Inmiddels is het alweer acht jaar geleden dat dit album uitkwam en in dat tijdsbestek heeft With Love toch maar mooi een plaatsje in mijn top tien verdiend. Die eer gun ik hem wel. Ik merk dat ik het album nog steeds vaak opzet. Ik mag wel zeggen dat dit voor mij persoonlijk een van de meest memorabele albums van de jaren tien was.

Het lijkt nogal een zit: 33 nummers uitgesmeerd over een dubbelalbum van tachtig minuten. Ik zie de eerste schijf dan toch vooral als een verzameling toffe nummers waarin Zomby zijn veelzijdigheid laat horen. De tweede schijf kent een wat meer homogener geluid. Het luistert ook wat meer weg als een mix en de moderne trap-sound voert meer de boventoon. Die afwisseling maakt het voor mij al een prettige luisterervaring.

In zijn totaliteit hou ik gewoon van die zware trap-beats met die diepe bassen eronder. De tweede schijf is dan ook wel mijn favoriet. De bij tijd en wijle prachtige melodieen gaan hier mooi mee samen. Hij lijkt niet van een heel arsenaal aan samples en wat al niet gebruik te maken. Maar hij weet met redelijk weinig middelen toch genoeg afwisseling te bieden.

Merk wel dat het lastig is om inhoudelijk echt iets over de muziek te zeggen waarom ik het zo goed vind. Omdat het zo fragmentarisch is wordt je toch elke keer opnieuw geraakt. Quickening klinkt bijvoorbeeld onheilspellend en Reflection in Black Glass juist weer heel melancholisch. Deze afwisseling enerzijds en die donkere, melancholische vibe die er aldoor overheen hangt maakt dat dit album de juiste snaar bij me raakt.

Later ook nog Dedication ontdekt en die is ook steengoed, maar deze kennismaking blijft het beste wat ik van hem ken.