Yes!

4. Pet Shop Boys - Disco
Als liefhebber en verzamelaar van 12 inches was dit album een schot in de roos. Het debuut kon me al behoorlijk pleasen, maar dit mini greatest hits album is een van de meeste gedraaide albums in huize Ries.

Wellicht daarom ook 'maar' op plek 4 beland omdat ik elk drumbeat, sampletje of blafje (Suburbia) zo ongeveer wel kan dromen. Het verrassende is er een beetje vanaf.

Blijft desalniettemin een heerlijk feel good album en een prima instapmodel voor de niet gelovigen.

Favo: eigenlijk alle 6 ..

5. Electric
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5438.jpg
4. Behaviour

Ik kan het kort houden, want het meeste is hier al over gezegd. Het album is inderdaad een maatje organischer dan hun meeste andere albums en waar het werkt, werkt het goed. Being Boring zal hun grootste kippenvelnummer zijn (de albumversie is rijkelijk langer dan de singleversie, dus nog meer kippenvel) en met op positie twee This Must Be the Place I Waited Years to Leave zijn de blauwe sterretjes meteen vergeven. Naar het einde toe gaat het nachtkaarseffect wel een klein beetje op. Met single So Hard ben ik nog in het reine gekomen, maar Jealousy blijft een maatje te veel over the top.

3.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3251.jpg
What Have I Done to Deserve This?, het zalige bubblegummy vrolijke Dusty duet. Het wat duistere sophisticated Rent. Het Always on My Mind achtige dancy vogue-y It's a Sin. Het ontroerende en melancholische King's Cross. Samen meer dan voldoende om op het podium terecht te komen

5. Electric
4. Behaviour
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5698.jpg
3. Please

Ja, blitse hoezen waren het wel. Ik las ook wat zuinig commentaar op de muziek op dit album, dat is mijn oren dan weer geheel ten onrechte. Als er al geklaagd mag worden, dan hooguit over de kwalitatief topzware A-kant, waarna de nummers op de B-kant allemaal prettig in het gehoor liggen, maar waar toch elk nummer wel in de schaduw van elk A-kant-nummer staat. Die A-kant bestaat uit vier toch behoorlijk diverse singles, die ik al kende van Discography. Please voelt als het album dat laat in de collectie kwam, al is dat (even spieken) inmiddels ook alweer op een maand na 15 jaar geleden. Van dit rijtje is Opportunities mijn al-zeer-langjarige favoriet en die pakt dan ook een van de blauwe sterren. De andere ster is voor openingsnummer Two Divided by Zero, wat voor mijn part ook een single had mogen zijn. Een half Greatest Hits-album met een briljante opener ter verhoging van de feestvreugde, zou die formule nog vaker langskomen?

05. Electric
04. Please
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3258.jpg
03. Introspective
Pet Shop Boys - Introspective (1988) - MusicMeter.nl

Het ging goed met de mannen van PSB. Eigenlijk alles wat ze aanraakte werd goud. Met Always on My Mind weer een internationale Top 3 hit (o.a. christmas no.1 1987 in Engeland, 1 in Duitsland, 4 in Amerika, 2 in België en 3 Nederland) en zelfs het wat luchtige Heart welke een beetje de tijd tussen het Actually en Introspective moest opvullen schoot naar de nummer 1 positie in Engeland (o.a. 1 in Duitsland, 7 in België en 11 in Nederland). De druk zat er dus vol op bij de mannen om met een zeer succesvol album te komen. Nu hadden ze makkelijk met een vervolg op Actually kunnen komen maar dat wilde ze niet. Gezien de opkomst van de dancemuziek, het succes van Disco 1 en de zeer goede verkopen van hun 12" singles besloten ze om een album te maken met enkel lange dansbare versies. De hits Left to my Own Devices en Domino Dancing werden speciaal voor dit album geschreven net zoals het In My House gedeelte van Always on my Mind maar verder waren het covers, een B kant welke werd opgewaardeerd en een nummer wat ze eerst voor iemand anders (Patsy Kensit, Eighth Wonder) hadden geschreven. Maar het zal geen verrassing zijn dat ook dit album een zeer groot succes werd. Het is omdat U2 gelijktijdig Rattle and Hum uitgebracht had want anders hadden ze in veel landen de 1ste plek behaald. Maar wel gewoon goud in Amerika, dubbel platinum in Engeland enz enz

En ik? Ik vind het album fantastisch. De 7" van Left vind ik beter (al is het klassiek getinte intro geweldig) en de album versie van Domino is dan weer mijn favoriet (de single zelf behoort tot mijn minst favoriete hits van de band). De 9 minuut durende trip van Always/In my House blijft een ongeëvenaarde trip en de housedreunen van I Want a Dog gaan door merg en been (en door de muren naar de buren).

Nog even terug naar Always on my Mind... in 2014 organiseerde de BBC een wedstrijd om te komen te weten wat de beste coverversie ooit was. Je mag één keer raden welk nummer dat werd. Zo blijkt maar weer dat PSB absolute grootheden zijn de UK.

3. Pet Shop Boys - Introspective (1988) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3258.jpg
Deze was op basis van mijn nummer 4 te voorspellen. Het idee om op de derde langspeler van PSB de langere versie voorrang te geven, suggereert mij dat ik het 12" album Disco nog meer als een herwerking van het debuut mag beschouwen. Het puntenverschil tussen mijn nummers 2 en 3 is flinterdun.

3. Pet Shop Boys - Electric

Album dat al een paar keer is voorbij gekomen en eigenlijk Disco 5 had kunnen weten - hoewel ze wat mij betreft ook een paar delen hadden mogen skippen.

Absoluut hoogtepunt is Vocal: 80's electro dance in een modern jasje. Thursday kreeg aangenaam bezoek van een (bijna verplichte) rappert en met Love is a Bourgouis Construct kregen we een heerlijke radiovriendelijke single - net zoals op het album Yes van een paar jaar hiervoor. Niet dat ik veel naar de radio luister, maar ik kan me voorstellen dat o.a. Michael Veenstra destijds op Radio 3 zijn best heeft gedaan ..

Favo's: Axis en all of the above

3. Please (1986)

Mijn kennismaking destijds en blijft eigenlijk ook wel hun beste qua singles, hoewel...
Maar kant 1 is idd meer dan geniaal, dikke 5* en als die andere 5 ook zo goed waren geweest, had het zomaar beste 80s pop album geweest. Helaas is dat dus niet zo. Kant 2 steekt wel wat schril af bij de briljante A-kant, alleen Tonight is Forever vind ik inderdaad nog alleraardigst.
Gemiddeld toch nog een ruime 4*.

2.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5698.jpg
Inderdaad een halve Greatest Hits en net een streepje voor op Actually. Two Divided By Zero is inderdaad een topopener. Opportunities is fijn en het trio West End Girls, Love Comes Quickly en Suburbia is van een ongekend hoog niveau voor een debuut. Verder heb ik nog een erge zwak voor het laidback Violence.

2. Actually (1987)

Zei ik bij Please dat een betere serie singles bijna niet kan bestaan, kom ik daar bij Actually op terug. It's a Sin, Rent en What Have I Done to Deserve This? allen top-5 PSB-materiaal en heb ook altijd een zwak gehad voor Heart.
Voordeel is ook dat de singles beter verspreid zijn over het album dan op Please. Voeg daar nog bij het prachtige
King's Cross en It Couldn't Happen Here en deze heeft nét een streepje voor op het debuut.

05. Electric
04. Please
03. Introspective

https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5438.jpg
02. Behaviour

Tennant en Lowe wilde wat serieuzer genomen worden dan enkel de popwereld. Ze hadden qua teksten het nodige te zeggen en muzikaal wilde ze laten zien dat ze ook volwassen pophelden konden zijn. Daar moest Behaviour voor zorgen. De aandacht kwam inderdaad van de serieuze pers met prima recensies. Vaak gaat dit dan enigszins ten koste van de verkoopcijfers en dat was hier ook. Uiteraard werden er een hele hoop verkocht waar de meeste bands blind voor zouden tekenen maar niet zo veel als de drie ervoor. Ook qua singles was het iets minder succesvol. De leadsingle So Hard schoot wel in vrijwel heel Europa de Top 10 in maar dat kan je van Being Boring en Jealousy toch niet echt zeggen. Naast deze drie verscheen ook nog How Can You Expect to Be Taken Seriously? op single. De albumversie werd verbouwd tot een wat hippere singleversie. Het was echter de mede A kant die met alle aandacht ging lopen. Dat was namelijk Where the Streets Have No Name (I Can't Take My Eyes Off You), een mash-up van twee oude hits voordat mash-up een begrip was. De over de top muziek is haast tegenovergesteld aan wat Behaviour bracht en gelijk stond PSB weer overal in Europa in de single Top 10 (NL 13).

Wat zei ik er op 7 oktober 2011 eigenlijk over? Nou dit:

Behaviour!

Of als je de USA versie hebt Behavior!

Met deze plaat begon eigenlijk het verder kijken dan de singles en daarmee ook gelijk mijn grote liefde met Pet Shop Boys. Een prachtig melancholische plaat welke een soort herfstgevoel uitstraalt waar je zowel troost uit kan halen alsmede wat verdrietig van kan worden. Welke gevoelens ook de overhand krijgen het is en blijft een fantastische plaat. De bijbehorende tour welke de mannen (plus een blik vol danser/acteurs/muzikanten(enkel achter de schermen)) naar Ahoy bracht op 25 mei 1991 was ook mijn eerste grote concert, je kan het slechter treffen voor 37,50 gulden!

Het duo gooit er voor het eerst regelmatig gitaarpartijen (JJ. Belle, Johnny Marr en zelfs Neil zelf) op plaat en er is een belangrijke rol voor Harold Faltermeyer welke de producersrol voor zijn rekening neemt.

Being Boring:
Dit was de tweede single van dit album. Werd in meerdere landen een behoorlijke hit maar in Nederland deed het niks. Hier hoor je gelijk het gitaarwerk (in dit geval J.J. Belle welke ook regelmatig met de heren op tour ging) in het werk doordringen. Stevige tekst over de verandering van opgroeiende jeugd door de jaren heen waarbij ook het thema aids aan de orde komt. Niel zingt erg ingetogen, haast zacht, en dat past ook bij de muziek. In de loop der jaren een behoorlijke klassieker geworden.

This Must Be the Place I Waited Years to Leave:
Dit nummer lag al een tijd op de plank. Het was eigenlijk geschreven als Bond Theme waar de heren voor in de running waren (het werd a-ha...). Het gitaarintro is door Neil ingespeeld en het andere gitaarwerk door Smiths-gitarist Johnny Marr welke ook met de heren samenwerkte in Electronic. Mede door de klassieke invloeden is dit een erg filmische compositie al kan ik begrijpen dat het te ingetogen is voor een James Bond-Theme. Ik vind het een zeer fraai nummer.

To Face the Truth:
Een beetje een vergeten nummer van PSB. Erg rustige (electrische) pianoballade met klein beatje op de achtergrond. Ook een nummer welke al op de plank lag vanuit eerdere sessies in de 80's. Erg mooi ingetogen werkje waarbij de zanglijn verreweg de belangrijkste is in het nummer.

How Can You Expect to Be Taken Seriously:
Dubbele a kant van de hit samen met U2 cover Where The Streets.. nadeel echter is dat geen enkele DJ deze kant draaide. De wat zwaar aangezette elektrische gitaren in het refrein zijn weer van Neil's hand en qua tekst lijkt het terug te vallen op vroegere hit Opportunities ( "Do you have a messages for your fans?"). Lekker popnummer met een twist!

Only the Wind:
Na dit wat "ruigere" intermezzo keert de melancholie weer helemaal terug met deze ballade. Het favoriete psb nummer van de al eerder bij dit album gememoreerde Robbie Williams. Er zitten ook wat fraaie orkestrale bewerking in dit nummer.

My October Symphony:
Het is weer Johnny Marr welke de slaggitaar mag beroeren. Dit is niet mijn favoriete liedje van de plaat maar nog dat is nog steeds goed voor een voldoende. De "oeh oeh oeh" staat wat mij betreft iets te hard in de mix waardoor ik me dat steeds hoor en de rest minder. De afsluitende vioolsolo is dan wel weer fantastisch.

So Hard:
Eerste single en tevens grootste hit van het album. Een wat hoger tempo moest wel weer in het album komen en daar zorgt deze fantastische track dan wel weer voor. Voor Tennant is dit een van zijn favoriete teksten met zoals vaak mooi cynische statements "We've both given up smoking 'cause it's fatal. So whose matches are those?". Een nummer wat nog steeds recht overeind staat.

Nervously:
Een zwaar gedragen ballad welke uit de koker komt van Tennant van voor de Pet Shop Boys tijd. Het is autobiografisch en bedoeld als singer-songwritter nummer. Harold Faltermeyer vond dat te kaal en zette dit nummer wat zwaarder aan tot dit resultaat. Een zeer fraaie refrein met schitterend outro welke overloopt in...

The End of the World:
Daar is de beat weer en gaat we weer up-tempo. Dit nummer was het antwoord van Tennant en Lowe op het album Violator van Depeche Mode. Dit album luisterde de mannen vaak voor en tijdens de opname van Behaviour. Een echte popsong ondanks te (wederom) ingetogen zangpartijen.

Jealousy:
De laatste single van dit album werd niet de hit die het verdiende. Ook dit is weer een nummer welke al jaren op de plank lag. Van het bestaan van dit nummer was wel al het een en ander bekend bij de fans. Het viel voor zowel Please en Actually op het laatst af om op het album geplaatst te worden. Ook hier is het stempel van Faltermeyer groot. Het afsluitende "orkest" komt in zijn geheel uit de synthesizer/computer van deze Duitser. Een groots afscheid van een groots album!

Weinig tot geen echte floorfillers op Behaviour maar die hebben de mannen genoeg, gewoon een kwestie van een ander album uit de kast trekken. Dus als je geen zin hebt om te dansen maar om eens goed te luisteren naar betere popmuziek dan grijp je vanzelf naar Behaviour!

Ik las pas veel later dat Behaviour eigenlijk min of meer het antwoord op Violator was.

Neil Tennant (..): “We were listening to Violator by Depeche Mode, which was a very good album and we were deeply jealous of it.” Keyboardist Chris Lowe, couldn’t help but agree, conceding that “They had raised the stakes.”

En dat verklaart het wonderschone Being Boring. Ben het album pas later meer gaan waarderen. Zoals vigil al aangaf: een prima keuze als je even niet te veel beats nodig hebt.

Dat speelt bij mij niet zo vaak en daarom is

2. Pet Shop Boys - Introspective

mijn nummer 2.

Daar is het meeste al wel over gezegd. Opnieuw een mini greatest hits collectie. De album mix van It's alright is niet echt (echt niet) hun beste versie; daartegenover staat dat hun beste single ook op dit album te vinden is - als opener ..

2. Pet Shop Boys - Actually (1987) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3251.jpg
Actually mag op 2 omdat hij meer op een classic album lijkt dan Introspective. Hij heeft namelijk meer deep cuts die ik ook echt goed vind. Het duo heeft hier haar hitsound goed in de vingers, daar waar het debuut Please nog een aantal nummers telt die nog niet ten volle tot hun recht komen. Of zoiets.

5. Electric
4. Behaviour
3. Please
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3251.jpg
2. Actually

Andermaal een halve greatest hits en een subliem openingsnummer. Eerst die hits... waar Please al een prima kwartet leverde, is het (inderdaad beter over het album verdeelde) setje van Heart, It's a Sin, What Have I Done to Deserve This en in het bijzonder Rent een homerun. One More Chance (die opbouw!) pakt dus de andere blauwe ster. Los van de verdeling over het album zijn de overige tracks hier ook gewoon een maatje beter. Ik weet dat niet alle fans weglopen met Hit Music en S.H.O.P.P.I.N.G. maar juist zo tussen de hits door kan ik die dus prima hebben. De overige drie nummers doen ook niks om deze plaat van 4½* af te houden.

1.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4647.jpg?cb=1591969482
Hun beste album? Ms niet, maar misschien ook weer wel. Maakt ook niet uit, het is het album waar het voor mij allemaal mee begon en zulke albums hebben altijd een streepje voor. Het is ook hun meest fun album, echt een feestje, toen en nog steeds. En wat een aparte hoes toch ook hè! Maar los van alles staan er zoveel mooie nummers op. Het begon al met Go West, prachtig dat grote verbroederende gebaar, altijd al een sucker voor geweest (wist toen nog niet dat het een cover was). De videoclip was niet weg te slaan destijds! Can You Forgive Her? stond op een verzamelaar van mijn oudste broer en daar was ik verzot op ook: Coz you dance to disco and you don't like rock. Liberation vond ik ook zo zalig lief en die spacey video kwam ook zo vaak langs toen op MTV. Dan heb je nog meer singles als I Wouldn't Normally Do This Kind of Thing en voor mij vooral Yesterday, When I Was Mad met die zalige distorted vocals van Neil. En dan mijn überfavoriet Dreaming of the Queen, zucht. Prachtig! En ook vooral songs als One in a Million, man wat hemels en One and One Make Five. Ben ik er nog een paar vergeten? Oja, het heerlijk dramatische The Theatre, prachtballad To Speak Is a Sin en de rest. Ik ga het album vandaag weer eens opzetten. PSB op hun hoogtepunt in 1993 wat mij betreft, al hadden ze hiervoor al ettelijke hitalbums uitgebracht natuurlijk. Gek genoeg ben ik na Very gestopt met albums van ze luisteren, tijd om de draad van toen weer op te pakken Het predikaat Meesterwerk is very verdiend

1. Behaviour (1990)

Hun eerste echte ‘album’ inderdaad, waar de singles - hoewel ook hier weer prijsnummers - echt onderdeel zijn van het geheel. Heerlijk melancholische feel dit album, echt een herfstalbum. Naast de drie topsingles zijn voor mij de prijsnummers This Must Be the Place I Waited Years to Leave, My October Symphony en Nervously.
Bijna het gehele album dus, en het is ook echt zo’n album dat je in z’n geheel moet horen.

Ook nog even speciale aandacht voor dit album van een jaar later. Ik denk uiteindelijk wel mijn meest gedraaide album van ze, killer single after killer single.

05. Electric
04. Please
03. Introspective
02. Behaviour

https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4647.jpg?cb=1591969482

01. Very

Pet Shop Boys - Very (1993) - MusicMeter.nl


Een bekende anekdote is dat toen de heren een aantal tracks van dit album af hadden en dit aan vrienden lieten horen ze terug kregen dat deze nummers VERY PSB klonken en zo werd de albumtitel geboren. Drie jaar na het goed ontvangen maar qua absolute verkopen toch ietwat teleurstellende Behaviour kwam in september 1993 Very in de winkels te liggen. Vooral Chris Lowe wilde weer richting dance met een dikke vette productie en dat was een schot in de roos. Het album kwam in veel landen op 1 in de albumcharts (o.a. in Engeland en de Duitstalige en Scandinavische landen) en wist ook in Amerika weer de album Top 20 te bereiken. Album nummer vijf had ook vijf singles die in Engeland allemaal de Top 15 wisten te behalen, in Nederland wisten er drie van de vijf de Top 40 te behalen (Can You Forgive Her?, Go West en Yesterday When i Was Mad. I Wouldn't Normally Do This Kind of Thing bleef op 2 steken in Tipparade). Van de singles was de cover Go West de grootste, na wat jaren te zijn weggeweest in de absolute top van singlelijsten was het nu weer helemaal raak met 1ste plek in o.a. Finland, Ijsland, Duitsland en Ierland een 2de plek in Engeland, Belgie, Oostenrijk, Frankrijk, Zweden en Zwitserland. In Nederland kwam de single tot de 3de plek. Alle singles hadden ook peperdure videoclips die gemaakt werden met de op dat moment hypermoderne technieken. Dat werkte, de video's waren niet van de clipzenders af te slaan.

Wat vind ik er zelf van?

Nou ja dat is wel duidelijk. Het favoriete album van een van mijn meest favoriete artiesten. Het album staat ook sinds het uitkomen in mijn Top 10 allertijden en het is nog steeds (ik denk niet dat dit ooit gaat veranderen) het beste popalbum allertijden. Mijn drie sterren staan op dit moment bij Can You Forgive Her?, The Theatre en One in a Million. Go West is natuurlijk vre-se-lijk over de top maar ik vind het nog steeds een heerlijke song. Van de week hoorde ik 'm nog bij Radio 10 voorbij komen (daar draaien ze Go West regelmatig) en dat was weer genieten hoor, vooral het Come on, come on, come on, come on gedeelte (zo niet Neil ) doet het goed.

You have a certain quality, which really is unique
Expressionless, such irony, although your voice is weak
It doesn't really matter cause the music is so loud
Of course it's all on tape, but no one will find out

Toch nog te weinig tijd afgelopen week, dan maar even in het kort:

Heb verdulleme een dikke fout gemaakt en een album over het hoofd gezien, vandaar dat Introspective een plekje naar achteren is geschoven. Een mix van reguliere albums een semi verzamelaar en een EP.

6. Introspective (1988) 3,5*
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3258.jpg

Reeds besproken

5. Please (1986) 3,5*
https://www.musicmeter.nl/images/covers/5000/5698.jpg

Ook voor mij begon het bij de eerste klanken van West End Girls. Fenomenale track, maar het hoogtepunt, ook binnen hun oeuvre een van de hoogtepunten, is toch echt Love Comes Quickly. Wat een beest van een nummer. Verder natuurlijk de toppers Suburbia en Opportunities. De hier eerder genoemde opener Two Divided by Zero vind ik persoonlijk niet zo sterk, ook de rest van het album blijft wat achter.

4. Yes (2009) 4,0*
https://www.musicmeter.nl/images/covers/152000/152643.jpg

Met het magistrale Pandemonium. De Pet Shop Boys waren voor mij weer helemaal terug. Vond het hun comeback album, ook al was dat het natuurlijk niet. Ze hebben nog een aantal nummers die dat gebroederlijke sfeertje uitstralen, die ook zo tof zijn, te weten Go West (Very, 1993) en New York City Boy (Nightlife, 1999). Tegen het bombastische af. Allemaal top 10, top 20 PSB-materiaal. Het album herbergt veel fijne tracks, zoals op zeker The Way It Used to Be.

3. In Depth (EP, 1989) 4,5*
https://www.musicmeter.nl/images/covers/51000/51277.jpg

Vind deze beter dan Introspective, ondanks kortere duur/tracklengtes, maar vooral One of the Crowd en zeker Your Funny Uncle maken daarin het verschil. Vooral die laatste is de laatste jaren flink in waardering gestegen.

2. Actually (1987) 4,5*
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3251.jpg

Hun beste reguliere album. Heeft ook iets nostalgisch, want met dit album is het voor mij echt begonnen (oh nee, eigenlijk slaat dat op mijn nummer 1). Het album staat ook vol met minimaal goede nummers. King's Cross is voor mij in de loop der jaren uitgegroeid tot hun meest favoriete nummer. Nog beter zelfs dan It's a Sin. De hier bewierookte tracks Rent en What Have I Done to Deserve This? ("veel" Dusty fanboys hier waarschijnlijk ook) vind ik dan tot de minste behoren. Maar nog altijd prima, daar niet van. One More Chance is dan weer zo'n waanzinnige opener. En ik voel nog steeds veel liefde voor I Want to Wake Up, maar kan daar niet echt mijn vinger op leggen waarom.

1. Disco (1986) 5,0*
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6184.jpg

Hier ga ik weinig woorden aan verspillen. Mijn eerste grote muzikale liefde, na Michael Jackson's Thriller. Bij beluistering van deze word ik altijd gulzig, dan wil ik meteen de rest van hun materiaal ook weer horen. Zo goed.
Paninaro

Very (1993), Nightlife (1999) enBehaviour (1990) in willekeurige volgorde, bezetten de plaatsen 7-9.

lijstje:

01. Very
02. Behaviour
03. Introspective
04. Please
05. Electric

06. Release (2002)
07. Yes (2009)
08. Actually (1987)
09. Fundamental (2006)
10. Super (2016)
11. Nightlife (1999)
12. Hotspot (2020)
13. Elysium (2012)
14. Bilingual (1996)

1. Pet Shop Boys - Discography (1991) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2602.jpg?cb=1514297737
Voor mij toch nog steeds een singles duo. Maar wat voor één. Discography bevat stuk voor stuk juweeltjes van popsingles. Ik word niet bepaald warm van hun albums maar hun singles schat ik erg hoog in. En zo'n chronologisch overzicht wekt bewondering op. Ik beschouw Pet Shop Boys min of meer als de opvolgers van Soft Cell. Met aandacht voor de singles en in het bijzonder de 12" versies. En in de teksten niet vies van een sleazy onderwerp. Het is niet toevallig dat ze vorig jaar samen een single uitbrachten.

Very heb ik ook nog liggen. Zal hem toch eens wat beter moeten ontdekken, zo te zien.

1. Pet Shop Boys - Very (Relentless)

Wat valt er nog over te zeggen? De beats waren weer terug na het ingetogener Behaviour en vooral op de bonus CD Relentless gingen de beentjes van de vloer. Very is vooral classic PSB, Relentless is een bonus voor de clubs.

Laatste track van deze bonus is mijn absolute favoriet: One thing leads to another. Die hadden we wat mij betreft wel mogen omwisselen met de laatste track van Very (maar daar zijn de meningen over verdeeld).

Andere favo’s: The theatre, Yesterday when I was mad, One and one makes five and Forever in love.

Wa komme nu?
Duran Duran?

Lijkt mij flex flex flex flex.:-)

Oke, wild boys vanaf zondag in dit theater DD!

Niet op maandag? Dan is het nieuwe maan

Of zaterdagnacht met Brett en Neil

Misschien een leuk idee om een poll te houden voor de 3 weken na Duran Duran?

Geef uit onderstaande lijst 3-2-1 punt voor je favoriete voor dit topic. De artiesten die op de 1ste drie plekken staan behandelen we dan na Duran Duran.

Wie wil je graag in dit topic voorbij laten komen, geef 3, 2 en 1 punt.

0 Beatles
0 David Bowie
0 INXS
0 Oasis
0 Patti Smith
0 Pearl Jam
0 Queen
0 Simple Minds
0 Stevie Wonder
0 Toto

Deadline zondag a.s 21.00
En ja, dit lijstje is redelijk arbitrair

Misschien eerst een poll houden over welke we artiesten we in een poll willen voordragen voor de komende edities

Wie wil je graag in dit topic voorbij laten komen, geef 3, 2 en 1 punt.

0 Beatles
3 David Bowie
0 INXS
0 Oasis
2 Patti Smith
0 Pearl Jam
0 Queen
1 Simple Minds
0 Stevie Wonder
0 Toto

Deadline zondag a.s 21.00

Andere suggesties: Waterboys, Echo & the Bunnymen, Suede, Pulp, Lou Reed en Prefab Sprout

Wie wil je graag in dit topic voorbij laten komen, geef 3, 2 en 1 punt.

1 Beatles 1
3 David Bowie
2 INXS 2
0 Oasis
2 Patti Smith
0 Pearl Jam
0 Queen
4 Simple Minds 3
0 Stevie Wonder
0 Toto

Deadline zondag a.s 21.00

Wie wil je graag in dit topic voorbij laten komen, geef 3, 2 en 1 punt.

4 David Bowie 1
4 Simple Minds
3 Pearl Jam 3
2 INXS
2 Oasis 2
2 Patti Smith
1 Beatles
0 Queen
0 Stevie Wonder
0 Toto

Deadline zondag a.s 21.00