BAP. Het enige nummer dat vele users hier van deze Duitse band kennen is Kristallnaach, dat in 1983 ook een bescheiden hit in ons land was. Een nummer waarin de band zich uitspreekt tegen de vreemdelingenhaat in Duitsland. In een land waar het neonazisme nog altijd de kop opsteekt is het elke nacht Kristallnacht (de nacht van 9 op 10 november 1938, waarin de nazi's synagoges in brand staken en Joodse winkels plunderden), zo betoogt de band.

Tot gisteren hoorde ik ook tot de users die enkel Kristallnaach kenden. Een heel goed nummer, dat me nieuwsgierig maakte naar de andere songs op dit album. Samen met user Paap_Floyd heb ik dit album in een csl beluisterd. En die nummers zijn goed, hoewel het niveau van Kristallnaach nergens gehaald wordt.

BAP hoort, met bands als Nena, Codo en Spider Murphy Gang, thuis in de stroming Neue Welle, het Duitse antwoord op punk en new wave. BAP doet het meest denken aan postpunk zoals The Sound.

Een moeilijkheid voor deze muziek is de taal. BAP zingt alle nummers in het Keulse dialect. Ook voor wie de Duitse taal goed beheerst zijn zulke teksten een hele puzzel:

Währenddessen, am Maatplatz vielleich,
unmaskiert, hück mem wohre Jeseech,
sammelt Stein, schlief et Mezz,
op die, die schon verpezz,
probt dä Lynch-Mob für't jüngste Jereech.
Un zem Laade nur flüchtig vertäut
die Galeeren stohn längs unger Dampf
weet em Hafen op Sklaven jewaat,
op dä Schrott uss dämm ungleiche Kampf
us der Kristallnaach.

Onverstaanbaar of niet, het album is een aanrader voor wie Kristallnaach kent en daardoor benieuwd is wat deze band nog meer te bieden heeft. En dat heeft deze band.

4*

Built to Spill. Al een jaar of zes geleden heb ik ze ontdekt vanwege hun magistrale cover van Neil Young's Cortez the Killer, maar daarna heeft het nog jaren geduurd voor ik er meer van ging luisteren. Wie had toen kunnen denken dat het nu één van mijn favoriete bands zou zijn?

De vele ideeën en schetsen die op deze plaat staan zijn op zich al geniaal, maar de manier waarop ze op deze plaat aaneengesmeed worden tot lange nummers, tilt ze naar een nog hoger plan. Dat is ook precies wat deze plaat beter maakt dan There's Nothing Wrong With Love en Keep it Like a Secret. Ook op deze platen staan belachelijk goede nummers, maar hier krijgen ze door de briljante overgangen nét dat beetje extra.

Neem nou een nummer als Stop the Show. Het nummer begint met een langzaam en sfeervol stukje gitaarmuziek waarin een glansrol voor de cello is weggelegd. Daarna slaat het nummer uit het niets om en wordt in korte tijd naar een prachtige climax opgebouwd. Daarna horen we nog een paar prachtige stukjes, voordat Doug Martsch met één van de lompste gitaarsolo's die ik ooit gehoord heb, komt binnenstampen. Bijna meteen hierna wordt de fade-out ingezet, maar dit zet je alleen maar op het verkeerde been, want er volgt nog een heerlijk subtiel stukje gitaarmuziek.

Nog zo'n schitterende subtiliteit die je pas na meerdere luisterbeurten opmerkt: het outro van Made Up Dreams komt in iets andere vorm terug in Velvet Waltz (dat ik wil nomineren voor de mooiste gitaarsolo ooit), één van de vele kippenvelmomenten op deze plaat. Tenminste, als je deze plaat de kans geeft om die prachtige stukjes aan je te openbaren. Want dit is typisch zo'n plaat die je na de eerste luisterbeurt 3* of 3,5* geeft om er daarna niet meer naar om te kijken. Op het eerste gehoor een gewone indie-rockplaat met een zanger met een vrij irritante nasale stem (waarvan ik in het begin soms dacht dat dat ik met een zangeres te maken had). Maar wanneer je deze plaat vaker luistert, geeft hij zijn geheimen prijs en hoor je dat prachtige dalende cello-laddertje in I Would Hurt a Fly, hoor je hoe de melancholische langzame stukken en de felle uithalen in Out Of Site een schitterend geheel vormen en hoor je dat de overgang in Kicked it in the Sun tot de hoogtepunten van deze plaat hoort.

Geweldig album! Prachtige melodieën waarin je wordt meegenomen door het schitterende gitaarspel van Doug Martsch. het niveau van de geniale opvolger wordt hier net niet gehaald, maar 4,5 sterren heb ik hier graag voor over.

Ook vermeldenswaardig is de laatste track, een zogenaamde preview van het volgende Built to Spill album. Hier laat de band korte fragmenten van het volgende Built to Spill album horen, maar dit is enkel een grap, want geen enkel fragment zou een Built to Spill-nummer horen.