Teunnis schreef:
Briljante productie van A. G. Cook en EasyFun. Die laatste is zwaar onderschat binnen de PC Music-community. Ik denk ook dat ik zijn hand hoor in de twee elementen waardoor ik zo hou van deze productie. Het eerste is dat de productie in het eerste gedeelte een soort van achterwaarts lijkt te lopen. Daardoor schuurt het nummer meer dan de meeste nummers van Charli. Het tweede is de manier waarop de outro ontspoort. Met die hoge toontjes. Leg dat maar eens naast Be Your USA. En dit nummer krijgt ook nog pluspunten voor de beste it's Charli, baby!

voskat schreef:
De automobiel-metaforen waren van de start af alweer niet van de lucht op Pop 2. Geweldige lyrics ook.
My fingers run through his hair, I'm gripping at regrets

123poetertjes schreef:
Pop 2 is echt een mixtape zoals mixtapes mogen zijn. Een albumstempel kan, bewust of onbewust, toch een soort van last zijn op je creativiteit waardoor je toch sommige keuzes misschien niet kan maken wara je met een mixtape mee weg kan komen. Pop 2 is een gare verwarrende totale puinhoop en I fokking love it. Ergens hoort de mixtape ook gewoon als geheel in de finale. Ga je echter filteren op nummers zelf dan wordt het lastiger want sommige songs zijn door haar drieëntigtigmiljoenmiljard featurings toch wel heel erg uitgesproken en hard in your face. Ook zijn bepaalde featurings nogal verwarrend, en in een enkel geval zelfs vrij rampzalig (ja, ik heb het tegen jou Tommy Cash). In dat opzicht is het toch wel even een fijn rustpuntje om gewoon even een clean duet te hebben tussen twee gelijken, twee queens. Ik heb ooit wel eens een nummer van Carly Rae Jepsen geluisterd denk ik, en dat sprak me toch wel aan. En ja, ook hier levert ze. Dit is een archetypisch Carlynummer, maar ook een archetypisch Charlinummer. Knap hoe twee zulk eigenzinnige en toch ook wel verschillende artiesten, misschien wel de twee beste popartiesten van de afgelopen jaren (oké, ik ga mn darling Lorde ook niet buitensluiten) zo’n gulden middenweg hebben weten te vinden en wat passen ze mooi bij elkaar.

mattman schreef:
Gone (met Christine & the Queens) moet wel haast mij favoriete single van het jaar worden. Wat. Een. Nummer. Melodie, productie (dat einde!), samengang van twee verschillende karakters, alles klopt hieraan.

catdog schreef:
Charli Nog altijd pissig erom dat ze de show van deze zomer heeft moeten cancellen. Precies het weekend dat ze in Utrecht zou staan had ze een griepje te pakken. En juist in het jaar dat Charli uitgegroeid is tot één van mijn favoriete artiesten. Al sinds Boom Clap was ik om maar de overtuiging kwam toen Gone uitkwam, haar samenwerking met Christine and the Queens. En door haar succesjaar dit jaar ben ik haar steeds meer gaan volgen en volgen en vind ik haar zo stoer!

Maar Gone, die liefde was er dus al een paar jaar. Dit is hoe pop-liedjes horen te klinken. Catchy maar met zoveel aandacht voor de productie en de vocale wisselwerking. Die climax op het einde, vooral met name door de video, is genieten. Charli geeft zoveel attitude altijd. Dankzij haar Greatest Hits editie #1 hier vorig jaar helemaal haar discografie uitgespit en ik wacht met smart op de nieuwe tour aankondiging. Ik. wil. die. show!

Teunnis schreef:
Ik denk dat het aan het voorgaande werk van Christine and the Queens ligt, maar mijn verstand vind dit nummer een stuk beter dan mijn gevoel. Christine and the Queens was niet de gastartiest waar ik van tevoren om stond te springen en dat heeft er denk ik toe geleid dat ik nooit echt een klik met dit nummer heb gehad. Maar met de jaren wordt een mens wijzer. Niet alleen dit nummer is in waardering gestegen, ook Christine and the Queens heb ik nu een stuk meer mee dan twee jaar terug. Wat dit nummer initieel ook niet heeft geholpen is dat de eerste helft niet spettert. Mijn huidige mening is dat het tweede gedeelte goddelijk is en dus een plekje in mijn top-10 onvermijdelijk, ondanks dat het nummer wat traag op gang komt.

hoi123 schreef:
Ach, ontroerende ode aan SOPHIE op So I. Ik denk dat Charli hiermee haar status als mijn favoriete mainstream popgirlie in de game gaat bevestigen - ervanuit gaande dat Caroline niet telt.

Johnny Marr schreef:
I'm not crying ur crying. My eyes are just sweating. Brb crying.

Genius schreef:
“So I” is about Charli’s long time collaborator SOPHIE. They worked together on songs like “Vroom Vroom” and “Lipgloss”. Charli has credited SOPHIE as being one of the biggest influences in her artistry and her life.

Charli discovered her on SoundCloud thanks to her then boyfriend and decided to meet her for a writing camp in Stockholm. This was the start of a great artistic relationship and friendship.

Sadly, SOPHIE passed away on 30 January 2021 after accidentally falling from the rooftop of a building while attempting to take a picture of the full moon in Greece. Her legacy lives on and inspires artists in all genres of music.

In this song, Charli speaks of her regrets about their relationship, how she would often push SOPHIE away since Charli was afraid of not being cool enough or good enough of a person for her. Charli also suggests she would have kept SOPHIE closer if she had known she would pass away so soon.

JoaMuse schreef:
Deze koos ik ooit om te draaien toen we in groep een radiouitzending moesten maken voor school. Een vriend noemde het een "nummer voor chirowijven" maar ja I don't care, popbanger van jewelste hoe dan ook.

LucM schreef:
Liever een pretentieloos nummer als dit dan een misplaatste cover. Een hitsingle dat nu stilaan een guilty pleasure is geworden. Artistiek stelt dit niet veel voor maar het is erg aanstekelijk en dansbaar en het enthousiasme klinkt hier ook door.
Cijfer: 7

Gloeilamp schreef:
Dit nummer kende ik al, op mijn werk word het vaak gedraaid. Best een prima feestnummertje, blijft goed in je kop zitten door de aanstekelijke melodie. Niets nieuws onder de zon, maar toch een lekker nummer!

herman schreef:
Hier was ik een maand of 8 geleden even helemaal weg van. Een lekkere pretentieloze electrostamper. Mooi dat dit een hit wordt, dan komt het hopelijk ook voorbij in de sportschool, waar ik eigenlijk nog de meeste top 40 muziek hoor. Het is vast goed zweten hierop.
Cijfer:8

Teunnis schreef:
Onbewust mijn eerste kennismaking, al zal dat wel voor veel mensen gelden. Het jaar 2012 was peak-studententijd. Zuipen alsof je leven er vanaf hing. Of misschien eerder je lever... Anyway, in de kroegen zong ik dit nummer altijd luidkeels mee en ook als ik weer eens dronken achter de dj-booth stond kwam hij wel eens voorbij. Charli zelf heeft trouwens ook een goed verhaal bij: Red Bull: A Conversation With… Charli XCX - YouTube. Dat hele interview is een aanrader. Zelden zo'n goed geïnformeerde interviewer gehoord, die ook nog eens daadwerkelijk interessante vragen stelt. Alleen is hij wel een beetje fanb0i.

Johnny Marr schreef:
Oorwurmpje hoor, deze.

Slowgaze schreef:
Die alternatieve titel tho. Is Fiona Apple al officieel brat?

Genius schreef:
Despite its fruit-flavored lyrics and title, “Apple” is actually an exploration of Charli’s relationship with her parents and family. Detailing themes of generational trauma, introspection, and escapism, she describes herself as an apple – hanging on her family’s tree. She detailed this perspective in a June interview with Las Culturistas.

Johnny Marr schreef:
AAAAAA beste ooit AAAAA die clip, roept zoveel nostalgie op zoooo prettig, dat deze er bijna uitlag joh, mafkezen

Teunnis schreef:
feestnummer van Charli post-Sucker. Ik vind hem eigenlijk altijd wel grappig. Al is hij wel erg simpel. Ik heb daarom de voorkeur voor de EASYFUN-remix, die het muzikaal net wat spannender weet te maken.

Charli XCX schreef:
I think what women think is sexy is what is sexy. Girls eating pizza are massively sexy.

Johnny Marr schreef:
Banger. Dedication aan het Neerlandsche volk ook, mooi eerbetoon ewa ewa

panjoe schreef:
De hyperpop van Charli XCX heeft me tot dusver nooit weten te overtuigen, maar haar nieuwe single Von dutch kwam gelijk lekker bij me binnen - niet heel gek als je bedenkt dat het nummer praktisch een cocktail is van één deel moderne pop, twee delen Perfect (Exceeder) en één deel Looking at Your Pager.

Teunnis schreef:
Met Von Dutch begon Charli trouwens ook een succesvolle TikTok-campagne, met support van onder andere TikTok-grootheid Addison Rae. Die staat trouwens ook op de remix versie (The Von Dutch Remix with Addison Rae and A. G. Cook). Al had niemand destijds durven dromen dat de brat-campagne zo succesvol zou zijn.

Charli XCX schreef:
My philosophy is to treat people how you want to be treated.

Pitchfork schreef:
“I’ll love you forever,” she swears, over a rush of radiant synths, “even when we’re not together.” It’s a moving testament to a romance that right now means everything—even if it ultimately fades away.

voskat schreef:
Eerste single van how i'm feeling now die nooit de volledige erkenning lijkt te krijgen die het verdient. Perfect poplied dat de melancholie van het missen heel mooi vangt. Geniaal hoe A. G. Cook de cleane geluiden met gruis vermengt. De video is ook een meesterwerk qua editing.

Teunnis schreef:
Charli's schrijftalenten moet je niet onderschatten. Dat toont forever wel. Een liefdesballade die, ondanks dat het voor de helft bestaat uit Charli die zingt dat ze van hem houdt, nergens cheesy, te klef of zoetsappig wordt. Als je de hele tekst erbij pakt kun je zien dat het ook wel wat slimmer in elkaar zit dan alleen I will always love you. Daarnaast zijn het ook allemaal zinnetjes die op een briljante manier in je hoofd blijven: all my feelings, feelings, feelings for you, knew I'd be here, be here, be here with you.

Superbitch schreef:
Geeft het gevoel van opgekropte spanning weer ten tijde van de lockdown, met de dreiging op elk moment uit te barsten. Het begint lieftallig, maar dan doet Charli de boel ontploffen. Er zit een metaalachtige klank in die wat heeft van een oude fietsbel. Een melodieus begin met wervelende synthesizerklanken gaat over in een experimenteel einde.

Johnny Marr schreef:
AAAA de vorige winnaar AAAA zal nu niet meer het geval zijn wss AAAA

Gretz schreef:
Pretentieloze pop at it's finest, maar ook gewoon omdat ik nog steeds bijzonder blij word van de videoclip, de bijbehorende film en een paar goede herinneringen aan de zomervakantie van 2014 _ Ik zou zeker niet willen beweren dat dit Charli's artistieke hoogtepunt is, maar ik rangschik op het gevoel dat de nummers me geven

JoaMuse schreef:
Popbanger van jewelste (bis)

Superbitch schreef:
Deze song werd eerst aangeboden aan Hilary Duff, maar afgewezen. Toen besloot Charli dat het haar bijdrage zou worden aan de soundtrack van The Fault in Our Stars. Het werd haar grote doorbraak. Het is een opbeurend liefdesliedje met een treurige ondertoon. De onomatopeïsche titel imiteert de hartslag van een verliefde tiener. De videoclip werd opgenomen in Amsterdam op dezelfde locaties als de film.

Superbitch schreef:
De ontstaansgeschiedenis is enigszins verwarrend. De originele versie Blame It on Your Love werd nooit uitgebracht. Daarvan verscheen deze remix als laatste track op Pop 2, met de weinig geïnspireerde titel Track 10. Het is experimentele electropop met gekke stemmetjes en geflipte geluidjes, typerend voor de recentere periode van Charli XCX. Twee jaar later verscheen een nieuwe versie op haar album Charli, met een toegevoegde strofe van de vrouwelijke rapper Lizzo, opnieuw getiteld Blame It on Your Love. Het toont aan hoe je met dezelfde melodie en tekst twee heel verschillende kanten op kunt.

Teunnis schreef:
Er zijn flink wat overeenkomsten tussen Track 10 en visions, naast dat ze in gelijke mate krankzinnig geniaal zijn. Allebei sluiten ze een album - of in het geval van Track 10 een mixtape - af. In beide gevallen nemen ze die rol ook serieus, door zowel tekstueel als muzikaal te fungeren als conclusie. Het hoofdthema van Pop 2, mislukte en ongezonde liefdes. Conclusie: every time I fuck it up, I blame it on your love. Het thema van how i'm feeling now mag duidelijk zijn, namelijk corona. Of preciezer, hoe Charli omgaat met de isolatie die hoort bij de coronacrisis. De conclusie is dit keer een stuk positiever, vol hoop en optimisme: I got pictures in my mind. I can see it so clearly, see it all so bright. Muzikaal gezien zijn het ook echte conclusies van de bijbehorende albums. Ze gebruiken op hun eigen manier het gehele klankenpalet van de voorgaande nummers. In het geval van Track 10 zijn dat veel stembewerkingen en dromerige haast angelieke klanken, gecontrasteerd met rauwe harde beuken. Op visions zorgt dat voor veel meer instrumentale vervorming, een helderder stemgeluid, meer partybeats en vooral veel frustaties eruit rammen. De twee nummers hebben ook een soortgelijke opbouw. Het begint kalm, waarna Charli er steeds meer emotie ingooit en het nummer naar een climax toewerkt. Nadat je denkt dat die bereikt is gaat Charli voor een tweede deel waarin écht alle remmen losgaan. Genius koppelt het (geheel terecht) aan deze quote van haar over een heel ander nummer (Drugs): I always really enjoy intros & outros, so the idea of a track appearing to fade out, then suddenly coming back in an even cleaner & harder way was something that I’ve always wanted to try out. Nou, dat is haar dus meerdere keren heel aardig gelukt. Daarmee einidgen zowel how i'm feeling now als Pop 2 met een "bang". En geen kleintje ook. Zijn dit de twee beste nummers ooit gemaakt in de laatste pakweg vijf jaar? Ik denk het haast wel.

Teunnis schreef:
Het origineel (Girl, so confusing) was al direct een veelbesproken nummer op het album. Het was voer voor speculatie, want Charli was overduidelijk naar een collega-artieste aan het verwijzen in haar tekst: "One day we might make some music // The internet would go crayz". Is het Rina Sawayama? Katy Perry? Lorde? Het antwoord kwam snel want op een nieuwe versie is het Lorde die erin komt met "Well honestly, I was speechless // When I woke up to your voice note // You told me how you'd been feeling // Let's work it out on the remix". En, even later: "And when we put this to bed // The internet will go crazy". Nou, dat werd het absoluut. Twitter, TikTok en ook RateYourMusic explodeerden. In de RYM singles chart van 2024 staat het momenteel op een zevende plaats, met een gemiddelde van 4,19. Daarmee staat deze single ook meteen in de top-200 aller tijden op diezelfde website (red. momenteel #193).

Slowgaze schreef:
Ik ben een paar keer flink volgeschoten bij dit nummer, vooral bij 'I ride for you, Charli'. Dat is een ogenschijnlijk wat banaal zinnetje, maar wel onverwacht: de originele tekst is nou niet bepaald flatteus, als die inderdaad - alleen/hoofdzakelijk - aan Lorde is gericht. Veel introspectie van XCX's kant zit er niet per se in, op het wat meme-achtige refrein na. Het nummer doet me daarom heel erg denken aan een aantal van mijn eigen vriendschappen, die op momenten moeizaam en complex zijn geweest, vanwege schommelende geestelijke gezondheden aan beide kanten van de tafel. Daarin zijn ook momenten geweest waarin dingen uitgepraat moesten worden, en dat daadwerkelijk ook gedaan werden, en momenten dat we even wat afstand van elkaar namen, ook omdat er geen fijne dingen gezegd werden over en weer. Maar uiteindelijk kwam er altijd wel een - hoewel anders geformuleerde - 'I ride for you '. Zoiets eerlijks, herkenbaars en ook complexs heb ik tijden niet meer in een liedje gehoord.

Genius schreef:
The original “Girl, so confusing” was largely speculated to be about Charli xcx’s friendship with Lorde; perhaps no better way of clearing up the drama was possible than Lorde clarifying her side of the story directly. On this version of the song, the Kiwi enters the fray to discuss her experiences of friendship, insecurity, and girlhood, creating one of the most unique & honest collaborations in pop history – quite literally, the two of them worked it out on the remix.

Poek schreef:
1Is er eigenlijk een verschil met Girl, So Confusing - Wikipedia - en.wikipedia.org ?

Teunnis schreef:
Beide versies beginnen hetzelfde, waar Charli zingt over een niet nader genoemde vrouw: (uitleg)

Dance Lover schreef:
''365'' is echt alles wat ik zoek in muziek.

Arrie schreef:
365 blijkt wel verwant te zijn aan 360. 360 opent haar album, 365 sluit hem af en er wordt de suggestie van een loop gewekt. Waar 360 dus de catchy single is, gaat ze in 365 net een stukje verder en gooit ze er aan het eind nog even de beuk in. Met recht een banger!

Genius schreef:
The final track on Charli XCX’s eighth album, BRAT, “365” alludes directly to a never ending cycle of partying, occurring during all 365 days of year.

JoaMuse schreef:
Mijn meest beluisterde nummer tijdens brat summer, waanzinnig catchy en emotioneel en gewoon onweerstaanbaar!

Johnny Marr schreef:
Het refrein snijdt diep, heel diep. Zo diep als een mes.

Arrie schreef:
Het was niet de vraag of Charli deze maand zou winnen maar of het de bratty partygirl zou worden of de onzekere vrouw daarachter. Het is dus inderdaad de partygirl geworden maar eerst wat aandacht voor Sympathy Is a Knife. Hierop uit ze haar worstelingen en ik kan me deze prima voorstellen. Als je bekend bent, wil iedereen wat van je, dus als mensen dan aardig tegen je doen, is dat oprecht of zit daar wat achter? Charli wordt gek van onzekerheid en gooit dat eruit op deze track, die verder ook nog een heerlijke popbanger is. Mooi dat we inzicht krijgen in de mens (Charlotte) achter Charli.

[url=https://genius.com/Charli-xcx-sympathy-is-a-knife-lyrics]Genius schreef:
“Sympathy is a knife” shows Charli’s self-doubts, and that, despite the album’s exterior theme of unashamed courage, Charli herself still suffers from the pressure of public opinion.

Charli suggests that feigned sympathy from others cuts her like a knife. Though the pretense is that the ‘sympathy’ is meant to ‘save’ her ego, it actually makes it hard for her to understand whether someone is being real with her, or if they are behaving artificially in order to save their image. As a result, she is ‘spiraling.’

JoaMuse schreef:
hyperpopparty!!1!!

Johnny Marr schreef:
Ik ben hetero dus deze staat door de clip automatisch op 1.

JoaMuse schreef:
visions op zich is een goed nummer en zou mijn top 10 gehaald kunnen hebben, maar die Live at Appleville-versie op YouTube met die clip erbij? Dat is geen song, dat is een ervaring

Teunnis schreef:
Its Charli, baby! Ha, wat een timing. Net wanneer ik weer eens een finale presenteer, wordt een persoonlijke favoriet en eigen nominatie (ruimschoots) de winnaar van de maand. Heerlijk! Ik zal proberen bondig te blijven terwijl ik jullie zo veel mogelijk achtergrondinformatie geef. Charlotte Emma Aitchison is hele lange tijd zoekende geweest. In 2008 - Charli was toen zestien - plaatste ze af en toe wat demo's op MySpace, waardoor ze een heel klein beetje opgepikt werd. In 2010 leverde dat haar een eerste contractje op. Over deze tijd zegt ze zelf het volgende: "I was still in school, I'd just come out of this weird rave scene, and I wasn't really sure what to make of that. And when I got signed I hated pop music; I wanted to make bad rap music." Een jaar later, in 2011, begon ze al op de radar van Pitchfork te komen. Maar ze bleef zoekende. Zo schreef ze het nummer I Love It, maar vond het eigenlijk maar niks. Een jaar later pakte Icona Pop het op en scoorde er een dikke hit mee (o.a. #1 in UK). Het leverde haar het eerste kleine beetje roem op, maar nog steeds had ze geen idee waar ze heen wilde. Ondanks dat werd haar debuutalbum begin 2013 toch redelijk ontvangen. Maar eigenlijk geen haan die er naar kraaide. Eind 2013 maakte ik pas kennis met haar, met de heerlijke oorwurm SuperLove. Ik dacht, dit wordt een knaller van een hit. Niet dus. Maar heel kort daarna kwam dan wel de echte doorbraak. Boom Clap werd in 2014 een megahit en niet veel later deed ze het dunnetjes over met Fancy. De wereld lag aan haar voeten, Charli was een popster in wording. Maar Charli deed eigenzinnig en ging samenwerken met Sophie. Je weet wel, Sophie van die rare muziek. Ze bracht de door Sophie geproduceerde EP, Vroom Vroom, uit. Een aardverschuiving vergeleken met haar recente hits. De reacties waren gemengd, maar stiekem begon haar carrière hier pas echt. Ze kreeg dankzij haar nieuwe gedurfde geluid een enorm fanatieke aanhang. Zelfs zo erg dat ze meerdere keren last had van fans (lees: enge stalkers) die haar thuis opzochten. In 2016 werd A. G. Cook - labelbaas van PC Music en goede vriend en muzikale broeder van Sophie - haar "creative director" en sindsdien zijn ze een twee-eenheid. En alles wat ze sindsdien aanraken veranderd in goud. Misschien niet de gouden hitparadesuccessen waar ze aan het begin van haar carrière heen leek te gaan, maar wel muzikaal goud. Charli kan niet meer zonder Cook en Cook kan niet meer zonder Charli. Twee geslaagde mixtapes, vele topsingles en twee fantastische albums verder en Charli en Cook zijn bezig PC Music naar grootse hoogten te brengen. De climax van een hele bijzonder twaalf maanden voor Charli en Cook kwam er op 12 september in de vorm van een digitaal "festival", alleen te streamen op Twitch. Het was typisch PC Music, maar dan wel op zijn allerbest. Een verwarrend optreden van Kero Kero Bonito, 100 Gecs met een set waarin ze hun teksten veranderde naar Ratatouille-verwijzing ("If a rat / In a hat / Could cook / Real good" ), Dorian Electra die creepy stond te doen in haar achtertuin, een bizar gebeuren van Fraxiom, een bijzonder geslaagd concept van digitaal moshpitten, de maestro himself met een schitterende versie van Oh Yeah en de ook door mij genomineerde Pumpkins-cover met een verbluffend mooie videoclip. En dan was er nog tijd voor een laatste artiest. Charli, de koningin van PC Music, mocht het bal afsluiten. En deed dat dus met wat nu de maandwinnaar is geworden. Een vernieuwde mix van albumafsluiter Visions, met daar nog aan vastgeplakt een compleet gestoorde tweede helft. Ze hebben niet ingehouden. Cook en co zijn met Appleville all-in gegaan en hebben wat mij betreft de inzet dubbel en dwars terugverdiend.

123poetertjes schreef:
Jupp, ik fiets toch even deze versie de finale in, anders had ik hem ook wel genomineerd en ook zeker niet alleen ik. Dit omvat alles wat PC Music zo prachtig maakt. Hoe je dreamy piano plots je huis ontvoert en de boekenkast door je hond heen flikkert, zo klinkt ie. Alles ontspoort totaal en je kijkt er naar, en denkt: waarom ook niet? Ik ben toch alleen. Dit is zonder discussie één van de grootste partybangers ooit gemaakt maar toch absoluut géén gezelschapsnummer. Charli is door hogere krachten naar de aarden gezonden als stem voor introvertjes die gewoon lekker uit hun plaat gaan binnen de muren van hun eigen kamertje en de muren van hun hart. Daar waar alleen mensen die het waard zijn door kunnen prikken. Love introverts
De albumversie zou denk ik op drie hebben gestaan. Of op 2. Misschien ook wel gewoon bovenaan tho. Want ik heb mijn perceptie op dit nummer deze week eventjes van perspectief veranderd. Stel: die fenometastische megamix is de originele versie en 1) je wordt gevraagd een 350 tellen durende edit te maken, én 2) je bent een enorme eindbaas. Dan kom je hierop uit, een bom met zowel het ingetogene als het euforische zegevieren. Even de boel vergeten, in je lonely uppie opgesloten op je kamertje slash studiootje, weg van alles dat door COVID verboden is. En de wekker die je als een soort noodklok weer terugbrengt op die hellish aarde met al haar ongelijkheden en oneerlijkheden inbegrepen. Zelfs bubblegum bass hoeft geen happy end te hebben. Nu eventjes wel tho, een eerste plaats als een happy ever after. En net zoals dat deze post blijft bestaan totdat MuMe haar laatste adem uitblaast, zo blijft visions in diezelfde post ook de nummer 1. I love you forever.

stoepkrijt schreef:
Die autotune schrok me eerst nog erg af. Sowieso is deze hele sound nogal weird en ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Inmiddels weet ik wel beter. Visions is retecatchy en na iedere overgang blijft die catchiness onverminderd hoog. Nog steeds heb ik de grootste moeite om dit liedje te omschrijven of om onder woorden te brengen waarom dit nou zo lekker is, dus dat laat ik maar gewoon aan de echte kenners en Charli-holics over.

dumb_helicopter schreef:
Hyperpop! Dat een steeds oudere knar in het jaar dat hij 30 wordt daar nog met geconfronteerd moet worden. Maar eerlijk: dit is eigenlijk echt wel leuk! Het helpt natuurlijk dat de reguliere single ook al best te pruimen was, maar de remix maakt er nog meer een echte stamper van zonder in de valkuil te vallen van volledig in overdrive te gaan zoals andere Hyperpopnummers soms voor hebben. De clip is ook best intrigerend natuurlijk.

Titmeister schreef:
Charli heeft het voor elkaar hoor; ze heeft deze scepticus weten te overtuigen van de genialiteit van de hyperpop/bumblegum bass uit de PC Music-stal. Zoals bij veel dingen gaat het om de juiste dosering. Hoe dit nummer ontspoort van een geautotunede pianoballade tot een soort happy hardcore-nummer, en ook weer terugkeert, is tamelijk geniaal. Een popklassieker in wording!

jordidj1 schreef:
Eigenlijk allesomvattend voor 2020. Er gebeurt veel, je wil van alles doen, maar op het eind van de rit sta je toch alleen in je woonkamer te dansen.

hoi123 schreef:
PC Music is een genre dat in al zijn post-ironische esthetiek even irritant kan zijn wanneer het in zijn verering van pop-clichés ook de songwriting overboord gooit, als geniaal wanneer dezelfde popclichés worden gebruikt om al geweldig pakkende muziek nóg over de top euforischer te maken. Dat laatste is een zeldzame kunst, volledig beheerst door SOPHIE (rust in vrede) en nu ook Charli. Deze remix van Visions is een absoluut anthem, inderdaad nog stukken beter dan het origineel, simpelweg door de vele gezichten van het nummer: van sentimentele popballad naar Underworld-achtige dance waar je hele velden vol mee kan krijgen, naar op hol geslagen vroege 00’s-pianotrance, naar glitchy industrieel gefreak, naar een gigantische synthwave-climax, en tot slot eigenlijk ook het liefste pianomelodietje van het jaar. Een soort muzikale encyclopedie van het PC-genre; bovendien een absolute banger.

Koenr schreef:
In retrospectief was het Charli die in 2020 het ultieme lockdown album op haar naam heeft geschreven en het uitzichtloze-quarantaine-gevoel beter dan wie dan ook wist op plaat wist te vangen. Alleen daarom staat ze al terecht in de finale hier. how i'm feeling now boorde bovendien een nieuwe lading liefhebbers aan, want ook ik was niet eerder zo enthousiast over haar werk. claws groeide al snel (samen met o.a. XS, Uwa en Plans) uit tot 1 van de popnummers van het jaar en hoewel Visions op het album eigenlijk een enigszins anonieme afsluiter was, mocht het in deze superieure Appleville versie enkele maanden later alsnog shinen.

Verder snap ik nog steeds niet goed hoe de andere songs uit het PC Music en Bubblegum Bass kamp het zo slecht doen in deze competitie, terwijl Visions hier op zo overweldigend veel steun kon rekenen. Zou het dan toch de lengte zijn? Stelletje verstokte proggers hier.

Zonder dollen, dit is een heerlijke, kleurrijke kauwgomballenstuiterplaat die in 8 min van ontroerend naar euforisch en weer terug gaat. PC Music is nog steeds 1 van de beste dingen die pop-muziek ooit is overkomen.

Teunnis schreef:
Op 12 september organiseerde A. G. Cook Appleville, een "tribute to live computer music", ter promotie van zijn (soort van debuut)album Apple. Ik kon er helaas niet live bij zijn - ik ben vergeten wat de reden was, maar ik weet nog wel dat het een hele goede reden was - dus ging ik de volgende dag snel zoeken of er al ergens beeldmateriaal was opgedoken. De bekende fora afstruinend kwam ik in eerste instantie nog niks tegen, maar plots dook er ergens op YouTube een privéfilmpje op waar het hele evenement van begin tot eind te zien was. Dat heb ik vervolgens verspreid over drie dagen zitten kijken en die dagen kon ik nergens anders meer aan denken. Ik heb meerdere fragmenten drie keer achter elkaar teruggespoeld, gewoon omdat het zó fascinerend. De derde dag - het voelde ook als de derde dag op het festival, zo kapot van alle late nachten - was het tijd voor het slotstuk en A. G. Cook zelf was de logische afsluiter. Dat was fenomenaal en met Pumpkins-cover Today een briljant einde aan een avontuur. De lichten dimden en ik wilde net afsluiten, stond er opeens "Next, Charli XCX". JAAAAAAAAAAA!!!!!! Ik herkende al gauw de klanken van mijn albumfavoriet Visions, maar zelfs in mijn stoutste dromen had ik nooit verwacht dat het zo fantastisch zou zijn. Het begint al goed met een Charli achter de piano met een swag van hier tot New York. Gewoon piano spelen terwijl je danst op de pianokruk. Zingen terwijl je een meter van de microfoon staat. En dan moet het nummer eigenlijk nog gaan beginnen. Ik weet nog dat ik al (thuis, in mijn eentje) in complete euforie uit mijn dak ging bij het moment dat ze in haar studiostoel rondspint met de camera. Naïeve jongen was ik toen nog. Want het nummer wordt pas echt next level Charli op het moment dat ze het zwembad in springt. Ik wist niet meer waar ik het hebben moest. Dit was en is nog steeds alles waar PC Music en de daaropvolgende hyperpopbeweging voor staat: het omarmen van het extreme binnen de popmuziek, het samenbrengen van experiment en conventie, voorbij de parodie stappen, etc. Het moment dat ik deze videoclip voor het eerst zag is een sleutelmoment geworden in mijn muziekbeleving, net zoals de eerste klanken van Sigur Rós en Kanye's kortfilm Runaway dat waren.

Johnny Marr schreef:
JANKEN

Charli XCX schreef:
Being nice is awesome. You have more fun; you meet more people.

Gretz schreef:
Charli's eerste hit in de UK Singles Charts

Gretz schreef:
Ik zal de finaleposts komende uren nog wat verder aanvullen met beschrijvingen, emoji's, fun facts en lyrics