Nou, wat een superlatieven voor dit plaatje. Beter dan Ten, beter dan al het werk van Soundgarden bij elkaar. Ja, dan word ik nieuwsgierig en ga ik luisteren...

En wat hoor ik? Een vlakke standaard rockplaat die bij vlagen in de buurt van Soundgarden komt, maar het niveau van Ten in de verste verte niet benadert. Overigens deed deze plaat me helemaal niet aan Pearl Jam of Soundgarden denken. De naam die me het vaakst te binnen schoot bij het luisteren van deze plaat was Bon Jovi...

2*

Wat een teleurstelling, deze plaat. Het felle postpunkgeluid, dat de Comsat Angels op Waiting for a Miracle en Sleep No More laten horen, heeft anno 1986 plaatsgemaakt voor synthpop. Typische 80's-pop, die alles in zich heeft waarom de jaren 80 niet bepaald geliefd zijn en waarvan mijn nekharen recht overeind gaan staan. Jammer, want deze band kan zoveel beter.

Haha, die omschrijving is wel erg overdreven. Evil drones, die zijn op deze plaat in elk geval niet te vinden.

Het is inderdaad conventionele psychedelische shoegaze, maar tam kan ik deze plaat echt niet noemen, integendeel. Niks nieuws onder de zon (zoals alle shoegaze vanaf 1995), deze band heeft vooral goed geluisterd naar My Bloody Valentine (maar welke shoegazeband heeft dat niet?). Gewoon een heerlijke shoegazer met withete gitaren, die ik elke shoegaze-liefhebber aan kan bevelen.

Het einde van het jaar komt eraan en mijn jaarlijstje begint al redelijk vaste vormen aan te nemen. Dit album maakt de meeste kans op de nummer 1 positie.

The Drones is een Australisch gezelschap dat al meer dan 10 jaar aan de weg timmert, maar daar (getuige de aantallen stemmen op deze site) weinig bekendheid mee vergaart. Ondanks de geringe bekendheid is de band razend populair in muziekkringen waar de minder bekende bands wél worden opgepikt. Niet voor niets haalde het Primavera Sound Festival de band dit jaar naar hun twee verschillende edities in Barcelona en Porto, en dat waren meteen de enige twee keren dat deze band de laatste jaren in Europa te zien was.

Met I See Seasweed heeft de band zijn zesde studioplaat afgeleverd. En hiermee wordt hun oude topplaat Wait Long by the River and the Bodies of Your Enemies Will Float By naar de kroon gestoken.

De nummers op de plaat zijn vrij lang en hebben de neiging rustig te beginnen om op te bouwen naar een (of meerdere) climax(en). Mooi voorbeeld is het openings- en titelnummer. Het begint kalm, maar in de stem van Gareth Liddiard hoor je al een voorbode van wat komen gaat. En ja, langzaam trekt de band de registers open en laat Liddiard met zijn heerlijk hese stem horen wat hij te bieden heeft. En niet één keer, het nummer sleept zich van hoogtepunt naar hoogtepunt, als een touretappe waarin de renners een paar hors categorietjes moeten bedwingen. Ook Nine Eyes en Why Write a Letter that You'll Never Send, de hartsverscheurende afsluiter van deze plaat, beginnen kaal om gedurende het nummer steeds mooier uit te groeien. Songs die zich in het begin voordoen als ballad en plotseling toch een dampend noiserocknummer blijken.

Uitzonderingen op dit stramien zijn er ook. Eén daarvan is persoonlijk favoriet A Moat You Can Stand In. Op punktempo raast de band erdoorheen, met een glansrol voor de withete en overstuurde gitaar, terwijl Liddiard weer eens een vocale topprestatie levert.

Met inmiddels 17 stemmen is deze plaat veruit het bekendste album van The Drones, als we Musicmeter als de maatstaf nemen tenminste. Misschien wordt deze plaat de ommekeer en wordt er wel een iets groter publiek bereikt. Maar het blijft zonde dat een waanzinnige scheurende rockplaat als Wait Long by the River hier staat te verpieteren met slechts 12 stemmen. Musicmeter, ga daar eens iets aan doen!

Deze liveplaat behoort to het beste wat ik tot nu toe van deze band gehoord heb. De band klinkt hier uiterst fel en gedreven, zelfs voor Fall-begrippen. De band volgt Mark E. Smith perfect en de geluidskwaliteit is zeer goed. Uitspringers (hoewel alle nummers op deze plaat goed zijn) zijn Hard Life In the Country, The Classical, Backdrop, No Xmas for John Quays en C'n'C - Black Night. Dat laatste nummer begint met een geweldige bak teringherrie om over te gaan in een cover van Black Night van Deep Purple. Maar dan een cover zoals alleen The Fall dat zou doen.

Eigenlijk is The Fall een gigantische kutband: drammerig, monotoon, eindeloos repeterend en een arrogante frontman die niet kan zingen en de teksten stoicijns opdreunt. Maar wat ben ik er verzot op!

Dit is The Fall op zijn best! Het stoicijnse en repeterende gebeuk dat deze band zo uniek maakt, wordt hier tot in de perfectie uitgevoerd. Het begint al met de opener The Classical, een nummer dat er door de twee drumstellen enorm hard inknalt. Dit gebeuk vormt de rode draad door deze plaat, met name nummers als Jawbone & the Air- Riffle, Fortress / Deer Park, Mere Pseud Mag. Ed. en And This Day vliegen er met gestrekt been in. Ik sluit me aan bij bovenstaande posters wanneer ik zeg dat het invallen van de drums in Winter #1 wonderschoon is. Niet voor niets zijn dit mijn favoriete nummers van de plaat. Dat wil zeggen, voor zover ik favorieten kan kiezen, want er staat hier niets op dat het niveau naar beneden haalt (of het zou Who Makes the Nazis? moeten zijn).

Wordt er op deze plaat alleen maar gebeukt? Nee. Tijdens Hip Priest , Just Step S'ways en Who Makes The Nazis? neemt Mark E. Smith eventjes gas terug, zonder dat de enorme drive die deze plaat heeft, teniet wordt gedaan. Integendeel, het zijn aangename rustpunten in The Wonderful and Frightening World of Mark E. Smith!

I'm a 50 year old man, and I like it
I'm a 50 year old man, what are you gonna do about it

Het absolute prijsnummer van deze plaat, en afgaande van de setlisten een zekerheidje voor het concert op Dour. Mark E. dramt weer ouderwets terwijl de band hem voorziet van een een hels kabaal. Om even later uit het niets een banjo-solo tevoorschijn te toveren, waarna het nummer weer op de oude voet verder gaat...

Ja mensen, in Tsjechië werd ook geshoegazed. En hoe!

Om nou te zeggen dat het allemaal orgineel is, nou nee. Maar dat is ook niet erg. De muziek roept vooral associaties op met Slowdive en Pale Saints, toch geen verkeerde refenties in dit genre. De ingredienten die shoegaze zo fijn maken zijn hier ook volop aanwezig: heerlijke dromerige melodieen, mooie zang en schitterende uitwaaierende gitaarpartijen die op zijn tijd heftig tekeergaan. Ik open met 4 sterren, maar dat worden er vast wel meer. Aanrader!

Dit ligt inderdaad lekker in het gehoor, maar echt bijzonder of spannend wordt het nergens. Het zit goed in elkaar, maar storend vind ik dat dit 56 minuten lang bijna precies hetzelfde is. Met bas, drum en piano wordt een kunstje uitgevoerd dat bijna eindeloos wordt herhaald, maar na een kwartiertje zijn uitwerking wel gehad heeft. Dan zijn er echter nog bijna drie kwartier te gaan.

Soms hoor je dat de piano eventjes uit het keurslijf stapt en op zo'n moment denk ik: 'Ja, ga door, bouw dit uit'. Helaas duurt zo'n moment niet langer dan 5 seconden en gaat daarna alles op de oude voet verder. Ook dit wordt op een gegeven moment voorspelbaar.

Het zal allemaal wel zo horen omdat het minimalistische jazz is, maar 56 variatieloze minuten vind ik veel te lang. Geef mij maar Drive By, waar wat meer variatie op te vinden is.

In deze plaat is inderdaad al de sfeer van The Sound terug te horen, met name het heerlijke felle gitaarspel van Borland komt hier om de hoek kijken. Gek genoeg moest ik bij het beluisteren van deze plaat niet alleen aan The Sound denken, maar vooral aan Magazine. Bij bepaalde melodieën dacht ik bijvoorbeeld aan 'Burst'.

Zo, ik heb het hele album weten op te duikelen. Het is inderdaad moeilijk zoeken met zo'n bandnaam + albumtitel, maar als je op een tracktitel zoekt kom je ook bij het hele album.

The Search is inderdaad nauwelijks te vergelijken met Interpol of Editors, daarvoor staat deze muziek dichter, veel dichter, bij de postpunk/new wave uit het begin van de jaren 80. Je hoort geregeld gelijkenissen met de huidige generatie gitaarbandjes met postpunk-invloeden, maar de hoofdinvloeden komen toch van bands als The Cure, The Sound, Comsat Angels, Bauhaus, enzovoort. Het donkere sfeertje dat deze muziek zo kenmerkt hoor ik ook in The Search terug, mede door de zang en het mooie gitaargeluid.

Origineel is het allemaal niet. Soms lijkt het wel of dit album in de jaren '80 is opgenomen, vergeten is, en pas in 2003 weer is ontdekt. Maar wat zou dat, de muziek is dik in orde. Liefhebbers van postpunk/ new wave moeten dit zeker gaan horen.

Ik twijfel tussen 3,5* en 4* . Ik begin op een 3,5* maar dit zal wel stijgen na een volgende luisterbeurt.

Gisteren, op record store day, heb ik deze plaat bij Sounds in Venlo voor een prikkie uit de bakken gevist. Heerlijke tegendraadse gitaarlijntjes en de fijne emo-achtige (maar niet té) stem van Chris Leo, die het tussen zingen en een voordracht houdt. De favorieten hier zijn Nanzen Kills A Cat (dat subtiele gitaargepingel aan het einde ), Yamato (fantastisch gezongen ), My Bouts With Pouncing (dat geschreeuw aan het einde ) en Do the Lovers Still Meet at the Chang Kai-Shek Memorial (die uitbarsting die er na een rustig begin ineens inknalt ).

Chris Leo is met The Lapse trouwens iets bekender op MuMe. Beide bands zijn van een gelijk niveau.

Allejezus wat is dit mooi! Ik heb deze plaat hier vaak voorbij zien komen, maar was eigenlijk niet van plan hier aandacht aan te schenken. Het woord demo's schrikt toch af. Het doet denken aan krakerige knutselwerkjes die in een vochtige kelder of op een tochtige zolder zijn opgenomen en ik was bang dat deze release afbreuk zou doen aan het prachtige album uit 1985.

Dankzij GrafGantz, die deze plaat luisterde en op soulseek te kennen gaf dat het erg goed was, heb ik de plaat toch een kans gegeven. En die krakerige knutselwerkjes waar ik eerder aan refereerde, zijn op deze plaat niet te vinden. Sterker nog, het geluid op deze plaat is kraakhelder. We horen hier kale pianoversies uit de tijd van de opnames van dit album, waarbij Mike Scott zich op enkele nummers spaarzaam laat begeleiden. Logischerwijs zijn deze nummers dan ook een stuk kaler dan in de versies waarin iedereen ze kent. Hoewel kaal in deze ook weer een te kaal woord is. Mike Scott heeft een prachtige 'drukke' stijl van pianospelen, waardoor de andere elementen van The Waterboys (bijvoorbeeld de viool van Steve Wickham) helemaal niet gemist worden.

En dan valt meteen bij Don't Bang The Drum op wat voor een dijk van een stem Mike Scott heeft. Waar deze op de reguliere platen tegen een complete band moet opboksen, krijgt hij op deze plaat ruim baan en dat pakt geweldig uit.

Heerlijke no wave-plaat van de eerste band van Glenn Branca. Hoewel de plaat pas in 2002 is uitgegeven komen de nummers uit de periode van 1978 tot 1981. We horen hier muziek met een punk-inslag, maar hier wordt veel meer geexperimenteerd dan bij gewone punk. Zeg maar gerust teringherrie. Maar dan wel erg lekkere teringherrie. Ik begin maar eens met 4 sterren.