Wat is Your Attention Please toch een geniaal nummer. Voor dit nummer heeft Scars de tekst van het gedicht 'Your Attention Please' (1964) van Peter Porter op muziek gezet. Dit gedicht is geschreven in de vorm van een officiële aankondiging op radio en televisie van de overheid van een land in oorlog aan zijn burgers. De vijand heeft een grote nucleaire aanval ingezet en het volk krijgt via de radio en televisie instructies de schuilkelders in te gaan en wat verder te doen. Dat de situatie vrij uitzichtloos is, blijkt wel uit de volgende regels:

Give your children
The pills marked one and two
In the C D green container
then put them to bed

en

If before this your air becomes
exhausted or if any of your family
is critically injured, administer
the capsules marked 'Valley Forge'
(red pocket in No 1 Survival Kit)
for painless death. (Catholics
will have been instructed by their priests
what to do in this eventuality)

Wat op zich al een indrukwekkend gedicht is, krijgt op de muziek van Scars nog meer impact. De muziek wordt geweldig opgebouwd, de muziek zwelt steeds meer aan en het eindigt met een uitbarsting met een scheurende gitaar. De man die het gedicht op Mark E. Smithiaanse wijze voorleest doet dit eerst kil, stoïcijns en emotieloos, maar naarmate het nummer vordert verliest de voorlezer zichzelf volledig en brengt hij het nummer schreeuwend tot een einde.

Seam werd in 1991 in Chicago opgericht uit de samenraapselen van de bands Superchunk en Bitch Magnet. Sooyoung Park, het enige constante bandlid van Seam, en Lexi Mitchell speelden in het toen net gestopte Bitch Magnet terwijl Mac McCraughan van het een jaar eerder opgerichte Superchunk kwam. Hij verliet de band na deze release om zich volledig op Superchunk te richten. Deze drummer werd vervangen door John McEntire (ex-Bastro), die later in Tortoise terechtkwam.

Op dit debuutalbum laat Seam vooral een shoegaze-geluid horen, veel meer dan op de drie albums die nog zouden komen. Dat is al meteen te horen op de openingsnummers Decatur en Grain, waar een heerlijke gitaarlaag over de zang ligt. Feather is een nummer dat meer lijkt op de latere Seam; lekker uitgesponnen en melancholisch in een laag tempo naar een fijne climax toewerken. Die schitterende melancholie komt in New Year's ook terug, een nummer dat Codeine al twee jaar eerder op plaat zette, maar geschreven is door Park en Mitchell in hun periode bij Bitch Magnet. De cover was er dus eerder dan het origineel. Prijsnummer op deze plaat is Atari; een puntig noiserockliedje dat door een distorted gitaar naar grote hoogte wordt gestuurd.

Minpuntje is het nummer Shame; waarvoor geheel overbodig gastzangeres Sarah Shannon wordt ingezet. Dit nummer is bijna punk te noemen (waarmee op zich overigens niks mis is) , maar Shannon komt er met haar iele stemmetje niet bovenuit.
Een zeer goede binnenkomer van Seam, maar later zou het nog beter worden.

Bij het horen van deze plaat moest ik geregeld aan Ride denken. Ride, maar dan ontdaan van het gruis. En wat dan overblijft zijn mooie gitaarpopliedjes. Daardoor komt de plaat wat gelikt over, maar dat neemt niet weg dat het mooie nummers zijn, met mooi gitaarspel.

4*

Ik zou deze plaat pas een tegenvaller vinden als ze de weg van Souvlaki (dat al een kleine achteruitgang was ten opzichte van Just For A Day) verder zouden platbewandelen en een zouteloze kopie zouden maken van Souvlaki. Gelukkig deden ze dat niet en kwamen ze met Pygmailion op de proppen. Een stuk abstracter en minder toegankelijk, en gelukkig een stuk minder poppy dan Souvlaki (gelukkig maar), maar zeker geen 'omfloerst computerkamergeknutsel'...

Op deze plaat is goed te horen waar de roots van Sonic Youth liggen, namelijk in de New Yorkse no wave-scene. In navolging van bands als Teenage Jesus & The Jerks, Mars, DNA, Theoretical Girls en The Contortions (allemaal aanraders!) begaf Sonic Youth zich op het gebied van deze zeer experimentele muziekstroming, die voortkomt uit de punk. Op deze plaat horen we veel overstuurde gitaren, noise, improvisaties, geschreeuw en vreemd aandoende zangpartijen, waarvan het absoluut niet te bedoeling lijkt dat ze een verhaal te vertellen hebben.

Andere kost dus dan de bekendere platen van Sonic Youth en een aanrader voor de avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber.

Zo, dit is wel even andere kost voor iemand die alleen de reguliere albums van Sonic Youth kent. Maar helemaal niet verkeerd. De band experimenteert en improviseert erop los, en dat levert met name in het eerste en derde nummer prachtige stukken muziek op... Het maakt me meer dan nieuwsgierig naar de andere 5 uitgaven op het eigen SYR-label.

4*

Soms liggen er nog van die pareltjes onder een dikke laag stof te wachten tot ze het licht mogen zien. Neil Young presenteerde dit jaar al een parel (en wat voor één!) in de vorm van Live at Massey Hall 1971, en Stephen Stills volgt hem met deze release, die bijna 40 jaar stof heeft liggen vangen voor hij uitkwam.

Toen Buffalo Springfield uiteen viel had Stephen Stills een hele lading aan songs die hij op plaat wilde zetten. Op 26 april 1968 nam hij deze demo's op, met nummers die later bijna allemaal op platen van Crosby, Stills, Nash (& Young), zijn soloplaten of die van zijn band Manassas tercht zouden komen. En tijdens deze demo's hanteert Stills het principe less is more. Met alleen een akoestische gitaar speelt hij nummers die later klassiekers bleken te zijn. De geluidskwaliteit is niet geweldig, maar dat doet aan de kwaliteit van de songs niets af.

4*

"Can we have the microphone back, otherwise there is no show."

Het nummer 23 minutes over Brussels is geniaal en hilarisch tegelijk. Op 16 juni 1978 verzorgde Suicide het voorprogramma van Elvis Costello en dat optreden werd na 23 minuten bruut afgebroken na een confrontatie met het publiek. Het optreden viel bij de Costello-fans niet in goede aarde. Ze verstoren het optreden met boegeroep en fluiten Suicide uit, en op een gegeven moment zingen ze zelfs een liedje door de muziek van Suicide heen. Wanneer de band Frankie Teardrop in wil zetten, wordt de microfoon afgepakt. Ondanks enkele sommaties de microfoon terug te geven, komt deze niet terug, waarna het optreden maar wordt gestaakt.

Geniaal om dit op je plaat te zetten.

Dat bands muziek maken in de traditie van de stonerrockbands Kyuss, Sleep en Queens of the Stone Age, dat is niet bijzonder. Sungrazer slaagt er op zijn titelloze debuutplaat in de grondleggers van het stonergenre naar de kroon te steken.

Sungrazer won onlangs de bandcontest Nu Of Nooit en mag daarom Pinkpop openen. Sungrazer, met zanger/gitarist Rutger Smeets (Valkenburg), bassist Sander Haagmans (Maastricht) en drummer Hans Mulders (Puth) in de gelederen laat meteen op het openingsnummer Zero Zero horen wat het in huis heeft: diepe en slepende gitaarriffs en lage baslijnen omzoomd met fraaie melodieën. Drummer Hans Mulders geeft de muziek met zijn door cymbals doorspekt drumwerk extra cachet en geeft het donkere geluid wat luchtigs.

Hoewel de nummers bijna allemaal boven de zeven minuten klokken en lange instrumentale stukken hebben, blijven de nummers van Sungrazer toch goed te behappen liedjes.
De vergelijking met Kyuss is natuurlijk al eerder gemaakt en ligt bij beluistering de volle 35 minuten op de loer. De originaliteitsprijs zullen de Zuid-Limburgse rockers dan ook niet verdienen met hun debuut. But who cares?

Na een meer dan geslaagde kennismaking met het Swans-werk uit de jaren 90 werd het eens tijd om me op het werk uit hun beginperiode te storten. En dat is wel even andere koek. Dit is loodzware herrie, die zich langzaam voortbeweegt onder slome drums. Er zit een hoop onderhuidse spanning in deze plaat, maar helaas zorgen diezelfde drums ervoor dat het nogal eentonig wordt.

3*