Muziek / Muziekgames / Ooit in de top 40 - meter #4
2
geplaatst: afgelopen zondag om 10:00 uur
WILDE KIM! Kom er maar in, EvilDrSmith...
9,2
Om kapotje te gaan van genotje, toch? Daarnet wel nog eens (2x!) genoten van haar versie van You Keep Me Hangin' On. Één van de allerbeste covers ooit, vind ik.
O ja, deze > Kids In America, koosknook.
9,2
Om kapotje te gaan van genotje, toch? Daarnet wel nog eens (2x!) genoten van haar versie van You Keep Me Hangin' On. Één van de allerbeste covers ooit, vind ik.
O ja, deze > Kids In America, koosknook.
0
geplaatst: afgelopen zondag om 10:51 uur
Als Kim een man was geweest waren de cijfers lager uitgevallen. 
7,7
7,7
0
geplaatst: afgelopen zondag om 17:18 uur
8
De eerste hits van Kim Wilde vind ik nog steeds de beste, nadien ging het bergafwaarts.
De eerste hits van Kim Wilde vind ik nog steeds de beste, nadien ging het bergafwaarts.
2
geplaatst: afgelopen zondag om 19:57 uur
Niet zo geweldig als Kids in America en Cambodia. Maar mijn iets oudere neef die had die LP van Kim Wilde. Was ik wel jaloers op natuurlijk. Meestal haalt deze mijn Top 40 lijst niet (View from a Bridge en Love Blonde nog wel). Maar bij terug horen eigenlijk nog een stuk leuker dan ik in gedachten had. Mag er weer even in. Doet inderdaad wel wat denken aan dat nummer van Tower. Beetje Blondie achtig ook wel: 7,9
8
geplaatst: afgelopen zondag om 21:35 uur
KIMMIE!
https://prodigits.co.uk/pthumbs/screensavers/down/misc/heart_111r8i3s.gif
1983: mijn eerste (en grootste) muziekcrush
Het is lente 1983, ik ben tien jaar, en de weekopening wordt verzorgd door de zesde klas (Groep 8 voor de 35-minners). Of was het juist een weekafsluiting?
Hoe het ook zij, de zesdeklassers hebben een soort Ren Je Rot-spel verzonnen en uit de derde, vierde en vijfde klas wordt een leerling gekozen.
Ik ben de "gelukkige" uit de vierde klas, al vind ik het retespannend en ben ik superzenuwachtig. Je moet antwoord geven op een vraag en daarna een of ander ieniemienieparcourtje afleggen in de aula (tevens het handenarbeidlokaal).
Niets kan ik me hier nog meer van herinneren, behalve deze vraag die aan mij wordt gesteld: "Hoe heet het nieuwe album van Doe Maar?" In mijn herinnering zei deze band mij helemaal niks. Terwijl ik glazig naar de vragensteller kijk, hoor ik overal om me heen kinderen een woord naar me fluisterschreeuwen. Huh, wat zeggen ze nou? Vier 'es? Voor us? Uiteindelijk probeer ik de voorgezegde klanken maar een beetje na te papegaaien: "Eh, vier us?"
Tot mijn eigen verbazing is het goed! En ik ren me rot. Terwijl ik geen idee heb wat voor antwoord ik nu eigenlijk had gegeven.
Ik houd me dan ook totaal niet bezig met muziek, behalve dat het in mijn herinnering niet veel later was dat het lijkt alsof iedereen op school zich in het groen met roze uitdost. Doe Maar doet me niks. Er zijn voor mij maar drie liedjes die er toe doen. Die liedjes vind ik he-le-maal geweldig. En vooral de videoclip van die ene, die ik misschien maar een of twee keer gezien heb: die is zo geheimzinnig, zo mysterieus en met die enge dieren, zelfs een vogelspin, terwijl de zangeres in een of ander hutje in Afrika probeert te slapen. En die zangeres is zo knap, ze is bijna net zo knap als onze juf Van Veen. Maar daar zijn al mijn klasgenootjes ook al verliefd op, dus deze zangeres houd ik lekker voor mezelf. Al weet de hele klas het.
...
Begin juni 1988 ben ik, vijf jaar ouder inmiddels en op mijn bed zittend, nogmaals doodzenuwachtig. Kim is live in de studio aanwezig op Hilversum 3 en luisteraars mogen bellen om aan haar een vraag te stellen. Als prijs is er een ticket te winnen voor het concert van haar met in het naprogramma die suffe Michael Jackson. Zal ik bellen? Ik wil bellen! Ik wil zo G-R-A-A-G bellen! Ik loop de hele tijd hypergespannen rond te ijsberen. Ik moet bellen, de kans van mijn leven om Kim LIVE te spreken. Wowowowow! Maar wat moet ik vragen? Ik pijnig mijn hoofd over een goede vraag en onderwijl probeer ik al mijn pubermoed bij elkaar te verzamelen. Maar, ik durf niet. Uiteindelijk twijfelkont ik te lang en hoor ik een beller live op de radio een vraag aan Kim stellen. Dat hij moge branden in de hel, vervloek ik hem en mezelf getergd. Nouja, van de andere kant: stel je ook voor dat de vlam overslaat? Kim 27, ik 15: dat kan best. Helaas, de kans van haar leven heb ik haar niet gegund.
Die weigering komt me duur te staan. Het zal uiteindelijk nog bijna twintig jaar duren eer ik haar live zie, maar op 22 februari 2007 is het dan eindelijk zover. Ik sta in Paradiso zó vooraan, vooraner kan niet. Ik kan haar letterlijk aanraken. Ze móet me wel gezien hebben. Dus toch vreemd dat ik nooit een reactie van haar heb gekregen dat ze met me wil trouwen. https://scontent.frtm1-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/100686228_10208552112556702_8808900043454021632_n.jpg?stp=dst-jpg_s590x590_tt6&_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=3o2Kgz1OWs8Q7kNvwEQUXDk&_nc_oc=Adm9SycGNzjwrW8rLPVwEFDogPo2hRsoejn8k4cQe0WqbaCNLnZFP_i6FIZjL-LpT1w&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.frtm1-3.fna&_nc_gid=2aqBWD6oi_kvMq2VdD1EYA&oh=00_Afqo_awnIIpc9xqVKj2DY6EibpowUI40Vpi2BZScB9HR3g&oe=6994C14A
10 (En Yield zwetst natuurlijk volstrekt uit zijn nek, als Kim een Mik was geweest, dan had ik natuurlijk ook een 10 gegeven
)
https://prodigits.co.uk/pthumbs/screensavers/down/misc/heart_111r8i3s.gif
EvilDrSmith schreef:
O la la, dit is een van de scharnierpunten in mijn leven.
Gary Moore & Phil Lynott staan in mijn persoonlijke canon Top 10, net als 'Stars' van Hear n' Aid die een paar maanden geleden aan de beurt was.
Tijdens de eerste golf van de coronapandemie was het op Facebook een kleine hype om je tien favoriete platen te plaatsen die van invloed zijn geweest op je leven en bepalend zijn geweest voor je muzikale voorkeur. Elke dag een plaat. Alleen de hoes, zonder tekst. Wellicht zat een deel van jullie ook in deze bubbel.
Ik was dwars en schreef er juist een hele lap tekst bij. En dat deed ik op automuziekbiografische wijze. Gary Moore was op de vijfde dag aan de beurt. (Misschien heb ik dit al eens geplaatst? Nouja, scrollen gaat heel makkelijk!)
Kimmie was op de derde dag aan de beurt.O la la, dit is een van de scharnierpunten in mijn leven.
Gary Moore & Phil Lynott staan in mijn persoonlijke canon Top 10, net als 'Stars' van Hear n' Aid die een paar maanden geleden aan de beurt was.
Tijdens de eerste golf van de coronapandemie was het op Facebook een kleine hype om je tien favoriete platen te plaatsen die van invloed zijn geweest op je leven en bepalend zijn geweest voor je muzikale voorkeur. Elke dag een plaat. Alleen de hoes, zonder tekst. Wellicht zat een deel van jullie ook in deze bubbel.
Ik was dwars en schreef er juist een hele lap tekst bij. En dat deed ik op automuziekbiografische wijze. Gary Moore was op de vijfde dag aan de beurt. (Misschien heb ik dit al eens geplaatst? Nouja, scrollen gaat heel makkelijk!)
1983: mijn eerste (en grootste) muziekcrush
Het is lente 1983, ik ben tien jaar, en de weekopening wordt verzorgd door de zesde klas (Groep 8 voor de 35-minners). Of was het juist een weekafsluiting?
Hoe het ook zij, de zesdeklassers hebben een soort Ren Je Rot-spel verzonnen en uit de derde, vierde en vijfde klas wordt een leerling gekozen.
Ik ben de "gelukkige" uit de vierde klas, al vind ik het retespannend en ben ik superzenuwachtig. Je moet antwoord geven op een vraag en daarna een of ander ieniemienieparcourtje afleggen in de aula (tevens het handenarbeidlokaal).
Niets kan ik me hier nog meer van herinneren, behalve deze vraag die aan mij wordt gesteld: "Hoe heet het nieuwe album van Doe Maar?" In mijn herinnering zei deze band mij helemaal niks. Terwijl ik glazig naar de vragensteller kijk, hoor ik overal om me heen kinderen een woord naar me fluisterschreeuwen. Huh, wat zeggen ze nou? Vier 'es? Voor us? Uiteindelijk probeer ik de voorgezegde klanken maar een beetje na te papegaaien: "Eh, vier us?"
Tot mijn eigen verbazing is het goed! En ik ren me rot. Terwijl ik geen idee heb wat voor antwoord ik nu eigenlijk had gegeven.
Ik houd me dan ook totaal niet bezig met muziek, behalve dat het in mijn herinnering niet veel later was dat het lijkt alsof iedereen op school zich in het groen met roze uitdost. Doe Maar doet me niks. Er zijn voor mij maar drie liedjes die er toe doen. Die liedjes vind ik he-le-maal geweldig. En vooral de videoclip van die ene, die ik misschien maar een of twee keer gezien heb: die is zo geheimzinnig, zo mysterieus en met die enge dieren, zelfs een vogelspin, terwijl de zangeres in een of ander hutje in Afrika probeert te slapen. En die zangeres is zo knap, ze is bijna net zo knap als onze juf Van Veen. Maar daar zijn al mijn klasgenootjes ook al verliefd op, dus deze zangeres houd ik lekker voor mezelf. Al weet de hele klas het.
...
Begin juni 1988 ben ik, vijf jaar ouder inmiddels en op mijn bed zittend, nogmaals doodzenuwachtig. Kim is live in de studio aanwezig op Hilversum 3 en luisteraars mogen bellen om aan haar een vraag te stellen. Als prijs is er een ticket te winnen voor het concert van haar met in het naprogramma die suffe Michael Jackson. Zal ik bellen? Ik wil bellen! Ik wil zo G-R-A-A-G bellen! Ik loop de hele tijd hypergespannen rond te ijsberen. Ik moet bellen, de kans van mijn leven om Kim LIVE te spreken. Wowowowow! Maar wat moet ik vragen? Ik pijnig mijn hoofd over een goede vraag en onderwijl probeer ik al mijn pubermoed bij elkaar te verzamelen. Maar, ik durf niet. Uiteindelijk twijfelkont ik te lang en hoor ik een beller live op de radio een vraag aan Kim stellen. Dat hij moge branden in de hel, vervloek ik hem en mezelf getergd. Nouja, van de andere kant: stel je ook voor dat de vlam overslaat? Kim 27, ik 15: dat kan best. Helaas, de kans van haar leven heb ik haar niet gegund.
Die weigering komt me duur te staan. Het zal uiteindelijk nog bijna twintig jaar duren eer ik haar live zie, maar op 22 februari 2007 is het dan eindelijk zover. Ik sta in Paradiso zó vooraan, vooraner kan niet. Ik kan haar letterlijk aanraken. Ze móet me wel gezien hebben. Dus toch vreemd dat ik nooit een reactie van haar heb gekregen dat ze met me wil trouwen. https://scontent.frtm1-3.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/100686228_10208552112556702_8808900043454021632_n.jpg?stp=dst-jpg_s590x590_tt6&_nc_cat=107&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=3o2Kgz1OWs8Q7kNvwEQUXDk&_nc_oc=Adm9SycGNzjwrW8rLPVwEFDogPo2hRsoejn8k4cQe0WqbaCNLnZFP_i6FIZjL-LpT1w&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.frtm1-3.fna&_nc_gid=2aqBWD6oi_kvMq2VdD1EYA&oh=00_Afqo_awnIIpc9xqVKj2DY6EibpowUI40Vpi2BZScB9HR3g&oe=6994C14A
10 (En Yield zwetst natuurlijk volstrekt uit zijn nek, als Kim een Mik was geweest, dan had ik natuurlijk ook een 10 gegeven
)
0
geplaatst: afgelopen maandag om 06:44 uur
Kimmie voor intimi. Kim Wilde voor anderen scoort een 7,74 met Chequered Love. Een mooie score maar wel minder bijzonder dan de 8,05 die Cambodia eerder van ons kreeg.
Eind van de week starten de Greatest Hits uit Australië. Deze week in de aanloop daar naartoe nog een paar Aussie Top 40 hits maar dan niet die uit de mid 80s.
Jet bestaat uit de broers Nic en Chris Cester, Cameron Muncey en Mark Wilson. Ze groeiden op buiten Melbourne en speelden eerst in pubs en kleine zalen. In 2002 brachten ze in eigen beheer de EP Dirty Sweet uit, vernoemd naar een regel uit Bang A Gong van T. Rex. Die EP leverde een contract op bij Elektra en de band mocht in Los Angeles met producer Dave Sardy het debuutalbum Get Born opnamen.
Vrijwel meteen kreeg Jet kritiek vanwege het weinig originele karakter van Get Born. Het weer eens in decadentie doorgeschoten Pitchfork zette in een beruchte recensie de band neer als goedkope meelifters die bewust mikten op het laagste niveau van mainstream rock. Rolling Stone was iets milder, maar sprak ook van een makkelijke imitatie van AC/DC en The Rolling Stones. Dat wil niet zeggen dat er geen goede songs op het album kunnen staan.
Ik las het ergens (vrij vertaald(: Are You Gonna Be My Girl bestaat uit losse onderdelen die al decennialang werken in rockmuziek. Het nummer begint met een rammelende tamboerijn, daarna een soepele bas, een simpel drumritme en een gitaarriff die blijft doorduwen. Daarin hoor je van alles terug, van Not Fade Away tot Cum On Feel The Noize en My Sharona. Het nummer wegzetten als een simpele afgeleide van Lust For Life van Iggy Pop doet het tekort, want het leent niet van één bron maar van de hele rockgeschiedenis. Het ritme zit niet voor niets in dezelfde dansbare hoek als Last Nite van The Strokes, met dat Motown-gevoel van You Can’t Hurry Love en de stop-start dynamic uit My Generation van The Who. Een soort samengebalde montage van vijftig jaar rock.
In Australië kwam Are You Gonna Be My Girl tot de 20ste plaats, in de VS in de Billboard 100 tot plaats 29. In Nederland stond het nummer in 2003 6 weken in de Top 40 met een piek op 21. Het nummer kreeg extra bekendheid via Apple-reclames voor de iPod en later ook de iMac. In Nederland zat het in commercials voor Vodafone. Het nummer eindigde in 2003 bovenaan de Triple J Hottest 100. In 2025 stond Are You Gonna Be My Girl op nummer 23 in deze allertijden lijst met de populairste Australische songs.
# 2422 Jet - Are You Gonna Be My Girl
Eind van de week starten de Greatest Hits uit Australië. Deze week in de aanloop daar naartoe nog een paar Aussie Top 40 hits maar dan niet die uit de mid 80s.
Jet bestaat uit de broers Nic en Chris Cester, Cameron Muncey en Mark Wilson. Ze groeiden op buiten Melbourne en speelden eerst in pubs en kleine zalen. In 2002 brachten ze in eigen beheer de EP Dirty Sweet uit, vernoemd naar een regel uit Bang A Gong van T. Rex. Die EP leverde een contract op bij Elektra en de band mocht in Los Angeles met producer Dave Sardy het debuutalbum Get Born opnamen.
Vrijwel meteen kreeg Jet kritiek vanwege het weinig originele karakter van Get Born. Het weer eens in decadentie doorgeschoten Pitchfork zette in een beruchte recensie de band neer als goedkope meelifters die bewust mikten op het laagste niveau van mainstream rock. Rolling Stone was iets milder, maar sprak ook van een makkelijke imitatie van AC/DC en The Rolling Stones. Dat wil niet zeggen dat er geen goede songs op het album kunnen staan.
Ik las het ergens (vrij vertaald(: Are You Gonna Be My Girl bestaat uit losse onderdelen die al decennialang werken in rockmuziek. Het nummer begint met een rammelende tamboerijn, daarna een soepele bas, een simpel drumritme en een gitaarriff die blijft doorduwen. Daarin hoor je van alles terug, van Not Fade Away tot Cum On Feel The Noize en My Sharona. Het nummer wegzetten als een simpele afgeleide van Lust For Life van Iggy Pop doet het tekort, want het leent niet van één bron maar van de hele rockgeschiedenis. Het ritme zit niet voor niets in dezelfde dansbare hoek als Last Nite van The Strokes, met dat Motown-gevoel van You Can’t Hurry Love en de stop-start dynamic uit My Generation van The Who. Een soort samengebalde montage van vijftig jaar rock.
In Australië kwam Are You Gonna Be My Girl tot de 20ste plaats, in de VS in de Billboard 100 tot plaats 29. In Nederland stond het nummer in 2003 6 weken in de Top 40 met een piek op 21. Het nummer kreeg extra bekendheid via Apple-reclames voor de iPod en later ook de iMac. In Nederland zat het in commercials voor Vodafone. Het nummer eindigde in 2003 bovenaan de Triple J Hottest 100. In 2025 stond Are You Gonna Be My Girl op nummer 23 in deze allertijden lijst met de populairste Australische songs.
# 2422 Jet - Are You Gonna Be My Girl
* denotes required fields.