Na wat jaartjes ruzie besloten Em en Royce de strijdbijl maar eens te begraven en samen een EP op te nemen. Zouden oude tijden herleven was de vraag.

Welcome 2 Hell is een lekkere binnenkomer die qua sound wel gelijk de toon zet. Daarna komen gelijk de hoogtepunten achter elkaar. Fast Lane had de grote hit van het album moeten zijn natuurlijk. Heerlijk hoe beide heren elkaars verses overnemen en elkaar constant lijken te willen overtreffen. Daarnaast is de productie lekker dik aangezet en de hook is fantastisch. Sly Jordan had het in zich de nieuwe Nate Dogg te worden. Helaas weinig meer van vernomen sindsdien. The Reunion heeft een lekker donkere, slepende beat. Heerlijke storytelling van beide heren met de nodig humor. Absoluut een geslaagde reünie dit nummer. Op Above The Law spitten de heren de longen uit hun lijf op een epische beat. Hier word ik nou heerlijk opgefokt van.

Na het eerste kwartier hebben we het beste ook wel gelijk gehad. Wat hierna volgt is beduidend minder. Lighters heb ik nooit veel aan gevonden en valt op deze EP ook behoorlijk uit de toon. De 'hit-omdat-het-moet'. Die afsluiter met Slaughterhouse is dan wel weer lekker. Toch gemengde gevoelens altijd bij dit project. De heren bewijzen het samen nog steeds in zich te hebben en kunnen het beste in elkaar naar boven halen en dat levert een aantal toffe nummers op die ik nog steeds veel draai. Anderzijds had er voor mijn gevoel wel iets meer ingezeten met de juiste focus.

Heerlijke cd van de Beastie Boys en ik durf zelfs te zeggen dat ik deze hun beste vind (nu al!). Ik heb de eerste vier albums van de boys ook.

Het album begint gelijk al heerlijk met Make Some Noise. Erg logisch dat ze deze als eerste single hebben uitgebracht, want hij pakt je gelijk. Too Many Rappers vind ik ook een lekker rauwe hiphoptracks en Nas zijn bijdrage is erg goed. Dat kan ook worden gezegd van Santigold. Erg leuk dat de Beastie Boys eens reggae-achtig nummertje maken. Het pakt erg goed uit want het is één van mijn favorieten van de cd.

Lee Majors Come Again is ook een heerlijk punkachtig nummer. Ze hebben dit wel eens vaker gedaan maar nooit zo goed als nu. En gelukkig krijgen we ook nog even een ontzettend goede instrumental voor onze kiezen. Jammer dat ze niet meer instrumentals op dit album hebben gezet, want ik vind ze vaak erg lekker en een goede afwisseling tussen hun over het algemeen drukke nummers. Maar echt reden tot klagen heb ik niet want ik vind echt alle nummer variëren van zeer goed tot geweldig.

Overigens vind ik de reacties hier nogal tegenvallen (ieder zijn mening natuurlijk ). Maar het probleem wat ik bij eerdere Beastie albums had was dat het nooit de volle speelduur de aandacht vast kon houden bij me. Dat is ze met dit album wel gelukt. Drie kwartier is een prima speelduur voor een album als dit. Genoeg variatie in de nummers ook en alle stijlen die de Beastie Boys door de jaren heen hebben gebruikt komen hier aan bod (met vreemde geluidjes tussen door en meer van dat). Toch heeft het album een eigen sound over zich. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven. Beetje spacy futuristisch misschien? Muzikaal is het gewoon weer top en hun rapstijl moet je van houden en ik hou ervan!

4,5 ster

Patashnik - het tweede album van Biosphere - ligt behoorlijk in het verlengde van zijn debuutalbum. Het ambient-gehalte is nog iets meer toegenomen en die lijn zou hij doortrekken op Substrata. Dat zijn ook eigenlijk de enige albums die ik van ze ken en ze zijn alledrie waanzinnig goed.

Zo ook dit album dus. Al is het dan geen flinke koerswijziging want schotelt ons weer typisch sfeervolle ambient - al dan niet ritmisch ondersteund - voor. De sfeer is ijzersterk. Het geeft je weer dat gevoel alsof je in de ruimte bent. De afwisseling tussen rustige en wat meer uptempo tracks houdt het spannend. Ik vind Microgravity nog wel net iets beter, want ik vind de sfeer daar nog net iets beter uitgewerkt. Toch doet deze er niet veel onder, want dit zijn toch ook weer stuk voor stuk geweldige nummers. Wat dat betreft is de 'formule' op zijn tweede album zeker niet uitgewerkt wat mij betreft. Die samples van hem zijn ook elke keer weer zo goed gekozen en geeft de muziek echt wat extra. Album had ook geen betere afsluiter kunnen hebben. Als ik een favoriet moet kiezen zou ik gaan voor Decryption.

4,5 ster

Deze EP stamt alweer uit 1996 maar toen al waren de heren in topvorm. Sterker nog, een aantal van hun beste nummers staan erop.

Het titelnummer is gelijk al een voltreffer. Heerlijk hoe die ritmes en melodieën in elkaar zijn verweven en dat gecombineerd met die typische BoC-sound. Turquoise Hexagon Sun vervolgens zou twee jaar later ook verschijnen op Music Has The Right To Children. Fijn sfeertje weten ze te creëren, zoals hierboven ook al werd aangehaald, net alsof je in een kroeg zit. Dan zit ik er nog aan willen toevoegen wel aanwezig in een dromerige staat van zijn. Nlogax zou bijna door kunnen doorgaan voor het dansnummer van BoC. Lekker ritme met een wat retro geluidjes erbij totdat er een tegendraadse melodie als een dissonant doorheen komt fietsen en het nummer wat ontspoort. Nog wat geklooi met bewerkte stemmen erbij geloof ik en het feest is compleet. Klinkt best leuk al met al. June 9th is typisch zo'n track die ik in de loop van tijd juist steeds vetter ben gaan vinden. Lekker stevig ritme voor hun doen met weer die prachtige melodieën die zo mooi samen gaan. Daar hebben de heren wel patent op. Ik moet bij dit nummer ook altijd denken aan Autechre. En dat bedoel ik natuurlijk als compliment. Seeya Later is opzich niet slecht, maar is wel het minst opvallende nummer hier. Afsluiter Everything You Do Is Balloon was dan weer liefde op het eerste gehoor. Wat heb ik deze vaak op repeat gehad en ik luister hem nog steeds regelmatig want het is gewoonweg een prachtig nummer. Het begint met een soort van intermezzo, dat wil zeggen een rustig maar spookachtig melodietje maakt de eerste 1:40 vol. Ik vind het prima want dit vormt een mooi contrast wanneer het eigenlijke nummer daarna invalt. Een zeer fijn ritme wordt vergezeld door de mooiste en vooral warme melodieën. Ook fantastisch opgebouwd trouwens. Een van mijn favoriete nummers ooit mag ik wel zeggen.

Als ik zin heb in Boards Of Canada maar geen zin in een heel album dan pak ik deze vroege EP van ze er het vaakst bij. Ze waren hier in topvorm wat mij betreft (wat ze op hun aankomende albums destijds ook wel waren overigens).

4,5 ster

Boogie Down Productions – By All Means Necessary

Het verhaal van BDP is wel bekend. Na Criminal Minded en de dood van Scott La Rock veranderde de toon van de muziek richting ‘conscious hiphop’. KRS-One was eind jaren tachtig één van de absolute grootheden en zijn invloed op de ontwikkeling van het genre is ongetwijfeld groot. Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat de muziek me erg veel doet (in tegenstelling tot andere grote namen uit die tijd als Public Enemy of Eric B. & Rakim).

Wat me ten eerste opvalt is dat die beats van BDP altijd zo kaal klinken en dat kan me niet echt bekoren. En als het muzikaal dan al zo matig klinkt kan KRS allerlei wijsheden over me uitstrooien, maar dat weet niet echt te beklijven. Ik hoor de goede intenties en beste man heeft wel wat te melden, maar in zijn totaliteit gaat het boeltje wat langs me heen en het komt een beetje vermoeiend over eigenlijk.

Het is ook niet dat ik dit persé slechte muziek zou willen noemen. Nummers als Illegal Business en vooral I’m Still No. 1 vermaken me wel. Bij laatstgenoemde begint wel mijn hoofd wel op en neer te knikken, maar helaas zijn dit soort momenten wel spaarzaam. Hier en daar worden er ook nog wat reggae/dancehall-invloeden doorheen gegooid (T’Cha-T’Cha) en dat is voor de afwisseling best leuk. Verder heeft dit album ook wel wat momenten waar ik gewoon niet blij van word. Die Deep Purple-sample klinkt wel aardig belegen en zo’n Part Time Suckers is ook vrij corny. Nervous is ook zo’n flauwe bedoening en lijkt veel langer te duren dan het geval is.

Ik word dus niet erg enthousiast van deze klassieker uit de goede oude tijd. Zijn voorganger vond ik dan nog iets beter, maar BDP en ik zijn niet echt een goede match.

2,5 ster