pretfrit schreef:
Hardbop van een veel te vroeg overleden zeer getalenteerde trompetist. Sommigen beweren dat hij qua spel (dus niet qua compositie, leiderschap en invloed) de meerdere is van Davis. Helaas is hij door zijn vroege dood nooit verder gekomen dan de begin jaren 50 populaire hard bop. Wat mij vooral opvalt zijn de originele improvisaties en zijn rustige en subtiel spel tijdens ballads.

Dus je moet wel liefhebber zijn van hardbop en trompet. Een combinatie die niet echt populair is op mume en vandaar mischien de geringe belangstelling.

bushdoctor schreef:
Wat ook je mening is over salsa, son, cha cha cha, mambo of merengue, er zijn van die albums die genres overstijgen. Deze Dance Mania is weliswaar bedoeld voor een breder publiek doordat de ritmes een beetje trager zijn dan normaal en doordat Tito Puente veel bekende composities in een nieuw, fris kleedje heeft gestoken. Op deze manier kunnen zowel occasionele luisteraars als dansers hun gading vinden op dit album. Toen Dance Mania uitkwam in begin ’58 werd er meteen mee uitgepakt dat het in stereo was opgenomen, iets wat nog redelijk ongewoon was. Dat zorgt ervoor dat, in vergelijking met albums uit diezelfde periode, deze Dance Mania zeer rijk, helder en hedendaags klinkt en daarom heeft dit album door al die jaren heen de hevige concurrentie uit die periode achter zich kunnen houden. Verwacht zonder probleem nummers in de stijl van zijn bekendste hit Ran Kan Kan: opzwepende mambo en cha cha cha geruggesteund door een swingend blazersorkest, uitstekende zangers en uiteraard het onmiskenbare percussiewerk van grootmeester Tito Puente zelf.

AOVV schreef:
Dit is nu de derde plaat van Sinatra die ik vandaag beluister (na 'In the Wee Small Hours' en 'Songs for Swingin' Lovers'), en hij slaagt er in telkens een andere sfeer op te roepen. 'In the Wee Small Hours' is echt zo'n ochtendplaat, 'Songs for Swingin' Lovers' is een onbekommerde liefdesplaat, en deze is voor de eenzamen (zoals de titel al zegt), en geeft me ook meteen een desolaat gevoel. Alleen op de wereld, met The Voice als troost..

aERodynamIC schreef:
Eigenlijk vind ik de hoes op zich al mooi. Voor mij geeft het ook de inhoud weer van dit album, waar ik tegelijkertijd heel warm, maar ook heel melancholisch van kan worden.
Het mooist is nog om dit te horen op mijn I-pod / discman tijdens een wandeling door de stad. Iedereen jakkert en jaagt maar door en loopt met tassen vol aankopen (hoezo "het gaat zo slecht" ?!), en jij loopt daar wat verloren tussen samen met Chet.

fatpidgeon schreef:
The term "soul" covers a lot of musical ground. So this is soul music, but of the sweet, sweet variety... in fact, it has perhaps more in common with the pop crooning of a Bobby Darin than the grittier fare of Ray Charles, and is certainly light years from James Brown.

This album relies heavily on hoary chestnuts from the 1940s and before, some carried off nicely ("Ain't Misbehavin'") and some ill-conceived (a strangely sprightly version of "Ol' Man River"). There are also several tunes that were more contemporary at the time, but are still in the "pop standard" category ("Tammy", "Canadian Sunset", "Around the World"). The songs I like the most are the less familiar ones... "So Long", which is the most soulful, and "The Lonesome Road", an uptempo gospel number that is a nod to his earlier work with the Soul Stirrers. All are accompanied by the "Bumps Blackwell Orchestra", which is in reality a small combo (and a nice one -- thank goodness for that).

Overall, I feel like this album kind of plays it safe, both in the song selection and in Sam's vocal style. But hey -- soul was just in the process of being invented.

Gregory schreef:
hoe kan ik hier eigenlijk iets anders dan vijf sterren voor geven?

deze muziek voelt nog 'puur' aan, de teksten zijn gemeend, en het zijn dan wel cliche's, toen ze geschreven werden bestonden er nog geen cliche's, dus dat maakt ook niet uit. tel daarbij op de leuke, toegankelijke composities, en de machtig mooie stem, en een klassieker is geboren.

en frank sinatra, tja, als ik een meiske was zou ik spontaan verliefd op 'm worden.

JJ_D schreef:
Interessant vergelijk met 'Ellington At Newport' van een jaar eerder. Count Basie maakt eenvoudiger muziek, is vrijer van zorgen en houdt minder rekening met de vorm. Dat levert minder kwalitatieve muziek op, maar swingt evenzeer - op een bescheidener manier.

Jazz waar ik nooit spontaan naar zou grijpen, maar waar ik tevens absoluut geen wrok kan tegen koesteren. Niet onaangenaam.

Vaughan on Vocals vs Clifford Brown on trumpet. I have undoubtedly heard a better trumpet. I would also hesitate to suggest that Vaughan was quite as good as Holiday or Fitzgerald. She often came very close. The true gretness of this record is that rarely have such a fine vocalist and such a good trumpeter, both at the peak of their careers come together with such wonderful results. Herbie Mann on flute, and Jimmy Jones on piano are also exceptional.

waxs schreef:
De titel klinkt toch wel lichterlijk arrogant maar bevat anderzijds toch weer een kern van waarheid. De CD heeft je van het begin tot het eind in je greep met een heerlijke openingstrack "Let the Good Times Roll", wat min of meer meteen de toon zet voor de rest van het album. Naast Charles zelf is er ook genoeg plaats voor spectaculaire solo's. Charles zelf heeft een herkenbaar en eigen geluid. Het warme geluid komt extra tot z'n recht vanwege de oude opnames, prachtige R&B CD. Zo swingend als de plaat begint, zo wordt deze weer in harmonie en in alle rust afgesloten, van mij krijgt deze plaat een welverdiende dikke 4,5*

The most universally likeable piece of music? You'd have to be pretty fucking nihilistic to fail to smile at the "abraços e beijinhos e carinhos!" bit in the title track, where João fails to uphold his typical cool and for a fleeting second life seems worth living

Edgar18 schreef:
Louis Armstrong op 41 , die hoort zoveel hoger te staan.

It is my honest opinion that this is as good as it gets, in terms of laid back, atmospheric and emotive songs of the 50's. Chet's very much adolescent sounding and rather imperfect vocals aid the mood more than any flawless notes could ever hope, giving soul and raw honesty to every lyric announced effortlessly to the point it is as if one is listening to his thoughts rather than rehearsed songs. This factor removes the production element and aids the emotional connection. Chet's vocals morph seamlessly into the rather prominent jazz progression throughout the album. Simple thoughts become stories as they play in our heads over and over, and Chet replicates this superbly, in the two highlight songs for me: I Fall in Love Too Easily and There Will Never Be Another You. A gorgeous, sweet, optimistic but at times sombre album.

The fucking Jimi Hendrix of sitar. I mean, fuck that, no offense to Jimi, but it'd be more accurate to say that Jimi was the Ravi Shankar of the guitar. Absolutely fucking necessary life experience must be heard or you have not really truly existed kinda thing. I... I'm losing my shit.

Metalhead99 schreef:
De band Sun Ra weet met deze plaat een uniek geluid te creëren. Old school jazz word vermengt met o.a. Afrikaansachtige drums. Dit maakt deze plaat best uniek en gewoon erg interessant om naar te luisteren.

Just like butter. I see why the Penguin guide for Jazz gave this the rare accolade of a crown. It is haunting at times and probably ahead of its time. There are some thrill moments of magical musical composition and playing. There is weird chanting and drumming on 'Ancient Aethopia' where I have in my mind one of those old black and white films where the natives of some south sea island are about to boil some poor unsuspecting explorer in a pot. This is an adventurous track. Jazz in Silhouette has lots of swing most of the time though, with just about flawless performances, but its the compositions of Sun Ra that pushes this one over the top.

A turning point. Lyrically Monsieur B. was a born master but some of the music on his pre-'59 recordings dated very quickly. On this record the sonic architecture becomes a towering edifice. As Gothic as one of those spooky Ghent churches but unlike said medieval shrines, truly timeless.

heartofsoul schreef:
Maar dit is wel een van de allerbeste rock 'n' roll-platen uit de muziekgeschiedenis. Aanstekelijker kun je het bijna niet krijgen. En nooit overtroffen door al die Engelse rhythm and blues-groepen, hoe goed ze ook hun best deden. Vind ik tenminste.

yosemite44 schreef:
ondanks dat "they can't take that away from me" me altijd wakkerschudt en aan slankie doet denken, is dit een heerlijke cd om bij weg te dromen.

er is duidelijk chemie tussen louis armstrong en ella fitzgerald; hun stemgeluid vult elkaar perfect aan. deze cd bevat fijngevoelige vertolkingen van klassiekers die vol charme en plezier worden gebracht. puur genieten! vooral in gezelschap van een dame

Father McKenzie schreef:
Voor mij één van de beste scores ooit, en zeker één van Miles' beste platen ever!
Dit zet ik graag 's avonds laat op, er gaat ontzettend veel sfeer van de plaat uit.
Ik zie ook een rokerige kroeg voor me in en Amerikaanse bar, nou ja het IS ook filmmuziek, vandaar die filmische connecties van me.

kobe bryant fan schreef:
Jazz op zijn best! Het swingt, het is spannend en toch ontroert het me iedere seconde.
De opener komt bij vlagen zeer onverwacht uit de hoek met grootse saxofoonuitbarstingen.
Ik vind deze denk ik iets beter dan The Black Saint And The Sinner Lady.
De drums klinken fantastisch, samen met de prachtig bespeelde bass geven ze de plaat een swingend sfeertje. Het toetsenspel klinkt zeer fris om uit '56 te komen en de sax klinkt in één woord schitterend.

Marcel² schreef:
Een van de laatste opnamens van Billie Holiday. Door de jaren heen is haar stem wel iets minder geworden. Toch ben ik als een blok gevallen voor dit album. Het trieste druipt er gewoon van af. Het zijn stuk voor stuk prachtige nummers. Dit is ook mijn eerste jazz album in mijn nogal vrij brede cd collectie, en ik sluit niet uit dat het er in de toekomst meer zullen gaan worden. Het begin is er in ieder geval.

Bartjeking schreef:
Godallemachtig wat moet dit veel puriteinse jaren '50 gezinnen spanningen hebben opgeleverd. Bijna 60 jaar na het uitbrengen van deze plaat spat de energie er nog van af. Wat mij betreft Elvis op zijn best. Hier had ik mijn zakgeld ook wel voor overgehad net zoals mijn vader (met iets latere) Elvis-platen. En dan 1000 keer draaien voordat je een nieuwe kon kopen. Mooie tijd voor de artiesten toen muziek nog geen wegwerpprodukt was (maar nu ken ik wel 1000 verschillende bands dankzij de uitvinding van Pindakaas). Overigens heb ik die tijd ook nog wel meegemaakt alleen was mijn eerste plaat (CD) Sugar Sex Magic en geen Elvis; die had ik al van mijn vader in bruikleen.

Voor elke muziekliefhebber met historisch besef is dit album een MUST, niet zozeer omdat het het eerste rock 'n roll album is, maar wel degene die in mijn ogen het meeste hielp met de rock and roll revolutie. Hiervoor ben ik onze peanutbutter-banana-sandwich eter nog altijd dankbaar (trouwens best lekker). Hoogstens een paar Jazz en blues albums kunnen 60 jaar na dato nog interessant zijn, Elvis hoort bij die paar uitzonderingen (is een discussie opzich).

chevy93 schreef:
Hoogstens een paar Jazz en blues albums kunnen 60 jaar na dato nog interessant zijn, Elvis hoort bij die paar uitzonderingen (is een discussie opzich).

Edgar18 schreef:
Louis Armstrong op 41 , die hoort zoveel hoger te staan.

HugovdBos schreef:


Mee eens, staat bij mij op een verdienstelijke 16e plek.

L_T_B schreef:
Als klein jongentje was ik niet erg geïnteresseerd in popmuziek. Tot mijn tiende jaar heb ik dan ook bijna geen herinneringen aan muziek die gedraaid werd op de radio. Wat ik me wel herinner is een collectie rock ’n roll platen van mijn ouders. Deze bestond uit een twintigtal cd’s en bevatte zo’n beetje alle bekendere, maar ook mindere bekende, hits uit de jaren ’50. Urenlang heb ik geboeid geluisterd naar mensen als Neil Sedaka, Eddie Cochran, Fats Domino en Buddy Holly. Zonder het destijds te weten openbaarde zich voor mij een keur van diverse artiesten uit het vroege tijdperk van de popmuziek. Rock ’n roll is immers de eerste pop(ulaire) muziek van het vorig decennium.

korenbloem schreef:
Wat een prachte ingetogen samenspel. Monk streelt de piano. Maar ter gelijke tijd laat hij de piano ontwaken. De blazers klinken als een onwillekeurig sentiment. Nergens lijkt men gecontroleerd door te worden. Echter behouden ze allen een idealistische jaren 50 discipline in hun karakter. Het hele album is een on constante '2 steps forward, 1 step back' principe. Oude swing tradities worden omgevormd en afgeleidt door bluesy bebop blazers. Monk laat hier mooi de wereld en de mogelijkheden van jazz horen. Er is een hemelse balans in deze muziek. Briljant van uit welke hoek je er ook naar kijkt!

Vinokourov schreef:
Wat heb ik me geamuseerd met deze super vrolijke plaat! Stil zitten is echt heel moeilijk, want de nummers swingen enorm de pan uit. De koperblazers klinken allen vrolijk, Louis Prima heeft dr ook zin in en krijgt ondersteuning van ene Keely Smith. In (Nothing's Too Good) for my Baby kun je horen wat voor prachtige stem zij heeft, wauw. Vier sterren verdient deze plaat met gemak.

Gish schreef:
Dat laatste lijkt mij een mooie uitdaging voor Zachary, niemand schrijft mooier dan hij. We kunnen natuurlijk allemaal wel een lofzang afsteken over haar stem en allerlei superlatieven uit de kast trekken over techniek en timbre, maar uiteindelijk moet je het toch gewoon ondergaan pretfrit. Probeer eens een van de vele songbooks van eind jaren 50. Je zal zien dat je voor de bijl gaat.

Reijersen schreef:
Ray Charles, een bekende naam die al zeer vroeg in de geschiedenis ook al steengoede muziek maakte. Iedereen die de film Ray heeft gezien kent de scene waarin Ray Charles (gespeeld door Jamie Foxx) het nummer I Got a Woman zingt en hiermee de brug legt tussen R&B, jazz en gospel. Dit is niet voor niks nog steeds één van zijn bekendste nummers.
Niet alleen dit nummer is top op zijn gelijknamige album. Dat zijn ze eigenlijk alle 14, met eigen composities als Ain’t That Love en Hallelujah I Love Her So.

herman schreef:

We zijn net over de helft en hij is al 3 keer langs geweest.

Edgar18 schreef:

Maar dat neemt niet weg dat Plays W.C Handy of Ella & Louis best in de top vijf had mogen staan.

chevy93 schreef:
Hé, maar nu lijkt het alsof ik dat gezegd heb.

kemm schreef:
Mrs. Holiday bepaalt het tempo, dit is haar levensverhaal. Elke whisky die ze naar binnen kapte zal de klarinettist geroken hebben, elk traan die viel zal de trompettist geproefd hebben, elke trap die ze incasseerde zal de pianist gevoeld hebben. Billie laat je er niet om heen, de muzikanten zullen het vatten. Een publiek leek nog niet eens nodig, met deze therapeutische uitval aan emotie en zelfreflectie. Zou ze het zelf geweten hebben?

Eigenlijk had Billie Holiday in 1956 nog maar een schim van zichzelf moeten zijn. In de plaats lijkt het alsof met elke tegenslag haar geluid intensifieerde. Haar lichaam wankelde, maar haar gevoel viel nog nooit ze duidelijk met de vinger te duiden. Billie Holiday, Lady Sings the Blues, heldere gedachten in troebele gedaante.

vantagepoint schreef:
De stem die je bij de keel grijpt, de arrangementen die mooit zijn uitgewerkt. De fantastische teksten van Cole Porter. Wat een charisma had die man toch door alleen naar de cover te kijken, ik heb hetzelfde gevoel als eerder hier boven beschreven ik wil een sigaret. Ik ga een sigaret roken en ondertussen verder genieten van deze wondermooie crooner. Ook het concept dat er achter zit is mooi uitgedacht en uitgewerkt!

Prachtig album, met uitzicht op de koude buiten, ...

misja82 schreef:
ja, deze plaat is inderdaad lekker swingend, maar niet teveel. het behoud de coole jazz style. hard bop. dus niet dat big band idee, waar ik een hekel aan heb.
a long came betty en moanin'zijn topnummers. en blues march niet te vergeten.

vreemd dat dit maar weinig is gerecenseert door een echte onderlegde kenner. en zo weinig stemmen?
waar is de jazz kliek van musicmeter? luister hier eens naar? ik ben benieuwd...

Metalhead99 schreef:
Wat een geweldig debuut is dit! Je kan nog goed horen dat Cash hier nog vrij jong is en ik ben zijn stem op zijn latere leeftijd wat meer gaan waarderen, maar dit is gewoon een tijdloze klassieker.
Er staan gelijk al wat klassiekers op en ook wat, naar mijn mening, door het grote publiek ondergewaardeerde nummers, zoals "So Doggone Lonesome". De kwaliteiten die Cash had zijn op dit debuut al goed te horen.

Soledad schreef:
Ja Blues & Roots had eigenlijk in m'n top 5 gemoeten. Hier op mume staat ie natuurlijk als 1960 maar de opname was natuurlijk in 1959. Net als Giant Steps trouwens van Trane die ook in m'n top 5 had gemoeten. Ze zijn me even ontschoten.

fredpit schreef:
Free jazz..

Niet in woorden te vangen, hoe graag ik het ook zou willen..Dit album staat in mijn top 10, en als je me vraagt waarom...

Ik kan het je niet precies vertellen..je moet het ervaren.

Voorzichtige poging...Los en luchtig. Niet gebonden aan refreintjes en strakke akoorden. Alleen het moment..de instrumenten en een 'zootje' brilliante muziekanten die dat magische moment hebben 'gevangen' en op een schijf hebbben gezet.

Ik als luisteraar ervaar vrijheid, een moment van 'los zijn'.., deelgenoot zijn van dat magische moment waarbij de instrumenten, de muziek het voor het zeggen hebben...Niet het ego van een zanger of geldingsdrang van een band...De muziek, het geluid, haar emotie staat centraal

Geef die muziek de vrijheid, en je hebt free jazz.....Ornette Coleman heeft haar weten te vangen, en op een schijfje gezet zodat wij, 'simpele bewonderaars' er van kunnen genieten...en haar weer vrij kunnen laten iedere keer als we dit album (of soortgelijke albums) draaien...

remmer schreef:
Jazz is voor mij een wereld waar ik nog geen vat op heb. Mijn ontdekkingsreis doorheen het gigantische jazz-oeuvre begon een dik jaar geleden. Ik ben begonnen bij Coltrane en Miles Davis (Love Supreme en Kind of Blue). Op zich geen slechte openers: ik vond de muziek best ok, maar ik zag het nog iets te veel "achtergrondmuziek" (ik weet dat ik jazzfanaten hiermee tegen de schenen schop, maar laat ik mijn jeugdige onwetendheid als excuss inroepen). Jazz was voor mij nog steeds dat excentrieke buitenbeentje waar ik o zo moeilijk toegang tot kreeg.

Tot de zomer van 2007. Ik was op citytrip in Dublin en vulde mijn dagen met het bezoeken van cafés en praatjes maken met de "locals" (beide activiteiten gecombineerd uiteraard). Het was daar dat ik aan de praat raakte met een joviale kerel over jazzmuziek (jeansvestje, licht corpulent, 40 jaar oud en drager van een zonnebril ondanks een grijze hemel). Hij vertelde me voor het eerst over Charles Mingus. Hij was er zeker van dat dit me zou bevallen. Zijn liefdevolle uiteenzettingen over dit album op zich waren al meesterwerken op zich. Zoals een foto van een "dame blanche" je speekselklieren kunnen stimuleren, zo werd ik heel nieuwsgierig naar dit album. Helaas zou ik nog enkele dagen op mijn honger moeten blijven zitten, pas terug in België zou ik het album voor het eerst beluisteren.

En kijk eens aan. Die man had verdorie ferm gelijk. Van de eerste keer dat het knotsgek melodietje in "Better Get Hit in Yo' Soul" losbarstte wist ik dat het snor zat met deze plaat. Ik kom voorlopig woorden te kort om dit te beschrijven, want ik heb deze plaat nog niet kunnen "temmen". De muziek houdt mij in de ban en niet omgekeerd. Dit overstijgt mij als het ware.

Doch één iets wat ik wel kan plaatsen: "Self-Portrait in Three Colors". Bij dit nummer moet ik constant denken aan de score van "Taxi Driver". Zijn er mensen die deze reflex met me delen?

Social_Mask schreef:
Van Little Richard had wel vaagjes van gehoord, maar vandaag voor het eerst echt bewust een nummer van hem gehoord: Lucille. Overigens in een topic hier op MuMe. Fantastisch nummer vond ik dat, dus direct iets van de beste man 'gehaald'. Vervolgens dit album 3 keer achter elkaar gedraaid. U begrijpt, ik vind dit bijzonder verslavend. Heerlijke onversneden en dynamische rock & roll. Wat een beleving en wat een intensiteit. Geweldig leuk album en een stuk frisser dan bijvoorbeeld Elvis Presley. En met Oh Why? (cuz u iz black) ben ik weer een wereldnummer rijker.

bubbachups schreef:
Dit is zonder twijfel mijn favoriete jazz plaat. Vorig jaar Sonny Rollins zien optreden in het Concertgebouw in Amsterdam. Onwaarschijnlijk mooi. Als je 'm ziet nu op zijn leeftijd dan verwacht je er niet veel meer van. Maar zodra hij eenmaal zijn saxofoon in de hand heeft dan sta je te trillen op je benen. Zo'n enorme instrumentbeheersing had ik nooit voor mogelijk gehouden. In 2006 zal hij opnieuw in het Concertgebouw staan. Reken maar dat ik er bij ben!

BoyOnHeavenHill schreef:
Dit is niet een album zoals we dat tegenwoordig opvatten (een aantal al dan niet samenhangende nummers die min of meer tegelijkertijd worden opgenomen met de bedoeling ze samen uit te brengen), maar een verzameling van tien A-kantjes en twee B-kantjes van singles die tussen 1951 en 1958 werden opgenomen. Ik heb dit album op de 2-for-1-uitgave van MCA (copyright 1986), en er van uitgaande dat de losse albumuitgaves hetzelfde geluid hebben is het geluid hier een stuk primitiever dan op latere geremasterde releases. Het nadeel daarvan is dat er soms flink wat ruis op de opnames zit (hetgeen vooral via de koptelefoon opvalt), maar het voordeel is dat de nummers lekker hard en fel klinken.
Wat de muziek betreft, essentieel is natuurlijk Wolfs unieke en briljante stem, maar het valt me toch ook elke keer weer op hoe effectief het is dat hij de gitaarbegeleiding van het standaard-blues-akkoordenschema (of althans één van de standaard-schema's) van drie (E-A-B of welke vergelijkbare serie dan ook) terugbrengt tot één akkoord, zoals te horen op Moanin' at midnight en Smokestack lightnin' (mijn persoonlijke favoriet) – misschien een simpele truc, maar het geeft de muziek vaak een geweldige spookachtige dimensie (Somebody in my home!). En I asked for water (she gave me gasoline) hoort toch zeker thuis in de top-10 van meest fantastische songtitels aller tijden.

west schreef:
Time Out is veel meer dan een lichtvoetig en sfeervol jazzalbum met een grote hit en bekend nummer (Take Five natuurlijk). Het is ook een bijzonder sfeervol album, waar uitstekend op gemusiceerd wordt. En inderdaad valt mij ook de piano op: die is werkelijk buitengewoon goed. Maar ja, alle musici zetten hier hun beste beentje voor en het plezier spat van de LP af.
Naast het fijne Take Five is ook Blue Rondo A La Turk, de openingssong enigszins bekend en ook erg goed. Maar dat gaat ook op voor het derde nummer van Side One Strange Meadowlark. Zo heb je een wel erg goede LP-kant. Side Two is ook bepaald niet slecht. Hoogtepunten daar zijn de echt prachtige Kathy's Waltz & het prettige Everybody's Jumpin'. Slotnummer Pick Up Sticks 'loopt heel lekker', ook vanwege een prima swingende bas. Dit Time Out is zo voor mij wel een meesterwerk uit de Jazz historie.