Ja, dat was voor mij ook het opvallendste aan het hele stukje

76. AFI – Totalimmortal (1999)

https://www.musicmeter.nl/album/45118

Toen ik hier op MusicMeter kwam was ik echt extreem groot fan van AFI. Ik had door een band als Linkin Park al een heel klein beetje kunnen wennen aan de ruigere, hardere muziek maar ik zat toen toch nog wel een tijd lang redelijk vast in de top40 en wist niet zo goed hoe ik aan nieuwe, andere muziek moest komen. Mijn grote hobby was photoshop en ik zat samen met een vriend op national sig league (zou dat na al die jaren nog bestaan?), een forum waar je tegen andere gebruikers kon battlen met je photoshop creaties.

Via die site maakten we kennis met wat andere photoshoppers en al snel zaten we avonden en nachten met elkaar te MSN'en. Ik sprak vooral heel veel met Leigh, een amerikaan die me maar muziektips bleef sturen. Hij luisterde naar Trivium, Atreyu, Underoath, Avenged Sevenfold, niet per se namen om nu nog trots op te zijn haha, maar op dat moment was het precies wat ik nodig had. Dankzij hem kwam ik ook bij AFI terecht en dat was echt een schot in de roos.

Begonnen als punkbandje, daarna meer de emokant opgegaan, en inmiddels maken ze aalgladde pop. De muziek was net hard genoeg om er mijn moeder mee op de kast te kunnen jagen en op school definitief het label 'alto' te krijgen, maar toegankelijk genoeg om mijn nog niet heel erg getrainde oren te blijven plezieren. Toen had ik echt het idee dat ik met AFI extreme muziek luisterde, maar als ik er nu naar luister klinkt het voor mij gewoon als popmuziek waar soms een beetje in geschreeuwd wordt haha.

Al snel hing ik veel rond op het AFI-forum en kwam zo in contact met een heleboel nieuwe muziek waardoor, ironisch genoeg, AFI steeds meer naar de achtergrond zou verdwijnen. The Smiths / Morrissey, Antony & the Johnsons, Bauhaus, The Cure, Elliott Smith zijn enkele namen die ik via dat forum leerde kennen.

Erg veel en vaak luister ik niet meer naar AFI tegenwoordig, ik ben het toch wel flink ontgroeid, maar enkele nummers hebben na al die jaren nog niks van hun glans verloren. Ik denk serieus dat als ik 'Totalimmortal' vandaag voor het eerst zou horen, ik het gewoon een erg sterk nummer zou vinden. Lekker hoog in de energie en net als bij Have Heart vind ik die samenzang door de hele band echt gaaf. Vond de clip ook altijd wel heel erg stoer en de devilock fase van zanger Davey Havok was toch wel zijn beste fase.

Ik kan het iedereen aanraden. We eten het wel altijd met vegashoarma, 'echte' shoarma lijkt me minder lekker.

Mwah, lijkt me best wel te doen, een croissantje shoarma.
Ken mensen, die doen gehaktballen in de vla...

En die worden daarvoor behandeld?

Tuurlijk

Envy! Één van de beste nummers van hun beste plaat. Daarna werd het ook mij te veel postrock, met hier en daar nog wel toffe nummers overigens. Staat alleen een beetje laag
Ik herinner me opeens een concert in Worm, waren jij en sxesven dat ook niet bij? Of nog meer /andere Mume's?

Ik was daar niet! Heb ze helaas nooit live gezien. Kan me zo voorstellen dat Sven daar wel was!

Sven was daar zeker. Nevyn en ik waren er ook. We hebben ze achteraf zelfs nog een beetje geholpen met het inladen van de tourbus, sympathieke gasten.

Fraaie lijst tot nu toe Mads! Leuke, persoonlijke stukjes.

Wat een heerlijke lijst, Mads! En de stukjes vormen een enorme toegevoegde waarde, erg mooi.

75. Prefab Sprout – Wild Horses (1990)

https://www.musicmeter.nl/album/6061

Ken je dat, dat je een stem hoort en direct aan diens lippen hangt? Dat het echt helemaal niet meer uitmaakt waarover de beste persoon zingt of welke muzikale omlijsting er gebruikt wordt, het enige dat telt is de zang? Ik heb dat best wel vaak, ben heel erg gevoelig voor stemmen en manieren van zingen en ik heb dat dus heel erg met de zanger van Prefab Sprout.

Ik moet toegeven, ik vind Steve McQueen wel een veel sterker album met veel betere liedjes, maar dit 'Wild Horses' was mijn kennismaking met de band en dat nummer heeft me echt nooit meer losgelaten. Het is zo heerlijk zwoel en door de vrij minimale muzikale begeleiding komt de nadruk helemaal op de zang te liggen.

Ik heb altijd gedacht dat ik vooral liefhebber was van uitgesponnen muzikale epossen met een verhaal, maar nu ik zo eens door mijn lijst heen scroll, staan er eigenlijk ook wel heel veel kortere liedjes in die ik juist enorm waardeer vanwege hun simpelheid. Een heel erg goed popliedje zoals dit heeft misschien ogenschijnlijk niet zoveel om het lijf, maar ondertussen luister ik er al wel mijn halve leven naar. Heeft zijn plek in deze lijst wat dat betreft dubbel en dwars verdiend.

74. Sigur Rós – Viðrar Vel Til Loftárása (1999)

https://www.musicmeter.nl/album/1920

Weet u nog waar u was toen u Ágætis Byrjun voor het eerst hoorde? Gek genoeg weet ik dat dus nog wel. In het eerste jaar dat ik op deze site zat heb ik zo ontzettend veel nieuwe muziek ontdekt, maar gek genoeg is de eerste keer dat ik dit album hoorde me altijd bijgebleven. Ik weet nog hoe ik naar de platenboer ben gefietst, op zoek naar dit album, en hoe ik het eenmaal thuis gekomen meteen ben gaan luisteren en wat een impact die luisterervaring had. Zoiets had ik dus echt nog nooit gehoord en ik denk niet dat er hierna ooit nog een album is geweest dat al vanaf de eerste luisterbeurt zo'n verpletterende indruk maakte.

Ik weet ook nog dat ik hier op deze site een stukje tikte en dat heb ik voor de aardigheid eventjes opgezocht:



Leuk om te zien dat ik toen nog meer obsessief was als het ging om het op repeat luisteren van bepaalde nummers haha. Nouja, eigenlijk zijn de woorden van toen nog steeds heel erg van toepassing op hoe ik ' Viðrar Vel Til Loftárása' vandaag de dag beleef. Vind het nog steeds een wonderschoon en diep ontroerend nummer waarin ik verdriet, maar ook sprankjes hoop hoor. Dit is er zo één die over vijftig jaar nog steeds in deze lijst te vinden zal zijn.

Wild Horses, ik denk wel mijn favoriet van Jordan: The Comeback

73. Christian Löffler – Blind (2012)

https://www.musicmeter.nl/album/259505

Het grootste deel van mijn studietijd ben ik eigenlijk vrij onbezorgd doorgekomen. Er was een einde gekomen aan de jarenlange depressie, ik had nog geen last van ontwrichtende manische episoden en alles ging me voor de wind. Het voelde alsof ik nu pas begon te leven. Ik maakte vrienden die ik nu nog steeds heb, ik ontdekte langzaamaan alle geneugten des levens en met mijn studie filosofie deed ik eindelijk iets wat ik echt schitterend vond en waar ik mezelf wel een flinke carrière in zag maken.

Een Duitse studievriend tipte me eens Christian Löffler en ik tipte het weer aan anderen en zo ontstond er zowaar een minihype in de betere Nijmeegse kringen. Ik heb echt heel veel schitterende avonden beleefd op zijn muziek. Vooral de combinatie van A Forest met truffels kan ik iedereen enorm aanraden. Uiteindelijk haalde een van mijn beste vrienden hem naar de OT301 en dat was ook een zeer memorabel nachtje. Voor het feest nog lekker Ghanees gegeten met heel veel vrienden en Christian erbij. Echt een van de leukste weekenden die ik beleefd heb uit die tijd.

'Blind' is voor mij echt een van de mooiste technoliedjes en het beste nummer van een heel mooi uitgebalanceerd album. Er ligt zoveel gevoel in dit nummer en het doet het juist daarom niet alleen goed op, maar ook naast de dansvloer. Voor mij staat dit nummer echt symbool voor die superfijne periode waarin ik me echt vrij voelde van alle mentale strubbelingen en helemaal kon doen wat ik wilde. Het is niet per se een vrolijk nummer, maar er schuilt heel veel melancholie in en dat is ook een beetje hoe ik nu naar die zorgeloze periode terugkijk: met heel veel weemoed.

72. The Knife – The Captain (2006)

https://www.musicmeter.nl/album/41012

O man, Silent Shout was zo'n groot ding in mijn omgeving. Het titelnummer, maar ook 'We Share Our Mother's Health' en 'Like a Pen' heb ik op zoveel feestjes, zowel bij mensen thuis als buiten de deur gehoord. Mijn vrienden zijn echt een stuk minder bezig met muziek dan ik, maar dit ene album, daar had op de een of andere manier iedereen het over, nog jaren na de release. Voor mij staat dit album, samen met het debuutalbum van The XX (waar ook echt helemaal niemand ooit over ophield), wel een beetje symbool voor mijn generatie.

En al die dansbare nummers van The Knife, die zijn ook heel erg goed en heb ik ook heel lang tot mijn absolute favorieten gerekend. Het samenspel tussen de gedetailleerde elektronische producties, de angstaanjagende zang van Karin Dreijer en het niet zelden aanwezige maatschappelijk engagement maakt de muziek heel aantrekkelijk voor een heel uiteenlopend publiek. Weer zo'n act die het voor elkaar krijgt om een relatief groot publiek te bereiken zonder ook maar op wat voor manier compromissen te sluiten.

Nu, de laatste jaren, neig ik meer naar de rustpunten op het album. 'The Captain' is op dit moment mijn absolute favoriet. Vooral in de context van Silent Shout vind ik het een steengoed nummer dat precies op het juiste moment komt. Doordat het zo lang de tijd neemt voordat er iets noemenswaardigs gebeurt is het misschien wel wat minder toegankelijk dan de andere nummers, maar ik vind juist de opbouw heel goed. Hoe het begin zo mysterieus en rarig is en hoe het liedje zich uiteindelijk toch ontwikkelt tot een heel aanstekelijk popnummer, ja, dan ben ik gewoon om hoor.

71. Joni Mitchell – Blue (1971)

https://www.musicmeter.nl/album/1264

Er zijn zo van die albums die ik echt al heel lang ken, en ook al heel erg lang goed vind, maar waarbij ik het gevoel heb dat ik ze pas veel later echt ben gaan begrijpen. Blue is er zo eentje en ik maak bij dezen even een mentale memo dat ik echt eens verder het oeuvre van Joni Mitchell in moet duiken, want wat ik ken vind ik allemaal vrij fantastisch.

Dit is ook weer zo'n album dat ik in mijn begindagen op MusicMeter ontdekt heb, en altijd mooi vond, maar toen ik ergens tijdens mijn studententijd in een stoffig antiquariaat de LP voor een prikkie op de kop tikte, begon ik pas echt veel naar dit album te luisteren en kwamen de liedjes echt tot leven voor me. Het hielp ook wel mee dat ik het album eigenlijk samen met een van mijn beste vriendinnen (her)ontdekte dus we konden lekker met z'n tweetjes helemaal in het universum van Joni opgaan.

Wat ik zo mooi vind aan dit album is dat Mitchell de gave heeft om met heel kleine observaties grootse dingen te zeggen. Hoe bijvoorbeeld de natuur een rol speelt in haar teksten, dat vind ik echt heel mooi en dat zijn echt dingen waar ik nu veel meer oog voor heb dan pakweg vijftien jaar geleden. Maar de veelzijdige kanten van Mitchells zang maakt haar muziek ook heel bijzonder. Ze kan zoveel verschillende kanten op met haar stem, echt heel fijn om naar te luisteren. Ze vertelt alleen al met haar manier van zingen een verhaal.

Natuurlijk kies ik als favoriet weer voor het meest deprimerende nummer van het album, maar ik kan er niks aan doen, ik vind het titelnummer gewoon enorm meeslepend. Hoe je in drie minuten, met minimale middelen, zoveel gevoel kunt overbrengen, daar kun je toch alleen maar respect voor opbrengen. Voor mij echt het mooiste liedje van Joni en eentje die me altijd aan die ene vriendin, met wie ik het album talloze malen heb geluisterd, doet denken.

Joni

Viðrar Vel Til Loftárása stond bij mij op 3. Hoe mooi is dat nummer toch en hoe fijn zou het zijn als die eens de finale van de MuMe-ladder haalt.

En dan die clip....

Als ook Prefab Sprout dan in je update staat: buiging hoor.

En zoals ik al verwacht had: enorme favorieten naast voor mij totaal onbekend werk en zo zie ik jou ook altijd op deze site: veel verwantschap, maar ook vervreemding. Mooi!

Mijn nummer 1 ♥️

Mooi omschreven!

Door drukte dit topic een tijdje niet gevolgd, nu aan het inhalen. Daardoor de ontknoping van aerobags Top 100 gemist. Ik had al eerder mijn complimenten gegeven over de lijst, maar wat een geweldige verzameling muziek! En dan ook nog eens afsluiten met Drip Drip en This Must Be the Place, twee van de aller-allergeniaalste nummers ooit. Baas! Fijne stukjes ook.

De lijst van madmadder leest ook goed weg: lekker gevarieerd qua muziek en waardering voor je persoonlijke stukjes. Goed tempo ook

PS: mensen die geen emotie horen in Leonard Cohen, daar heb ik medelijden mee...

Blue vind ik echt vreselijk, was m'n eerste kennismaking met Joni aangezien dat zo'n beetje als haar magnum opus gezien wordt. Daardoor iets van een decennium haar gehele output links laten liggen, en toen pas ontdekt dat ze een paar jaar later een tweetal albums uitbracht die ik wel prima kan smaken (Hissing... en Hejira). Blijf het bizar vinden dat dit van dezelfde zangeres is en dat er maar 3-4 jaar tussen zit, want Blue is voor mij nog altijd het equivalent van nagels op een schoolbord.

En ook ik weet nog precies waar ik was toen ik voor de eerste keer Ágætis Byrjun hoorde, en ook hier was het een belangrijk keerpunt in m'n muziekbeleving.

Verder heel veel hartjes voor alles van The Knife, een van m'n favoriete "bands" van dit decennium

Ik ga dit eens volgen. Leuk om Have Hart en Prurient in een lijstje te zien, helaas wel met zijn slechtste album!

Het debuut van Joanna Newsom heet toch geen Blue????

70. Zelienople – Fuck Everything (2006)

https://www.musicmeter.nl/album/62722

Zelienople is echt een geweldig band die ik geloof ik ook dankzij Sietse heb leren kennen. Naast het Type label (waar Zelienople overigens ook een aantal (erg goede) albums op heeft uitgebracht) heb ik in relatief korte tijd ook een heleboel Foxglove en Digitalis releases ontdekt en ik heb hier ook een bescheiden collectie van hun uitgaven in de kast staan. Stone Academy van Zelienople spreekt me na al die jaren nog het meeste aan en 'Fuck Everything' is niets minder dan meesterlijk.

Zelienople maakt iets wat tussen slowcore, psychedelische rock en ambient in hangt en hoewel de mannen nooit betrapt kunnen worden op een vrolijke noot, is Stone Academy toch wel hun donkerste album. Hun luidste ook, waarbij regelmatig een bak ijzingwekkende herrie over de luisteraar wordt uitgestort. Hun latere albums klinken niet per se vrolijker, maar wel wat meer berustend en zijn nog steeds erg goed. Hun laatste behoorde tot mijn absolute favorieten van afgelopen jaar.

'Fuck Everything' is dus mijn favoriet van de band. De zwaarte van het liedje, hoe het klinkt alsof het aanslaan van ieder akkoord de grootst mogelijke opgave is, de ondersteunende elektronische geluiden die de perfecte soundtrack zouden zijn voor de ergste nachtmerries, de zanger die ook zingt alsof-ie er helemaal geen zin meer in heeft, ik vind het zo alles bij elkaar een erg indrukwekkend geheel. Mooi kan ik het niet noemen, absoluut niet, maar ik vind het wel heel erg intrigerend en een bepaalde morbide fascinatie laat me telkens weer terugkeren naar dit nummer en het bijbehorende album.

69. Basic Channel – Phylyps Trak (1993)

https://www.musicmeter.nl/album/59247

In het tweede jaar van mijn studie leerde ik een Duitse jongen kennen die echt mijn eerste irl-vriend werd die net zo van muziek hield als ik. Hij hield vooral van elektronische muziek en van post-hardcore en screamo, kwam dat allemaal even goed uit, want dat waren precies de genres waar ik toen ook veel mee bezig was.

Hij nam me eens een weekend mee naar Keulen, zijn thuisstad en natuurlijk gingen we toen ook naar de Kompaktwinkel. Die winkel heb ik zo'n beetje leeggekocht, wat een heerlijke plek, maar de meest mysterieuze plaat die ik meenam was Phylyps Trak. De plaat zat gewoon in een onbedrukte bruinkartonnen hoes, kostte volgens mij ook echt maar een paar euro, echt dat je denkt: zal wel niks zijn. Blij dat die vriend toch was blijven aandringen, want o my, wat had ik me daar even op verkeken.

Ik weet nog de eerste keer dat ik de plaat opzette. Ik woonde toen op mijn eerste studentenkamer, 12 vierkante meter, allemaal bijzonder saaie huisgenoten en toen 'Phylyps Trak' begon was er nog niks aan de hand, maar toen na een paar minuten die beat erin knalde en ik helemaal extatisch werd, want damn, wat was dit ziekelijk gaaf, werd er toch even op de deur gebonkt of het allemaal wat zachter kon. Gelukkig verhuisde ik niet lang daarna naar een fantastisch leuk studentenhuis en kon ik toen deze plaat zo vaak en zo hard door het huis laten schallen als ik wilde. En die nieuwe huisgenoten vonden het nog leuk ook.

Echt, hoe ziek is dit nummer dan. Het beatloze gedeelte van het nummer klinkt allemaal nogal moeilijk en ingewikkeld en ondansbaar, maar door die stuwende beat die er opeens in gepompt wordt, wordt alles heel netjes bij elkaar gebracht en hebben we een van de meest intense, dansbare technonummertjes ooit te pakken. Echt zo'n nummer waar enorm veel in valt te ontdekken en dat op verschillende niveaus enorm genietbaar is.

68. Townes van Zandt – Flyin' Shoes (1978)

https://www.musicmeter.nl/album/32226

In dat fijne studentenhuis uit het vorige verhaal heb ik bijna mijn hele studententijd gewoond. Het was een heel oud pand met uitzicht op de Waal en dus in de binnenstad, wat erg handig was voor alle feest-en kroegbezoekjes. Ik woonde er met negen anderen en dat waren bijna allemaal heel gezellige, open, rarige mensen. Sommigen van die mensen ben ik nog steeds heel erg goed bevriend mee, anderen ben ik een beetje uit het oog verloren.

Met een jongen was de band zo hecht dat die vriendschap eigenlijk al gedoemd was om te mislukken (zo achteraf bezien dan, nu ik mezelf wat beter ken). We deden bijna alles samen, waren onafscheidelijk, we waren net een getrouwd stel. Hij had een bijzonder goede muzieksmaak en Townes van Zandt heb ik door hem leren kennen. Van Zandt heeft enorm veel heel mooie liedjes en albums gemaakt, maar dit 'Flyin' Shoes' vind ik zijn allermooiste. Hij heeft sowieso een heel mooie stem waar ik uren naar kan luisteren, maar de songtekst maakt hier voor mij het verschil (en ok, die mondharmonica aan het begin is ook echt fijn). Het is een klein, droefgeestig liedje en hij werkt heel erg goed als je lekker in zelfmedelijden wil zwelgen.

Ik merkte al snel bij de vriendschap dat ik aan de ene kant heel erg aangetrokken werd tot het idee dat je alles samen deelt, en aan de andere kant merkte ik ook dat ik langzaam mezelf verloor. Als je heel veel samen bent, of het nu in een hechte vriendengroep of met een geliefde is, ga je je vanzelf toch een beetje aanpassen en concessies doen en persoonlijk vind ik dat echt een verschrikkelijk ding. Voor mijn gevoel was ik mezelf een beetje kwijtgeraakt in die vriendschap en waren we steeds meer versmolten geraakt met elkaar en samen tot één persoon verworden. Ik was heel blij en opgelucht toen de bom barstte en ik kort daarna verhuisde. 'Flyin' Shoes' doet me eigenlijk aan die hele vriendschap en het einde ervan denken. Het was een interessante, intense, leerzame periode, met zeker ook mooie kanten, maar ik hoef 'm nooit meer over te doen haha. Laat mij maar lekker altijd mijn onafhankelijke, onaangepaste zelf zijn.

67. 16 Horsepower – Splinters (2000)

https://www.musicmeter.nl/album/3551

De liefde tussen mij en 16HP was echt geen liefde op het eerste gezicht. Het is een van die bands die ik leerde kennen in mijn eerste maanden hier op de site en 16 Horsepower was toen echt wel een groot ding hier. Ik kon er niet zo heel veel mee, maar ik wilde wel heel graag meegaan in de hype en 'm snappen. Ik heb daarom echt bizar veel 16 Horsepower geluisterd en het werd echt een band die ik begon te waarderen, gewoon omdat ik er zo vaak naar heb geluisterd.

Ik ben blij dat ik er toen die tijd in heb gestoken, want inmiddels vind ik hun eerste drie albums, en dan met name Secret South echt geweldig. Die woeste woestijnsound en die prekende domineesteksten zorgen echt dat deze band als geen ander klinkt. Ik weet dat veel mensen die religieuze teksten niet zo goed aan kunnen, maar ik vind juist het feit dat David Eugene Edwards altijd klinkt alsof-ie helemaal onderdoor gaat aan het geloof heel fascinerend. Het lijkt mij dat als je dan gelooft, het vooral een ding zou zijn waar je liefde en kracht uit kunt putten. Maar goed, dat is als ex-katholiek misschien wel allemaal veel te simpel gedacht.

Dat typisch rauwe 16 Horsepower geluid en dat gepreek van de zanger komen wat mij betreft het beste samen op 'Splinters'. Vind het een vrij episch nummer dat langzaamaan steeds meer aanzwelt en uiteindelijk net zo krachtig wordt als het natuurgeweld dat Edwards bezingt. Echt een machtig mooi meeslepende song die zorgt dat ik helemaal meegezogen wordt in het universum van de band, hoewel het mijlenver afstaat van mijn eigen beleving.

66. Talking Heads – This Must Be the Place (Naive Melody) (1983)

https://www.musicmeter.nl/album/4477

De nummer één van aerobag is ook in mijn lijst te vinden. Het had niet veel gescheeld of Talking Heads had helemaal niet in deze lijst gestaan. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een geweldige band met geweldige albums, maar ik luister er nog niet lang genoeg en vaak genoeg naar om ze echt tot mijn favorieten te rekenen.

En toch heeft 'This Must Be the Place' het uiteindelijk nog ver geschopt. Ik vind het sowieso een heerlijk vrolijk, lievig liedje. Ik heb er niet zulke mooie, persoonlijke associaties bij als aerobag, ik ben ook simpelweg nog nooit echt verliefd geweest, maar door dit liedje kan ik me wel een voorstelling maken bij hoe dat zou voelen.

Wat voor mij echt de definitieve doorslag gaf om dit nummer op te nemen was de concertregistratie David Byrne's American Utopia die ik eerder dit jaar in de bioscoop zag. Wat een ervaring was dat. Ik ben nog nooit zo vrolijk een bioscoopzaal uitgelopen, het is zelfs denk ik wel het leukste, mooiste wat ik dit jaar zal zien. Echt, Stop Making Sense is natuurlijk fantastisch, maar American Utopia doet er zeker niet (veel) voor onder, wat een energie en wat een sfeer! Nu ik het erover heb, heb ik direct weer zin om het te herkijken. Ik denk dat ik dat ook zometeen ga doen.

'This Must Be the Place' was al mijn favoriet van de band, maar de versie die ik toen in de bios zag heeft me definitief over de streep gehaald. Heb er de afgelopen tijd enorm veel naar geluisterd en het is favoriete liedje van dit jaar geworden. Een verdiende plek dus in deze top100 en ik ben benieuwd hoe mijn adoratie voor dit nummer zich verder gaat ontwikkelen. Talking Heads heeft de potentie om een van mijn favoriete bands te worden, ik moet er alleen nog wat meer tijd in steken.

(Hoe fijn is trouwens de film This Must Be the Place van Paolo Sorrentino? Verplicht kijkvoer ook voor Talking Heads fans.)

Lekker bezig Mads
en Phylyps Track, holy shit

Had Splinters inderdaad al verwacht