stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik ben ook geen fan van het productiewerk van Rick Rubin maar hier pakt het best wel goed uit. Hij heeft alles gestript en dat maakt wat puurder ook al haalt het ook wat de vaart uit sommige nummers. In ieder beter dan voorganger Mescalero die wel heel erg dichtgesmeerd was qua productie. Hier krijgt alles wat meer zijn plaats en dat komt het geheel ten goede. Bijna een jaren 70 sound maar dan minder dik aangezet. Lekker album maar Rhythmeen blijft mijn favoriet van van de post Eliminator albums. Dit is wel het laatste album met de originele bezetting, dus ik ben benieuwd wat de toekomst brengt. De solo albums van Billy Gibbons zijn ook prima dus voor nu kunnen we nog gewoon blijven genieten van de Texas blues.

"Immigrants, Emigrants and Me" uit 1990 is een album waarvoor ik altijd een enorm zwak heb gehouden. Craig Walker schreef een groot deel van het materiaal toen hij pas zeventien was en die jeugdige gedrevenheid spat nog steeds uit de veertien compacte nummers. Vrijwel alles duurt rond de drie minuten: stevige gitaren, sterke melodieën en dan meteen door naar het volgende nummer.

Ik ontdekte Power of Dreams tijdens mijn reizen naar Ierland en zag de band daar ook in hun begintijd optreden. In Nederland kende vrijwel niemand ze. Die herinneringen blijven voor mij verbonden met dit debuut, maar ruim vijfendertig jaar later draai ik het album nog steeds graag. Dat is meer dan nostalgie.

"The Joke's on Me", "Stay", "Never Been to Texas" en "100 Ways to Kill a Love" behoren voor mij tot de hoogtepunten, maar eigenlijk luister ik de plaat het liefst helemaal. De nummers volgen elkaar zo snel op dat de energie nauwelijks wegvalt. Vooral Walkers gevoel voor melodie is opvallend voor iemand die op dat moment nog zo jong was.

"Immigrants, Emigrants and Me" is voor mij dan ook veel meer dan alleen een goed debuut uit 1990. Het is een gedreven gitaarplaat waaraan ik persoonlijk veel mooie herinneringen heb en die muzikaal nog steeds uitstekend overeind staat.

"Don't Settle (Vol. 2 – Transmissions West)" laat Glen Hansard horen zoals ik hem het liefst hoor: live, dicht bij zijn publiek en met nauwelijks afstand tussen muzikant en luisteraar. De opnames zijn fantastisch. Hansards stem klinkt dichtbij, ieder instrument heeft ruimte en het kleine publiek is aanwezig zonder de muziek te overheersen. Met het prachtige “Revelate" en "What Happens When the Heart Just Stops" grijpt Hansard terug naar The Frames, terwijl "Her Mercy", "This Gift" en "When Your Mind's Made Up" laten horen hoeveel extra intensiteit zijn nummers live kunnen krijgen. Ook "Sure as the Rain", "McCormack's Wall" en het prachtige "Leave a Light" passen uitstekend tussen het oudere materiaal. Met "High Hope" wordt uiteindelijk teruggekeerd naar "Rhythm and Repose".

Door Hansards plotselinge overlijden krijgt deze opname nu onvermijdelijk een andere betekenis. Het wrange is dat je nergens een muzikant hoort die aan het afbouwen is. Integendeel: Hansard klinkt scherp, gedreven en vocaal fantastisch. Hij vertrok terwijl hij muzikaal nog volledig op zijn hoogtepunt stond. Dat maakt "Don't Settle" achteraf tegelijkertijd prachtig en moeilijk om zonder enige weemoed te beluisteren. Schenk een borrel in, luister naar "Leave A Light" en mijmer mee over al het moois dat Glen Hansard heeft achtergelaten. Redeem yourself, redeem yourself…

Met "Songs from the Rain" bereikt Hothouse Flowers voor mij het absolute hoogtepunt uit hun carrière. "Home" was al uitstekend, maar op deze plaat uit 1993 valt vooral op hoe uitzonderlijk goed de muzikanten op elkaar zijn ingespeeld. Het speelniveau is soms bijna absurd hoog. Toch wordt nergens gespeeld om te laten horen wat iedereen technisch kan; de bandleden reageren voortdurend op elkaar en geven Liam Ó Maonlaí alle ruimte.

"This Is It" en "One Tongue" openen sterk, waarna "An Emotional Time" voor mij tot de mooiste nummers van de band behoort. Met "Isn't It Amazing", "Thing of Beauty" en "Your Nature" komt de plaat vervolgens in een gedeelte waarin vrijwel alles klopt. De langere speelduur van verschillende nummers werkt hier uitstekend doordat de arrangementen voortdurend in beweging blijven.

Vooral de bijna spirituele sfeer maakt "Songs from the Rain" bijzonder. Die komt prachtig naar voren in "Spirit of the Land", maar loopt eigenlijk door het hele album. Met "Gypsy Fair" en de ruim zes minuten durende "Stand Beside Me" wordt de plaat vervolgens uitstekend afgesloten. Voor mij blijft dit de beste Hothouse Flowers-plaat. Ik neig naar 5 sterren maar dat haalt ie nipt niet. Prachtige plaat!

Met "Home" zette Hothouse Flowers in 1990 een duidelijke stap vooruit. Waar "People" soms wat uitbundig en wisselvallig kon zijn, vallen soul, gospel, blues, rock en Ierse invloeden hier veel natuurlijker samen. Liam Ó Maonlaí blijft met zijn piano en uitgesproken zang het middelpunt, maar de band klinkt als geheel hechter. "Give It Up", "Sweet Marie", "Movies", "Eyes Wide Open" en "Home" behoren voor mij tot de sterkste nummers. Ook de uitvoering van Johnny Nash' "I Can See Clearly Now" past verrassend goed tussen het eigen materiaal. De verschillende stijlen zorgen voor veel afwisseling zonder dat "Home" daardoor uit elkaar valt.

De CD uitgave voegt daar "Trying to Get Through" en vooral het fraaie " Dance to the Storm" aan toe. Die laatste is voor mij een absoluut hoogtepunt. Live, met Steve Wickham op viool, bereikt Hothouse Flowers hier een niveau dat zonder problemen naast The Waterboys uit dezelfde periode kan staan. De combinatie van viool, piano, zang en de enorme energie van de band werkt fantastisch. Het korte traditionele "Seoladh Na Ngamhna" benadrukt ten slotte nog eenmaal de Ierse achtergrond. Voor mij is "Home" duidelijk sterker dan het debuut: meer samenhang, meer afwisseling en verschillende nummers waar ik graag naar terugkeer.

Met "People" presenteerde Hothouse Flowers zich in 1988 als een Ierse band die moeilijk in één muzikaal vakje paste. Soul, gospel, rock en traditionele Ierse invloeden lopen door elkaar, terwijl de piano en uitgesproken zang van Liam Ó Maonlaí meteen voor een herkenbaar geluid zorgen. Dat maakt het debuut interessant, al vind ik niet ieder nummer even overtuigend. Na "I'm Sorry" volgt met "Don't Go" direct het bekendste en voor mij ook beste nummer van de plaat. De combinatie van piano, melodie en Ó Maonlaís gedreven zang werkt hier uitstekend. Ook "It'll Be Easier in the Morning", "If You Go" en "The Older We Get" behoren tot mijn favorieten. Juist in de wat rustigere nummers hoor je dat Hothouse Flowers meer kon dan alleen uitbundig spelen.

Niet alles blijft even goed hangen. "Yes I Was" en "Love Don't Work This Way" vind ik bijvoorbeeld minder, waardoor het album als geheel niet helemaal hetzelfde niveau vasthoudt. De langere "Ballad of Katie" maakt daar weer veel van goed. De CD voegt met "Lonely Lane" en "Saved" nog twee bonustracks toe die prima bij het oorspronkelijke materiaal passen. "People" blijft voor mij vooral een goed en karakteristiek debuut: soms wat uitbundig en wisselvallig, maar met voldoende sterke nummers en een geluid dat in 1988 onmiddellijk herkenbaar was als Hothouse Flowers. De band was live overigens ook heel erg goed!

stem geplaatst

Like One Thousand Violins" verscheen in 2000, ruim tien jaar nadat de band was gestopt. Bij veel bands zou zo'n verzameling vooral een aardige terugblik zijn, maar bij 1000 Violins heeft een compilatie meer betekenis. Hun muziek verscheen verspreid over albums, singles en EP's, waardoor hier nummers bij elkaar komen die een uitstekend beeld geven van hun korte carrière. Met "Like 1000 Violins", "Halcyon Days", "Locked Out of the Love In", "Please Don't Sandblast My House" en "If I Were a Bullet (Then for Sure I'd Find a Way to Your Heart)" begint de cd bijzonder sterk. De combinatie van heldere gitaren, fraaie melodieën, melancholie en lichte psychedelische trekjes blijft herkenbaar.

Ook de zonderlinge en herkenbare humor van de Violins ontbreekt niet. Titels als "Almost Dead and Nigh on Forty Years to Go", "I Remember When Everybody Used to Ride Bikes, Now We All Drive Cars" en "The Only Time I Got to Rock Was in My Granny's Chair" zouden bij een andere band gemakkelijk flauw kunnen worden. Hier passen ze wonderwel bij de muziek. Voor mij is "Like One Thousand Violins" dan ook veel meer dan een verzameling aardige restanten. De dertien nummers laten vooral horen hoeveel goede muziek deze band in enkele jaren heeft gemaakt. Wie 1000 Violins nog niet kent, kan eigenlijk uitstekend hier beginnen.

"Hey Man That's Beautiful" verscheen in 1988 op een bijzonder moment in het korte bestaan van One Thousand Violins. Zanger John Wood zou de band verlaten en worden vervangen door Vince Keenan, terwijl een deel van het materiaal al eerder was geschreven en gespeeld. Bovendien keren met "Halcyon Days", "Locked Out of the Love-In" en "No One Was Saving the World" oudere nummers terug. Daardoor voelt deze plaat anders dan een gewone tweede vervolg album. "All Aboard the Love-Mobile", "A Place to Surf" en "Hey Man That's Beautiful" openen sterk, maar vooral "Let Me Charm the Pants Off Your World" en "Start Digging My Grave Sugar" laten horen waarom ik deze band zo bijzonder vind. Alleen al de titels verraden een groep die weinig belangstelling had voor keurige popconventies.

Juist doordat oud en nieuw hier door elkaar lopen, heeft "Hey Man That's Beautiful" een apart karakter. Je hoort de oorspronkelijke One Thousand Violins, maar ook een band die duidelijk aan het veranderen was. Helaas kreeg die ontwikkeling nauwelijks tijd: in 1989 was het alweer voorbij. Voor mij blijft dit daarom een fascinerende en uitstekende plaat. Niet helemaal een nieuw begin en evenmin een terugblik, maar een momentopname van een eigenzinnige band midden in een veel te korte carrière. Voor liefhebbers van bands als The Pale Fountains en The Wild Swans is dit zeker een aanrader.

"Locked Out of the Love-In" is zo'n album waarbij ik me blijf afvragen waarom One Thousand Violins destijds nooit een groter publiek heeft bereikt. Het oorspronkelijke album telt slechts acht nummers, maar daarin heeft de band voldoende ruimte om een heel eigen geluid neer te zetten. Melodieuze gitaren, keyboards en de karakteristieke zang van John Wood worden gecombineerd met melancholie, droge humor en teksten die regelmatig een merkwaardige draai krijgen. "Days of Calm Weather in Winter", "Lost to the World" en het titelnummer behoren voor mij tot de sterkste nummers. Ook "Why Is It Always December?" en de langere afsluiter "No One Was Saving the World" passen uitstekend binnen de wat vreemde, soms licht vervreemdende sfeer van het album.

De cd-uitgave is extra interessant doordat ook de zes nummers van de "Please Don't Sandblast My House"-EP zijn toegevoegd. Het uitstekende titelnummer is daarvan het bekendst, maar ook "My Beautiful Shirt", "Ungrateful Bastard" en "Through It Poured the Next Day, I Never Noticed the Rain" zijn bijzonder de moeite waard. Voor mij vormen album en EP inmiddels bijna één geheel. Veertien nummers waarin melodie, melancholie en typisch Britse eigenzinnigheid voortdurend door elkaar lopen. One Thousand Violins werd nooit groot, maar aan de kwaliteit van deze muziek kan dat moeilijk hebben gelegen.

Ik zit hier nu even naar te luisteren. Een live optreden van het latere White Rose Transmission project dus zonder Adrian Borland. En hier hoor je ook meteen wat het probleem is, er zijn wel ideeën en het klinkt wel aardig maar het neuzelt maar wat door. Carlo van Putten is een matige, zeurderige soms wat vals zingende zanger en zakt hier ook wel door het ijs met een akoestische setting. Is het erg slecht? Nee, Is het goed? Nee. Deze gaat voorlopig weer voor een tijd de kast in.

Ik hoor liever de oude Frames (de eerste 3 platen) dan de latere albums maar smaken verschillen natuurlijk...

Revelate - The Frames, 1995

en deze prachtige versie vlak voor de dood van Glen

Glen Hansard - Revelate (Recorded Live At Funkhaus 2026)

"This Wild Willing" is voor mij het meest bijzondere soloalbum van Glen Hansard. Na het uitstekende "Between Two Shores" kiest hij hier voor een veel experimentelere aanpak. Elektronica, strijkers, blazers en ongebruikelijke arrangementen geven de twaalf nummers een heel eigen karakter, terwijl Hansard zichzelf ook als zanger meer vrijheid lijkt te geven. "I'll Be You, Be Me" maakt direct duidelijk dat dit geen traditionele singer-songwriterplaat wordt. "Don't Settle", "Fool's Game" en "Race to the Bottom" passeren allemaal de zes minuten, maar blijven voor mij interessant doordat de muziek voortdurend verandert.

Dat geldt ook voor het indrukwekkende "Weight of the World" en "Good Life of Song". Tussen alle experimenten hoor ik soms subtiele verwijzingen naar artiesten als Van Morrison en Natalie Merchant, zonder dat Hansard zijn eigen geluid verliest. Een van de opvallendste nummers is "The Closing Door". Het roept sterk de sfeer en melodie van "Sometimes I Feel Like a Motherless Child" op, maar is geen rechtstreekse cover. Juist die herkenning gecombineerd met Hansards eigen compositie maakt het nummer fascinerend. "Between Two Shores" blijft misschien het album waarop Hansard het dichtst bij mijn vertrouwde Frames-gevoel komt, maar "This Wild Willing" is avontuurlijker en blijft me telkens opnieuw verrassen. Prachtig album!

Het debuutalbum van The Spent Poets verscheen in 1992 op het grote Geffen Records en leek het begin van een veelbelovende carrière. De band werkte met producer Matt Wallace en bracht een debuut uit dat zich weinig aantrok van de muzikale mode van dat moment. Terwijl grunge de hitlijsten beheerste, kozen The Spent Poets voor melodieuze gitaarpop met psychedelische invloeden, onverwachte arrangementen en eigenzinnige teksten. Het succes bleef uit, de band viel uiteen en een volledig opgenomen tweede album, Steve, werd nooit officieel uitgebracht.

Voor mij is dit een album dat al meer dan dertig jaar meegaat. Het verdwijnt soms een tijdje uit beeld, maar zodra Mr. Einstein weer klinkt, weet ik meteen waarom ik het ben blijven bewaren. De afwisseling tussen compacte nummers als My Useless Heart en langere stukken als Grassheads houdt de plaat levendig zonder dat de samenhang verloren gaat. De melodieën zijn sterk en de arrangementen zitten vol kleine vondsten die de muziek een eigen karakter geven.

Ook de teksten dragen daaraan bij. Songtitels als You Can't Kill Michael Malloy en Walt Whitman's Beard laten zien dat de band een geheel eigen kijk had op popmuziek. Achter die soms merkwaardige titels schuilen verrassend sterke songs. Juist daarom blijft het debuut van The Spent Poets voor mij een album waar ik steeds weer naar terugkeer, niet alleen uit nostalgie, maar omdat de muziek ook nu nog altijd overtuigt. Ook fantastisch opgenomen, vooral met de koptelefoon een feestje... PLAY LOUD!

"Didn't He Ramble" is het soloalbum van Glen Hansard waar ik altijd de meeste moeite mee heb gehad. Dat ligt niet aan de kwaliteit van de nummers, maar vooral aan de lichte country- en americana-invloeden die voor mijn gevoel minder goed bij zijn muziek passen. Inmiddels kan ik die stijl beter waarderen dan toen het album verscheen, maar mijn voorkeur blijft uitgaan naar het geluid van The Frames en zijn andere soloalbums.

Met "Her Mercy", "McCormack's Wall", "My Little Ruin" en "Stay the Road" staan er zonder twijfel sterke nummers op de plaat. Hansard bewijst opnieuw dat hij een uitzonderlijk songwriter is. Toch luister ik liever naar losse songs dan naar het album als geheel. De muzikale sfeer houdt mij net iets meer op afstand dan op "Rhythm and Repose" of "Between Two Shores". Nu Glen Hansard er onverwacht niet meer is, luister ik met andere gevoelens naar zijn muziek. Dat verandert mijn waardering voor "Didn't He Ramble" niet, maar onderstreept wel hoeveel bijzondere muziek hij heeft nagelaten. Voor mij blijft dit een goede plaat met mooie momenten, alleen niet een album waar ik vaak naar teruggrijp.

Met "Rhythm and Repose" bewees Glen Hansard dat hij ook zonder The Frames uitstekend overeind kon blijven. Zijn eerste echte soloalbum sluit muzikaal aan bij het latere werk van de band, maar klinkt persoonlijker en intiemer. Vanaf "You Will Become" ligt het niveau opvallend hoog. "Maybe Not Tonight", "Talking with the Wolves" en vooral "Bird of Sorrow" behoren voor mij tot het mooiste werk dat Hansard ooit heeft geschreven. Ook "High Hope", "Love Don't Leave Me Waiting" en de afsluitende "Song of Good Hope" laten horen dat hij als songwriter niets aan kracht heeft verloren.

Wat "Rhythm and Repose" voor mij zo sterk maakt, is dat Hansard nergens probeert zijn verleden te overtreffen of te forceren. Hij vertrouwt volledig op zijn kwaliteit als songwriter en laat de muziek voor zichzelf spreken. Natuurlijk hoor je nog invloeden van The Frames, maar tegelijkertijd klinkt dit als een artiest die een nieuwe fase in zijn carrière is begonnen. Het resultaat is een warm, persoonlijk en bijzonder overtuigend soloalbum dat zonder moeite naast het latere werk van The Frames kan worden gezet.