Op deze heerlijke plaat van Camel zijn de nummers allemaal vrij lang en hebben ze een duidelijke kop en staart, waardoor deze plaat minder een geheel lijkt te vormen dan bijvoorbeeld The Snow Goose. Er is ruim de tijd voor keyboard en gitaarsolo's.

De plaat begint met een typisch intro-nummer, het intrumentaaltje Aristillus. Het nummer Song Within A Song lijkt wat slapjes te beginnen, maar doet zijn naam eer aan als het omslaat naar een totaal ander nummer.

Voor de liefhebbers van de gitaar van Latimer zal deze plaat misschien geen goede eerste indruk maken; de eerste vier nummers leunen met name op het toetsenwerk van Peter Barden. Maar het geduld van zeze liefhebber zal worden beloond, want Another Night en Lunar Sea behoren tot de beste nummers die Latimer heeft laten horen.

Op deze plaat horen we een veel minder rockende kameel dan we gewend zijn, waardoor de plaat een beetje moeilijk op gang lijkt te komen. Lijkt, want de eerste nummers zitten vol subtiel gepingel. Pas bij Another Night wordt het wat steviger, dit is ook het eerste echte gitaarnummer.

De plaat wordt afgesloten met Lunar Sea, een van de ultieme gitaarnummers van Camel. Waar Latimer bekend staat om zijn nogal langzame en slepende gitaarspel, zoals in de nummers Ice en Stationary Traveller, laat hij hier een opvallende vingervlugheid horen. De plaat eindigt zoals de titel van de afsluiter doet vermoeden, met rustige zeegeluiden, een mooi contrast met de felle gitaaruitbarsting in het nummer.

Tegenstelling. Het woord alleen al. Zo'n negatieve bijklank. Bijna inwisselbaar met het woord conflict. Het zou zomaar een zin uit het journaal kunnen zijn: "Bij tegenstellingen tussen Palestijnen en Israelieten in de Gazastrook zijn drie Palestijnen en twee Israelische militairen om het leven gekomen."

Dat tegenstellingen ook zeer positief kunnen uitpakken blijkt wel op deze schitterende plaat, waar ingetogen, slome en introverte stukken worden afgewisseld met krachtige, felle gitaarpartijen. Niet dat Codeine daarmee nou zo'n unieke band is. Ook een band als Godspeed You! Black Emperor verwerkt veel tegenstellingen in zijn muziek en zet rustige en lang uitgesponnen stukken tegenover felle geluidserupties. Maar op deze plaat zijn die rustige stukken zo traag en vallen er zoveel goed getimede stiltes, dat een uitbarsting bijna als een verlossing aanvoelt. Maar dan zonder dat je je tijdens die slome stukken verveelt, daarvoor zit er veel teveel spanning, emotie en melancholiek in. Slowcore, wordt dit ook wel genoemd, al betwijfel ik of die term in 1994 al bestond.

Het begint al met de opener, Sea, waarin melancholische en tergend trage stukken worden afgewisseld met felle gitaaruitbarstingen, zonder dat het tempo daarin hoog komt te liggen. Dit is meteen een van de prijsnummers van deze plaat. Deze lijn wordt voortgetrokken in het tweede nummer, waar de uitbarstingen echter wat minder nadrukkelijk aanwezig zijn.

Een heel album lang wordt een constant niveau gehaald, maar er zijn drie stukken die er voor mij uitspringen: Sea, Tom en Wird. Het principe 'Less is more', dat ook door een band als Low ook tot in de perfectie wordt gehanteerd, komt hier fantastisch naar voren. Met enkel de klassieke hoofdingrediënten van rock (gitaar, bas en drum) wordt een prachtige sfeer neergezet. Geen noot teveel in de rustige stukken, zelfs de stiltes zijn briljant. Om daarna in een felle uitbarsting de in alle rust opgebouwde spanning te ontladen. Tegenstellingen zijn zo gek nog niet.

Ik vind die titel helemaal niet misleidend, 1 blik op de tracklist en je ziet dat er geen sprake is van een integrale live-uitvoering van Deja Vu. Ik vind de titel juist wel mooi gekozen, ten tijde van Deja Vu oorlog, nu nog steeds oorlog.

Wat me een deze release tegenstaat, is de overdreven manier waarop de vier heren laten weten dat ze tegen Bush en de oorlog in Irak zijn. Niet dat ik daar wel positief tegenover sta, maar ik heb het helemaal gehad met die 'Rock against Bush'.

Dan over de muziek. Als je ziet uit welk repertoire Crosby, Stills, Nash & Young kunnen putten, is deze tracklist gewoon een tegenvaller. Het saaie Living With War-album is het best vertegenwoordigd op deze liveplaat en die uitvoeringen zijn niks beter dan op plaat. En de klassiekers die CSNY op deze plaat laten horen, klinken flauw en inspiratieloos. Wat deze groep ooit zo geweldig maakte, de prachtige samensang waardoor hun mooie nummers naar een nog hoger plan werden getild, die mis ik op deze plaat, De magie tussen deze vier heren, die op '4 Way Street' wél aanwezig was, is gewoon weg.