Het eerste album 'Connected' was nog een echt hiphopalbum, maar daarna gooide The Foreign Exchange het roer om. Sindsdien is het toch vooral R&B waar deze groep om bekend staat. Hoogstaande R&B welteverstaan.

Naast rappen bewijst Phonte ook een prima zanger te zijn. Nee over-de-top-uithalen hoef je van hem niet te verwachten, want daar ligt zijn kracht niet. Hij heeft vooral een hele fijne stem om naar te luisteren. De producties zijn van Nicolay zijn ontzettend warm en sfeervol. Alle gastartiesten (uit het Foreign Exchange kamp) presteren ook geweldig. Zo ben ik erg fan van 'If She Breaks Your Heart' die Yahzarah voor haar rekening neemt. Meest memorabele nummer is wel de opener. Prachtig nummer en inmiddels toch wel een klassiekertje.

Ja, dit album klopt van begin tot eind. Goede afwisseling tussen wat meer uptempo en rustige nummers. Het word nergens te glad; iets waar ik wel eens over struikel bij R&B. Toen ik dit voor het eerst hoorde destijds was ik al onder de indruk en 'Leave It All Behind' heeft niks aan kracht ingeboet.

Higher Intelligence Agency – Freefloater

Een cd die perfect in het rijtje van de stroom van uitstekende electro-albums uit die tijd past, deze Freefloater. Vanaf de eerste luisterbeurt klonk dat al erg prettig, maar de muziek kon zich nog niet echt onderscheiden. Ik grijp echter verrassend vaak terug op dit album en met elke luisterbeurt openbaart de ware schoonheid zich iets meer.

Freefloater klinkt alvast kraakhelder en daar hou ik van bij dit soort ‘bliepjesmuziek’. De zojuist gebruikte term doet deze muziek natuurlijk geen eer aan. De muziek komt in ieder geval niet klinisch over maar juist heel warm. De heren laten horen dat ze veel gevoel voor melodie hebben. En natuurlijk door bepaalde geluiden of melodieën erin te gooien laten ze een nummer helemaal open bloeien. Het lieflijke Ting bijvoorbeeld waar rond de twee minuten dat geluidje binnenkomt. Volgens mij een voice-sample, maar ik weet het niet zeker. Zulke momenten geven een contrast met dat typische elektro-geluid en geeft de muziek een warm, menselijk karakter. Qua ritmes vind ik dit een heerlijk nummer. Wat het ritmische betreft moet ik hier ook steeds denken aan een Boards of Canada (in hun eerdere jaren).

Het concept is dus wel veelal hetzelfde bij dit album: speelse melodieën, dub effecten en andere tierelantijntjes over prettige ritmes. In die zin is het niet afwisselend, maar de nummers zelf zijn mooi opgebouwd en herbergen genoeg opveermomenten en lekkere grooves wat er voor zorgt dat de muziek zowel ontspannend als enerverend blijft.

Favoriete nummers: Skank, Pinkgreen

4,5 ster

Muzikaal gezien is dit in de eerste plaats alvast een bijzonder album. Ik ken wel meer ambient, maar deze collage van onder andere rijdende treinen, blatende schapen, flarden van oude popmuziek en - 'last but not least' - de steel guitar vind ik toch best uniek. Daarnaast worden we getrakteerd op een geweldige albumcover en belachelijke tracktitels. Schapen lenen zich hier uitstekend voor zo blijkt maar.

Maar is het resultaat van dit alles genietbaar? Voor mij toch wel. The KLF heeft van al deze hersenspinsels toch een mooi geheel weten te maken met interessante stukken - want echt nummers zijn het niet - die de revue passeren. Ik vind de plaat erg down-to-earth overkomen en daarnaast krijg ik er ook wel nostalgisch gevoel van. De wijze waarop die samples van Elvis Presley en Fleetwood Mac in het geheel worden verweven dragen vermoedelijk aan bij. Tegelijkertijd heeft het geheel ook iets surrealistisch.

Kortom een lastig te beoordelen plaat vanwege het ongrijpbare karakter, maar zeker wel mooi. Het roept van alles bij me op. Een kunstwerkje van een paar zeer creatieve geesten die alle lof verdient alleen al vanwege zijn originaliteit.

4 ster

Na dit album is nu Neptune's Liar onderhevig aan een luisterbeurt en dan zit ik zo de berichten hierboven te lezen, blijken ze van dezelfde makers te zijn. Het heeft inderdaad wel wat van elkaar weg

Dit album deed op het eerste gehoor wat eentonig aan. De beats zijn vrij klinisch, de geluiden variëren niet heel erg, en oh ja...nagenoeg alle nummers begin vrijwel hetzelfde. Echter, dit in combinatie met die melodieën, die ook vaak een beetje hun eigen weg volgen, maakt dat het wel lekker speels klinkt. Dan is het juist wel lekker dat het album een homogeen geluid heeft. De nummers zelf herbergen genoeg moois en lopen mooi in elkaar over. Van die piano in 'Running from Love' kan ik bijvoorbeeld erg genieten. De eer voor het prijsnummer van de plaat gaat wat mij betreft uit naar 'Moonlight Rendezvous'.

4 ster

Warp is voor mij HET label waar je terecht kan voor de klassieke electro-albums. Sabresonic is daar ook weer een schoolvoorbeeld van. Dat deze dan iets meer minder naamsbekendheid heeft wil zeker niet zeggen dat het kwalitatief ook minder is, integendeel.

De beats zijn over de gehele linie vrij donker, machinaal (althans, zo ervaar ik het). Goed voorbeeld daarvan is 'Smokebelch I' met een beat die er 'wat onder ligt'. Wat dit album voor mij zo goed maakt is het contrast met de mooie melodieën die telkens komen bovendrijven, want ook daar staat het album vol mee. Zo ook bij Ano Electro (Allegro)' waarbij na 2:20 die prachtige melodie in komt vallen waardoor het plots een mooi warm nummer wordt.

Er is ook een goede balans merkbaar qua 'wat meer gejaagde dance-tracks' en nummers waarbij het gas wat meer wordt teruggenomen. Binnen die laatste categorie valt 'Clock Factory' dan weer op. Dit gaat meer richting ambient en de sfeer doet spookachtig aan. Het nummer blijft makkelijk een kwartier boeien vanwege de onderhuidse spanning die er continu in zit. 'Smokebelch II (Beatless Mix)' is ook weer ambient maar dan van het luchtige soort met prachtige melodieën. Een beter slotstuk had dit album zich niet kunnen wensen.

Sabresonic is een album dat kwalitatief moeiteloos naast die andere fantastische albums staat die destijds zijn uitgebracht op het Warp-label. Vergelijkingen met andere acts zijn niet nodig, maar bepaalde elementen herken ik wel terug, zoals eerder gezegd wat killere beats die worden ingekleurd met warme melodieën. Echter geven The Sabres Of Paradise hier hun eigen draai en hebben ze voldoende eigen sound waarmee ze zich kunnen onderscheiden.

En wat hierboven ook al naar voren is gehaald...ik ken geen album waarbij de cover zo totaal niet past bij de muziek die er op staat. Zo misplaatst dat het ook wel weer grappig is.

4,5 ster

In het jaar 2020 niet echt veel nieuwe releases in de gaten gehouden. Deze meest recente worp van Thundercat wel meegepakt. Zit de laatste dagen ook weer veel Flying Lotus te luisteren dus ben wel in een Brainfeeder-mood.

Bij de eerste beluistering kabbelt het boeltje wel lekker voort en het duurt allemaal ook niet te lang dat het gaat storen. En toch heeft het album een hoge replay-value heb ik gemerkt. De lekkere baslijntjes gaan zich in je hoofd nestelen en zeker naar het einde toe staan er wel pareltjes op hoor, zoals King Of The Hill.

Wat ik altijd zo kenmerkend vind aan die albums uit deze hoek dat ze zo'n rijk geluid hebben zo ik hier weer. Ten opzichte van Flying Lotus klinkt Thundercat meer mellow. Hier hangt ook zo'n aangename, warme vibe. Zeer ontspannende werking geeft het wel. En tegelijkertijd hangt er ook een zekere melancholie over het album wat mooi samengaat. Daar zal het overlijden van Mac Miller mee te maken hebben. Mooi hoe dit in de muziek is verwerkt.

Een beter album dan ik aanvankelijk dacht dus. Persoonlijk favorieten zijn: Black Qualls, Dragonball Durag en King Of The Hill.

4 ster