Meer dan twintig jaar na het meesterwerk Screamadelica bewijst Primal Scream zich nog steeds als topband. Ook is voor mij de meest - en dit woord ik gebruik ik graag - eclectische band die ik ken (samen met de Beastie Boys).

Dit album staat weer vol muzikale kunstwerkjes. De stijlen swingen van ruige gitaarrock tot ingetogen popnummers en van harde elektronica tot meer bluesy nummers. Het begin van het album is het sterkst. Nummer twee en drie heb ik zelfs aangevinkt als favoriete tracks. River Of Pain is een broeierig en dromerig gitaarnummertje die ergens halverwege ontaard in een wazige geluidscollage. Later komt het aanstekelijke gitaarloopje er weer in vallen en zit je weer lekker in die flow. Culturecide is dan weer wat harder en rockt de pan uit. Ik krijg altijd lekker veel energie van dit soort nummers.

En zo blijven ze lekker variëren. Ze nemen op de juiste momenten wat gas terug en houden zo de spanning er goed in. Het echte hoogtepunt van het album komt in de tweede helft van het album ten gehore, namelijk Elimination Blues. Het moment na meer dan twee minuten dat de gitaar en drums eindelijk invallen is echt ontzettend genieten.

Dit album is zeker harder dan Screamadelica, maar ook weer niet zo opgefokt als XTRMNTR (de enige andere albums die ik van ze ken). Maar het belangrijkste is dat het qua niveau niet onder doet qua niveau.