Twee jaar na het geweldige Los Angeles kwam Flying Lotus dan met het vervolg. Cosmogramma is het album waarmee ik kennis maakte met de muziek van de beste man. Het niet de makkelijkste instapper moet ik achteraf concluderen.

Flying Lotus schildert hier andermaal een muzikaal rijk universum voor de luisteraar. Muzikaal is het alvast 'eclectischer' als zijn voorganger. De eerste korte nummers knallen er ook gelijk in om met Cosmic Drama wat gas terug te nemen. Zodiac Shit is vervolgens een van de hoogtepunten van het album. Heerlijk nummer.

Zoals gezegd dit album schiet wat meer uiteen qua stijlen en ook wat betreft intensiteit van de nummers onderling. En toch sluit het geheel wel naadloos op elkaar aan en dat maakt het wel weer tot een fijne luistertrip.

Maar niet de makkelijkste instapper dus (voor mij dan toch) zoals ik al eerder aanhaalde. Dat wil zeggen dat dit album de nodige tijd nodig had om tot bloei te komen. Maar goed, dat is ook wel weer waarom ik graag naar zijn muziek luister. Het is net als met goede films waarbij je naar meerdere kijkbeurten nog steeds nieuwe dingen opvallen.

Beoordeling: 4 sterren

Aangevinkte nummers: Zodiac Shit, MmmHmm, Do The Astral Plane en Dance Of The Pseudo Nymph

Flying Lotus is zo'n artiest waar ik om de zoveel tijd weer naar teruggrijp. Door de jaren heen steeds meer fan geworden van zijn sound en zijn muziek die een wat ongrijpbaar karakter heeft. En soms denk je wel eens hoe kan je nog echt vernieuwend zijn in deze tijd, maar deze man laat het horen. Ik ervaar zijn albums ook echt als muzikale schilderijtjes. Zeer kleurrijk ook.

Hoewel zijn sound uit duizenden herkenbaar is gaat hij op elk album toch een wat andere richting uit. Je kunt die evolutie wel horen als je zijn album chronologisch afgaat. Dit album is er een nog een uit zijn begindagen. De muziek leunt hier nog wat meer op wat (experimentele) hiphop-beats. Dit vind ik persoonlijk wel Flying Lotus op zijn best denk ik. Hier zijn ook een partij lekkere grooves terug te vinden en op zijn latere albums zou het geluid toch steeds meer jazzier worden. Het geheel is zoals gezegd zeker kleurrijk en ook wel lekker zompig. Heerlijke sfeer zit erin. Je waant je ergens in de jungle in het bijzijn van een sjamaan onder invloed van het een of het ander. Als ik mijn fantasie zo even de vrije loop mag laten, want dat doet deze muziek wel met me.

Door de opzet die Flying lotus eigenlijk altijd handhaafd – namelijk, veel korte nummers en intermezzo's – weet hij het binnen zijn klankenpalet voldoende afwisselend te houden. In het begin kon dat fragmentarische me nog wel eens op de zenuwen werken. Tegenwoordig is het puur genieten van deze smaakvolle geluidsoep. Mooi om soms bij jezelf te merken hoe je bepaalde artiesten en albums steeds meer weet te waarderen. Daarnaast opent deze man ook weer deuren voor me doordat ik me wat meer in jazz ga interesseren bijvoorbeeld.

4,5 ster

Ik ga het maar gewoon zeggen: ik vind dit het beste wat Flying Lotus gemaakt heeft. Zijn albums zijn ook niet verkeerd, maar deze EP weet me wel echt van begin tot eind te boeien. In deze periode maakte hij nog wat meer (soort van) futuristische hiphopbeats. Later zou zijn muziek wat de jazz-kant opgaan en wat abstracter worden. Maar goed in 2007 had hij toch al die karakteristieke sound.

Ik kwam deze EP vorig jaar op het spoor omdat Tea Leaf Dancers mij opviel tijdens het luisteren naar DJ-Kics van Moodymann. Het nummer heeft een fijne, dromerige hiphopbeat met een mooie gastbijdrage van Andreya Triana. Ik mag haar ook graag horen op die albums van Bonobo. Vegas Collie vervolgens een pak minder interessant. Zo'n percussiedingetje die hij er even tussendoor gooit. [Massage Situation is dan wel weer zeer sterk. Het begint al gelijk met die fijne vocal samples en hoe die beat er halverwege in klapt en het nummer vervolgens steeds voller wordt is fantastisch gedaan eigenlijk. Spicy Sammich heeft wel iets onheilspellends en broeierigs. En die brommende bass doet ook goed natuurlijk. Aardig als de man is trakteert hij ons tussendoor met een Bonus Beat van vijftig seconden en die klinkt gewoon best lekker. Maar dan de afsluiterL Dance Floor Stalker . Dit is voor mij wel de kers op de taart. Het is die bijna old school electro-beat met die vage spacy geluiden. Deze muziek draaien zo ook in clubs op andere planeten

Het schijfje mag dan slechts een speelduur van zeventien minuten hebben, maar Flying Lotus schotelt ons in dit korte tijdsbestek bijna alleen maar heerlijke producties voor. Het klinkt altijd best gelaagd over het algemeen bij zijn muziek. Dat houdt het ook spannend merk ik. Ik kan hier niet anders dan 4,5 ster voor geven.

Cosmogramma was het album waardoor ik kennis maakte met Flying Lotus. Dit vervolg zou ik dan weer aanwijzen als het album waardoor ik ook daadwerkelijk van zijn muziek kon genieten. In het begin kon ik nog niet zoveel met zijn muziek al intrigeerde het me destijds al wel.

Until The Quiet Comes is ten opzichte van zijn voorganger een stuk meer laidback zal ik maar zeggen. Er hangt hier veel meer een mellow, dromerige vibe overheen. Vind ik zelf wel fijn, want ik ben niet zo'n voorstander van snel schakelen. Dat dromerige komt ook letterlijk treffend naar voren in de prachtige videoclip van Tiny Tortures. Of DMT Song is natuurlijk een goed voorbeeld. Ik ben zelf ook wel gefascineerd door dromen en alles wat ermee te maken heeft en Flying Lotus volgens mij ook wel. Dat komt op dit album wel naar voren in ieder geval.

Verder voelt dit aan als zijn meest ontspannende album en tegelijk gaat hij nog meer de diepte in als zijn voorgangers naar mijn mening. Het heeft alleen een minder uitbundig karakter. En dan mag ik ook niet onvermeld laten dat ik de albumcover prachtig vind.

Beoordeling: 4,5 ster

Aangevinkte nummers: Getting There, Heave(n), Tiny Tortures en The Nightcaller

Ik ken nu inmiddels toch vier albums van deze man. En na verloop van tijd herken je wel patronen in zijn muziek en ga je vergelijkingen maken. Dit wil zeker niet zeggen dat het op den duur een herhalingsoefening wordt. You're Dead is weer een ander avontuur van Flying Lotus en hij neemt je mee in zijn wondere wereld.

Op muzikaal vlak zou ik dit puur gevoelsmatig nog het meest vergelijken met Cosmogramma. En wel om het wat meer springere karakter. Los Angeles en Until The Quiet Comes waren wat dat betreft wat ontspannender, minder intens. Al zijn albums echter hebben mij de tijd nodig om in te dalen heb ik gemerkt; de een meer dan de ander. Ik kan van You're Dead nog niet zeggen dat hij helemaal is ingedaald, maar ik kan er alvast erg van genieten.

Flying Lotus trakteert de luisteraar weer op een blend van jazz, electro, hip-hop en wat al niet meer. Op dit album zijn de jazz invloeden nog meer hoorbaar als eerder. Het album trapt ook af met moderne fusion, maar komt naar mening pas echt los met Never Catch Me. Behoort tot het beste werk van de man en zou ik zo een moderne klassieker durven te noemen. En verder staat er nog genoeg moois op. Zo kwam ik er dit weekend achter dat ook Ready Err Not fantastisch is. Maar eigenlijk doet voor mijn gevoel wat afbreuk aan de muziek om de nummers er apart uit te lichten. De nummers zijn afzonderlijk goed hoor, maar klinken optimaal in het grote geheel.

Dit album voelt nog abstracter aan als zijn voorgangers. Zeker naar het einde toe. Maar deze gaat in de toekomst zeker vaker beluisterd worden. Voor nu 4 ster.

Fort Romeau - Insides

Tot een maand geleden had ik nog nooit van deze hele act gehoord. Nou moet ik zeggen dat ik ook niet helemaal up-to-date ben wat er tegenwoordig allemaal in het electro-wereldje wordt uitgebracht. Maar in de oneindige speurtocht naar leuke muziek ontdek je wel eens een pareltje. Dit is zo'n pareltje.

Fort Romeau maakt muziek het soort dance dat me een soort nostalgisch gevoel geeft. Qua sound heeft het wel wat weg van dance die vroegah werd gemaakt. Wat ik dacht toen ik dit album voor het eerst luisterde: "Deze man heeft goed naar Larry Heard geluisterd." Dit kan als een groot pluspunt worden gezien. Deze muziek geeft me namelijk een vergelijkbaar warm gevoel. Insides is een verzameling warme en toegankelijke tracks. De een nog mooier dan de ander. Vooral Folle is echt een prachtig nummer. Mooi opgebouwd en juiste voice-samples. DIe track klopt gewoon van begin tot eind. Dance met een hoge chillfactor dit. Beste album wat ik in 2015 heb geluisterd. Moet nog zien dat dit wordt overtroffen. 4,5 ster

Wel een tof album dit. Young Thug en Future doen al freestylend hun ding over de gebruikelijke donkere Southside/Metroboomin beats. En laat ik nou net wel van die stijl houden. Dat is het dus vooral, want de heren doen verder niet echt iets wat ze niet eerder al hebben gedaan. De gebruikelijke hedonistische teksten vieren andermaal hoogtij zal ik maar zeggen, maar dat is niet erg want het werkt wel.

Opener 'No Cap' komt er al gelijk heerlijk in. Is ook een van mijn favorieten van het album. Slechts een gastbijdrage op dit album. Offset levert een dikke vers af op gelijk ook het beste nummer, namelijk Patek Water. Beide heren gaan ook een keer solo. Future levert met 'Feed Me Dope' een dikke track af. Ik ben niet zo kapot van dat nummer van Young Thug. Sowieso vind ik Future over het algemeen gezien wel de betere van de twee. Zijn stijl ligt me wat meer.

4 ster