Volgens mij is dat nu juist wél de bedoeling!


Ik wil vanmiddag in elk geval nog stemmen op deze plaat. Ik was gisteravond helaas niet in de gelegenheid om aan te schuiven bij de CSL-sessie, maar ik heb hem zojuist weer opgezet.

O hey, dat zie ik nu ook! In dat geval:

10

Uiteraard mag iedereen nog stemmen en meningen plaatsen over 0 van Ichiko Aoba maar aangezien ik zo van huis moet plaats ik alvast het volgend album in dit grote muziekavontuur!

Buiten kennismaking met heel veel nieuwe muziek levert deelname aan dit topic behoorlijk wat keuzestress op. Welk album uit mijn verzameling is het waard om extra onder de aandacht gebracht te worden? Aan welke criteria moet mijn keuze voldoen? Ik had bedacht dat maximaal 50 stemmen op MM en beschikbaarheid op Spotify wel genoeg randvoorwaarden waren.
Dat laatste leverde direct een probleem op. Mijn eerste 6 keuzes kon ik niet ontdekken op Spotify. Dus helaas kunnen jullie nu niet kennismaken met deze onderbelichte parels:
(Peter C. Johnson - Peter C. Johnson (1978), Hauser Orkater - Zie de Mannen Vallen (1979), Phil Daniels + the Cross - Phil Daniels + the Cross (1979), Duncan Browne - Streets of Fire (1979), Mike Rutherford - Smallcreep's Day (1980) en Rogier van Otterloo - Visions (1974). Jammer!

Gelukkig kwamen er daarna heel veel albums voorbij die wel aan de criteria voldeden al ontdekte ik bij mezelf dan wel weer dat ik sommige albums enkel in de winter of herfst draai en sommige andere eigenlijk alleen zomers. Om niet tegendraads te doen is het dus is een dartel zomers plaatje geworden
Love Zombies heet het album. Het is het tweede album van de in 1978 opgerichte The Monochrome Set.
In 1980 verscheen het album Strange Boutique en in hetzelfde jaar kwam ook nog de opvolger Love Zombies uit. Wat mij betreft ook wel de de fijnste albums die ze gemaakt hebben. Love Zombies is wat lichtvoetiger dan zijn voorganger en daarom voor mij favoriet.
Het is zeker niet het beste album wat ik in huis heb maar ik draai dit album al 40 jaar heel vaak. Juist daardoor een goede reden om te nomineren lijkt mij!
In heel veel verschillende samenstellingen bestaat de band nog steeds en ze maken ook nog steeds heel leuke albums. De nieuwe albums klinken beter, er wordt beter gemusiceerd en ontbeert, wat mij betreft, juist daardoor de charme van vooral Love Zombies. De opnamekwaliteit had beter gekund en het rammelt aan alle kanten. Maar het plezier druipt er vanaf.
In een vakje is de band nauwelijks te plaatsten. In 1980 werd het, denk ik, onder de New Wave/ Pretpunk geschaard. Daarmee doen we de band te kort. De jaren 60 invloeden liggen er dik bovenop. Doors, Shadows, Kinks. Film(muziek) is een andere belangrijke inspiratiebron. Maar tegelijkertijd klinken ze als het broertje van The Smiths (maar dan met orgeltje). En zie hier het belang van deze band. Artiesten als The Smiths en Lloyd Cole hebben de eerste albums van The Monochrome Set als inspiratiebron genoemd. En dat is goed te horen.https://www.musicmeter.nl/images/cover/74000/74194.jpg

Intrigerend!

Superplaat van een superband

Al heb ik blijkbaar nog niet gestemd op de albumpagina dus mooie gelegenheid om dat komende week bij herbeluistering te doen.

Ik vind 0 van Ichiko Aoba zonder meer intrigerend, maar daardoor vind ik het ook wel lastig er een oordeel aan te hangen. Ichiko is geen indrukwekkende zangeres, maar de combinatie van haar gitaarspel en Japanse zangstem klinkt wel heel sereen. Soms is dat zelfs op het gezapige af, al weten de afwisselende songstructuren me ook regelmatig weer bij de les te houden. Het is op momenten alsof er meerdere liedjes in één verpakt zitten, met name bij de langere nummers. Als er dan ook nog omgevingsgeluiden om de hoek komen kijken, geeft dat de muziek zonder meer een uniek karakter. Enkele nummers hebben daarbij nog een wat Braziliaanse inslag, dan vind ik haar op haar sterkst. Toch gaat het album me na een tijdje een beetje tegenstaan, uiteindelijk is een bijna vol uur Ichiko wel wat teveel van het goede. Niettemin een fijne kennismaking (dank hoi123!) en ik sluit niet uit dat mijn waardering nog zou kunnen stijgen.

6,7

Nou hoi123, begin maar te rekenen! jordidj1 of cosmic kid, past één van jullie de topictitel alvast aan? Bvd!

Een vierde plek, ik klaag niet!

1. Gene Clark - No Other (1974): 7,91 / 25 stemmers / Edgar18
2. Ann Peebles - I Can't Stand the Rain (1974): 7,77 / 17 stemmers / jordidj1
3. Terry Callier - The New Folk Sound of Terry Callier (1964): 7,58 / 15 stemmers / Choconas
4. Ichiko Aoba - 0 (2013): 7,57 / 17 stemmers / hoi123
5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah - Sour Soul (2015): 7,56 / 14 stemmers / Johnny Marr
6. Gil Scott-Heron & Makaya McCraven – We’re New Again (2020): 7,43 / 19 stemmers / ArthurDZ
7. Os Novos Baianos - Acabou Chorare (1972): 7,42 / 18 stemmers / Koenr
8. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya (1997): 7,13 / 19 stemmers / Aerobag
9. Actors - It Will Come to You (2018) : 6,37/ 11 stemmers / DjFrankie

Maandag rond 21u deze beatsensen? Ik ben benieuwd! En opvallend: pas de eerste tip uit de 80s

Klinkt bij eerste beluistering best leuk. Lekker kort ook

Apart bandje deze The Monochrome Set, ze zijn muzikaal inderdaad lastig te plaatsen, experimenteler en Poppier dan XTC maar hoor daar wel overeenkomsten mee. New Wave / Indie Pop / Art Rock

Meest aansprekende nummers de opener en Karma Sature, muzikaal spreekt The Weird, Wild and Wonderful World Of Tony Potts me ook aan, alleen de zanger vind ik minder. Doet wat denken aan The Stranglers. De afsluiter "In Love, Cancer?" doet weer denken aan de eerste albums van The Cure en wederom The Stranglers. Al lijkt het orgeltje dan weer bij The Doors vandaan te komen.

7,4

Band die ik wel van naam ken, maar nog nooit wat van gehoord heb. De referenties kan ik wel wat mee, dus ben benieuwd

Ik heb me er toch wel goed mee vermaakt tijdens het poetsen vandaag. Feelgoodmuziek zonder veel pretenties. Niet echt overdonderend, lekker rammelend gitaartje, prettig melige teksten.

Geen album om aan te schaffen, dat is toch wel een beetje gedoemd om stof te gaan happen. Al was het alleen maar om de foeilelijke hoes.

7

7,8

Zo, lekker plaatje zeg! Eind jaren '70 - begin jaren '80 art school-vibes doen het sowieso altijd goed bij me, zo ook hier. Leuke tip

Arty Arthur is dan ook niet voor niets je bijnaam!

Ik heb absoluut een zwak voor dit soort frivole 80s bandjes. Zoals E-Clect-Eddy al aangeeft zit er van alles in en je zou daardoor kunnen zeggen dat het af en toe een rommeltje is maar voor mij werkt het. De overgangen tussen de verschillende stijlen zijn organisch genoeg om te voorkomen dat het van de hak op de tak springt. De tempowisselingen op de juiste momenten en de relatief korte duur zorgen er bovendien voor dat m'n aandacht vastgehouden blijft al kan je dit plaatje ook prima op zachter volume als werkmuziek gebruiken. Ook instrumentaal zit het, net als bij Strange Boutique, allemaal goed in elkaar met daarbij een extra compliment voor het prettige drumwerk.

Geef mij nog maar 10 bands als The Monochrome Set. Love Zombies schurkt tegen 4,5* sterren aan in ieder geval:

8,4

Favorieten: 405 Lines en Karma Suture

Een puike plaat, deze Love Zombies van The Monochrome Set. De heren nemen zichzelf duidelijk niet serieus, getuige in eerste instantie de albumhoes, maar ook de soms lachwekkende teksten (zoals dat geïmproviseerde Frans in R.S.V.P.: "Pas de deux, cordon bleu" ) en het steeds frivole spel.

Dat laatste doet me een beetje denken aan ska-bands als The Specials en Madness, maar ook een punkband als The Adicts (ook Brits, opgericht in de tweede helft van de jaren '70 en op het toppunt in de jaren '80). Het zou me niet verbazen mochten zij aandachtig hebben geluisterd naar The Monochrome Set in de beginjaren. Hetzelfde zou ik kunnen stellen over Toy Dolls, overigens, al is dat pretpunk hor catégorie.

Evenzeer hoor ik de invloeden van bands als The Kinks en The Doors, maar deze markante band is toch vooral zichzelf. En bovenal weten ze ook gewoon hoe een goeie song moet klinken, getuige o.a. Karma Suture en The Weird, Wild and Wonderful World of Tony Potts.

7,3

Was helaas- ondanks het gezellige CSL-event- echt mijn ding niet.

5

8,8

7

Fijne postpunk die wat alle kanten op stuitert en veel variatie biedt. Neem zich niet al te serieus en ik mis hierdoor wat het donkere dat ik normaal wel meest postpunk associeer. Desalniettemin zeker de moeite waard om eens te beluisteren.

7,8

Ik vind het eigenlijk wel een heerlijk frivool album. Smiths is dan ook mijn favoriete band dus dit gaat er in als zoete koek. Inderdaad heel gevarieerd, ik zal hem zeker nog eens vaker op zetten.

Nu door naar de tip van hoi123. Sinds het begin van De Anderstalige Ladder helemaal verslingerd geraakt aan de Japanse muziek, dus heel benieuwd naar!

Ik heb al behoorlijk wat referenties voorbij zien komen, maar de meest in het oor springende referentie voor mij is de Britse Canterbury-band Caravan. Zowel qua zang, als teksten, als 'quirkiness' doet The Monochrome Set me daar erg aan denken.

Muzikaal is het natuurlijk meer richting de postpunk, maar dan wel de uiterst blijmoedige kant van het spectrum. De frivole gitaarlijntjes en orgeltjes vallen over elkaar heen. Of het echt zal beklijven, weet ik niet, maar voor nu geef ik het een:

7,8

Voor de mensen die dit album goed is bevallen: check ook zeker voorganger Strange Boutique met onder andere de heerlijke openingstrack The Monochrome Set (I Presume), The Puerto Rican Fence Climber en speciaal voor AOVV nog een Franstalig kunststukje in de vorm van Ici les Enfants.

Ook een superleuk album!

Deze tip verbaasde mij, een eigenzinnige mix van verschillende invloeden. De compositie van de opener doet me zeer sterk aan de Canterbury Scene denken, maar sommige liederen ontspringen ook weer in de bedwelmende gitaarwalmen a la psychedelic rock (R.S.V.P.). Op andere momenten is het weer pure post-punk danwel jangle pop en klinken ze als het optimistische broertje van Joy Division of de iets minder melancholische versie van The Smiths.

Zo zijn dat genoeg vergelijkingen?

Favo nummers: Love Zombies, Adestes Fideles, Karma Suture, The Weird, Wild and Wonderful World of Tony Potts

7,2

Leuke tip divart

Ik ging er enigszins huiverig in, want new wave en post-punk zijn niet direct mijn favoriete genres - zeker niet als er mannen zingen - maar deze plaat beviel mij ook wel. Dat zit ' m voornamelijk in het speelse, laconieke aspect, de eigenzinnige instrumentatie (orgeltje!) en het feit dat elk nummer een onverwachte/andere kant op gaat.

Leuke tip, want dit was niet een band waar ik zelf ooit achteraan was gegaan.

6,6

New Wave en post-punk zijn mijn favoriete genres. Zo zelfs dat ik in september vorig jaar dit topic (Post)punk - New Wave Meter opende. Des te verrassender eigenlijk dat ik nog nooit een nummer geplaatst heb van deze toch wel bijzondere The Monochrome Set. Hun meest voor mij bekende albums zijn toch wel Strange Boutique en Love Zombies. Deze laatste - toch wel hun beste dacht ik - ben ik nu weer aan het beluisteren. Blijft mooi. Beste nummers Karma Suture en "In Love, Cancer?".

7,9

Bij de vijfde beluistering begon ik het toch wat minder leuk te vinden helaas, daarom maar een 6,5.

Moet west hier niet een album droppen of is er iemand anders aan zet?

Klopt! Whenever you're ready, west! divart kan jij het gemiddelde voor Love Zombies uitrekenen aub?