Deze band staat volgende week vrijdag in het voorprogramma van iLiKETRAiNS in Keulen, dus heb ik maar even gecheckt of het iets is. En het antwoord is: ja! Deze Duitsers omschrijven zichzelf als een jamsessie van Tool, Dredg, Godspeed You! Black Emperor en Isis. Ik noem het gewoon onderhoudende maar niet vernieuwende post-rock, die nog het meest aan Explosions in the Sky doet denken. Wat de band laat horen klinkt erg goed, maar laat geen nieuw licht op het postrock-genre schijnen.

Nog geen berichten bij deze plaat...

Dan zal ik de eerste maar zijn. Deze plaat staat vol met vette psychedelische spacerock 'n roll, fans van Spacemen 3 zullen dit wel lusten. Een andere naam die tijdens het luisteren veelvuldig in mijn gedachten komt is the Brian Jonestown Massacre, Anton Newcombe heeft hier goed naar geluisterd. Verder is ook de vette cover van Rocket USA (Suicide) vermeldenswaardig.

Deze band is het moederschip van de band Astrobrite, dat op deze site meer bekendheid geniet. Beide bands maken shoegaze, maar doen dat op een andere manier. Waar Astrobrite shoegaze maakt in de traditie van My Bloody Valentine en daarbij de gitaarmuren nog een meterje dikker metselt, moet Lovesliescrushing het niet van de gitaarnoise hebben. Integendeel, dit is veel spacier en doet meer denken aan Slowdive.

Er staan inderdaad mooie dingen op deze box, maar als je al bekend bent met hun reguliere albums, zul je hier geen mooiere dingen op ontdekken. De meeste demo's kenmerken zich door een slechte geluidskwaliteit en zijn gewoon een stuk minder dan de versies die op de platen belandden. Ook de covers op deze plaat zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven. Er staan een paar geslaagde covers op (I Started A Joke van The Bee Gees, Fearless van Pink Floyd en Open Arms van Journey), maar daar houdt het wel mee op.

Het meest opvallend zijn toch wel de drie liveversies van Words, Turn en Over the Ocean door Misfits (nummer 36 t/m 38). Punkversies van Low-nummers maken, dat klinkt als iets wat je nooit moet doen en waar zware straffen op zouden moeten staan. Toch slagen de Misfits hier goed in, en met name in Words blijkt de Low-loomheid zich opmerkelijk goed te lenen voor een punkriff.

Eindoordeel: vooral interessant voor de fans.

Na een zeer geslaagde kennismaking met het album The Curtain Hits The Cast wist ik één ding zeker: meer van dit! En meer is er gekomen. Waar een album als Secret Name me nog niet gegrepen heeft doet deze dat wel.

Low klinkt op deze plaat opgewekter dan op The Curtain, voor zover je bij deze band van opgewekt kunt spreken. De prachtige sfeervolle gitaarlijnen (Lullaby!) en de combinatie van een mannen- en een vrouwenstem vormen een prachtig geheel.

Ik verhoog deze naar 4,5 *. Ik denk echter niet dat deze doorgroeit naar 5*, want er staat 1 gedrocht op dit album, Sunshine. Een volledig misplaatste cover na 10 pareltjes. Bij mijn eerste luisterbeurt schrok ik bijna, zo groot is het contrast met de rest van de plaat.

Mom says
A farm's the best place
To come home

But I don't know
I don't know

Mom says
We ruined her body

Kan een verstoorde moeder-kind-relatie nog treffender worden beschreven? Nee, het is geen vrolijke boel op deze plaat en de muziek sluit precies aan bij van vertwijfeling bolstaande tekst, die hierboven wordt aangehaald. De teksten worden gezongen door het echtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker en hun stemmen vullen elkaar op een schitterende wijze aan.

De muziek is traag, ingetogen, verstild en zwaarmoedig. Ontdaan van alle poepas en franje. Enkel een simpele baslijn en een zachtjes tikkende drum begeleiden Sparhawks gitaar, die geregeld stiltes laat vallen; je kunt de noten gewoon tellen. En ook die stiltes zijn briljant en dragen bij aan het geheel. Ondanks het minimale en ingetogen gitaarspel, klinkt dit bij vlagen enorm intens. Absoluut vermeldenswaardig is de gitaarmuur in Do You Know How To Waltz, dit geluid zuigt de luisteraar helemaal mee in een droomwereld. Maar ook Coatttails, Standby en Laugh bevatten een geweldige ingetogen gitaareruptie.

Less is more. Dit principe wordt hier tot in de perfectie toegepast. En traagheid wordt door velen als iets negatiefs gezien, maar dit kan gewoon niet uptempo gespeeld worden. Dit slome minimalisme zet zo'n briljante sfeer neer. De leidjes mogen na een eerste luisterbeurt wat vlakjes klinken, als de schitterende melodieën en gitaarpartijen zich eenmaal aan je geopenbaard hebben, is elke luisterbeurt van The Curtain Hits The Cast een dromerige trip.