Hier kun je zien welke berichten Cygnus als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Wand - Ganglion Reef (2014)
0
geplaatst: 14 oktober 2014, 20:07 uur
Ty Segall zorgde ervoor dat deze band dit album mocht uitbrengen op zijn eigen God?-abel, een sublabel van Drag City. De plaat is vooral neo-psychedelica, maar het is al snel te horen waarom een garagerocker als Ty Segall voor deze band gevallen is. Met veel smerig uit de bocht vliegend gitaarwerk komt Wand vaak leentjebuur spelen in de garagehoek.
Moeiteloos laveert de band tussen dromerige akoestische stukjes en dampende zware psychedelische stukken. En dat laveren doet Wand ook binnen de nummers, die onlangs de niet al te lange speelduur bol staan van de spanning en afwisseling. Neem nou Fire on the Mountain (I-II-III), dat niet al te verassend duidelijk uit drie delen bestaat. Een begin dat ondanks de dreigende ondertoon als lieflijke psychedelica bestempeld kan worden, de opbouw naar een schurend middenstuk, om in een heerlijk slepend einde te evolueren.
Het is dan ook niet voor niets dat het 19 seconden durende niemendalletje On Ganglion Reef na dit nummer gezet is. Het houdt de prijsnummers van deze plaat op spannende wijze uit elkaar. Na het akoestische intro wordt meteen de toon gezet voor de rest van het nummer, dat smerig en hard doorstampt.
Zoals eerder vermeld is dit het best te scharen onder de neo-psychedelica. Dat is niet echt een genre waarin nog dingen worden gedaan die we niet eerder gehoord hebben en Wand vormt hierop geen uitzondering. De band doet dan ook een beetje denken aan het kleine broertje van Tame Impala. Of Temples, zoals hierboven al wordt aangehaald. Maar Wand is dan wel het vervelende ventje dat buiten kattenkwaad zit uit te halen, terwijl Tame Impala en Temples binnen aan de keukentafel een kleurplaat netjes binnen de lijntjes zitten in te tekenen.
Moeiteloos laveert de band tussen dromerige akoestische stukjes en dampende zware psychedelische stukken. En dat laveren doet Wand ook binnen de nummers, die onlangs de niet al te lange speelduur bol staan van de spanning en afwisseling. Neem nou Fire on the Mountain (I-II-III), dat niet al te verassend duidelijk uit drie delen bestaat. Een begin dat ondanks de dreigende ondertoon als lieflijke psychedelica bestempeld kan worden, de opbouw naar een schurend middenstuk, om in een heerlijk slepend einde te evolueren.
Het is dan ook niet voor niets dat het 19 seconden durende niemendalletje On Ganglion Reef na dit nummer gezet is. Het houdt de prijsnummers van deze plaat op spannende wijze uit elkaar. Na het akoestische intro wordt meteen de toon gezet voor de rest van het nummer, dat smerig en hard doorstampt.
Zoals eerder vermeld is dit het best te scharen onder de neo-psychedelica. Dat is niet echt een genre waarin nog dingen worden gedaan die we niet eerder gehoord hebben en Wand vormt hierop geen uitzondering. De band doet dan ook een beetje denken aan het kleine broertje van Tame Impala. Of Temples, zoals hierboven al wordt aangehaald. Maar Wand is dan wel het vervelende ventje dat buiten kattenkwaad zit uit te halen, terwijl Tame Impala en Temples binnen aan de keukentafel een kleurplaat netjes binnen de lijntjes zitten in te tekenen.
Wire - Send (2003)
0
geplaatst: 31 maart 2008, 19:42 uur
Met het oog op het concert van Wire dat ik eind deze maand bezoek, heb ik deze plaat maar eens aan een luisterbeurt onderworpen. Gelukkig blijkt het lage gemiddelde onterecht. Wat een heerlijke, felle en gedrevene plaat! Wire klinkt hier een stukje harder dan in de beginjaren. Het niveau van een topplaat als 154 wordt hier niet gehaald, maar deze plaat kan zonder meer mee met Chairs Missing!