In de soulseek-chat werd ik er door Korenbloem op gewezen dat ik het 'review-album van de maand' aan het luisteren was. Had ik alleen maar zin om wat no wave-plaatjes te luisteren deze avond, zit ik ineens aan een review vast.

Ik heb in de bovenstaande reviews heel wat zinnige dingen over deze plaat gelezen, maar de enige twee juiste woorden om deze plaat te omschrijven heb ik nog niet gezien: no wave.

No wave is een genre dat eind jaren '70 in New York is ontstaan. Het kwam voort uit de punk en de naam no wave zegt precies waarvoor het staat: geen stroming. Om hun experimenteerdrift nog beter tot uitdrukking te brengen brachten ze zichzelf onder in een genre dat nergens anders onder te brengen was. Het standaardwerk van dit genre werd in 1978 uitgebracht, dankzij Brian Eno, die gefascineerd raakte door het genre en deze plaat produceerde: No New York.

De 4 bands die op deze plaat staan zijn misschien niet zo bekend geworden, maar hun invloed is nog steeds hoorbaar in de muziek, bijvoorbeeld dankzij een band als Liars. Verder komen de bands Sonic Youth en Swans rechtstreeks voort uit dit genre, vooral het vroege werk van deze bands is onvervalste no wave.

Von Lmo komt uit New York, zoals gezegd de bakermat van de no wave. De nummers op dit album (dat eigenlijk een verzamelaar van tracks uit het begin van de jaren '80 is) kenmerken zich door een hoge experimenteerdrift en dat uit zich in noisy postpunk die door de saxofoon een jazzy inslag heeft. In de nummers is goed te horen dat de band geluisterd heeft naar (Iggy &) the Stooges. De geflipte zang van Frankie Cavallo past er perfect bij de muziek en als ik de muziek van Von Lmo hoor en me probeer voor te stellen hoe dit live geklonken moet hebben, zie ik altijd een soort Iggy Pop voor me. Voor mij één van de fijnere dingen die de no wave te bieden heeft.

Voor wie geïnteresseerd is geraakt in no wave: ga No New York luisteren!