtdoor tot het eind. Geen compromissen alstublieft!

ófwel je hebt er nog nooit van gehoord

Voor mij niet: ik werd gelijk fan. Helaas werd het album toch een beetje ondergesneeuwd door Nirvana en Pearl Jam toen, maar voor mij waren de Pumpkins absoluut de beste van het stel. Mooie tijden.

Bijzondere keuze ook: zeker geen verkeerde. Ik hou nog steeds enorm veel van Gish.

Dat kan ook natuurlijk. Vanaf gisteren kan je dat in ieder geval niet meer beweren voor deze band!

Ja, je hebt wel je leeftijd mee! Ik heb Mellon Collie, Pisces en Siamese in omgekeerde chronlogische volgorde leren kennen vermoed ik.

022. Les Wampas - Rimini

Les Wampas teisteren al sinds midden jaren '80 allerlei podia in Frankrijk waar zij een cultstatus genieten.
Hier relatief onbekend.

Als grote wielerliefhebbbers schreven ze dit pakkend eerbetoon aan de veel te vroeg overleden 'Piraat'.

Pantani heeft ook mij veel goede herinneringen bezorgd. Elke zomer hing ik aan de beeldbuis om de exploten in de Tour De France te volgen. Majestueuze landschappen, heroïsche ontsnappingen (Eros Poli / wat een naam!), drama en sportieve hoogstandjes.
Wat later aan de oppervlakte zou komen heeft geenszins dat plezier dat ik ervoer bezoedeld.

Ik herinner me exotische namen als Jean-Phillippe Dojwa, Pjotr Oegroemov of een Thierry Marie...en Marco Pantani natuurlijk.

Geen bijzonder liedje, erg eenvoudig zelfs. Toch hoog in mijn lijst.

Heel erg mooi:

Un jour avec tous les pirates
Tu reviendras crier vengeance
Le bandana sous les étoiles
Pour réduire Rimini en cendres

Idem hier...het eerste wat bij de eerste beluistering in me opkwam (door de sax?) waren the X-Ray Spex.

021. Helen Shapiro - Walking Back To Happiness

Dankzij de De Pre Historie 1961 leren kennen.

Nog maar eens een evergreen in het ouderlijk huis.
Die eerste volumes van die cds waren een heus succes bij ons.

Wat een stem en dat voor een kind van 14 jaar!

020. Severed Heads - Dead Eyes Opened

Hypnothiserende synthesisers en loops en samples uit Australië.

Uit '83! alweer!

Mijn favoriete track tijdens het lopen ook. Dit jaagt me vooruit.
Ik loop het liefst laat in de avond, zwoele omstandigheden, goed veel zweten en dan dit nummer, jaagt mijn pols met 20 slagen de hoogte in. Zo lastig is het om me te beheersen wanneer dit voorbijkomt.

Dit doet het voor mij in een zweterige club of op een afgelegen plekje in de natuur.
Nog sterker, deze track doet het voor mij altijd en overal.

De Severed Heads ( dat is dus voornamelijk Tom Ellard) hebben een nogal uitgebreide discografie. Zoek en eenieder vindt wat naar zijn smaak.

019. MX-80 Sound - More Than Good

MX-80 Sound is mijn favoriete band sinds enkele jaren. Die eerste 3 platen zijn gewoonweg fantastsich.
Hun eerste is mijn absolute nr. 1 plaat tot ik iets beters hoor.

Ik lees soms krautpunk, protopunk, proto mathrock, proto vanalles. Deze Crowd Control hint zelfs soms naar iets wat aan shoegazer doet denken, in het jaar '81 welteverstaan.

Ik hou van dat volle, verzadigde geluid, de monsterriffs, die wisselingen in ritme.

Bij het grote publiek helemaal onbekend gebleven ondanks de soms catchy songs....en dat is hun verlies.

018. Procol Harum - Homburg

Zucht!

Je ziet, deze compilatie heeft echt wel een grote indruk op de jonge jellorum gemaakt. Zal dit de laatste keer zijn dat ik hier een nummer vandaan haal?

De wat cryptische tekst heeft me nooit zoveel geboeid, het is eerder dat sfeertje dat ergens tussen melancholie en treurnis heen zweeft. Of die piano en dat orgel....gewoon een geweldig lied.

017. Lyres - We Sell Soul

Helaas heb ik nog steeds geen plaat van Roky Erickson gehoord of van zijn 13th Floor Elevators. Daar moet ik toch eens dringend verandering in brengen.
Wie dit nummer kan schrijven verdient mijn aandacht.

Het is nu echter eenmaal zo dat ik deze versie echt top vind. We Sell Soul, inderdaad, zo soulvol klinkt een garagerockband zelden.
Dat geldt trouwens ook voor deze en deze platen. Sterk aan te raden voor wie een soort soulvolle garageband wil horen.

016. Carly Simon - You're So Vain

Wat ik verder al hoorde van Carly Simon boeit me maar matig.

Dit is echter een heerlijk poprocknummer waarmee niemand je in je kot zal jagen.
En wel ja, het is wat zeemzoeterig maar daarvan heb ik ook af en toe een portie nodig.

Die 'strings', de 'foute' maar passende solo, dat heerlijke 'don't you' in de achtergrond van de 'prime suspect?' en de toch wel sterke, overtuigende stem van mooie Carly met het bijzonder sterke refrein maken dit in mijn boek tot een onsterfelijke klassieker.

Homburg!

X-Ray Spex is ook niet verkeerd natuurlijk!

015. The Flesh Eaters - Shallow Water

Velen beweren dat deze plaat de beste Flesh Eaters is.
Ik ga voor de opvolger. Die belandt gewoon vaker op de draaitafel.
Het zijn allebei topplaten natuurlijk en doe daar ook maar hun eerste en vierde bij. Die laatste moet ik nog toevoegen aan de collectie, evenals de eerste EP, die voorlopig niet naar mijn beurs is.

Ontsproten aan het brein van Chris Desjardins spelen ze een bijzondere hevige vorm van punk met roots- en bluesinvloeden. Voodoo en literatuur.
Waar vele L.A. bands de hardcore richting zouden opgaan ging deze band (eigenlijk een wisselend collectief met Chris D. als enig vast lid) sinds hun eerste release in '78 een andere richting uit. Iets wat mij overduidelijk meer dan bevalt!

Dit nummer is een ongelofelijk intensief punknummer maar dan ook weer niet. Chris D. bezweert zijn teksten (hier iets over de Duivel en de verkoop van een ziel) alsof zijn laatste uur heeft aangebroken.
Hier kan ik úren naar luisteren.

014. James - Ring The Bells

De enige band met 2 noteringen. Ik kon mezelf er niet toe brengen 1 van beide liedjes niet op te nemen in de lijst.
Ik heb bij nr. 59 al eens naar deze uitstekende compilatie verwezen. Dit Ring The Bells was mijn kennismaking met deze Britten.
James, de band die me hoop en kracht geeft. (zei hij bijzonder klef )

Serieus nu, is dit dan geen fabuleuze uitvoering van de eerder tamme studio-versie?
Dit vind ik echt zo'n 'larger than life' lied.

013. Chicken Shack - I'd Rather Go Blind

Opnieuw nu nr. 3

Het enige nummer dat ik ken van Chicken Shack of is het Christine Perfect/McVie?

Haar vocale prestatie hier is werkelijk...wel...perfect!

012. Bongwater - You Don't Love Me Yet

Opnieuw een cover (zie nr. 17) en opnieuw van die Roky Erickson.

Bongwater zou een 'grote' band moeten zijn. Psychedelische pop-perfectie.
Hun The Power of Pussy neem ik maar af en toe tot mezelf want het is werkelijk waar een intense ervaring.
De rest van de discografie is ook helemaal de moeite.
Net zoals veel op het Shimmy label.

Zangeres Ann Magnuson was ook deel van dit niet oninteressant collectief.