Toevallig ontdekt omdat ze in het voorprogramma van The Chameleons speelden in het Depot in Leuven afgelopen dinsdag. Leuk bandje dat muzikaal aan Pavement en Sonic Youth refereert, met een zanger die doet denken aan Chris Leo van The Lapse en The Van Pelt.

Thuis door de backcatalogue gegaan en die mening van 'leuk bandje' moet ik bijstellen, want dit is wel iets beter. Want beter dan Aspro 10000 worden springeringe en lichtvoetige emo-achtige liedjes toch niet gemaakt.

Moet je deze plaat cowpunk noemen? Dat is wel wat Richmond Fontaine hier aflevert, maar dat woord klinkt zo lomp, terwijl de band hier juist op subtiele wijze tussen punk en altcountry oversteekt en soms van beide walletjes tegelijk eet.

De nummers zijn ofwel punk (Muddy Conscience, Pinkerton) ofwel alt-country (Cascade, Hope & Repair) of zweven daar ergens tussenin. Schitterend hoe de agressie en snelheid van punk in nummers als Feat. Lewis en Mule een harmonieus geheel vormt met een huilende lome pedal steel.

We horen hier een band die in 1999 nog twijfelde of het een punkband of altcountry-band was. Op deze plaat twijfelen ze het best.

Seagull
Zwaarte in de verte
Door onaantastbare levenswezens omringd
Je wilt erheen
Maar hoe?
Dan plots: een zeemeeuw
Ze nodigt je uit op haar rug
We vliegen over zee en beneden zie je
de hoes
We zijn begonnen
Aan een muzikale reis

Kaleidoscope
Een verbluffend inkijkje
Vogelbekdierstenen vallen naar benee
Op eigen benen
Gaat deze trein nog terug?

In A Different Place
Dan plots het besef
Je bent niet meer waar je was
Kijkt woest om je heen
Op zoek naar de zeemeeuw, de redding
Nergens meer te zien
De angst voelt ineens heel koud
Als een dichtgetimmerd parallel-universumkozijn

Polar Bear
Dan wordt het landschap plots wit
IJzige gitaren verkleuren de stilte
Het geruis
Boven ons de zeemeeuw
Terug naar huis
Jou voor altijd achterlatend
Dan weer
De enter-toets
Je houvast

Dreams Burn Down
Had je dit niet altijd gewild?
Ver weg van wat je niet wilde
Je weet het ineens niet meer
zo zeker
Vertwijfeld over wat te doen
Druk je nog maar eens op enter
Want dat staat zo
poëtisch

Decay
Dan word je ruw gewekt
Harde knallen in de verte
Klinken onheilspellend
Klinken vervreemdend
Klinken hun tijd vooruit
Nieuwsgierig naar wat de knallen produceert
Beland je in een draaikolk
Vol woede, wanhoop, maar ook macht
Als een vol plein in Cairo
Dat smacht naar verandering

Paralysed
Dan is alles ineens stil
Verbaasd door zoveel rust
Is daar ineens die zeemeeuw
Als een radiohoofdplaat zo onverwacht
Alsof het voorspeld was

Vapour Trail
Beslagen spoorwegen,
Ongrijpbare draagvleugelboten op een bedje van sla
Druk nog maar eens
Op enter
Met willlekeurige intervallen
Je bent voorgoed onderweg

Ride maakt geen shoegaze meer en dat wordt (getuige het belachelijk lage stemgemiddelde) genadeloos afgestraft. Ride is anno 1996 verworden tot een britpopband en dat mag niet, zo oordelen de shoegazepuristen. Jammer, want als je zonder vooroordelen naar deze plaat luistert hoor je een britpop die zich moeiteloos kan meten met een band als Oasis. Maar die hebben nooit een plaat van het niveau van Nowhere of Going Blank Again afgeleverd, dus krijgen ze voor gelijkwaardig werk meer waardering.

De band die je bedoelt is Dead Boys, en dat is 1 van de 2 bands (naast Pere Ubu) die uit Rocket from the Tombs is voortgekomen. Deze opname uit 1975 is dus het origineel van Ain't it Fun. Wel is een behoorlijk aantal van de nummers van RftT gebruikt door zowel Dead Boys (bijv. Ain't it Fun, Sonic Reducer) als Pere Ubu (bijv. Life Stinks, 30 Seconds Over Tokyo).

Over de plaat zelf kan ik kort zijn. Snoeiharde en meedogenloze proto-punk die je naar je strot grijpt en je niet meer loslaat. De ruwe versies van de nummers zoals ze door RftT gespeeld werden vind ik vaak zelfs beter dan die van Dead Boys en Pere Ubu.

4,5 sterren, en sinds deze week in mijn collectie.

Om Bible Silver Corner nou een skipper te noemen, nee, dat gaat er bij mij niet in. Het is een schitterend subtiel en ingetogen instrumentaal gitaarnummer dat lange tijd mijn favoriet van deze plaat is geweest (uiteindelijk heeft hij het toch moeten afleggen tegen The Everyday World of Bodies, maar dat is geen schande).

Het is wel een behoorlijke stijlbreuk met de rest van dit album. De overgang naar Shiner en de rest van het album is dan ook een heel abrupte. De rest van de plaat is vooral hard, agressief, boos opgeschreeuwde posthardcore, om het beestje toch maar een naam te geven.

Maar vanaf dat moment is het niet gedaan met de subtiliteit. In de vrij lange nummers die vanaf The Everyday World of Bodies (had ik al gezegd dat dit het beste nummer van de plaat is) de plaat vullen worden rustige subtiliteiten afgewisseld met heerlijke tegendraadse gitaarpartijen, heetgebakerd drumwerk en donkere baslijnen.