¥$ - Vultures 1

Ik kwam vandaag tot de ontdekking dat Kanye West (en Ty Dolla $ign) samen een album hebben uitgebracht. Ook gelezen dat er nogal wat ophef over is, voornamelijk vanwege Ye’s dubieuze uitspraken over Joden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het hele gedoe eromheen grotendeels heb gemist. Yeezus vind ik zijn laatste echt goede solo-album en dat mini-album met Kid Cudi is ook erg sterk. De rest wat hij de laatste tien jaar heeft uitgebracht was niet veel soeps. Toch deze worp maar eens beluisteren.

Het is dus een samenwerking met Ty Dolla $ign. Zo’n artiest die nog wel te pruimen is als hij een keer een feature heeft, maar verder niks speciaals. Dit album bevestigt dat ook weer. Ik kan niet eens zeggen dat hij het minder doet als Kanye West. Bijdrages van laatstgenoemde zijn over de hele lijn erg zwak (of hij nou rapt of zingt). Op Paid en Fuk Sumn is het zelfs lachwekkend. De gastartiesten voegen ook allemaal niets toe op Freddie Gibbs na. Voor zijn doen is het niet eens zo bijzonder maar hij rapt alsnog iedereen naar huis. Hoe zijn de teksten dan? Kort samengevat: vrij bedroevend. Ik ben dan ook weer niet zo’n ‘tekstenman’, maar het gaat wel erg veel over bitches neuken hier en als hij de bitches met rust laat pijpt hij zichzelf wel. Een beetje ongemakkelijk ofzo. En dan gaan we het maar niet over sommige dubieuze tekstregels hebben.

Valt er nog iets positiefs te melden verder? Nou ja, in de beats hoor ik toch wel potentie en goede vondsten her en der. Verder zou ik Keys To My Life en Burn wel als goede nummers kunnen bestempelen.

1,5 ster

Met GRODT was 50 Cent definitief doorgebroken bij het grote publiek. Nu was dat nog best een aardig album. Deze opvolger is op alle vlakken en ongeïnspireerder wat mij betreft. 50 heeft ten eerste niet zoveel interessants te melden dat hij 70 minuten kan boeien en er staan dan ook grotendeels nietszeggende nummers op.

'In My Hood' is alvast wel een verrassende binnenkomer. Klinkt ook best wel rauw in vergelijking met de rest en dat saxofoontje aan het eind is fijn. Na een paar niemendalletjes is 'Piggy Bank' de 'diss-track' van het album, maar vooral de lekkere beat valt me op. De samenwerking met Eminem is gewoon teleurstellend van beide kanten. Candy Shop altijd een kansloze bedoening gevonden. Dat je zoiets als volwassen kerel wil uitbrengen stemt me wel een beetje treurig. Van Outta Control hadden ze de beter de veel betere remix met Mobb Deep erop kunnen zetten. Dan komen er nog wat niemendalletjes langs al ben ik wel positief over Ski Mask Way, maar vooral vanwege de fantastische beat.

Dan zijn we inmiddels aanbeland bij nog wat hits voor 'da club'. Disco Inferno voelt ook altijd als het zwakkere broertje van 'In Da Club'. Just A Lil Bit is ook simpel, maar heeft wel iets verslavends. Die laidback-stijl van 50 Cent vind ik op zo'n nummer juist wel weer lekker. En dan komen er nog zeven nummers die niet al te boeiend zijn. Hoewel, Position Of Power is verrassend goed. Hij kan het dus wel, maar het hele boeltje klinkt als makkelijk scoren en dat heeft hij dan ook wel gedaan.

Ik weet nog dat ik 50 Cent destijds best wel tof vond, maar het werd ook al snel - met dit album al - minder. Hierna nog wel wat hits van hem gecheckt, maar het was al wel duidelijk dat deze man's muziek geen al te lang houdbaarheid had.

2 ster

µ-Ziq – Magic Pony Ride

µ-Ziq gaat alweer een slordige twintig jaar mee in het muziekwereldje en het heeft in dit tijdsbestek talloze albums uitgebracht onder verschillende aliassen. Nu ben ik nooit écht goed zijn discografie ingedoken, maar ik heb de albums Tango N’Vectif en Lunatic Harness weleens aan een luisterbeurt onderworpen.

Als ik zijn muziek kort mag omschrijven: mooie melodieën over flink wat geratel. Dat is in ieder geval wat ik van zijn oude muziek herinner en dat is anno 2022 niet veel anders. Al klinkt het nu wel wat luchtiger; een nummer als London zul je op deze schijf niet terugvinden. Afijn, de man is inmiddels ook een dagje ouder en dan wordt je wat milder schijnt.

De openingstrack is gelijk al sterk met prachtige tegendraadse melodieën die de muziek een warm karakter geven maar tegelijk heeft het iets lichts vervreemdend. Uncle Daddy vervolgens leunt sterk op een mooie voice-sample en met die ambient-achtige soundscapes – geen idee of ik helemaal de juiste terminologie gebruik – klinkt dit hemels en het drukke ritme eronder vormt een mooi tegenwicht. Picksing is vrij kort en is een erg aangenaam intermezzo.

Dan nu Unless en die neemt zeer lang de tijd om op te bouwen. Pas op de helft van het nummer komen de beats tevoorschijn. Knap hoe hij de spanningsboog hier weet vast te houden. Turquoise Hyperfizz is dan voor mij het prijsnummer van het album. Het begint gelijk al met die bloedmooie melodie en dan kan het eigenlijk al niet meer fout gaan. Ook gaaf hoe er meerdere melodieën bij komen en dan rond twee minuten ineens alleen drukke breakbeats te horen zijn. Dit soort wendingen geven de muziek de afwisseling die het nodig heeft.

Op dit moment hebben we ook gelijk de beste nummers wel gehad, behalve dan Goodbye, die ik er nog wel even wil uitlichten. Deze herbergt ook een wat meer melancholische vibe waarmee die zich toch wel onderscheidt. Hierna wordt het eigenlijk nergens echt slecht, maar ook niet echt memorabel; µ-Ziq weet het dan toch niet een heel album boeiend te houden. Het warme geluidsbad blijft tegelijk nog wel zo aangenaam dat ik wel met een voldaan gevoel achterblijf.

Warm en sprankelend…dat zijn wel de woorden die me te binnen schieten bij deze Magic Pony Ride. Die titel is ontzettend cheesy natuurlijk, maar dat past ook wel weer een beetje bij de muziek en als je het zo goed brengt als µ-Ziq hier doet kom je er mee weg.

4 ster