Bij het opzetten van deze plaat wordt meteen duidelijk dat het geluid van Opposition is verschoven. En niet in de goede richting, want het openingsnummer is een AOR-nummer dat zo van REO Speedwagon had kunnen zijn. Gelukkig is het postpunk-geluid niet helemaal verdwenen, maar de duistere en beklemmende sfeer van de eerste twee platen is hier nergens te bekennen. En dat vind ik jammer, want dit lichtvoetige geluid is niet helemaal my cup of tea.

Toch luistert het best wel lekker weg, totdat Opposition zich aan een tenenkrommende ballad vergrijpt: If that wasn't love. Dat is toch wel het laatste wat ik (gezien het hoge stemgemiddelde) op een plaat van Opposition had verwacht. Op het nummer Who's been telling you lies gloort er even hoop: daar hoor je het geluid van Breaking the Silence en Intimacy even terug, maar zonder het niveau van deze platen te halen.

Tja, AOR, een rockballad en voortkabbelende middelmaatwave, meer dan 2,0* kan ik er niet van maken.