Beste fellow customer,

Meer dan voor originaliteit ga ik voor schoonheid. Chuck Berry weet mij te raken.
Misschien zijn het zijn woorden wel die mij in combinatie met de muziek schoonheid doen ervaren.
Een eenheid tussen hoe ik me vandaag in 1955 voel en denk en het plaatje dat hier door de winkel schalt.

Misschien had u een soortgelijke luisterervaring in 1939 toen u Ida Red van Roy Acuff hoorde.
De kans is groot dat ik binnen een tiental jaren hetzelfde ga zeggen van The Rolling Stones.

De eerste keer dat je van je paard gebliksemd wordt door een plaat
is die keer dat je de meest krachtige en veelzeggende wereldplaat aller tijden hoorde.
Dat geldt voor elke generatie. En wie over originaliteit begint te zeuren is gewoon oud en out.

Met vriendelijke groeten,
dazzler, 1955 (nog vaag een eicel en als zaadcel met nog miljoenen wachtenden voor mij)

Als we van het hypothetische geval uitgaan dat ik in 1955 al mijn idiote(foolish) zelf was, was ik het roerig met je eens geweest. Desondanks had ik tegen de betreffende mede-klant gezegd dat hij zich beter kan richten op wat de artiest anders doet, want dan zul je zien dat Berry, en Rolling Stones een tijdje later een heel eigen kijk hebben op het "bromateriaal".

Uitstekend artikel. Slow Club is trouwens een geweldige band die hier op MusicMeter ook wel wat meer populariteit zou verdienen.

De topictitel is een verwijzing naar dat artikel op WSJ.com, dat wilde aankaarten dat er onterecht een groep mensen bestaat (de zogenaamde Gee-Bees) die constant blijven verkondingen dat er vroeger hoe dan ook betere muziek werd gemaakt, maar zich tegelijkertijd niet openstelt voor nieuwe muziek en daar dus ook nauwelijks een mening over kan vormen. Natuurlijk geldt er voor de meeste mensen hier wel die tussenweg.

Er zijn natuurlijk ook de zogenaamde Big-Gies (verre familie van de drie biggetjes). Dat zijn jongelieden die (nog) geen goed zicht hebben op de muziekgeschiedenis doordat ze zich bijna uitsluitend op hedendaagse popmuziek storten. Daardoor overschatten ze de impact van hun favoriete artiesten en vinden ze vooral dat de muziek nu beter is dan vroeger.

In Muziek / Algemeen / Help! Ik ben een Gee-Bee. De generatiekloof.

Onlangs verscheen er een boek van de Amerikaanse journalist Jim Fusilli waarin het voor hem ergerlijke verschijnsel Gee-Bee wordt verklaard. Een Gee-Bee (staat voor: generational bias) is een volwassen persoon die zo verknocht is geraakt aan de muziek van zijn jeugd dat de rest hem niet meer boeien kan. Urenlang kan de Gee-Bee smakelijke verhalen vertellen over zijn rockhelden, maar gevraagd naar muziek van nu, blijft het stil. En dat terwijl, zo zegt Fusilli, de muziek van de 21e eeuw minstens net zo interessant is als die van de sixties en seventies. Waarom toch steeds weer die ouwe koppen op de covers van de muziekbladen?

Jim Fusilli wrijft het er in een interview met Billboard nog even in, maar toont ook begrip:

A Gee Bee is someone who likes only old music and rejects new music without listening to it – and will go so far as to criticize new music and new musicians they know nothing about. Gee Bees are really vile. A virus. When you meet one, walk away. But people of good intent and healthy self-regard -- meaning the opposite of Gee Bees -- get caught up in the acceleration of life: career begins, marriage, children, mortgage, caring for elderly parents. Free time is limited; so is discretionary income. Instead of spending a Saturday night at a club, they are decompressing from a hectic week. In those circumstances, it’s hard to keep up with new trends and new bands. So it’s understandable that they tend to stay with music they already know and enjoy.

Ik ga het niet ontkennen: ik ben zo’n Gee-Bee. Geboren in 1962 groeide ik op met de muziek van de jaren ’60 en ’70. Ik ken het, kan het dromen zelfs, het zit in m’n botten en raak het niet meer kwijt. Pogingen het op een afstand te zetten en mezelf ‘open te stellen‘ voor nieuwe dingen strandden keer op keer. Geen tijd (vrouw, gezin, werk), minder geld (vrouw, gezin, huis, tuin, beest) en gewoon ook niet zoveel zin meer me te verdiepen in iets waar ik weinig mee heb: nieuwe artiesten van de 21e eeuw. Waarom nieuw, het oude is toch nog goed genoeg?

En ik ben de enige niet. Platenmaatschappijen weten dat ook. Ze weten precies waar ik van houd. Prachtige geremasterde boxjes met mooie foto’s van mijn artiest, uit de beste tijd. Dat vraag ik wel voor Sinterklaas. Dan weet ik immers wat ik krijg. Geen onzekerheden.

Hoe slecht is dat nu allemaal? Nee, schuldig voel ik me er niet bij. Hooguit constateer ik bij mezelf dat ik wat trager geworden ben, minder nieuwsgierig. De nieuwere bandjes die ik wel eens in één minuutje voorbij zie komen in DWDD zijn soms best aardig, maar doen mij niet meer naar de handelaar rennen. Dat doen de jongens en meisjes zelf maar. Mij niet meer gezien.

En dat is toch heel gezond! Ik som een paar argumenten op:

1. Denk je dat mijn ouders vroeger ooit belangstelling hadden voor mijn rockmuziek? Ze waren veertigers toen ik tiener was, maar eens meeluisteren naar die popplaatjes: nee, dat was er niet bij. Het was hun generatie niet. En eigenlijk begreep ik dat best.
2. Op MusicMeter vind je meer dan 300.000 albums. Hoe breed kan je belangstelling zijn? Van alles een beetje – dat is volgens mij van alles net niks. Niet te beluisteren, niet te volgen, niet aan te slepen. Je moet je dus bezig houden met wat je na aan het hart ligt. En als dat nu de muziek is uit je jeugd, wat is daar mis mee?
3. Popmuziek is allang geen verschijnsel meer van de jeugdcultuur. Er is een traditie ontstaan. Nieuwe bands weten heel goed waar ze de mosterd voor hun ‘nieuwe muziek’ vandaan moeten halen. Dat is niet zelden in het verleden. De muziek van de 21e eeuw heeft lang niet die vernieuwende kracht die het had in de jaren ’60 en ’70. Je kunt niet tweemaal het wiel uitvinden.
4. Van welke muziek je geniet, beslis je zelf. Een brede belangstelling is mooi, maar een selectie aanhouden van Golden Classics en die zo nodig om de tien jaar vervangen door de nieuwste remaster, daar spreekt ook iets van liefde uit. Samen oud worden met je eigen generatie artiesten en liefhebbers. Lang leve het reservaat van verstokte classic rockliefhebbers!

Zo, dit waren even een paar pennenstreken. Ik lees graag de reacties.

Ik omarm ook het verleden, maar probeer mij wel open te stellen voor de nieuwe generatie.
Ook mij valt op dat er betreft de popmuziek in al zijn vormen, vernieuwingen lastiger worden.
Echter met een beetje zoeken en hier de nieuwe releases in de gaten houdend, valt er nog genoeg moois te ontdekken.
Zelfs via zoonlief goede hip-hop ontdekt en zelfs goeie alt-rock.
En hij neemt weer wat van mij over.

Haha, volgens mij een verschijnsel dat voor veel onderwerpen opgaat naarmate je ouder wordt. Kom net van het topic waar we schrijven over het gevoel van de machtig mooie dubbele live lp's uit de jaren 70 en 80. Die gave gatefold hoezen en de magie van een nieuw album wat je kocht na vele kilometers te hebben gemaakt met de Kl.te krantenwijk. Ik ben gelukkig niet blijven hangen in die tijd en koester de mogelijkheden van vandaag om veel nieuwe muziek te consumeren. Maar idd wel op een andere manier dan vroeger. De selectie deden we toen door naar radioprogramma's te luisteren en muziekbladen te lezen. Nu haal je het binnen, luister je spotify enz. Ik ben niet gevoelig voor de zoveelste re re release van ee album uit de 70's. De toegevoegde waarde van die enkele nooit eerder uitgebracht nummers is relatief. Ik heb al die heruitgaven van Pink Floyd met die strontvervelende demo's 1 keer geluisterd en daarna nooit meer. Een mooie live versie daarentegen is gaaf. Ik zou niet meer terugwillen naar die tijd maar koester het verleden wel. Heeft me (muzikaal) gemaakt wie ik nu ben en ben ook met mijn tijd mee gegaan. Soepele geest in een wat stroever lichaam

Net als bikkel2 omarm ik vele popmuziek uit het verleden maar ik heb ook steeds belangstelling voor hedendaagse muziek. Als ik mijn platencollectie bekijk zijn alle decennia van de jaren '60 tot en met de jaren '00 min of meer gelijk vertegenwoordigd. Ik ben het wel eens dat de meeste vernieuwingen in de popmuziek vooral in de jaren '60 en mindere mate de jaren '70 doorgevoerd werden en dat het nu moeilijker is om nog met iets nieuws op de proppen te komen. Dat neemt niet weg dat er nu genoeg prima muziek op de markt wordt gebracht.

Zou niet precies weten waar je in de toekomst nou precies muzikaal gezien trots op moet zijn dat jij erbij was in 1995 of 2005 of 2015.
Buizen hoeft zich niet voor te stellen als het gaat om zijn liefde en zijn diepgewortelde melancholische hang naar zijn jeugdjaren, dat is wel bekend: de jaren'80. Toen de metal opkwam en de punk er was en de new wave kwam en oudere broers van vriendjes Led Zeppelin, Deep Purple en Jimi Hendrix en Rush in de platenkast hadden, en die mocht je lenen om op cassette op te nemen.
Je eerste liveconcerten die gevolgd zouden worden door echt ontelbare concerten. Alles was nieuw, alles voor het eerst, je groeide - toevallig - op in de NWOBHM.
Het lijkt me volkomen voorstelbaar dat je erg hecht aan die periode.
Toch ben ik erg openmindend op vele terreinen en nieuwsgierig naar nieuwe dingen, ook op muzikaal terrein wil ik dat blijven houden maar daar is het gewoon minder.
Kan gewoon zo eentweedrie geen moderne band opnoemen waar ik flabbergasted van raak.
Momenteel duik ik juist verder terug het verleden in: bands die mijn favo-bands inspireerden: dat verder ontdekken.
Hou wel van heel diverse muzieksmaken, dat wel.
MuMe is m'n belangrijkste instrument om wat op de hoogte te blijven van moderne juweeltjes, die check ik dan na.

Het wordt zorgelijk als je kapsel ook nog net zo is als in de jaren '80.

Het is allemaal niet zo moeilijk hoor: ik koester mijn herinneringen en vond het een mooie tijd. Ik mag nog heel graag naar oude helden luisteren, maar ik vind het heerlijk om met het heden bezig te zijn. Nieuwe artiesten, nieuwe albums, nieuwe optredens. Helemaal prima. Houdt het lekker fris.

Ik blijf dus liever speuren naar nieuwe juweeltjes en daardoorheen weef ik ik persoonlijke oude favorieten en heel soms pik ik iets op dat ik indertijd heb laten liggen. Ik kan me voor mezelf niet voorstellen om niet naar nieuwe dingen te willen of kunnen luisteren. Zeker live mis ik dan te veel denk ik. Altijd leuk om oude helden nog eens te zien optreden maar de frisse jeugdigheid doet me vaak net zo veel.

En natuurlijk zijn er ook jeugdbewegingen waar ik niks van snap of niks mee heb. Moet je als veertiger dan ook gewoon niet willen.
Geremasterde boxjes en zo? Ik hoef ze niet.

Generatiekloof? Hoezo? dat zit in je hoofd.

Leuke reacties allemaal. Vooral LucM ken ik hier als een user die een echt brede belangstelling heeft, alle decennia doorloopt en ook nog eens kennis van zaken heeft. Dat is knap.

Hierbij het Interview met Jim Fusilli dat me aan het denken en schrijven zette. Fusilli heeft best wat zinnigs te zeggen over hoe de muziekmarkt momenteel werkt.

En ja, ouder worden is ook best prettig. Ik ben nu 53 en heb daar geen problemen mee. Ren wat minder hard, doe graag een middagtukje als dat kan, klein buikje geen probleem, wijkende en grijzer wordende haargrens idem. Het hoort erbij. Ik ga niet meer lopen gillen op een concert naar bandleden die mijn kinderen kunnen zijn. Belachelijk hip lopen doen, in felgekleurd pak de marathon lopen, 20 jaar jongere vrouwtjes versieren, de hele tijd roepen hoeveel zin je overal nog in hebt. Ergens gaat het mis. En ja, ik geniet het meest van de muziek uit mijn jeugd.

Kijk, Fedde. Dat je je als 'oudere' niet meer zo met nieuwere muziek bezighoudt, dat is prima en gezien jouw argumenten zelfs volkomen logisch. Het probleem dat velen met GeeBees hebben is echter voornamelijk dit stukje:



Dat je er niet naar luistert, en het je niet interesseert, geen enkel probleem. Maar oordeel er dan ook niet over (ik zeg niet dat jij dat doet, maar dat zorgt vooral voor de negatieve nasmaak van het woord GeeBee). Geniet van jouw muziek en laat de jongeren genieten van hun muziek.

En wat ik er verder nog over te zeggen heb:


Niet als je naar de bandjes kijkt, nee. Er zijn zat gebieden waarin het voor mij en genoeg leeftijdsgenoten die ik ken wél die vernieuwende kracht heeft. Voor zover ik dat kan vergelijken natuurlijk, want ik heb de jaren '60 en '70 niet meegemaakt. Maar er gebeuren ook tegenwoordig zat opwindende dingen voor de jeugd (waarvan een groot gedeelte überhaupt niet veel naar bandjes luistert).

Inderdaad, GeeBees worden vooral een probleem als ze anderen de wet denken te moeten gaan voorschrijven en kritisch gaan doen over dingen waar ze niks van weten en zich niet eens in verdiepen. De vervelendste GeeBee is wel meneer van Nieuwkerk die ons "les" denkt te moeten geven in ouwe meuk en dingen die allang zijn vergeeld (maar dankzij hem helaas niet vergeten) en daar ook urenlang zendtijd mee vult. Los van dit soort ouwe invloedrijke lullen is er verder niet zoveel mis met in het verleden te blijven hangen, moet iedereen zelf maar weten.

Zo zijn er twee soorten GeeBees. De ene praat wel en de ander niet over muziek waar hij geen verstand van heeft . Maar het is inderdaad een kwestie van respect voor elkaar hebben. En daar hoort ook gezonde discussie bij.

Ben benieuwd hoe de BeeGees hierover denken

Die gingen in elk geval met hun tijd mee.

Kwestie van Staying Alive

Nou niet echt. Is er nog maar eentje over.

Ik word moe van de figuren die steevast te moeten verkondigen dat de muziek van vroeger zo veel beter was.
Als je dan wat hedendaagse kwalitatief goede acts noemt, dan weten ze bij god niet waar je het over hebt.
Dan blijkt de bredere interesse helemaal niet aanwezig.
Dat geeft allemaal niet, maar nuanceer het dan wat.
Alle decenia heeft rotzooi. Laten we dat niet vergeten.

Deze man laat weinig heel van (veel) hedendaagse 'popular music': The truth about populair music.
(zijn mening en video).
Kwam 't toevallig tegen via Steve Conte's Twitter. Meer dan 4000 reacties op z'n tirade, in twee dagen.

Die popjournalisten van vroeger waren toch allemaal veel beter, die Jim nee daar ga ik niets van lezen die kan er toch vast niets van

Ik luister juist minder naar de muziek uit mijn tienerjaren, Oasis, Blur, Supergrass en Radiohead en juist meer naar muziek die ik daarna heb ontdekt, Neil Young, Ryan Adams en Gillian Welch. Maar ook nieuwe artiesten als Fleet Foxes, Bon Iver en Eefje de Visser. Dat interesseert me vaak ook nog meer dan een nieuwe cd van Neil Young. Probeer ook wel nieuwe dingen te checken maar vaak heb ik daar geen tijd voor. Zo ken ik niks van The National of Arcade Fire. Een beetje een gee-bee ben ik dus wel.

Dat is precies het probleem wat Fusilli heeft met de GeeBees. daarom heeft hij een lijst opgesteld van 50 albums uit de 21e eeuw die er toe doen. Daar zouden die oudere liefhebbers eens naar moeten luisteren, vindt Jim.
Wat mijzelf betreft. Ik ben een GeeBee van het milde soort. Over nieuwe bands, die mij niet erg aanspreken, zal ik nooit iets lelijks willen schrijven. Goed blijven oefenen, denk ik dan. Het is meer een kwestie van persoonlijke voorkeur en liefde voor de muziek die mij gevormd heeft. En daar is volgens mij niks mis mee. Ik volg de artiesten van de babyboomgeneratie, zo'n 15 jaar ouder dan ikzelf ben met wat meer belangstelling en tot hun dood desnoods. De explosieve aandacht voor Bowie's Blackstar bijvoorbeeld op deze site. Dat gaat echt niet alleen om het album zelf. Het is een icoon die ons ontvalt. Van die generatie. En dat raakt heel veel mensen meer dan een 27 jarige zangeres die zich van het leven beneemt. Hoe triest dat ook is. Over kwaliteit hebben we het dan nog niet eens.

Maar ik krijg toch ook wel de indruk dat Fusilli zelf ook een GeeBee is, je kan wel modern proberen over te komen, maar als je dan op je eigen website vooral linkt naar artikelen over de jaren '60 en '70 artiesten

Journalism | Jim Fusilli - jimfusilli.com



Ik weet niet precies waar jij aan refereert, maar waarschijnlijk aan Catching Up: Connecting With Great 21st Century Music,”
Daar staan 10 album hoezen op de cover, o,a Robert Plant, Radiohead, Arcade Fire, Bjork, Wilco en D'Angelo nou die heeft een beetje GeeBee dan ook nog wel in de kast staan, niet echt hipster voor.
Maar goed Fusilli is ondertussen ook al 62 en wie de man wil volgen moet hier zijn:
ReNew Music | Music for Grownups - renewmusic.net

Wat een suffe platitudes en vervelende generaliseringen. Inhoudelijk is het filmpje niet veel meer dan een reeks non sequiturs, maar dat terzijde. Ik vind het grappig dat hij alle stiltes tussen zinnen er uitgesneden heeft, hij elk woord benadrukkend op een constant luid volume praat, en hij om de paar seconden een ander aandachtvragend beeld erin heeft gemonteerd.

Ik vind het ook een overwegend belachelijk filmpje, WILDE_FRANS. Een zo'n jong heerschap dat vrijwel alle moderne popmuziek neersabelt. Zo jong en dan al een baard.. wil zeker hip doen, ingegeven door de modebonzen.

Geen idee waarom je nu Amy Winehouse (neem ik aan) erbij meent te moeten halen, maar ook hier: er zijn net zo goed heel veel mensen voor wie het net andersom is. Ik persoonlijk, maar ook veel leeftijdsgenoten om me heen, zijn juist veel meer aangegrepen door het overlijden van Amy. Een icoon van deze generatie die ten onder is gegaan aan haar eigen roem en depressies, dat raakt veel jongeren meer dan een artiest van een vorige generatie die op 69-jarige leeftijd overlijdt. Hoe triest dat ook is.

Om maar aan te tonen dat je bericht wat eenzijdig is, en vooral: dat het voor mij een wat nietszeggend berichtje is dat weinig toevoegt. Althans: ik zie niet welk punt je wilt maken door te zeggen dat de dood van Bowie meer teweeg zou hebben gebracht dan de dood van Amy.

Heb die docu in korte filmclips van haar deels gezien en het erge vind ik vooral dat niemand echt ingreep. Ze stonden erbij en keken ernaar hoe Amy zich ten gronde richtte. En filmden het.
Ik vind het ook vreselijk dat Amy Whinehouse ons ontvallen is.

Ook ik vond Winehouse een groot artiest waarvan de betekenis nog maar nauwelijks tot ons doorgedrongen is. Het punt dat ik maak, is de onevenredige belangstelling vergeleken met Bowie.
Kijk eens hoeveel pagina' s er al bij Bowie geschreven zijn de afgelopen weken. Dan ineens blijkt hoeveel GeeBees er hier op MuMe rondlopen die waarschijnlijk dat zelf niet zo zien en denken dat ze open staan voor alle nieuwere muziek. Het tegendeel blijkt.