Nightmares On Wax zet je niet perse op voor de spanning natuurlijk. Mijn mening is wel dat hij op zich niet veel anders doet als twintig jaar terug. Zo'n Calling klinkt voor mij als Les Nuits part 2 bijvoorbeeld. Toch de plaat al best wat draaibeurten gegeven, want het klinkt wel altijd op zijn minst lekker laidback. De man heeft ook wel een typische sound; dat moet ik hem nageven, maar het mist allemaal een beetje diepgang (of zoiets). Mijn favoriete nummer van het album is 'Hear in Colour'; mooi hoe die melodieën sierlijk door elkaar heen lopen.