Je bent gewoon erg quotable

Het is wel wat stil hier, Snoeperd en niels94 staan toch hopelijk niet op het punt van uitschrijven? Don't do it, don't jump, er is nog zoveel om te beluisteren

Dat bleek in retrospect toch een beetje tegen te vallen.

Nee hoor, ben mijn tips al druk aan het beluisteren!

Ik denk er ook serieus over om gewoon te blijven hoor.

Stephan Micus - Implosions (1977), getipt door Cervantes

Een album uit het noordoosten van India, gebaseerd op een muziek- en zangtraditie die teruggaat tot de 14e eeuw.

Zou je zo geloven, als je niet zo thuis bent in de wereldmuziek. Deze muziek klinkt zo exotisch als wat, maar is gewoon gemaakt door een West-Duitser, Stephan Micus. Die kennelijk op een dag dacht: leuk, die Westerse instrumenten, maar ik ga goed op zaken als de hammer dulcimer, khlui, rabab, shakuhachi, shō, sitar en zither. Allemaal instrumenten die Micus hierop speelt, onder meer afkomstig uit Thailand, Japan, India en de Arabische wereld. Instrumentaal gezien is dit dus een mengelmoes van van alles en nog wat – in het kolossale openingsnummer, dat de hele eerste plaatkant in beslag neemt, speelt naast de sitar de ons welbekende akoestische gitaar ook gewoon een hoofdrol.

En die zang in onbekende taal? Dat schijnen reeksen betekenisloze lettergrepen te zijn die gewoon erg goed klinken bij de muziek.

Micus wist in elk geval raad met al die instrumenten uit verschillende windstreken. Ik begon al even over dat openingsnummer, het tamelijk magistrale As I Crossed a Bridge of Dreams: dat is hier echt wel de blikvanger. Het is een muziekstuk dat op en neer golft tussen kalm en bijzonder opzwepend (zelfs welhaast kakofonisch op enig moment), met een bezwerende sitar, ritmisch gitaarspel en een even pakkende als mysterieuze fantasiewoordenbrei van Micus.

Het enige nadeel is dat de overige vier nummer hier nogal bleekjes bij afsteken, al mogen ook zij er zeker zijn. Het komt denk ik met name door deze tweede plaathelft dat dit album tot de vroege new-age wordt gerekend, al is het absoluut niet zo gezapig als de foute sauna-associaties die die term wellicht bij je oproepen, er zit nog best wat onderhuidse spanning in. Maar de grotendeels instrumentale muziekstukken met exotische percussie en snaar- en blaasinstrumenten brengen je niet zo in vervoering als de opener.

Wel is afsluiter For M'schr and Djingis Khan, waarin de onrustige instrumentatie (vraag me niet wat je precies hoort) de spanning opvoert en Micus opnieuw overtuigt met zijn bezwerende zangstijl, nog een duidelijke uitschieter.

Al met al dus briljante eerste helft en een geslaagde tweede, dan kom ik uit op zoiets:

4*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 06 - Cervantes
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - jordidj1
3,60* - 03,6 / 01 / 07 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,80* - 04,8 / 01 / 07 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - niels94
3,80* - 07,6 / 02 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

Ah Micus, ik had niet eens door dat hij getipt was, maar dit is inderdaad een opmerkelijk album van deze Duitser met ontdekkingsdrang. dat eerste nummer is inderdaad magistraal, die vervoert je zo naar afgelegen woestijnvlaktes met spirituelen n witte gewaden.

Mooi stukje Niels

Philip Glass - Solo Piano (1989)
Getipt door: Snoeperd
Genre: Zie albumnaam

Philip de man van Glass, ik heb zijn naam uiteraard wel eens langs horen vallen, ik ken indirect zijn werk via verschillende film soundtracks en ik weet dat de minimalistische composities van deze Amerikaanse pianist van hoog aanzien mogen genieten. Philip had zich echter nog nooit fatsoenlijk aan mij voorgesteld, gelukkig brengt Snoeperd ons nu samen.

Inderdaad een leuk gegeven dat de eerste vijf nummer geïnspireerd zijn op het intrigerende werk van Kafka met dezelfde naam. Glass laat door het vijfdelige stuk dezelfde liedstructuren steeds weet terugkeren, waardoor de passages roteren rond deze vooraf bepaalde uitgangspunten, waar vervolgens op verschillende doch minimale wijze van af wordt geweken. De verschillende delen zijn als een spiegelbeelden van elkaar, maar steeds weer net vanuit een andere hoek bekeken. Het hypnotiserende karakter van de continue herhaling wordt door Glass frappant in stelling gebracht, het speelt sterk in op je onderbewustzijn.

Mad Rush is een tour de force, een aantrekkelijke, diepgaande compositie met een dynamisch karakter. Het nummer voelt krachtig met majestueuze melodieën. Het vangt goed de ambiance van de voorgaande nummers in een relatief compactere vorm. Wat mij betreft het essentiële nummer op dit album.

De nummers vloeien sterk voort, maar er zit vrij weinig variatie tussen de composities van de Metamorphosis piano suite en alhoewel ik mij er bewust van ben dat dit een groot onderdeel is van de visie van Glass op muziek, weet het mij bij meerdere luisterbeurten op den duur toch steeds minder te prikkelen. Ik mij ook iets verder verdiept in de muziek van Glass en de muziek behorende bij Koyaanisqatsi en Glasswork van een luisterbeurt voorzien, waarbij ik de conclusie trok dat ik toch iets meer aangetrokken word door het werk van Glass in je vroege jaren 80, voor mij compositioneel een stukje uitdagender.

De muziek van Glass moet je echt grijpen en alhoewel ik heb geleerd dat heer Glass hier zeker toe in staat is en ik zeer kan genieten van dit album, ben ik er (nog) niet totaal verliefd op geworden.

3,5*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 06 - Cervantes
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - jordidj1
3,60* - 03,6 / 01 / 07 - Barney Rubble
3,50* - 03,5 / 01 / 07 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,80* - 04,8 / 01 / 07 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 05 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

The Third Eye Foundation - The Dark (2010), tip van Barney Rubble

The Third Eye Foundation is een zijproject van de folkartiest Matt Elliott die met dit album meer de elektronische tour opgaat. Ook deze muziek van Matt Elliott is weer bijzonder sinister en omineus. Zo grimmig zelfs dat je zijn andere werk bijna zou classificeren als een frivole carnavalsoptocht. Deze plaat bestaat voornamelijk uit computerdrums die soms bijgestaan worden door andere instrumentatie. Het openingsnummer zet al gelijk de toon en sluit af met spookachtige vocalen die het geheel een meeslepend karakter meegeeft.

De twee nummers daarna borduren voort op deze opener, maar hebben iets te weinig een eigen smoel om echt op te kunnen vallen. Voordat het geluid van het album iets te veel in herhaling dreigt te vallen zijn de laatste twee nummers echter wel een stuk beter te versmaden. Zo maakt Closure gebruik van strijkers die het nummer een treurige melancholische sfeer meegeven. Het slotstuk van het album lijkt wel muziek van een spannende actiethriller te zijn. Dit mede dankzij de tempoversnelling die word ingezet die de spanning weet op te voeren. Hoewel ik de meer bekende folkalbums van Matt meer waardeer; is dit uitstapje richting een ander genre best interessant te noemen.

Beoordeling: 3,30*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 06 - Cervantes
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - jordidj1
3,50* - 03,5 / 01 / 07 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,80* - 04,8 / 01 / 07 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 05 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 07 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

Heldon - Stand By (1979)

Het is geen geheim dat ik muzikaal gezien graag vertoef in de jaren 70. Uiteraard is de progrock aan het begin van het decennium daar met name debet aan, maar ook de opkomst van elektronische muziek en post-punk aan het eind van dat decennium wekt mijn interesse. Het is dan ook gaaf dat aerobag een band heeft getipt die een midden lijkt te vinden tussen de voornoemde drie stromingen.

Dat is in ieder geval zo op rete-spannende titelnummer. Daar vormen de voornoemde stijlen een agressieve kruisbestuiving. Een repetitieve, post-punkachtige gitaarmelodie creëert een hectische en beklemmende sfeer. Het adrenalinepeil schiet echter exponentieel omhoog als halverwege een Tangerine Dream’achtige sequencer wordt ingezet in combinatie met King Crimson’esque vileine gitaarpartijen. Het lome, zo zwaar als lood aanvoelende, basspel had echter ook maar zo van een band als Black Sabbath kunnen komen. Zeker als deze Fransen tijdens de conclusie de gruizigheidfactor tot de max opschroeven. Er zijn maar weinig bands die mij zo consequent op het puntje van mijn stoel laten balanceren, zonder dat dit vermoeiend wordt.

Voor menig band zou zo’n nummer de enige klapper zijn, maar dit album bevat ook nog het plaatkantvullende Bolero. Aanvankelijk hoor je wederom drijvende synthesizerbeat’s die zo weg hadden kunnen komen van de krautrockscene, maar dan komt er weer zo’n scheurende gitaar langs. Het contrast vormt een neurotische spanning. Het einde is mooi wijds en spacy. Deze epic is iets minder innovatief en spannend dan het titelnummer maar wel over de hele linie aangenaam. Tussendoor treffen we nog het frivole Une Drôle de Journée aan. Een compositie die voornamelijk drijft op circulaire synthesizertonen die zo groen als lentegras klinken. Een prettig rustpunt op het album.

'Stand By' beviel me kortom enorm vanwege het agressieve, hectische geluid dat verscheidene invloeden omsmelt tot een uniform, intrigerend geheel. Op een langer album was dit wellicht te veel van het goede geweest , maar met zo’n 39 minuten blijkt deze plaat erg verslavend. Heldon is dan ook een band waar ik graag meer van wil beluisteren. Deze heren kijken immers creatief over genremuren heen en zijn in staat om een heel intensieve spanningsboog neer te zetten. Toffe tip deswege!.

4.2*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 06 - Cervantes
4,20* - 00,0 / 01 / 07 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - jordidj1
3,50* - 03,5 / 01 / 07 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 06 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 05 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 07 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

Fijn dat hij beviel Barney Rubble (al had ik het eigenlijk ook wel verwacht bij deze ), drie keer is scheepsrecht!

Estas Tonne - Internal Flight (2013), getipt door aerobag

Eén nummer van meer dan een uur, gemaakt met een flink galmende gitaar, wat spaarzame drones op de achtergrond en, op een deel van het stuk, een soort stuiterecho-effect.

Enne, ja, dat werkt dus. Want de Oekraïner Estas Tonne krijgt het voor elkaar om dit op het oog nogal eenvormige muziekstuk constant in ontwikkeling te houden. Zijn gitaarspel bouwt herhaaldelijk gestaag op en af in intensiviteit, en is constant hypnotiserend. Er passeren steeds nieuwe mooie, soms bloedmooie melodieën.

Het beetje echo op zijn spel en geluidsgolven op de achtergrond zijn precies smaakvol genoeg toegepast om de sfeer te verhogen, zonder dat het cheesy gaat klinken. En het effect dat ik zojuist als stuiterecho beschreef – er zal vast een naam voor zijn – doet het tijdens onderdelen haast lijken alsof er nerveuzige elektronische muziek op de achtergrond meespeelt, synchroon met het gitaarspel, wat een geslaagd effect geeft.

Wat een geweldig boeiende gitarist, kortom, die met weinig middelen een mooi, sfeervol en meeslepend muziekstuk aflevert. En het is eigenlijk nog opvallend toegankelijk, gezien de lengte.

Gaat dat horen, zou ik zeggen.

4*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 06 - Cervantes
4,10* - 08,2 / 02 / 06 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 07 - jordidj1
3,50* - 03,5 / 01 / 07 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 06 - Barney Rubble
4,00* - 08,0 / 02 / 06 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 05 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 07 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - nedbed
0,00* - 00,0 / 00 / 08 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

The Dream Syndicate - The Days of Wine and Roses (1982), getipt door Snoeperd

Deze band is volgens mij fan van The Velvet Underground. Dat gaat zelfs zo ver dat het af en toe lijkt alsof voorman Steve Wynn Lou Reed gewoon na probeert te doen, vooral met zijn ‘ahhhs’. Met name op opener Tell Me When It’s Over valt dat op. Het snedige riffje in Halloween lijkt dan weer op het gitaartje in Lady Godiva’s Operation. Op afsluiter The Days of Wine and Roses zijn forse delen van Wynns voordracht trouwens bijna hetzelfde als die van Bob Dylan op Tombstone Blues.

Het viel me gewoon op, en doet verder niks af aan de kwaliteit. Want dit rockt. Echt als een gek. Overigens niet echt zoals de meeste andere bands in de eighties ‘rockten’ – vooral omdat het niet per se veel met postpunk te maken heeft. The Dream Syndicate lijkt qua sound bijna een brug te slaan zijn de psychedelische rock en garage uit de jaren zestig, en de rockwederopstanding uit de jaren negentig. En Television, die invloed wordt met een goede reden vaak genoemd, dus voor de volledigheid nu ook door mij.

Elk nummer is lekker energiek (een enkel rustpuntje daargelaten, zoals Too Little, Too Late) en vakkundig opgebouwd, met veel heerlijke basloopjes en gitaarriffs, en retestrakke drums. Die Wynn is verder een prima charismatische frontman. Eigenlijk zakt dit 42 minuten durende album gewoonweg niet in. Dus ja: dit rockt. Echt als een gek. Zoals ik al zei.

Ik houd van gelijke speelvelden, dus ik geef iedereen gewoon hetzelfde cijfer.

4*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - jordidj1
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
4,00* - 12,0 / 03 / 03 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 03 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)


Overigens heb ik de getallen even kloppend gemaakt, had er een tip te veel in staan en nedbed is ons ontvallen.

And ye don't stop.

Geoffrey Gurrumul Yunupingu - Gurrumul (2008), getipt door jordidj1

Zachte folk – man-met-gitaarstijl – van een Australiër van Aboriginalafkomst, die blind werd geboren en in 2017 veel te vroeg overleed, op 46-jarige leeftijd. Gezongen in de taal van de Yolnu, hoewel ik begrijp dat dit eigenlijk een verzameling talen is, en af en toe Engels.

Ik ben totaal niet bekend met de taal waarin hij zingt, maar op dit album klinkt het in elk geval buitengewoon elegant. Dat past dan weer goed bij de boterzachte stem van Gurrumul Yunupingu zelf, en de rustige instrumentatie met akoestische gitaar waar regelmatig een elektrische gitaar kalmpjes doorheen zweeft (en een heel enkel strijkertje). Voor wie het nog niet doorhad: het is allemaal bijzonder teder, rustig, vredig. Mooi.

Eén dingetje: de meeste nummers lijken enorm op elkaar. Natuurlijk leer je ze beter onderscheiden naarmate je ze beter leert kennen, maar dit album duurt dan ook nog eens meer dan een uur. Dat maakt toch dat dit album, dat eigenlijk constant mooi is en vol fijne momenten zit, als geheel wat langdradig aanvoelt. Voor de plaat kost dat punten, maar zeker enkele van de beste tracks, waaronder Bapa (check even als je het niet kent, krijg je geen spijt van), gaan hier absoluut voorbij blijven komen.

3,5*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - jordidj1
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94

De gebruikerbeoordeling:

4,50* - 09,0 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,88* - 15,5 / 04 / 02 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 03 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

Oiseaux-Tempête - From Somewhere Invisible (2019)

Ik ben wel te porren voor muziek die het de luisteraar niet al te makkelijk maakt. niels94 voelt dit klaarblijkelijk goed aan. Niks mooier dan klanken die je in het ongewisse laten, composities die je overvallen en climaxen die geen gevangenen nemen. Daarenboven vestigt deze plaat een ongemakkelijke, apocalyptische sfeer die iets weg heeft van GY!BE, Boris en Slint. Een aangename stijl die mij opslokt.

Zo opent He Is Afraid and So Am I met slepende, grommende tonen alsof een gewonde titaan vanwege terminaal bloedverlies zijn laatste stappen zet. Een man begint te declameren. Het beeld verandert. We zijn in een soort café. Althans dat denk ik, want de gruizige tonen dwingen een zwart-filter op mijn netvlies die het moeilijk maakt om iets te zien; godszijdank beschrijft de zanger wat ik waarneem. Beste man: voelt de lucht gewoonlijk zo ijl en klopt het dat de gitaar onze trommelvliezen bij elke stap kapot lijken te scheuren? De hoge, krijsende gitaartonen zijn zelfs zo overweldigend dat ze enkel van een titaan kunnen komen. Leeft het monster dan toch nog en moet ik mij eveneens angstig maken? Wellicht moet ik mij stil laten overvloeien in de volgende compositie. Geen antwoord: enkel onbestemde violen en ruis.

Wat landelijker is The Naming of a Crow. Het klinkt zelfs ietwat Slavisch; de mos-geur komt mij in ieder geval door de speakers tegemoet. Een treurmars leidt ons door het eindeloze landschap. Ik zet mijn geiger-teller aan, maar hoor enkel het ritmische getik van een cymbaal en onbestemde synthesizerklanken. Ik probeer me vervolgens te concentreren op een prachtige gitaarsolo, maar dat is nog niet zo gemakkelijk aangezien de verteller nog steeds declameert wat ik waarneem. Beste man, gruizigheid verbloemt ons zicht hier toch niet! Zo’n meanderend nummer was instrumentaal mooier geweest.

Hoewel de muziek zeker op mijn waardering kan rekenen, ben ik niet geheel verkocht. Ik ben er bijvoorbeeld niet helemaal over uit de praatzang een goede toevoeging is. Op bepaalde momenten is het sfeervol en dreigend, maar soms vormt het een stoorzender. Over het geheel genomen bevat deze plaat echter mooie, bezwerende muziek met apocalyptische passages en ziedende spanningsopbouwen. Zeker een aangename luisterervaring.

3.8*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - niels94
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - jordidj1
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler

De gebruikerbeoordeling:

4,26* - 12,8 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,88* - 15,5 / 04 / 02 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 03 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

Leuk dat je het kunt waarderen. Dat openingsnummer is wat mij betreft een van de absolute beste van vorig jaar, die slepende tonen.. Krijg meteen zin het op te zetten

The Fuzztones - Lysergic Emanations (1984), getipt door aerobag

Ik ben een liefhebber van garagerock, maar ik luister dan toch vooral naar garagerock van de afgelopen jaren. Daarom is het leuk om weer eens wat te horen uit een ander decennium. Helemaal omdat je duidelijk hier dingen hoort die je bij garagebands van nu terug hoort. Toch lees ik ook dat The Fuzztones juist weer op hun beurt de mosterd haalde bij de psychedelische garagerock uit de 60’s. Bij vlagen hoor ik invloeden van The Doors (Just Once bijvoorbeeld), mede door het hammond orgeltje dat af en toe opduikt.

Het album knalt er vanaf het begin gelijk goed in, en buiten het gewone gaspedaal wordt ook de reverb en fuzz vol open gedraaid. Doe er nog een mondharmonica bij, en mijn gedachten gaan gelijk naar een hedendaagse band als King Gizzard & The Lizard Wizard.
Verder heeft het album ook een mysterieuze en donkere sfeer, wat mij dan weer doet denken aan de eerste albums van The Horrors. Ondanks die sfeer blijft het energieniveau wel gewoon vrijwel het gehele album op standje negen staan. De spreekwoordelijke rem wordt nergens gevonden, maar dat moet met dit soort muziek ook niet. Dat moet rammelen, je een energiestoot geven en je zin geven om in de rondte te gaan stuiteren. Daar slaagt deze plaat goed in.

De nummers uit de Peel sessie staan op MuMe wel bij de officiele tracklist, maar ik zie ze toch meer als een bonus omdat ook een aantal nummers al voorbij zijn gekomen. Als je deze nummers dan ook niet meerekent, heeft het album precies de juiste speelduur.

4*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - aerobag
3,80* - 03,8 / 01 / 05 - niels94
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - jordidj1
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler

De gebruikerbeoordeling:

4,26* - 12,8 / 03 / 03 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - VladTheImpaler
3,88* - 15,5 / 04 / 02 - niels94
3,70* - 11,1 / 03 / 03 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

broeder Dieleman - Uut de Bron (2015)
Getipt door: niels94
Genre: Folk Drone

Weer zo’n tip van een artiest die ik en passant wel eens genamedropt heb zien worden, maar waar ik me verder nooit in verdiept heb. Broeder Dieleman uit Zeeland dus, ik wist niet goed wat ik er van moest verwachten, maar ik verwachtte niet dit, als ik heel eerlijk ben. Misschien omdat mijn bevoorrechte brein bij Zeeland en muziek automatisch een link maakt naar Racoon. Dit is geen Racoon. Wat het wel is, en daar kan ik heel kort over zijn, is een zeer indrukwekkend en oorverblindend album.

Vanaf de eerste luisterbeurt weet het me al te grijpen. Het is altijd wel een iets hallucinerende werking; als je twee personen een taal hoort spreken die je deels wel en deels ook totaal weer niet begrijpt. De taal als zijn eigen werkelijkheid, die eigenlijk ook een deel jouw werkelijkheid hoort te zijn. Daarna volgt op Hoofdplaat een samensmelting van onze kaaskoppen cultuur met het zieleleven uit Oosterse landen, en het werkt verdraaid goed.

Afgelopen weekend heb ik dit album op mijn noise cancelling koptelefoon gezet terwijl ik een wandeling maakte door het bos, een prachtig samenspel waar de zowel de audio- als de visuele prikkels elkaar versterken, kan ik u verklappen. Nummers als LovenPolder, Boerengat heeft iets rustgevends, maar kent ook een ongrijpbare spanningsboog dankzij het dronende geluid op de achtergrond. Omer Gielliet past dezelfde technieken toe, maar kent ook nog de zanglijnen die steeds vager gaan klinken. Ik moest haast oppassen dat ik niet begon op te stijgen tijdens mijn wandeling.

De minder-maar-nog-steeds-behoorlijk abstracte folk-achtige nummers (Meilied, Nehallenia) zijn wat mij betreft ook een succes en vormen een fijne afwisseling voor de meer uitgesponnen passages.

Nu de grenzen toch weer COVID-dicht zitten (behalve als je van koninklijk bloed bent), moet ik vanuit het hoge noorden (Waorum dattán?) toch maar eens het lage Zeeuwse zuiden bezoeken, op vakantie in eigen land. Broeder D heeft mij namelijk het beeld gegeven dat Zeeland bestaat uit magistrale en wijdgestrekte weilanden gehuld in een spirituele mist.

4,3*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - aerobag
4,05* - 08,1 / 02 / 04 - niels94
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - jordidj1
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - VladTheImpaler

De gebruikerbeoordeling:

4,26* - 12,8 / 03 / 03 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - VladTheImpaler
3,88* - 15,5 / 04 / 02 - niels94
3,85* - 15,4 / 04 / 02 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november (graag meekopiëren)

Tof dat hij op jou ook indruk maakt. Ik had dezelfde ervaring: verwachtte toen ik ging luisteren 'gewoon' folksongs in dialect (hoewel de lengtes natuurlijk al iets verraden), maar kreeg een soort field recording-/dronefolk - op een manier zoals ik het nooit heb gehoord.

Schitterend album he! Voorganger Gloria zijn meer folk liedjes met een kop en staart, maar ook dat album is wonderschoon.

Ga zeker meer werk van hem checken in elk geval.

Ik weet niet hoe jullie er in staan, maar ik ga die tip van onze gevallen broeder Nedbed laten schieten. tenminste ik luister hem wel als laatste eerbetoon, maar ik ga er geen stukkie bij schrijven

Niels heeft hem zelfs al uit de beoordelingslijst getrokken, dus denk nee

Keihard die Niels, uit het oog uit het hart

Dat krijg je ervan als je leerschool de straat is.

Hoe zou het met onze ouwe Snoeperd zijn? Ik zie dat hij gisteravond nog wel een teken van leven heeft gegeven

black midi - Schlagenheim (2019)

Munch’s bekendste schilderij heet de schreeuw. Een toepasselijke titel. Niet enkel het figuur op de voorgrond, maar ook het agressieve kleurgebruik op de achtergrond beeldt de titel uit. Menig band creëert hetzelfde effect middels hectisch, hoekig samenspel waarover agressieve teksten worden gefulmineerd. Het rockgeluid van black midi voelt dan ook herkenbaar aan. Strakke drumritmes draven motorisch voort. De melodieën zijn krautrockerig van opzet. De gitaren krijsen hysterisch en het contrast creëert een intrigerende spanning. Geordie Greep’s zang doet me daarnaast aan Pere Ubu denken, wat zeker geen verkeerde associatie is.

'Schlagenheim' kent bovendien veel nummers waar deze stijl aangenaam tot uiting komt. Zo kent Reggaeeen drijvende melodie die rond twee minuten muteert in een schokkende, mechanische gekte. Het langste nummer op deze plaat, Western, start met een langzame, nostalgische gitaarmelodie die de luisteraar voorzichtig laat inzakken, waarna een tempoversnelling de toehoorder hardhandig wakker schudt. Afsluiter Ducter heeft zelfs iets Swans-achtig, door het drijvende steeds verder opbouwende ritme dat door zinderende noise-uitbarstingen wordt onderbroken. Niettemin is niet elke compositie even geslaagd. Met Years Ago kan ik bijvoorbeeld weinig. Eenzijdige hectiek, zonder dat dit de intensiteit verhoogt. Hoewel menig nummer geslaagd is, vermoeit het album snel en tevens voelt het te veel aan als een proeve van kunde. Net iets te geforceerd voor mijn gevoel.

Al met al bevat Schlagenheim aangename muziek, hoewel ik niet het enthousiasme deel van mijn collega muziekliefhebbers, waaronder VladTheImpaler. Een competente band, met een eigen stijl is black midi zeker, maar hun debuutplaat roept bij mij (te) weinig emotie op. 3.2*

De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - aerobag
4,05* - 08,1 / 02 / 04 - niels94
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - jordidj1
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - VladTheImpaler

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - VladTheImpaler
3,88* - 15,5 / 04 / 02 - niels94
3,85* - 15,4 / 04 / 02 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november

Oei. Laat dit Johnny Marr maar niet lezen

Te laat, heb ik net gedaan. Toffe recensie!

She moves with a puuhuuuUuuUUuurpose

Agitation Free - 2nd (1973)

Hoewel progrock steeds nadrukkelijker concurrentie ondervindt van andere genres, kan ik nog immer enthousiast worden van een symfo-topper. Ik begon met goede moed aan deze plaat. Agitation Free is namelijk een band die ik van naam kende en waar ik wel eens wat van heb beluisterd. Het bandgeluid kon ik mij nochtans niet meer voor de geest halen. Tijd voor een (hernieuwde) kennismaking!

Agitation Free blijkt een descriptieve bandnaam: de luisteraar mag vooral rustige muziek verwachten die doet denken aan de rockjams van The Grateful Dead. Dat heeft voor- en nadelen. Een eindeloos uitdijende compositie kan immers best spannend zijn. Je kan je verliezen in horizonbrede sfeerstukken; als het ware reis je met de muzikanten mee naar het onbekende. A Quiet Walk laat dit mooi zien. Het mysterieuze begin van deze compositie is welhaast fluisterend. Deze onbestemde tonen brengen de eerste platen van Tangerine Dream in gedachten. Mijn oren zijn hierdoor gelijk gespitst. De samenzang halverwege blijkt vervolgens een klein kippenvelmoment en als kort daarop de Spaanse gitaar voor verfrissende snelheid zorgt, kan dit nummer niet meer stuk.

Desalniettemin staan er composities op deze plaat waar het kabbelende tempo mij tegenstaat. Zo acht ik In the Silence of the Morning Sunrise een saaie ervaring (de mooie titel ten spijt). An sich is de gitaarmelodie aangenaam, maar in combinatie met het orgel klinkt het muf. Wat de compositie daarenboven de das om doet, is het ontbreken van een goede opbouw. Het gaat maar door en door, zonder dat het arrangement de aandacht opeist. Opmerkelijk, want op Laila pt. II tonen deze Duitsers dat ze wel degelijk indringend kunnen componeren. Duwende drumslagen bieden hier ondersteuning aan frisse gitaarpartijen. De draaiende bastonen zijn bovendien meeslepend. Echt een draaikolkje! Had deze plaat meer van dit soort toppers gehad dan was mijn waardering hoger uitgevallen.

2nd is een aangename progrockplaat, al vind ik een aantal nummers wat saai. Daar waar de muziek nadrukkelijk de aandacht opeist, zet de band desondanks frisse sfeerstukjes neer. Al met al een geslaagde tip van Snoeperd.

3.4*


De tipperbeoordeling:

4,40* - 08,8 / 02 / 04 - Cervantes
4,07* - 12,2 / 03 / 03 - aerobag
4,05* - 08,1 / 02 / 04 - niels94
3,75* - 07,5 / 02 / 04 - jordidj1
3,63 - 10,9 / 03 / 03 - Snoeperd
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - VladTheImpaler

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 04,0 / 01 / 05 - VladTheImpaler
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,88* - 15,5 / 04 / 02 - niels94
3,85* - 15,4 / 04 / 02 - aerobag
3,30* - 03,3 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Snoeperd
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Deadline zondag 15 november