Kwamen weer wat vinkjes binnengevlogen. Kompakt is een echte Fundgrube, zozeer dat ik die zaak altijd uitsluitend met een afgemeten hoeveelheid geld mag betreden - nimmer met credit card en/of pinpas, begrijpelijk als je H3-lijder bent. Basic Channel is sowieso een heel fijn label.

Talking Heads: fijn nummer van een prima band. Die album-afsluiter is een uitstekend nummer, een remonte na de twee (imo) zwakkere eerste nummers van de b-kant. Denk trouwens dat de reisgids A Journey to the Mind of David Byrne een omvangrijk boekwerk zal zijn.

Komt er trouwens nog (ouwe) folk?

Phylyps Trak is na bijna 30 jaar nog steeds onverwoestbaar
En dan ook nog de beste 16HP van hun beste album!

Nog een paar

Gaat er lekker snel doorheen Zelienople lijkt wel een beetje op Current 93 ofzo, donkere folk weirdness met elektronische drones en geluidjes. Niet helemaal mijn ding maar soms ook erg goed. Zal de plaat eens opzoeken.

Heerlijke update

En met al dat enthousiasme voor This Must Be the Place zouden we hem toch een keertje hoog in de Ladder moeten kunnen krijgen...

Prefab en deze TH ook in mijn top 100

als je kijkt wat er nu hoog in de ladder staat zeker!

Nou, ik ben toevallig na jaren niet aan de ladder meegedaan te hebben sinds een paar dagen weer aan het meestemmen, dus wie weet, als ik het vol weet te houden.

Helaas is ie al uitgeschakeld...

Ja, ik bedoelde vooral: als ik er komend jaar nog steeds zin in heb.

Ah ja, dat is een grotere uitdaging dan tot het einde van het jaar

Geweldige lijst en dito stukjes weer, net als die van aerobag. Mooi!

Kers op de taart is dan wel om Phylyps Trak in beide lijsten aan te treffen - terecht!!

65. ANOHNI – 4 DEGREES (2016)

https://www.musicmeter.nl/album/533418

Via dat ene forum vol AFI fans (zie nr. 76) stuitte ik op de naam Antony and the Johnsons. Zou erg goed wezen. Ik was denk ik 14, 15 en tot dan toe waren er alleen het debuutalbum en een EP'tje. Dus ik maar eens dat self/titled album opgezet en oh man, was ik daar nog even totaal niet klaar voor. De theatraliteit was me toch nog even allemaal te veel. Maar zoals ik wel vaker had destijds, ik kon het absoluut niet hebben als mensen die ik hoog had zitten bepaalde muziek geweldig vonden en ik het dan niet 'snapte'.

Echt megaveel geluisterd en ergens viel dan toch het kwartje. Gek genoeg kwam niet heel lang daarna I Am a Bird Now uit, dat toch veel meer ingetogen en minder 'out there' is, maar dat debuut is altijd mijn absolute favoriet van haar gebleven. Blijkbaar doet gewenning uiteindelijk dan toch wonderen. Zoveel tijd zou ik vandaag de dag nooit meer steken in nieuwe muziek in ieder geval. The Crying Light en Swanlights vond ik ook nog wel mooi, maar deden me toch iets minder, de formule leek een beetje uitgewerkt.

Maar toen was daar de wederopstanding van Anohni. Hopelessness is echt een schitterend album waarmee ze bewijst dat haar stem zich zo ontzettend goed leent voor elektronische producties (maar dat wist ik stiekem eigenlijk al wel door bijvoorbeeld haar samenwerking met Hercules and Love Affair). Echt, wat een comeback maakte ze hiermee, en met name die eerste single '4 Degrees' kwam echt hard binnen destijds, en ik vind het eigenlijk nog steeds wel een ongekend krachtig nummer dat telkens weer voelt als een keiharde kopstoot.

Een liedje over klimaatverandering, zo op papier kan ik me niet voorstellen hoe je van zo'n uitgekauwde kwestie nog iets meeslepends en overtuigends kunt maken, maar Anohni lukt het om een interessant perspectief te kiezen dat de luisteraar uitdaagt, en dat is heerlijk, maar ach, uiteindelijk maakt dat ook allemaal niet zoveel uit, want vooral muzikaal vind ik dit echt heerlijk, hoe die schurende elektronica en de engelachtige zang van Anohni elkaar complementeren, ik kan er tientallen keren achter elkaar naar luisteren, en dat doe ik dan ook vaak.

64. Kurt Vile – Goldtone (2013)

https://www.musicmeter.nl/album/317363

Ik heb in dit topic al veel over mijn mentale strubbelingen geschreven, maar ik zit echt niet 24/7 in een hoekje te huilen en te kniezen, hoor. Zelfs in mijn meest labiele fasen kan ik nog steeds van bepaalde dingen genieten. Lekker eten, goede muziek, een goede film, een goed boek, als ik me niet zo goed voel lukt het me bijna altijd nog wel om lichtpuntjes te vinden in mijn hobby's. Ik heb gelukkig een manier gevonden om het leed, al is het maar voor een paar minuten, even tijdelijk te verzachten en aan deze momenten klamp ik me krampachtig vast als het even wat minder gaat.

'Goldtone' is zo'n nummer dat me altijd aan het glimlachen krijgt en nu het de afgelopen jaren eigenlijk heel goed gaat, merk ik dat de band tussen mij en dit nummer alleen maar sterker wordt. Ik vind Kurt Vile stiekem eigenlijk best wel enorme boomermuziek, en aan boomermuziek heb ik normaal gesproken een hekel, maar van Wakin on a Pretty Daze, en dan met name dus 'Goldtone', word ik zo verdomd vrolijk. Ik kan er gewoon niks aan doen. Klaag me aan dan.

Echt van die muziek die ik direct op wil zetten als de winter lang genoeg geduurd heeft en er eind februari, begin maart voor het eerst weer een zonnetje doorkomt dat enige kracht heeft. En dan alle ramen en deuren open en dit nummer zo hard door het huis laten schallen dat heel Nijmegen ervan mee kan genieten. En dan hard chillen op mijn balkon. 'Goldtone' heeft zo'n heerlijk lome sfeer dat je tien minuten lang even al je zorgen laat voor wat ze zijn en echt even helemaal in het moment bent. Echt, het maakt niet uit wat er aan de hand is, van dit nummer word ik altijd rustig en vrolijk.

ANOHNI

63. Sinéad O'Connor – Troy (1987)

https://www.musicmeter.nl/album/3410

Ik maak mijn moeder ontzettend trots met deze notering voor 'Troy' (al vindt ze eigenlijk dat-ie op één zou moeten staan). Mijn voorliefde voor de jaren tachtig is me niet zomaar aan komen waaien, nee, die is me redelijk door de strot geduwd (met liefde, hoor). Thuis werd bijna alleen maar jaren tachtig muziek gedraaid, de muziek waar mijn ouders zelf mee opgroeiden.

Ik heb me heel lang afgezet tegen de muzieksmaak van mijn ouders, en toen ik eenmaal op eigen houtje door de muziek van de jaren tachtig begon te struinen, deed ik vooral heel erg mijn best om de bands leuk te vinden die mijn ouders dan net niet kenden. Nee, vooral niet die jaren tachtig dingen die mijn ouders draaiden, want dat was wel heel erg saai allemaal. Het moest vooral minder poppy en duisterder en obscuurder zijn.

'Troy' is dus het favoriete nummer van mijn moeder en ik herinner me dat, wanneer ze in de kamer naast mij aan het strijken was, echt altijd KEIHARD Sinéad O'Connor draaide. Verschrikkelijk vond ik dat als tiener, maar God, toen werd het ooit najaar en werd het weer tijd om op de top2000 te stemmen en elkaars lijstje te bespreken (binnen het gezin stemden we altijd alle vier, nog steeds trouwens). De passie waarmee mijn moeder op een dag over 'Troy' begon te praten werkte zeer aanstekelijk en vanaf dat moment kwam de kentering in mijn waardering.

Schoorvoetend moest ik een paar jaar later toegeven dat ik zelf ook op 'Troy' gestemd had en dat het toch eigenlijk wel een heel mooi nummer is. Muzikaal is het heerlijk bombastisch en niet subtiel, gotta love the 80s, maar O'Connor steelt toch wel de show met haar zang en trekt alle registers open. Van bijna fluisteren tot schreeuwen, alles komt voorbij en alles met een overtuigingskracht en een schoonheid waar je u tegen zegt. Ik was als kind altijd een beetje bang voor die kale, schreeuwende vrouw met dat raar lange nummer, maar nu vind ik 'Troy' vooral alleen maar heel erg stoer.

62. Gorki – Mia (1992)

https://www.musicmeter.nl/album/953

Nederlandstalige muziek, ik heb er heel weinig mee en knap bijna altijd af op de teksten die of vol sinterklaasrijmpjes staan of die juist veel te geforceerd klinken. Misschien is het Nederlands niet echt een geschikte taal om in te zingen, maar als ik Gorki hoor ga ik toch aan die uitspraak twijfelen. Want de teksten van Luc de Vos laten zien hoe mooi de Nederlandse taal kan zijn.

Het debuutalbum van Gorki heb ik denk ik ongeveer een miljoen keer gedraaid en staat alleen maar vol adembenemende liedjes. Mijn obsessie voor dit album werd op een gegeven moment zelfs zo erg dat mijn vrienden me verboden om het nog op te zetten of liedjes van het album te zingen. Het helpt ook niet mee dat ik enorm eenkennig ben qua albums. Ik kan gerust mijn hele leven naar een en hetzelfde album van een band luisteren terwijl ik overal lees en hoor dat ze nog zoveel meer moois hebben gemaakt. Ook in het geval van Gorki zal ik waarschijnlijk tot in de oneindigheid enkel en alleen blijven luisteren naar het debuut.

Maar goed, 'Mia' vind ik dus het allermooiste liedje van dat album. Het is niet eens zozeer het liedje zelf met die prachtige tekst (“mensen als ik vind je overal / op de arbeidsmarkt / in dit tranendal”) waar zoveel gevoel in ligt, want dat geldt voor alle nummers op het album, maar ik werd vooral diep geraakt toen ik beelden zag van een voetbalstadion dat gezamenlijk 'Mia' zong na de dood van Luc de Vos. Echt bijzonder ontroerend om te zien hoeveel de muziek van Gorki betekent voor zoveel verschillende mensen. Als ik dan al een liedje moet kiezen van een bijna perfect album, laat het dan maar het liedje zijn waarmee deze band zich voor zovelen onsterfelijk heeft gemaakt.

(Volgens Last.FM heb ik schrikbarend vaak naar dit nummer geluisterd. De teller staat op 150 haha.)

Pssst... Eindelijk Vakantie is natuurlijk Gorki's beste

61. Modest Mouse – Teeth Like God's Shoeshine (1997)

https://www.musicmeter.nl/album/913/info/

Dit is er ook weer zo één die bij de eerste luisterbeurt nog weinig potten kon breken, maar de aanhouder wint en ik heb er op een bepaald moment zoveel naar geluisterd dat ik het vanzelf goed begon te vinden. Mijn waardering voor The Lonesome Crowded West is met de jaren alleen nog maar groter geworden, want van alle indierock die ik in mijn leven gehoord heb, is dit eigenlijk de enige band waar ik maar steeds naar terug blijf keren.

Tien jaar geleden had Modest Mouse ook echt niet in deze lijst gestaan. Ik luisterde toen zoveel indierock dat het eigenlijk moeilijk was het kaf van het koren te scheiden. Nu ik het allemaal echter even een decenniumpje heb kunnen laten bezinken moet ik toegeven dat dit het enige album van toen is, binnen dit genre, waar ik nog steeds smoorverliefd op ben. Hoe een album van bijna 75 minuten binnen deze categorie me van begin tot einde kan blijven boeien is me een raadsel (of eigenlijk niet, zoals ik verderop uitleg), maar Modest Mouse slaagt erin (en even btw, is het niet heel raar dat Johnny Marr ook heel lang bij de band gespeeld heeft?).

The Lonesome Crowded West weet vooral de hele speelduur door te verrassen en daarom houd ik zo van dit album. Er wordt een heel groot gebied qua toon en sfeer verkend en ook de losse nummers zitten vaak vol slimme, onverwachte wendingen. Dan is er nog de veelzijdige zang van Isaac Brock die soms schreeuwt, soms weer bijna fluistert, dan weer meer richting praten gaat, hij heeft in ieder geval een heerlijke stem die die op alle mogelijke manieren gebruikt en die constant de aandacht opeist en de luisteraar bij de les houdt. Het klinkt alsof de band alles met speels gemak doet, maar onder die ogenschijnlijke simpelheid gaan zeer intelligente, doordachte songstructuren schuil.

Alles wat ik hierboven over het album heb geschreven, gaat ook op voor de fantastische albumopener 'Teeth Like God's Shoeshine'. Die is voor nu heel even favoriet hier, maar ik ben in de afgelopen paar jaar denk ik al een keer of tien gewisseld. Het is een ontzettend slim geschreven nummer dat telkens van toon wisselt, maar ook genoeg zich herhalende aspecten bevat om al heel snel bekend aan te voelen. Je hebt ook totaal niet door dat het een liedje is dat maar liefst zeven minuten duurt. Dit nummer is het bewijs dat Modest Mouse eigenhandig toont hoe veelzijdig indierock is, en daar hebben ze in principe maar één nummer voor nodig (maar ze hebben er gelukkig veel meer).

Troy #besteooit. Klaar.

Staat toch op nr 63?
Leer lezen man ...

Mia

Topalbum, ja! Veel beter dan het debuut.

Ok, misschien komt er nog wel eens een dag dat ik die op ga zetten.

Op vakantie
Maar ik vind het debuut echt wel een stuk beter.

En luister je dan wel nog naar losse nummers van die bands waar je slechts één album van luistert, of ook dat niet? Want Beste Bill en Ooit Was Ik Een Soldaat mag je ook echt niet links laten liggen.

Beste Bill, dat trompetje

60. Bauhaus – A Spy in the Cab (1980)

https://www.musicmeter.nl/album/7907

Bauhaus is ook een van die bands die ik heb ontdekt door het AFI forum. Het was een sound waar ik even aan moest wennen, want ondanks dat ik een kind met een zeer gloomy dispositie was, was dit toch wel heel erg donker. Toch was het een van de eerste jaren tachtig bands waar ik echt helemaal wild van werd (dit was ook zo'n eighties band die mijn ouders niet kenden, dus dan was het goed, zie mijn stukje bij Troy).

Lekker spannende, engige muziek, de gothic rock van Bauhaus. Sommige nummers hebben een heel fijne drive, anderen zijn vooral in hun traagheid heel creepy. Vooral de zang van Peter Murphy heeft iets angstaanjagends en hun geluid wordt wat mij geperfectioneerd in het nummer 'Spy in the Cab'.

Echt, als ik dit nummer luister, denk ik altijd: dit had zo ook door een groep als Coil gemaakt kunnen worden. Ja, echt waar, zo creepy en naargeestig is dit nummer. Het is tergend traag en dan heb je nog Murphy die hier volledig neurotisch en krankzinnig klinkt. Echt een heerlijk naar nummer dat steeds naarder wordt en ik ben fan en kan niet stoppen met luisteren naar dit nummer.

Hé grappig, ik wist helemaal niet dat jij de moeder van madmadder bent!