59. Aesop Rock – Daylight (2001)

https://www.musicmeter.nl/album/449

Er was toch wel een tijd dat het absoluut niet cool was om als rechtgeaarde muziekliefhebber hiphop leuk te vinden. Echt waar, ik luisterde tot mijn veertiende best veel naar hiphop: 2pac, Eminem, N*E*R*D, Clipse, het was weliswaar vooral top40 hiphop, maar ik luisterde er graag naar en ik vind het eigenlijk nog steeds stuk voor stuk goeie acts.

Na mijn veertiende werd me echter overal ingepeperd dat hiphop alleen maar over blingbling en vrouwen ging, die ze dan ook nog eens bitches noemden en om dan nog maar te zwijgen over al het geweld dat verheerlijkt werd, en die domme beats die allemaal zo uit de computer gerold kwamen, en och och och, wat was het een allemaal een ellende met die hiphop. Daar luisterden eigenlijk alleen simpele zielen naar toch? Als echte muziekliefhebber kon je beter je heil ergens anders zoeken.

Ik durfde heel lang niet meer naar hiphop te luisteren, maar door MusicMeter herontdekte ik het genre. Een van die mooiste ontdekkingen in die periode is Aesop Rock geweest. Ik houd van zijn flow en van zijn intelligente teksten en hij heeft heel veel mooie albums en mooie liedjes gemaakt, maar ik heb hier toch gekozen voor het eerste nummer dat ik van hem hoorde.

'Daylight' is echt een verschrikkelijk mooi melancholisch nummer, met een schitterende beat en een nog mooiere tekst. Echt wel een van mijn favoriete rappers die nog steeds heel toffe muziek maakt, maar zijn echte meesterwerk maakte hij twintig jaar geleden al.

58. FKA Twigs – Two Weeks (2014)

https://www.musicmeter.nl/album/440525

Eigenlijk had R&B ook heel lang een slechte naam, en ik denk dat het dat nog steeds heeft onder bepaalde bevolkingsgroepen, maar mijn hemel, wat is er het afgelopen decennium mooie muziek gemaakt binnen dit genre. Al klopt de genre-aanduiding R&B voor mijn gevoel niet helemaal meer en kun je het beter allemaal onder popmuziek scharen. De grote namen die opereren binnen het genre maken vaak heel eigenzinnige muziek met veel emotionele zeggingskracht.

Aan 'Two Weeks' van FKA Twigs ben ik vandaag de dag nog net zo verslaafd als toen ik voor de eerste keer de clip zag. Wat een heerlijk broeierig nummer en FKA Twigs is zo'n enorm goede zangeres die haar hele ziel en zaligheid in het nummer gooit. En dan die loepzuivere elektronische productie, het maakt echt niet uit wat voor labeltje je erop plakt, het is gewoon steengoed.

Heel erg blij dat het weer salonfähig is geworden, in ieder geval wel op deze site, om naar de betere popmuziek te luisteren en dat je je absoluut niet meer hoeft te schamen als je van muziek houdt die niet uit gitaren komt en door oude, door het leven getekende mannen gemaakt wordt. Die mannen maken ook mooie muziek, maar er is nog zoveel meer en 'Two Weeks' weet qua intensiteit gemakkelijk de meeste van die oude rockers te overtreffen.

57. Former Ghosts – And When You Kiss Me (2010)

https://www.musicmeter.nl/album/204188

Former Ghosts is een samenwerking tussen Freddy Ruppert (This Song Is a Mess But So Am I) en Jamie Stewart (Xiu Xiu) en Zola Jesus doet ook nog eens op sommige nummers mee. Een droomcombinatie voor mij met Ruppert en Stewart die altijd de grenzen van het luisterbare opzoeken en allebei heel erg bekend staan om hun zeer intense songs die een hoog catharsisch (hoe noem je dat in godsnaam in het Nederlands?) gehalte hebben.

En ja hoor, dit project zit ook vol vuur en passie en hevigheid, al klinkt het totaal anders dan ik van tevoren verwacht had. Ze hebben allebei een voorliefde voor de jaren tachtig en die hoek onderzoeken ze op de twee albums die ze samen gemaakt hebben. Verwacht vooral heel veel overstuurde synthesizers en Freddy die probeert te klinken als de nieuwe Ian Curtis. Dat klinkt misschien wat neerbuigend, maar hij vervult deze rol met verve, hoor.

Ik vind 'And When You Kiss Me' zo'n enorm fijn nummer. De rare synthlijntjes en -geluiden zijn oneindig en samen met de drumcomputer maken ze echt een enorm pakkend nummer. En dan heb je nog Freddy die altijd zingt alsof-ie ieder moment in huilen uit kan barsten. Zelfs van een liefdesliedje, wat dit natuurlijk gewoon is, weten ze nog iets uiterst ellendigs en deprimerends te maken en ja, ik ben helemaal voor.

56. Nina Simone – Sinnerman (1965)

https://www.musicmeter.nl/album/85119

Het schrijven van dit stukje helpt me er meteen aan herinneren dat ik nog veel meer van Nina Simone moet besluisteren. Wat een machtige stem heeft die vrouw en het maakt verder al bijna niet meer uit welke muzikale omlijsting er gekozen wordt voor haar krachtige teksten en die fenomenale zang, Simone maakt gewoon alles schitterend.

'Sinnerman' ken ik eigenlijk op twee manieren. De eerste is dat het nummer (bijna) altijd bij de bovenste 32 in de MusicMeter Ladder staat en dat ik het dus altijd richting het einde van het jaar tenminste een keer hoorde omdat ik die top32 moest maken. Zo dacht ik de eerste keer dat ik het nummer in deze context hoorde: huh, ik heb dit nummer nog nooit uit mezelf gehoord, maar ik ken het wel, en wat is het ontzettend goed.

Het is namelijk het liedje waarmee mijn allerfavorietste film eindigt. Dit is Inland Empire en natuurlijk is het geregisseerd door David Lynch. En hoe hij het doet weet ik niet, maar hij weet altijd de perfecte liedjes te vinden voor zijn films. Ik zou geen nummer kunnen bedenken dat beter past bij deze complete mindfuck van een film.

Je hebt na drie kwartier al geen flauw idee meer waar je naar zit te kijken, maar thema's die een duidelijke rol spelen zijn hoe het verleden je blijft achtervolgen en het kwaad dat overal om ons heen is en in ons zit. Dat past natuurlijk geweldig goed bij de tekst van 'Sinnerman'. De film is een compleet verbluffende, labyrintische, surrealistische trip en wat mij betreft echt een van de engste films die ik ooit heb gezien. Ik heb 'm nu zo'n 25 keer gezien, in allerlei omstandigheden en met allerlei mensen, en telkens komt-ie weer keihard binnen. Dat het dan eindigt met het indringende, hypnotiserende 'Sinnerman' maakt het helemaal af.

Door de film heb ik het nummer dus leren kennen, door de MuMeLadder heb ik er een naam bij gekregen en nu is het uitgegroeid tot een van mijn favorieten, niet alleen in de context van de film, maar ook daarbuiten treft het nummer altijd doel.

Ik ben vandaag een beetje ziek dus ik had niet zoveel puf voor de stukjes, sorry daarvoor!

Nee gelukkig! Tegenwoordig hoef je je op musicmeter alleen nog maar te schamen als je graag naar rock uit de jaren '70 luistert.

Heb ik je trouwens al gezegd wat een leuke stukjes je hier al een aantal dagen neerpletst? Keep up the good work

Nou dat valt wel mee toch? Maar misschien ben ik ook niet actief genoeg om daar echt iets over te kunnen zeggen, ik stem nu sinds een paar dagen weer mee bij wat spelletjes, misschien merk ik dan beter hoe de verhoudingen liggen.

'Tuur - even nablijven morgenmiddag na school, voor bijles. FYI - veel wave en postpunk uit de late 70s (ook Talking Heads, Wire) valt ook onder "rock" - hiero op MuMe. Je hebt je dus weer 'ns in je eigen voet geschoten!

Mooie lijst madmadder! 1 nummer van Former Ghosts kwam ik al eerder tegen op Spotify. Mooi moment om nu het gehele album te luisteren.

Ach ja, iets shoeshoe gerelateerds viel natuurlijk te verwachten. Xiu Xiu zelf kan ik niet veel mee, maar Former Ghosts is tof!

Nou ik doelde natuurlijk meer op bands als Eagles en Dire Straits maar vooruit, ik zal er staan morgen. Laat ik mijn moeder deze nota in mijn agenda ook ondertekenen dan?

Geweldige lijst met veel persoonlijke favorieten en af en toe een fijne ontdekking (Former Ghost!).

Ook qua films merk ik best wat raakvlakken: Twin Peaks ❤️La Grande Bellezza ❤️.

Inland Empire heb ik nog niet gezien, maar je maakt mij door al jouw enthousiasme wel benieuwd.

Inland Empire

La Grande Bellezza heb ik dan weer nog niet gezien en stond ook nog niet op mijn lijstje, daar heb ik nu verandering in gebracht.

Ik ben geveld door een heftig griepje (of corona natuurlijk, vanochtend testje gedaan) en sla even een dagje over.

Wij kijken wel een filmpje in de tussentijd, sterkte!

Dat heftig griepje is hier net vertrokken... Doe het de groeten!

Beterschap

Inland Empire
2x in de bios gezien destijds en nog een paar keer thuis op dvd

Beterschap!

en Kurt Vile !

Beterschap!

Oh en ik vind zowel Eindelijk Vakantie, als Hij Leeft beter dan Gorky, maar het zijn alledrie topplaten. Met afstand mijn favoriete Nederlandstalige artiest.

Die ga ik dan maar gauw in mijn planning voor de Jordy's zetten. Als ik het me goed herinner, heb jij me ertoe gezet Eindelijk Vakantie! te proberen en was ik plotsklaps om wat betreft Gorki/Gorky/Luc de Vos.

EDIT: Oh nee, ik zie nu in de archieven dat het jassn was.

55. IDLES – 1049 Gotho (2017)

https://www.musicmeter.nl/album/663074

De eerste twee albums van de heren van IDLES hebben zo'n ongelooflijk fijne energie. Ze zijn duidelijk boos en verbolgen over van alles en nog wat, maar willen ondanks alles toch proberen om nog een klein beetje een feestje te bouwen. Zanger Joe Talbot stelt zich ook heel kwetsbaar op in zijn teksten en probeert niet alleen te zingen over de grote boze buitenwereld, maar hij bezingt ook zijn eigen onvolkomenheden en dat vind ik mooi.

Na mijn inzinking ben ik nog een keer naar een concert geweest en dat was van IDLES, in de Doornroosje. De energie van de albums komt eigenlijk nog beter tot zijn recht in een live-setting. Man, wat was dat een heerlijke show en hoe ontzettend sympathiek zijn de mannen. Ik werkte toen nog niet dus had alle tijd om bij te komen van alle prikkels, en daar bleek ik uiteindelijk een week voor nodig te hebben, maar het was het allemaal waard. Voor een keertje dan, want jezelf na zo'n uitje een week lang opsluiten zonder mensen, muziek, film is ook niet alles. Wel heel blij dat ik het nog eens mee heb kunnen maken.

'1049 Gotho' is wel echt een van hun ellendigere liedjes, maar ja, jullie weten inmiddels al wel dat ik daar graag naar luister. Het is een liedje met flink wat pit en het gaat over depressie en Talbot weet dat allemaal heel goed te verwoorden. Ik houd normaal nooit echt van te letterlijke teksten, maar bij (post)punk vind ik dat dan op de een of andere manier geen probleem en vind ik het juist wel charmant. Raar ding, maar het is zo. Maar goed, dit is gewoon een redelijk fantastisch nummertje en was voor mij het hoogtepunt van hun liveshow destijds. Goede herinneringen.

54. Fishmans – Weather Report (1997)

https://www.musicmeter.nl/album/748006

Het Japanse Fishmans was voor mij DE ontdekking van 2020 en associeer ik echt heel erg met corona en de eerste lockdown. Nu was dat natuurlijk voor heel veel mensen een zeer stomme periode, maar geloof me, voor iemand met een verstoorde prikkelverwerking was al die rust op straat heerlijk. Ik kon bovendien gewoon blijven werken dus wat dat betreft veranderde er voor mij niet heel veel. En ja, tuurlijk is het moeilijk dat je je familie en je vrienden niet zo vaak meer kunt zien, maar ik koester toch ook heel fijne herinneringen aan de zoomsessies met vrienden waarbij we gezamenlijk slechte tv keken. Ik weet niet, op de een of andere manier voelde ik me tijdens die eerste lockdown heel erg verbonden met de mensen om me heen, ook al zagen we elkaar minder.

In die tijd begon ik ook mee te luisteren met het album van de week hier op MuMe en de allereerste keer dat ik mee deed koos aerobag Uchu Nippon Setagaya uit, wat direct een schot in de roos bleek te zijn. De mengeling tussen lounge, reggae en droompop trok me bijzonder aan en werd voor mij echt de soundtrack van die eerste coronamaanden. Ik herinner me ook nog dat het weer zich totaal niks aan trok van de zware omstandigheden en dat de zon maandenlang heel uitbundig scheen. Echt talloze keren heb ik op mijn balkon in het zonnetje gezeten met een gemberbiertje en dit album op de achtergrond.

'Weather Report' vind ik zelf het mooiste liedje van het album met dat heerlijk lome, dromerige sfeertje, maar ik moet bekennen dat ik eigenlijk vind dat je het album echt als geheel moet luisteren en zien. Het nummer is wel echt een heel goede weerspiegeling van de rest van het album dat enorm relaxt is en waar je soms ook nog wel een beetje om kunt gniffelen.

53. Curtis Mayfield – Move On Up (1970)

https://www.musicmeter.nl/album/4181

Twee vrolijke nummers achter elkaar, het moet toch niet gekker worden hier. Curtis , en dan met name 'Move On Up' is dus mijn favoriete muziek om op te wandelen wanneer de eerste lentedagen zich aandienen. Zoals ik eerder al schreef, ik houd enorm van de winter, maar op een bepaald moment ben ik er toch wel helemaal klaar mee en dan smacht ik naar een momentje dat de zon gaat schijnen, de temperatuur weer wat hoger wordt en dat ik weer eens een keer in mooi weer mijn rondje door het Goffertpark kan maken. Ik word wel altijd enorm kwaad als ik ergens de verkorte versie van dit nummer hoor, dan heb je het niet begrepen, hoor.

Ik vond dit trouwens 'vroegah' echt verschrikkelijke muziek. Van funk en soul moest ik helemaal niks hebben, dat zat echt in mijn allergie, zoals we nu dat zo hip zeggen, en heel veel muziek in die hoeken is nog steeds niet helemaal mijn ding. Enkele artiesten en albums hebben me toch uiteindelijk zeer sterk weten te overtuigen dat er ook in genres waar ik op het eerste gehoor niet zoveel mee heb heel mooie dingen gemaakt worden.

Het was vooral ook kortzichtigheid en jeugdige overmoed die me belemmerden van deze muziek te kunnen genieten. Ik heb echt een fase gehad – toen ik net filosofie studeerde (geloof me, daar word je geen leuker persoon van, hoor) – dat ik wel even dacht te weten hoe muziek moest klinken, hoe literatuur geschreven moest worden en hoe films gemaakt moesten worden. Gelukkig ben ik gaandeweg tot de conclusie gekomen dat er honderden, duizenden manieren zijn waarop je kunst kunt maken en dat ieder genre wel zo zijn charmes en meesterwerken heeft. Aan mij de taak om die meesterwerken op te speuren. Met Curtis en ook Super Fly heb ik er in ieder geval een paar gevonden.

52. Cold Cave – Underworld USA (2011)

https://www.musicmeter.nl/album/211653

Ik ben altijd al een vrij obsessief persoon geweest. Dat uit zich de laatste jaren sinds ik last heb van die stoornis nog wel wat heftiger, maar het obsessieve heeft er altijd al in gezeten. Ik kreeg bijvoorbeeld al op heel jonge leeftijd een koptelefoon van mijn ouders omdat ik ze echt krankzinnig maakte met hoeveel Marco Borsato ik luisterde. En dan het liefst ook nog een en hetzelfde nummer honderd keer achter elkaar.

De meeste obsessies uit mijn leven waren muzikaal van aard (al heb ik ook wel obsessies met series en natuurlijk met David Lynch gehad), maar mijn obsessie met de muziek van Cold Cave is wel een van de grotere geweest. Dit is ook weer zo'n band die ik echt bij mijn vrienden door de strot gedrukt heb, totdat ze uiteindelijk toegaven en we met zijn allen naar de Vrankrijk zijn gereden om Cold Cave daar te zien. Dat was echt een heel leuke avond (dat vonden mijn vrienden overigens ook).

De zanger van Cold Cave, Wes Eisold, is misschien beter bekend met zijn schreeuwlelijk zijn bij American Nightmare en nog wat andere hardcorebands, maar ik vind de eerste twee albums die hij als Cold Cave gemaakt heeft ook heel goed. De muziek haalt heel duidelijk zijn inspiratie uit de jaren tachtig, het is misschien een vrij gejatte sound, maar hij doet het toch wel heel goed.

'Underworld USA' heeft zo'n heerlijk stuwend karakter met die drums en synths die maar door blijven denderen. Het is enorm verslavend en het is niet voor niets mijn meest gedraaide nummer volgens Last.fm (281 plays haha). Hier was Eisold ook nog lekker ongelukkig over van alles en nog wat, nu hij gelukkig is met vrouw en kind heeft zijn muziek toch wel wat aan kracht ingeboet. Maar dit ene nummer, dat blijf ik tot in de oneindigheid draaien.

Nou, omdat je zo obsessief bent en zo aandringt ga ik 'm zo eens luisteren

51. Bohren & der Club of Gore – Nightwolf (2000)

https://www.musicmeter.nl/album/9198

Toen ik eenmaal in mijn David Lynch obsessie zat was ik niet meer te stoppen en moest alles in mijn leven iets met David Lynch en zijn creaties te maken hebben. Logisch natuurlijk dan om ook helemaal zot te worden van Bohren & der Club of Gore. De darkjazz van dit stel is trager dan traag, een tikkeltje donker, en ondanks dat er een flinke onderhuidse spanning aanwezig is, word ik er toch heel ontspannen van.

Ik stel me altijd voor dat dit de muziek is die gedraaid wordt in de red room van Twin Peaks. Het is voor mij echt de perfecte soundtrack bij die setting. Als je geen red room bij de hand hebt, kan ik je gewoon aanraden om dit over je koptelefoon in de nachtelijke uurtjes (het liefst met een motregentje erbij, al werkt dit album Sunset Mission ook heel goed tijdens een zwoele zomernacht) te draaien. Deze muziek doet het trouwens ook enorm goed tijdens het lezen. Ik kan makkelijk op een vrije dag in een boek beginnen en ondertussen de hele discografie van Bohren erdoorheen jassen. Zeer sfeerverhogend.

Als favoriete nummer heb ik nu 'Nightwolf' aangewezen, maar dat komt vooral omdat het ruim zestien minuten duurt en voor de muziek van Bohren & der Club of Gore geldt wel: hoe langer de nummers duren, hoe beter ze zijn. Ik hoop stiekem dat ze ooit nog eens een nummer van minimaal een uur lang maken, dat zou toch wel ultiem hemels zijn.

Cold Cave & Bohren, hele fijne updates! Echt zo tof, Cold Cave. Veeeeels te onbekend ook.

Doet me denken aan die keer dat Cold Cave in het voorprogramma van NiN stond en ik dat heb moeten missen vanwege NS-perikelen. En dat terwijl ik meer uitkeek naar het voorprogramma dan naar de hoofdact